บทที่ 54 [เรียลลิตี้วง] ภารกิจลับและของขวัญวันคริสต์มาส

พัคชานฮยอกและชเวมินซูเดินกลับเข้าหอพัก ทุกคนตื่นกันหมดแล้ว สมาชิกหลายคนกำลังสุมหัวเลือกเมนูเดลิเวอรีกันอยู่

อีซูมินดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ขณะนี้กำลังถกเถียงกับเสิ่นเจวี้ยนอย่างเอาเป็นเอาตายว่าจะกินไก่ทอดหรือข้าวยำเกาหลีดี

“พวกนายก็สั่งมาทั้งสองอย่างเลยไม่ได้หรือไง” คิมแจอูปวดหัวกับเสียงเจื้อยแจ้วของทั้งคู่เต็มทน ความจริงสั่งหลายอย่างมาแบ่งกันกินก็จบเรื่อง แต่สองคนนี้กลับดึงดันจะสั่งจากร้านเดียวกันให้ได้เพียงเพราะอยากประหยัดค่าส่ง

พอเห็นพัคชานฮยอกกับชเวมินซูเดินเข้ามา ฮายาคาวะก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเต็มเปี่ยมในแววตาแล้วเอ่ยทัก “ฮยอง มาดูเร็วว่าจะกินอะไรกันดี”

พัคชานฮยอกพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ คล้ายอยากจะระบายความอึดอัดเมื่อครู่ออกไปให้หมด ก่อนจะปั้นรอยยิ้มตอบกลับ “สั่งมากินเถอะ พรุ่งนี้เรายังมีคิวอัดรายการต่อนะ”

ชเวซามูเอลที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ใกล้ประตู เห็นสีหน้าบูดบึ้งของชเวมินซูก็เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

“อ้าว อย่าบอกนะว่าจะต้องกลับไปที่นั่นอีก” อีซูมินเผยสีหน้าหวาดหวั่น เรื่องเมื่อคืนทำเอาเขาผวาไม่หายจริงๆ

พัคชานฮยอกส่ายหน้า “ไม่ได้ไปจังหวัดคังวอนแล้ว เปลี่ยนไปถ่ายที่เขานัมซานแทน”

“ไม่กลับไปที่นั่นก็รอดตัวไป…” อีซูมินฝังใจกับเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆ ในระยะสั้นๆ นี้เขาไม่อยากเฉียดไปแถวจังหวัดคังวอนอีกเด็ดขาด

-

ทีมงานฝ่ายผลิตเปลี่ยนสถานที่ถ่ายทำมาเป็นเขานัมซาน เดิมทีตั้งใจจะใช้ฟุตเทจที่ถ่ายเก็บไว้มาตัดต่อ แต่ความยาวรวมไม่พอกับเวลาออกอากาศ สุดท้ายเลยตัดสินใจถ่ายซ่อมเพิ่มอีกตอนหนึ่ง

“ยินดีต้อนรับเมมเบอร์ทุกคนสู่นัมซานครับ!” พีดีควักโทรโข่งอันใหญ่ที่เป็นพร็อปคู่ใจออกมาประกาศเสียงดัง

ปลายเดือนพฤศจิกายนในกรุงโซลเริ่มมีลมหนาวพัดโชยมาแล้ว ลมวูบหนึ่งทำเอาเสิ่นเจวี้ยนต้องกระชับเสื้อโค้ตตัวนอกให้แน่นขึ้น

หนุ่มๆ ทั้งเจ็ดคนหลังจากได้พักผ่อนเต็มอิ่มหนึ่งวันก็กลับมาสดชื่นมีพลัง ต่างพร้อมใจกันขานรับเสียงดังฟังชัด

“ครับ!”

“มีใครเพิ่งเคยมานัมซานเป็นครั้งแรกบ้างไหมครับ”

มีเพียงฮายาคาวะคนเดียวที่ยกมือขึ้น พีดีจึงแอบแปลกใจนิดหน่อย

“June กับ Samuel ก็เคยมาแล้วเหรอครับ”

“ครับ ผมกับซามูเอลเคยมาด้วยกันก่อนเดบิวต์” เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า ตอนนั้นทั้งสองคนยังไปคล้องกุญแจคู่รักขอพรกันอยู่เลย ไม่รู้ว่าตอนนี้แม่กุญแจอันนั้นยังอยู่ดีไหม

“เพราะก่อนหน้านี้ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกับการใช้แรงงานกันมาแล้ว ภารกิจของวันนี้เลยง่ายมากๆ”

“นั่นก็คือ——ปฏิบัติการเทวดาพิทักษ์!”

“เมมเบอร์แต่ละคนจะได้จับการ์ดคนละหนึ่งใบ ชื่อที่อยู่ในการ์ดก็คือคนที่เราต้องคอยพิทักษ์ และเทวดาพิทักษ์จะมีภารกิจลับหนึ่งอย่างที่ต้องทำ”

“ก่อนจะถึงเวลามื้อเย็น เมมเบอร์คนไหนที่ทายถูกก่อนว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเองจะเป็นผู้ชนะไปเลย”

“เอาล่ะ ทุกคนขึ้นมาจับกระดาษได้เลยครับ”

เสิ่นเจวี้ยนก้าวขึ้นไปข้างหน้าเป็นคนแรก เขายื่นมือเข้าไปคนในกล่องอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะคว้ากระดาษแผ่นหนึ่งออกมาคลี่โชว์หน้ากล้อง

【ชเวมินซู】

เขากะพริบตาปริบๆ ยื่นกระดาษส่งคืนให้ทีมงาน แล้วเดินกลับมาประจำที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ย่าห์ คนที่นายจับได้ต้องเป็นพี่ชัวร์ๆ เลยใช่ไหม June” พอเห็นเสิ่นเจวี้ยนเดินกลับมา พัคชานฮยอกก็รีบคว้าแขนเขาไว้ พยายามจะเค้นถามให้ได้ว่าน้องจับได้ชื่อใคร

“ใช่ครับ เป็นฮยองนั่นแหละ” เสิ่นเจวี้ยนตั้งใจจะงัดแผนลวงตามาใช้ ไม่ว่าใครเข้ามาถาม เขาก็จะตอบว่าใช่ให้หมด

พัคชานฮยอกเห็นท่าทางตีหน้าตายอย่างจริงจังของน้องก็รู้ทันทีว่ากำลังโดนหลอก “มักเน่ของเราเริ่มหัดต้มตุ๋นแล้วสิ ฮยองปวดใจจัง”

หลังจากทุกคนจับสลากกันเสร็จเรียบร้อย พีดีก็ประกาศภารกิจประจำวัน

“แพลนของวันนี้ก็คือ ซื้อของขวัญวันคริสต์มาสให้คนที่ตัวเองต้องพิทักษ์ครับ!”

แม้ว่าช่วงเวลาที่ถ่ายทำจะเป็นช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน แต่พอนำไปตัดต่อเสร็จจนถึงกำหนดออกอากาศจริงก็จะเป็นช่วงวันคริสต์มาสพอดี

“ผมยังไม่มีไอเดียอะไรเลยครับ” เสิ่นเจวี้ยนหันมาพูดกับกล้อง หลังจากจับสลากเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันไป ตอนนี้มีแค่ฟอลโลว์พีดีกับทีมงานไม่กี่คนที่เดินตามเขามา

“พี่มินซูเนี่ยนะ…”

เสิ่นเจวี้ยนมองกล้อง “จริงๆ ปกติผมไม่ค่อยได้คลุกคลีกับเขาเท่าไหร่เลยครับ”

“แล้วภารกิจลับของ June คืออะไรเหรอ” ทีมงานที่เดินข้างๆ เอ่ยถาม เพราะนอกจากจะต้องซื้อของขวัญวันคริสต์มาสแล้ว ยังต้องทำภารกิจลับให้สำเร็จด้วย

“ภารกิจของผมคือต้องถ่ายรูปคู่กับพี่มินซูให้ได้หนึ่งรูปครับ”

เสิ่นเจวี้ยนกวาดตามองรอบๆ มีคนเดินผ่านไปมาประปราย แถวเขานัมซานจะมีถนนเส้นหนึ่งอยู่ เขาตั้งใจจะไปหาซื้อของขวัญก่อน ส่วนภารกิจถ่ายรูปคู่ค่อยไปทำให้เสร็จก่อนมื้อเย็นก็ยังทัน

“ว้าว ร้านนี้ดูเข้าท่าดีนะ”

สายตาของเสิ่นเจวี้ยนไปสะดุดเข้ากับร้านขายของขวัญร้านหนึ่งทันที เขาผลักประตูเดินเข้าไป ข้างในละลานตาไปด้วยสินค้านานาชนิด ดูเหมือนจะเป็นพวกร้านขายของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ ซึ่งมีเอกลักษณ์ความเป็นกรุงโซลอย่างชัดเจน

“แต่พี่มินซูก็เป็นคนโซลอยู่แล้วนี่นา ดูท่าการซื้อของพวกนี้ให้คงจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่…” เสิ่นเจวี้ยนรู้สึกว่าถ้าซื้อของขวัญในร้านนี้ ก็คงไม่ต่างอะไรกับตอนที่หลิงเสียงซื้อขนมผีเสื้อของโรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนลมาให้เขาเป็นของขวัญคริสต์มาสเลยสักนิด

“ขอโทษนะครับ…” ในจังหวะที่เสิ่นเจวี้ยนกำลังจะก้าวเท้าออกจากร้าน เถ้าแก่เจ้าของร้านก็จำเขาได้ “ใช่ June หรือเปล่าครับ”

จริงๆ ตั้งแต่ตอนที่กลุ่มของเสิ่นเจวี้ยนผลักประตูเปิดเข้ามา เขาก็สังเกตเห็นแล้ว คนที่สวมหมวกและมีกล้องคอยตามถ่าย

พอเดินเข้ามามองชัดๆ ว่าเป็นเสิ่นเจวี้ยนตัวจริง ใบหน้าของเถ้าแก่ก็แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

“ครับ สวัสดีครับ” พอเห็นเจ้าของร้านเดินเข้ามา เสิ่นเจวี้ยนก็รีบโค้งทักทายอย่างมีมารยาท

“ขอถ่ายรูปคู่ด้วยได้ไหมครับ พอดีแฟนผมเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณเลย ถ้าเธอรู้ว่าวันนี้ผมเจอคุณที่ร้านต้องกรี๊ดสลบแน่ๆ”

เถ้าแก่ควักมือถือออกมาอย่างตื่นเต้น และยังอัดคลิปวิดีโอสั้นๆ เก็บไว้อีกด้วย

ถ่ายรูปเสร็จ เสิ่นเจวี้ยนก็นึกขึ้นได้พอดี ถ้าอยากได้ของขวัญที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ถามเจ้าของร้านแถวนี้ก็น่าจะตรงจุดที่สุด

“คุณเจ้าของร้านครับ พอจะทราบไหมว่าแถวนี้มีร้านขายของที่เก๋ๆ ไม่เหมือนใครอยู่ตรงไหนบ้าง”

“ร้านผมนี่แหละครับมีเอกลักษณ์ที่สุดในถนนเส้นนี้แล้ว” เถ้าแก่ตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด ได้โอกาสออกทีวีทั้งที ยังไงก็ต้องโปรโมตร้านตัวเองให้เต็มที่สิ

เสิ่นเจวี้ยนโบกมือแก้ความเข้าใจผิดอย่างเก้อเขิน “อ่า ไม่ใช่อย่างนั้นครับ พอดีคนที่ผมจะซื้อของขวัญให้เขาเป็นคนโซลอยู่แล้ว”

เถ้าแก่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เดินขึ้นไปข้างบนจะมีร้านแว่นกันแดดอยู่ร้านหนึ่งครับ”

“เรื่องซื้อของขวัญนี่เชื่อพี่เถอะ” เถ้าแก่ตบอกตัวเองอย่างมั่นอกมั่นใจ “ซื้อของแพงเข้าไว้ ไม่ต้องสนว่าถูกใจไหม”

“ฮ่าๆ” เสิ่นเจวี้ยนหลุดหัวเราะเพราะมุกของเถ้าแก่ “จริงเหรอครับเนี่ย”

“จริงแท้แน่นอนสิครับ ซื้อไปแล้วถ้าเขาไม่ชอบ อย่างน้อยก็ยังเอาไปขายต่อแลกเป็นเงินได้”

“แต่ยกเว้นซื้อให้แฟนนะ” เถ้าแก่ยิ้มจนตาหยี “แต่อย่างไอดอลน่ะมีแฟนไม่ได้อยู่แล้วนี่เนอะ”

“ถ้าคุณมีความรักขึ้นมา แฟนผมคงต้องอกหักตายแน่ๆ”

“ครับ ไม่แน่นอนอยู่แล้วครับ” เสิ่นเจวี้ยนหัวเราะตอบรับ

หลังจากโบกมือลาเจ้าของร้าน เสิ่นเจวี้ยนก็เดินขึ้นเนินไปตามทางที่เขาชี้บอก

“ว้าว เซนส์วาไรตี้ของเจ้าของร้านเมื่อกี้คือระดับเทพมากครับ” ให้ความรู้สึกเหมือนคนเทียนจินสุดๆ แต่ละคนตบมุกเก่งกันเป็นธรรมชาติมาก

“แล้ว June พอจะเดาออกหรือยังครับว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง” พีดีเอ่ยถามขึ้น

เสิ่นเจวี้ยนขมวดคิ้วใช้ความคิดครู่หนึ่ง “น่าจะเป็นพี่แจอูครับ”

“ทำไมคิดว่าเป็นคนนี้ล่ะครับ”

“เพราะตอนที่จับสลากเสร็จ พี่แจอูแอบเหลือบมองผมแวบหนึ่งครับ” ตอนนั้นคิมแจอูจับสลากเสร็จแล้วตวัดสายตามองเขาอย่างรวดเร็ว แถมตอนแยกย้ายกันยังเดินมาถามด้วยว่าภารกิจของเขาในวันนี้คืออะไร

“ภารกิจลับของเขาคงไม่ใช่การต้องช่วยผมทำภารกิจอะไรสักอย่างให้สำเร็จหรอกนะ”

พอคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ เสิ่นเจวี้ยนก็เบิกตากว้างหันมามองกล้องทันที สองขาหยุดชะงักยืนนิ่งอยู่กับที่

“ทุกคนครับ ถ้ารอบนี้ผมทายถูกขึ้นมา ต่อไปช่วยเรียกผมว่า ยอดนักสืบ June ด้วยนะครับ!”

วันนี้เสิ่นเจวี้ยนสวมแว่นตากรอบบางสีทอง เขาใช้นิ้วชี้ดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะชี้ตรงมาที่หน้ากล้อง

“ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น——พี่แจอู เป็นพี่แน่นอน!”

ทั้งพีดีและทีมงานที่เดินตามถ่ายต่างโดนความน่ารักตกเข้าเต็มๆ จนพากันหลุดขำคิกคักออกมา

จังหวะนั้นมีคุณยายคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี นึกว่าพวกเขากำลังถ่ายทำละครกันอยู่

“ไอโก หนุ่มดาราใช่ไหมเนี่ย หน้าตาน่าเอ็นดูเชียวพ่อหนุ่ม” พูดจบก็ดึงดันจะยัดลูกพลับในมือใส่มือเสิ่นเจวี้ยนให้ได้

เสิ่นเจวี้ยนไม่คิดว่าจะมีคนมาเห็นโหมดเบียวของตัวเองเข้าจังๆ ถึงกับเขินจนหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

“ครับ ขอบคุณมากนะครับคุณยาย” เมื่อปฏิเสธไม่ได้เขาก็จำต้องรับลูกพลับที่คุณยายยื่นให้มาถือไว้ เสิ่นเจวี้ยนประคองลูกพลับไว้ด้วยสองมือแล้วหันมาพูดกับหน้ากล้องอย่างจริงจัง

“คุณยายให้ผมมาครับ ถ้าคุณยายได้ดูรายการตอนออกอากาศ วางใจได้เลยนะครับ ผมจะทานให้อร่อยเลยครับ”

พูดจบก็ออกเดินต่อไป ในที่สุดก็มองเห็นร้านมัลติแบรนด์ที่เถ้าแก่แนะนำอยู่ที่ปลายถนน

สมกับที่เป็นร้านที่เจ้าของร้านแนะนำมาอย่างมั่นใจ ภายในร้านรวบรวมสินค้าแว่นตารุ่นฮิตจากแบรนด์ดังระดับโลกเอาไว้มากมาย

เสิ่นเจวี้ยนเลือกดูจนตาลายไปหมด สามอันที่เขาคัดออกมามีสไตล์ที่แตกต่างกันค่อนข้างชัดเจน เขาไม่รู้เลยว่าชเวมินซูจะชอบแนวไหน เลยตัดสินใจไม่ถูกอยู่พักใหญ่

พอดีกับที่มีนักเขียนหญิงร่วมอยู่ในทีมงานที่เดินตามมาด้วย เขาเลยเอ่ยปากขอให้เธอช่วยเลือกหนึ่งอันจากสามอันที่คัดไว้

“นูน่า ช่วยผมดูหน่อยสิครับ”

นักเขียนสาวโดนสายตาออดอ้อนคู่นั้นสะกดเข้าจนแทบต้านทานไม่ไหว เธอนิ่งคิดไปนิดหนึ่งก่อนจะเลือกแว่นตากรอบหนาอันที่อยู่ตรงกลาง

“ทรงคลาสสิกน่ะ น่าจะไม่หลุดรอดจากความชอบทั่วไปเท่าไหร่”

พนักงานในร้านก็แนะนำรุ่นนี้เหมือนกัน เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้าเห็นด้วยแล้วควักบัตรออกมารูดจ่ายเงินทันที

หลังจากเลือกซื้อของขวัญเรียบร้อย เสิ่นเจวี้ยนก็ตัดสินใจแวะเข้าไปสั่งวาดรูปที่ร้านการ์ตูนสี่ช่องข้างๆ

ร้านวาดภาพการ์ตูนสี่ช่องกำลังฮิตมากในโซล นักวาดในร้านจะสเกตช์ภาพให้สดๆ ตรงนั้นโดยดูจากรูปถ่ายที่เรายื่นให้

ตอนนี้ในร้านมีคนไม่มากนัก พอเห็นเสิ่นเจวี้ยนเดินเข้ามาข้างในก็พากันสะดุ้งตกใจกันหมด

ก็แหม อยู่ดีๆ ไอดอลตัวท็อปที่เป็นเมนตัวเองโผล่มายืนตรงหน้า ถ้าไม่กรีดร้องออกมาก็ถือว่าคุมสติดีสุดๆ แล้ว

ในร้านมีนักวาดอยู่สามคน สองคนแรกมีลูกค้านั่งอยู่ตรงหน้าแล้ว เสิ่นเจวี้ยนเลยเดินไปนั่งลงตรงหน้านักวาดคนสุดท้าย

และนักวาดคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นอีฮาริม คนที่เคยไปยืนดู SALIGIA ในงานแฟนไซน์ของ Show Champion นั่นเอง

ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก รัวนิ้วพิมพ์แชตส่งข้อความหาเพื่อนแทบไม่ทัน

‘แก ฉันจะบ้าตาย June มาร้านเรา มาให้วาดรูปด้วยโว้ยยยยย!!!!!’

“สวัสดีครับ” เสิ่นเจวี้ยนเห็นว่าอีฮาริมดูกระวนกระวายเกร็งๆ เลยเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

“สวัสดีค่ะ June” ในใจของอีฮาริมเอาแต่ขอบคุณพระเจ้าซ้ำไปซ้ำมา เพราะวันนี้เธอแค่มารับกะแทนเพื่อนแท้ๆ แต่กลับได้มาเจอเสิ่นเจวี้ยนกับพวกทีมงานแบบจังๆ ซะงั้น

เสิ่นเจวี้ยนเปิดมือถือค้นรูปที่เตรียมไว้แล้วยื่นให้อีฮาริม

“ช่วยวาดให้สองแผ่นได้ไหมครับ ให้เมมเบอร์แต่ละคนอยู่คนละช่อง แล้วช่องสุดท้ายวาดเป็นรูปรวมของพวกเราทั้งหมดน่ะครับ”

ก่อนจะเข้ามาวาด เสิ่นเจวี้ยนคิดคอนเซปต์ไว้หมดแล้ว กระดาษสองแผ่นจะแบ่งได้ทั้งหมดแปดช่องพอดี วาดเดี่ยวคนละช่องก็ยังเหลือที่ว่างอีกช่องไว้ใส่รูปรวมได้

“ผมจ่ายเงินเพิ่มได้นะครับ!”

อีฮาริมมือไม้สั่นขณะยื่นมือไปรับโทรศัพท์จากเสิ่นเจวี้ยน ในหัวใจร่ำร้องตะโกนก้อง: บ้าจริง ถ้าเป็น June ละก็ ต่อให้วาดให้ฟรีฉันก็ยอม!

“ค่ะ จ่ายแค่ราคาของสองแผ่นก็พอค่ะ”

อีฮาริมก้มมองรูปถ่ายแวบหนึ่งแล้วเริ่มลงมือตวัดปากกาทันที เดิมทีเธอเป็นนักศึกษาคณะวิจิตรศิลป์อยู่แล้ว เวลาว่างมักจะมารับงานพาร์ตไทม์ตามร้านแถวนี้ การวาดตัวการ์ตูนสไตล์จิบิสำหรับเธอแล้วถือเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

เสิ่นเจวี้ยนยืนชะโงกดูอยู่ข้างๆ เห็นเธอสะบัดลายเส้นไม่กี่ทีก็วาดพัคชานฮยอกเสร็จ แถมยังดึงเอกลักษณ์ท่าทางของคนออกมาได้อย่างแม่นยำ ทำเอาเขาต้องทึ่งจนหลุดปากอุทานออกมา

“ว้าว วาดเก่งสุดยอดไปเลยครับ!”

เขากวักมือเรียกตากล้องให้ขยับกล้องเข้ามาซูมดูใกล้ๆ พร้อมกับเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ทุกคนครับ ถ้าได้มาเที่ยวนัมซาน ต้องแวะมาวาดรูปการ์ตูนสี่ช่องที่นี่กันให้ได้นะครับ แดบักมากๆ เลย!”

เจ้าของร้านที่ยืนอยู่หลังกล้องตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย ลาภก้อนโตหล่นทับขนาดนี้ ในที่สุดก็ถึงคราวร้านเธอปังแล้ว

อีฮาริมใช้เวลาไม่นานก็วาดเสร็จเรียบร้อย เสิ่นเจวี้ยนรับภาพมาถือไว้ พลิกดูหน้าดูหลังซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบด้วยความทึ่งว่าวาดออกมาได้ดีขนาดนี้จริงๆ

เสิ่นเจวี้ยนหยิบปากกาขึ้นมาเขียนข้อความลงบนด้านหลังของภาพ: 【SALIGIA FOREVER】

ส่วนอีกแผ่นหนึ่งเขาเขียนเป็นภาษาจีน: 【พวกเราคือครอบครัวเดียวกันตลอดไป】

แถมยังวาดรูปหัวใจดวงเล็กๆ ต่อท้ายไว้ด้วย เขาเป่ารอยหมึกเบาๆ ให้แห้งพลางชูภาพขึ้นมาโชว์หน้ากล้อง

“ดูสิครับ SALIGIA ของพวกเรากับแฟนๆ จะต้องอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง