บทที่ 55 [รายการวาไรตี้วง] ความจริงใจของนายคืออะไรกันแน่ 2

เสิ่นเจวี้ยนตั้งใจซื้อกรอบรูปมาใส่ภาพการ์ตูนสี่ช่อง แล้วเก็บใส่กระเป๋าอย่างพอใจ

สถานที่กินมื้อเย็นคือร้านอาหารแถวนัมซาน เขาจึงเริ่มเดินกลับไป

ทีมงานจงใจเลือกถ่ายทำวันธรรมดา บนถนนจึงมีทั้งนักท่องเที่ยวและคนสัญจรไปมาน้อยมาก ไม่อย่างนั้นด้วยกระแสความฮอตของ SALIGIA ในตอนนี้ คงโดนรุมล้อมจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ไปแล้ว

“ทำไมถึงซื้อแว่นกันแดดให้มินซูล่ะครับ” พีดีถาม

เอาจริงๆ เสิ่นเจวี้ยนก็ไม่รู้จะตอบยังไงดี ไม่ว่าจะช่วงเป็นเด็กฝึกหรือหลังเดบิวต์ คนที่เขาใช้เวลาด้วยน้อยที่สุดในวงก็คือชเวมินซู แถมที่หอพักทั้งคู่ก็แทบไม่ได้คุยอะไรกันจริงจัง

คำถามของพีดีเลยทำเอาเขาไปไม่เป็นเลยทีเดียว

เสิ่นเจวี้ยนเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “ถ้าเป็นแว่นกันแดด เวลาออกไปข้างนอกคงสะดวกดีครับ แล้วพี่มินซูก็มีเสื้อผ้าแบรนด์นี้อยู่ น่าจะชอบนะครับ”

“แล้วคิดว่าเทวดาพิทักษ์ของเธอจะซื้ออะไรให้”

“เครื่องเล่นเกมครับ!” เสิ่นเจวี้ยนตอบแบบไม่ลังเล “ถ้าเป็นพี่แจอู เขาต้องซื้ออันนี้ให้ผมแน่ๆ”

“ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ ถ้าไม่ใช่ขึ้นมาทำไง”

“ผมคือนักสืบจิ๋ว June นะครับ เพราะงั้นต้องเป็นเครื่องเล่นเกมแน่นอน” เสิ่นเจวี้ยนทำเสียงฮึดฮัดในคอ ไม่ยอมรับความเป็นไปได้ว่าจะเป็นของขวัญชิ้นอื่น

“พูดตามตรง ผมอยากมาหอคอยเอ็นโซลตอนหิมะตกสักครั้งจัง” เขาเดินไปพูดไป ทางขึ้นเขาเป็นเนินล้วนๆ เล่นเอาเขาเดินจนเริ่มหอบ

“โดยเฉพาะตอนหิมะแรกตก” เสิ่นเจวี้ยนหาเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งพัก พีดีที่แบกกล้องตามมาก็เหนื่อยหอบไม่แพ้กัน

“ถ้าได้มากับพวกเมมเบอร์ด้วยกันก็คงดียิ่งขึ้นไปอีก”

ทีมงานข้างๆ รู้สึกสงสัยเพราะคำตอบของเสิ่นเจวี้ยนเมื่อเช้า จึงเอ่ยถามขึ้นมา

“June มาหอคอยเอ็นโซลครั้งล่าสุดเมื่อไหร่เหรอครับ”

เสิ่นเจวี้ยนยิ้มออกมา นึกถึงสภาพที่ตัวเองกับชเวซามูเอลพากันปีนขึ้นมาตอนดึกดื่นคราวนั้น

“ก่อนคอนเสิร์ตรวมค่ายครับ” พอนึกถึงคำอธิษฐานที่ทั้งคู่ขอไว้ สายตาของเขาก็อ่อนโยนลง

เมื่อมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ เขาก็ลุกขึ้นยืน “พวกเราต้องรีบเดินต่อแล้วครับ ไม่อย่างนั้นจะไปถึงร้านอาหารไม่ทัน”

ดวงดาวเริ่มประดับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน พระจันทร์เองก็โผล่พ้นม่านเมฆออกมา

หลังจากเดินช้อปปิ้งกันไปหลายชั่วโมง ในที่สุดทุกคนก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

“ยินดีต้อนรับทุกคนกลับสู่หอคอยเอ็นโซลครับ หลังจากช้อปปิ้งกันมาทั้งวัน เชื่อว่าทุกคนคงรู้แล้วว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง”

เสิ่นเจวี้ยนมองพีดีด้วยความสงสัย “ทำไมล่ะครับ วันนี้ไม่ใช่ว่าต่างคนต่างแยกกันไปทำภารกิจคนเดียวเหรอ”

คิมแจอูกุมขมับอย่างปวดหัว เขาเป็นเทวดาพิทักษ์ของเสิ่นเจวี้ยน ภารกิจคือเลี้ยงข้าวเที่ยงเสิ่นเจวี้ยนสักมื้อ แต่พอก้าวลงมาจากนัมซาน เขาก็ไม่เจอเสิ่นเจวี้ยนอีกเลย ส่งข้อความหา หมอนี่ก็ไม่ยอมตอบกลับมา

ทีมงานเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน ตอนแรกพวกเขานึกว่าสมาชิกทุกคนจะไปย่านเมียงดงที่อยู่ใกล้ๆ กันหมด พอกลับมาถึงได้ยินพีดีประจำตัวเสิ่นเจวี้ยนบอกว่าพวกเขาเดินวนเวียนอยู่แถวนัมซานตลอด

ชเวซามูเอลพยักหน้า “พวกเราเจอกันที่เมียงดงหมดเลย มีแค่นายคนเดียวที่เตร็ดเตร่อยู่แถวนี้”

“นั่นสิ June แถวนี้มีที่ให้เดินเที่ยวด้วยเหรอ” อีซูมินถามขึ้นบ้าง ขนาดเขาอยู่โซลมาหลายปี ยังไม่รู้เลยว่าแถวนี้มีที่ไหนให้เดินเล่นได้

“อ๋อ ผมเห็นในเสี่ยวหงซูมาครับ ลงมาจากนัมซานจะมีร้านขายของขวัญอยู่ร้านนึง” เสิ่นเจวี้ยนเกาหัวอย่างทำตัวไม่ถูก ชาวเน็ตประเทศหัวจะเก่งเกินไปแล้วมั้ง ที่ลับตาคนขนาดนี้ยังหาเจอกันได้อีก

“แดบัก ชาวเน็ตจีนสุดยอดจริง” ฮายาคาวะยกนิ้วโป้งขึ้นมาเงียบๆ เพื่อกดไลก์ให้ชาวเน็ตประเทศหัว

“ทุกคนรู้กันหรือยังครับว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง” พีดีขัดขึ้นมาแล้วพูดต่อ “ตอนนี้พูดคำตอบในใจออกมาได้เลย แต่ละคนมีโอกาสทายสามครั้งครับ”

ได้ยินที่พีดีพูด เสิ่นเจวี้ยนก็ยกมือขึ้นทันที “ผมขอก่อนครับ ผมรู้แล้วว่าเป็นใคร”

ทุกคนหันไปมองเสิ่นเจวี้ยนด้วยความสงสัย

“เทวดาพิทักษ์ของผมต้องเป็นพี่แจอูแน่ๆ ครับ!” เสิ่นเจวี้ยนพูดจบก็หันไปมองคิมแจอูอย่างผู้ชนะ “ตอนที่พวกเราแยกย้ายกันเมื่อเช้า พี่แจอูจงใจเดินมาถามผมว่าภารกิจของผมคืออะไร ผมเลยคิดว่าเป็นเขาครับ”

คิมแจอูรู้อยู่แล้วว่าเสิ่นเจวี้ยนต้องเดาได้ และเขาก็ไม่ได้กะจะปิดบังอยู่แล้วด้วย

“Bingo!” พีดียืนยันว่าคำตอบของเสิ่นเจวี้ยนถูกต้อง

“แจอูเอาของขวัญที่เตรียมไว้ให้ June ได้เลยครับ”

เสิ่นเจวี้ยนมองคิมแจอูด้วยความคาดหวัง ตาจ้องมองอีกฝ่ายหยิบตลับเกมออกมาจากถุง

“อ๊ะ อันนี้ผมอยากได้มานานแล้ว!” เสิ่นเจวี้ยนรับมา แม้จะไม่ใช่เครื่องเล่นเกมอย่างที่เดาไว้ แต่ตลับเกม Overcooked! 2 เขาก็อยากได้มาตั้งนานแล้วเหมือนกัน

“ขอบคุณครับฮยอง วันหลังช่วงวันหยุดเราเอาไปเล่นที่หอพักด้วยกันได้แล้ว”

คิมแจอูเห็นท่าทางของเขาก็หลุดขำพรืดออกมา “ไม่ผิดหวังเหรอ June”

“อานีโย ของที่พี่ให้ทั้งนั้นแหละครับ” เสิ่นเจวี้ยนส่งยิ้มซื่อๆ ให้คิมแจอู “อะไรที่พี่ให้ผมชอบหมดแหละ”

“อ๋อ จริงเหรอ” คิมแจอูทำท่าจะกลับไปนั่งที่ “งั้นอีกอันก็เอากลับไปคืนแล้วกันเนอะ”

“ฮยอง!” เสิ่นเจวี้ยนได้ยินก็รู้ทันที “ผมอยากได้ครับ!” น้ำเสียงติดลูกอ้อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

คิมแจอูหยิบถุงสีแดงใต้โต๊ะส่งให้เสิ่นเจวี้ยน “สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ June”

“ขอบคุณครับฮยอง!”

ชเวซามูเอลเห็นเสิ่นเจวี้ยนยิ้มจนแก้มแทบปริก็พูดขึ้นมา “ฉันก็อยากได้อันนี้เหมือนกัน!”

“แต่ภารกิจลับของแจอูไม่สำเร็จนะครับ” พีดีเอ่ยเตือน

หลังจากตามหาเสิ่นเจวี้ยนตั้งหลายรอบแล้วไม่เจอ คิมแจอูก็รู้ตัวแล้วว่าวันนี้ภารกิจคงล่ม “ภารกิจของผมคือเลี้ยงข้าวเที่ยง June ครับ แต่ผมหาเขาไม่เจอเลย”

เสิ่นเจวี้ยนถึงได้ร้องอ๋อ มิน่าล่ะกลางวันถึงมีข้อความจากคิมแจอูส่งมาถามว่าเขาอยู่ที่ไหน

“แล้วแจอูเดาออกไหมครับว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง” พีดีถามขึ้น

คิมแจอูยิ้ม “ผมก็รู้เหมือนกันครับ ซูมินฮยองครับ”

อีซูมินยอมจำนน วางของลงบนโต๊ะแต่โดยดี ตอนอยู่เมียงดงเขาดันบังเอิญไปเจอคิมแจอูเข้า แล้วอีกฝ่ายก็ดันตาดีเห็นของที่เขาซื้อมาพอดี

“ของที่ฉันเตรียมไว้ให้แจอูคือชาชงบำรุงคอกับกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิครับ” อีซูมินหยิบของออกมาแนะนำทีละชิ้น “อยากให้แจอูดูแลเสียงตัวเองดีๆ เสียงนายน่ะเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ของ SALIGIA เลยนะ”

คิมแจอูรับของมาแล้วเงยหน้าถามด้วยความสงสัย “แล้วภารกิจของฮยองคืออะไรเหรอครับ”

“อดทนจนถึงวินาทีสุดท้ายโดยไม่ให้นายจับได้ว่าฉันเป็นเทวดาพิทักษ์” อีซูมินหันไปพูดกับกล้อง “พังหมดเลยครับ พังตั้งแต่ตอนที่เจอกันแล้ว”

“แล้วซูมินรู้ไหมครับว่าใครเป็นเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง”

อีซูมินส่ายหัว วันนี้เขาเจอแค่คิมแจอูคนเดียว

“ฉันเดาว่าเป็น June มั้ง” อีซูมินไม่รู้ว่าเป็นใครเลยเดาสุ่มไปเรื่อย

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหัว บอกว่าไม่ใช่ตัวเอง

ชเวซามูเอลลุกขึ้นยืนทันที “ผมเองต่างหาก ซูมินฮยอง!”

ของที่เขาซื้อก็คือชาชงเหมือนกัน แถมยังซื้อจากร้านเดียวกับอีซูมินเสียด้วย เพียงแต่เขาอยู่ชั้นสองแล้วเห็นอีซูมินเดินเข้าร้านมาพอดี เลยรีบหลบไปก่อน

อีซูมินทำหน้าเจ็บใจสุดขีด “แล้วภารกิจนายสำเร็จไหมเนี่ย”

“Yes แน่นอนอยู่แล้วครับ” ชเวซามูเอลนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็อารมณ์ดี “ภารกิจของผมวันนี้คือห้ามบังเอิญเจอพี่เด็ดขาด”

“จนถึงตอนนี้มีแค่ Samuel คนเดียวที่ทำภารกิจสำเร็จครบทั้งหมดนะครับ”

“แล้ว Samuel รู้ไหมว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง”

“ฮายาคาวะฮยองครับ ตอนเดินขึ้นมาเมื่อกี้เขาพยายามจะป้อนขนมผมตลอดเลย” ชเวซามูเอลเลือกฮายาคาวะแบบไม่ต้องคิด

ในที่สุดฮายาคาวะก็ได้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา “Samuel แกล้งชัดๆ ภารกิจผมไม่มีทางสำเร็จได้หรอก พอผมเพิ่งถามว่ากินขนมไหม เขาก็รีบชิ่งหนีไปอย่างไกลเลย”

“ของที่ผมซื้อให้คือจอยเกมครับ พอดีในหอพักมีแค่เขากับ June ที่ชอบเล่นเกมกัน”

ชเวซามูเอลหัวเราะชอบใจ “พอดีเลย อุปกรณ์ของพวกเราจะได้อัปเกรดรุ่นใหม่สักที” เขาเอื้อมมือไปแปะมือกับเสิ่นเจวี้ยน

“ขอบคุณครับฮยอง”

“งั้นคนต่อไป ฮายาคาวะรู้ไหมครับว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง”

“ตัดชานฮยอกฮยองออกไปก่อนเลย วันนี้ผมอยู่กับเขาแทบทั้งวัน…” ฮายาคาวะลูบคางตัวเอง “หรือว่า…จะเป็น June เหรอครับ”

เสิ่นเจวี้ยนแกล้งทำท่ายืนขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนจะพูดตัดหน้าสายตาคาดหวังของฮายาคาวะ “อานีโย ฮยองทายผิดแล้วครับ”

“งั้นพี่มินซูเหรอครับ” ฮายาคาวะมองไปที่ชเวมินซู แต่อีกฝ่ายก็โบกมือบอกว่าไม่ใช่ตัวเองเหมือนกัน

“ฉันเองสิจะใครล่ะ! เทวดาพิทักษ์ปกป้องนายมาทั้งวันแล้วเนี่ย!” พัคชานฮยอกกอดคอฮายาคาวะแล้วพูดยิ้มๆ

“อ้าว ฮยอง! แล้วทำไมตอนผมถามวันนี้ พี่ถึงบอกว่าเป็นเทวดาพิทักษ์ของ June ล่ะ”

“จะโทษฉันไม่ได้นะ ภารกิจที่ได้มาก็ต้องทำให้สำเร็จสิ!”

พัคชานฮยอกหยิบของขวัญที่ตัวเองซื้อมาออกมา “ฉันซื้อเสื้อโค้ตตัวนอกให้ฮายาคาวะ จะได้ใส่ตอนออกไปซ้อมเต้นช่วงหน้าหนาว”

“ตัวนี้คือตัวที่ผมเล็งไว้แล้วตัดใจไม่ซื้อนี่นา!” ฮายาคาวะรับเสื้อมาดู ปรากฏว่าเป็นเสื้อตัวที่เขาเห็นตอนไปเดินช้อปปิ้งกับพัคชานฮยอกแล้วตัดใจซื้อไม่ลงจริงๆ

“ฉันเป็นพี่นี่นา ความปรารถนาของน้องชายก็ต้องทำให้เป็นจริงสิ”

เสิ่นเจวี้ยนได้ยินคำนี้ก็เริ่มเพ้อเจ้อทันที “ชานฮยอกฮยอง ผมอยากได้ตึกของบริษัท ซื้อให้ผมหน่อยสิครับ”

“ผมอยากได้วิลล่าวิวแม่น้ำฮัน ฮยองก็ซื้อให้ผมด้วยสิครับ” ชเวซามูเอลเป็นพวกชอบผสมโรงอยู่แล้ว

“ไอ้ชิชะ พวกเด็กแสบนี่…”

“ตอนนี้ชานฮยอกเป็นเมมเบอร์คนที่สองที่ทำภารกิจสำเร็จนะครับ แล้วรู้ไหมครับว่าใครคือเทวดาพิทักษ์ของตัวเอง”

พัคชานฮยอกได้ยินดังนั้นรอยยิ้มก็ค่อยๆ จางลงเล็กน้อย “มินซูมั้งครับ”

ชเวมินซูพยักหน้า ยอมรับออกมาตรงๆ “ผมซื้อรองเท้าให้ฮยองครับ เอาไว้ใส่ตอนเต้น”

เสิ่นเจวี้ยนรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างสองคนนี้ดูแปลกๆ พิลึก แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

“แต่ภารกิจผมไม่สำเร็จนะ” ชเวมินซูผายมือออกอย่างไม่ใส่ใจ “ภารกิจคือระหว่างซื้อของขวัญต้องพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วย”

“วันนี้ผมไม่เจอชานฮยอกฮยองเลย” ชเวมินซูโกหก วันนี้เขาเห็นพัคชานฮยอกกับฮายาคาวะชัดเจน แต่ตั้งใจหลบเลี่ยงไม่เจอหน้าพวกเขาต่างหาก

“งั้นเทวดาพิทักษ์ของผมก็ต้องเป็น June แล้วใช่ไหมครับ” ชเวมินซูถาม

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้าหงึกๆ “ใช่แล้วครับ แต่ภารกิจผมก็ไม่สำเร็จเหมือนกัน”

“ภารกิจของผมคือต้องถ่ายรูปคู่กับพี่มินซู แต่เมื่อกี้ผมหาพี่มินซูไม่เจอ ก็เลยล้มเหลวไปครับ” เสิ่นเจวี้ยนรู้สึกเจ็บใจอยู่บ้าง อุตส่าห์ไปถึงร้านอาหารแล้วยืนรออยู่ตรงลานกว้างตั้งนาน ทว่าพอใกล้จะเริ่มเปิดกล้องถ่ายทำ ชเวมินซูถึงเพิ่งโผล่มา

“ของขวัญที่ผมเตรียมให้พี่มินซูคือแว่นกันแดดครับ” เสิ่นเจวี้ยนหยิบของขวัญออกมาจากถุง

“ปกติพี่มีเสื้อผ้าแบรนด์นี้เยอะมาก เอาไปใส่แมตช์ให้เข้าชุดกันได้พอดีเลยครับ”

“แล้วก็มีภาพวาดด้วยครับ” เสิ่นเจวี้ยนหยิบภาพการ์ตูนสี่ช่องออกมาจากกระเป๋า “ขอให้ SALIGIA ของพวกเราดังขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็อยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ”

คิดดูอีกที เขาก็เอ่ยออกมาอย่างเขินๆ “ช่วงเป็นเด็กฝึกผมมีเวลาอยู่กับพี่มินซูน้อยมาก หวังว่าหลังจากนี้พวกเราจะสนิทกันมากขึ้นนะครับ”

“สุขสันต์วันคริสต์มาสครับ พี่มินซู”

ชเวมินซูได้ยินคำพูดนั้นก็ขอบตารื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขาหันหลังให้กล้องแล้วแอบปาดหางตาเบาๆ

พัคชานฮยอกที่ยืนอยู่ด้านข้างมองเห็นภาพนั้นเข้าพอดี แววตาของเขาพลันซับซ้อนขึ้นมา

ชเวมินซู… เนื้อแท้ในใจของนาย มันคืออะไรกันแน่?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง