บทที่ 56 ไล่ล่าแสง

วันที่สองหลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายทำรายการเรียลลิตี้ของวง เสิ่นเจวี้ยนก็นั่งเครื่องบินมุ่งหน้าสู่นอร์แลนด์

ครั้งนี้ยังคงเป็นพี่โจวเหย่ที่เดินทางมากับเขา หลังผ่านการบินยาวนานเกือบยี่สิบชั่วโมง ในที่สุดเครื่องก็ร่อนลงจอดที่สนามบินนานาชาตินอร์แลนด์

ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่อง ทั้งคู่ก็ถูกมวลอากาศเย็นยะเยือกที่พัดกรูเข้ามาทำเอาสะดุ้งเฮือก รีบควานหาเสื้อขนเป็ดจากกระเป๋าเดินทางมาสวมแทบไม่ทัน

“อากาศแบบนี้ แทบจะแช่แข็งคนได้เลยนะเนี่ย” เสิ่นเจวี้ยนสวมหมวกพลางเอาผ้าพันคอผืนยาวมาพันรอบตัวจนมิด

โจวเหย่พยักหน้าหงึกหงัก ฟันกระทบกันกึกๆ จนหยุดไม่อยู่

หลินข่ายเหวินรอพวกเขาอยู่ที่ทางออกผู้โดยสารขาเข้า ครั้งนี้เขาได้รับมอบหมายจากเฉินซือเฟยให้มาช่วยดูแลการถ่ายทำโฆษณา

พอเห็นเสิ่นเจวี้ยนเดินออกมา เขาก็รีบปรี่เข้ามาต้อนรับ “ยินดีต้อนรับสู่นอร์แลนด์ครับ!”

ทั้งสองสวมกอดกันเบาๆ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

เมื่อเดินพ้นตัวสนามบินออกมา ทั้งเมืองก็ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ ลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นไอขาวราวกับจะจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งก้อนเล็กๆ ได้ในพริบตา

พอขึ้นมานั่งบนรถ เสิ่นเจวี้ยนถึงค่อยถอดถุงมือหนาเตอะออก แล้วเอามือสองข้างมาประสานกันถูไปมาไม่หยุด

“คิวถ่ายทำมีทั้งหมดสองวันครับ วันแรกเราจะไปที่ลานสกี ส่วนวันที่สองจะไปตามล่าแสงเหนือกัน”

โฆษณาของ An รอบนี้มีแผนจะปล่อยในช่วงคริสต์มาส ใช้ชื่อว่า 'ไล่ล่าแสง' และเคาะสถานที่ถ่ายทำไว้ทั้งหมดสองแห่ง

พอได้ยินคำว่าแสงเหนือ ดวงตาของเสิ่นเจวี้ยนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ก่อนมา ผมยังคุยกับพี่โจวอยู่เลยครับว่าไม่รู้จะมีโอกาสได้เห็นไหม”

หลินข่ายเหวินฟังแล้วก็ยิ้มพลางหันมามองเขา “ช่วงนี้ที่นี่มีเวลากลางวันแค่วันละสี่ชั่วโมงเองครับ ถ้าโชคดี แค่หน้าโรงแรมก็มองเห็นแสงเหนือแล้ว”

โรงแรมที่ An จองไว้หันหน้าเข้าหาฟยอร์ดและเทือกเขาหิมะโดยตรง หลังคาห้องพักและผนังฝั่งหน้าเตียงทำจากกระจกใสทั้งหมด

“พักผ่อนให้เต็มที่นะ June เจอกันพรุ่งนี้ครับ” หลินข่ายเหวินเห็นท่าทางดีอกดีใจของเสิ่นเจวี้ยนแล้วก็อดอมยิ้มตามไม่ได้ พลางนึกเอ็นดูว่ายังเป็นเด็กจริงๆ

“ได้ครับ ขอบคุณมากครับพี่ Kevin”

หลังจากหลินข่ายเหวินกลับไป เสิ่นเจวี้ยนก็นอนแผ่อยู่บนเตียงใหญ่ในห้องเพียงลำพัง แหงนหน้ามองท้องฟ้า

ท้องฟ้าทั้งผืนกำลังเปลี่ยนผ่านสู่ช่วงสนธยาในโทนสีน้ำเงิน เป็นสีน้ำเงินครามเข้มข้นที่งดงามชวนให้เคลิบเคลิ้ม เทือกเขาหิมะไกลลิบถูกความมืดตัดเส้นจนเห็นเป็นเค้าโครงเลือนราง

เสิ่นเจวี้ยนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไว้หลายใบแล้วส่งเข้าแชตกลุ่ม ท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ ราวกับว่าฟ้าดินรอบกายพลันเงียบสงบลงทั้งหมด

ความง่วงงุนจากอาการเจ็ตแล็กและการเดินทางไกลถาโถมเข้ามาในนาทีนี้ เมื่อทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มสบาย เสิ่นเจวี้ยนก็ค่อยๆ จมเข้าสู่ห้วงนิทรา

เช้าวันต่อมา เสิ่นเจวี้ยนตื่นเองโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก พอหยิบมือถือมาดูถึงเห็นว่าเพิ่งจะตีห้า เสียงเคาะของโจวเหย่ก็ดังขึ้นหน้าประตู “June ตื่นหรือยัง”

เสิ่นเจวี้ยนลุกไปเปิดประตู ภาพที่เห็นคือโจวเหย่ที่แต่งตัวหนาเตอะแทบไม่ต่างจากหมีขั้วโลก

“พี่ครับ ทำไมใส่เยอะขนาดนั้นล่ะครับ”

โจวเหย่เพิ่งมารู้ซึ้งตอนถึงนอร์แลนด์นี่เองว่าตัวเองขี้หนาวแค่ไหน แทบอยากจะเอาเสื้อผ้าทุกตัวที่มีมาสวมไว้บนร่างให้หมด

“รีบแต่งตัวแล้วไปกันเถอะ มื้อเช้าค่อยไปกินบนรถ”

เสิ่นเจวี้ยนแปลกใจอยู่บ้าง เพราะตามตารางเดิมวันนี้ต้องไปลานสกี และเริ่มงานตอนสิบโมงตรง

เขาล้างหน้าแปรงฟันพลางเอ่ยถามโจวเหย่ “ตารางงานเปลี่ยนเหรอครับ”

โจวเหย่พยักหน้า ทาง An เพิ่งแจ้งมาว่าขอนัดเพิ่มอีกช็อตแบบกะทันหัน

“ไม่ต้องเซ็ตผมแต่งหน้าเหรอครับ” เสิ่นเจวี้ยนที่สวมเสื้อผ้าเสร็จสรรพเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง จึงถามออกไปด้วยความสงสัย

“ผู้กำกับบอกว่าหน้าอย่างนายน่ะ แต่งอะไรเติมลงไปก็เปลืองเปล่าๆ”

-

คนที่สำนักงานใหญ่ของ An ส่งมาคุมงานคือเลน่า ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด เดิมทีโอเลอตั้งใจจะมาด้วยตัวเอง แต่เดือนธันวาคมของนอร์แลนด์หนาวทารุณเกินไป เพื่อรักษาสุขภาพ เขาจึงจำต้องยกเลิกกำหนดการเดินทางในครั้งนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่เลน่าได้พบเสิ่นเจวี้ยน ตั้งแต่โอเลอกลับมาจากเมืองซิน เขาก็มักจะพูดถึงชื่อนี้อยู่เสมอ

เมื่อมองเห็นเสิ่นเจวี้ยนเดินเข้ามาแต่ไกล เขาอยู่ในชุดสกีคอลเลกชันใหม่ที่ An กำลังจะเปิดตัว เป็นชุดสกีทรงโอเวอร์ไซส์สีเขียวเข้มเข้าชุดทั้งตัว เส้นผมถูกเก็บไว้ใต้หมวกไหมพรมจนหมด และสวมแว่นตากันลมสำหรับเล่นสกีที่มีขนาดใหญ่แทบจะปิดมิดทั้งใบหน้า

พอก้าวเข้ามาใกล้ถึงได้เห็นชัดๆ ว่าใบหน้าของเขาไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางไว้เลยแม้แต่น้อย ภายใต้ฉากหลังสีขาวโพลนของหิมะ ผิวพรรณของเขายิ่งขับเน้นประกายกระจ่างใส ดวงตาทั้งคู่ทอประกายระยิบระยับ ปลายขนตามีเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราวตา

“June นี่คือคุณเลน่า ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของ An ครับ” หลินข่ายเหวินช่วยแนะนำ

“Hallo ฉันได้ยินคุณโอเลอพูดถึงเธออยู่บ่อยๆ วันนี้ได้เจอตัวจริงเสียที”

เลน่ารูปร่างเตี้ยกว่าเสิ่นเจวี้ยนเล็กน้อย เสิ่นเจวี้ยนจึงโน้มตัวลงนิดหน่อยเพื่อแนบแก้มทักทายกับเธอเบาๆ

“สวัสดีครับคุณเลน่า!”

เลน่ากวาดสายตามองเสิ่นเจวี้ยนด้วยความพึงพอใจ ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพอกลับไปแล้ว โอเลอถึงยังเอาแต่ชื่นชมเสิ่นเจวี้ยนไม่ขาดปาก

“June ไม่เจอกันนานเลย!” เอเรนพอเห็นเสิ่นเจวี้ยนก็รีบก้าวเข้ามาสวมกอดทันที

“ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ ผู้กำกับเอเรน” เสิ่นเจวี้ยนเองก็นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเอเรนที่นี่

พอเห็นหน้าเอเรน เสิ่นเจวี้ยนถึงค่อยกระจ่างว่าคำพูดของโจวเหย่เมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร

ผู้กำกับโฆษณาของ An รอบนี้คือเอเรนนี่เอง ชายชาวต่างชาติคนที่เคยคุมการถ่ายภาพคอนเซปต์เดบิวต์ให้กับพวกเขานั่นแหละ

“คราวก่อนฉันก็เพิ่งบอกผู้จัดการของเธอไป ว่าเธอน่ะเหมาะกับการโชว์หน้าสดออกกล้องที่สุด” เอเรนมองสารรูปของเสิ่นเจวี้ยนในวันนี้แล้วพยักหน้าหงึกหงักไม่หยุด

เสิ่นเจวี้ยนยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแก้เขิน ทุกครั้งที่เอเรนเอ่ยปากชมตรงไปตรงมาแบบนี้ มักทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเสมอ

“เตรียมตัวเริ่มกันเถอะ”

ตอนนั้นเองเสิ่นเจวี้ยนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ท้องฟ้าทั้งผืนเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอมชมพูดูชวนฝันไปเสียแล้ว

“รีบทำเวลาหน่อย” เอเรนส่งสัญญาณให้เสิ่นเจวี้ยนไปประจำตำแหน่งหน้าลานสกี

เสิ่นเจวี้ยนหัดเล่นสกีมาตั้งแต่ตอนไปเที่ยวช่วงวันหยุดฤดูหนาวที่ประเทศ G ในวัยเด็ก แม้จะไม่ได้เก่งกาจระดับมืออาชีพ แต่สำหรับการถ่ายทำในวันนี้ก็ถือว่าเหลือเฟือ

จุดถ่ายทำเป็นเส้นทางสกีระดับเบื้องต้น ลาดเอียงเล็กน้อยและกว้างขวาง เพื่อการถ่ายทำในครั้งนี้ An ถึงกับทุ่มเงินปิดลานทั้งหมด ตอนนี้จึงไม่มีใครอื่นนอกจากทีมงานถ่ายทำ

เสิ่นเจวี้ยนยืนประจำที่จุดเริ่มต้น โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กดจุดศูนย์ถ่วงลงต่ำ กำไม้โพลไว้แน่น โดยมีตากล้องสกีคอยแล่นประกบข้าง

เสิ่นเจวี้ยนสูดหายใจเข้าลึก ดึงแว่นกันลมลงมาครอบใบหน้า แล้วส่งสัญญาณมือทำท่า “OK” ให้ตากล้อง

สองมือออกแรงส่ง แผ่นสกีใต้ฝ่าเท้ากรีดผ่านพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์จนเกิดรอยทางลึกเด่นชัด ละอองหิมะฟุ้งกระจายขึ้นด้านหลังของเสิ่นเจวี้ยน

ลมหนาวปะทะเข้าเต็มหน้า เขาทะยานลงจากเนินเขาด้วยความเร็วสูง ทิวต้นสนเฟอร์สองข้างทางแล่นถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อพุ่งข้ามเนินหิมะเตี้ยๆ ร่างของเสิ่นเจวี้ยนก็ลอยพ้นจากพื้นดินชั่วขณะ เขารู้สึกราวกับตัวเองกำลังโบยบินอยู่กลางอากาศ กาลเวลาพลันถูกยืดขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

จากนั้นแผ่นสกีก็แตะลงบนพื้นผิวหิมะอย่างมั่นคง แล้วแล่นทะยานไปข้างหน้าต่อ

ห้วงความคิดของเสิ่นเจวี้ยนล่องลอยย้อนกลับไปสู่วัยเยาว์ ความทรงจำแรกเกี่ยวกับการเล่นสกีผูกพันอยู่กับพ่อของเขา

ตอนที่เขายืนอยู่บนลานสกีเป็นครั้งแรก พ่อยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดกับเขาว่า “Hinunter (ไถลลงไป)”

โดยไม่แยแสสักนิดว่าเขาเป็นเพียงเด็กวัยหกขวบที่ไม่เคยมีประสบการณ์เล่นสกีมาก่อนเลย

ผลลัพธ์จากการที่เขากัดฟันไถลตัวลงไปคือกิ่งไม้บนลานสกีเกี่ยวกับชุดสกีจนขาดวิ่น และทิ้งรอยแผลเป็นทางยาวไว้บนท่อนแขนเล็กๆ ของเขา

และเมื่อเห็นเขาล้มลง สิ่งแรกที่พ่อทำกลับเป็นการพาเขากลับไปส่งให้ปู่กับย่า

พร้อมทิ้งท้ายไว้แค่ประโยคเดียวว่า “เขาไม่มีอะไรเหมือนลูกของฉันสักนิด” แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ตลอดเวลาอันยาวนาน เสิ่นเจวี้ยนคิดเอาเองมาตลอดว่าเพราะตัวเองดีไม่พอ พ่อถึงได้ทอดทิ้งเขากับคุณนายเสิ่นไป

หลังจากนั้นเป็นปู่ที่คอยกุมมือ ค่อยๆ สอนวิธีทรงตัวบนแผ่นสกีทีละก้าว

กระทั่งช่วงวันหยุดฤดูหนาวใกล้จะสิ้นสุดและต้องเดินทางกลับประเทศ ในที่สุดเขาก็สามารถไถลจากยอดเขาลงมาถึงตีนเขาได้โดยไม่ล้มลงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ค่ำวันนั้นพอกลับถึงบ้าน ย่ากอดจูบเขาฟอดใหญ่ เตรียมเนื้อตุ๋นมันฝรั่งของโปรดไว้ให้ แล้วเอ่ยกับเขาว่า

“หลานคือเด็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกนะลูก”

มุมปากของเสิ่นเจวี้ยนยกยิ้มขึ้นภายใต้หน้ากากผ้า เขากดความเร็วเลี้ยวผ่านโค้งสุดท้ายและหยุดลงตรงเส้นชัยได้อย่างนิ่งสนิท

เขาเลิกแว่นกันลมขึ้น ช่างภาพข้างๆ หยุดตามแล้วยกนิ้วโป้งให้เขา

เสิ่นเจวี้ยนดึงหน้ากากผ้าออก ปลายจมูกถูกความเย็นกัดจนแดงก่ำ ดวงตาโค้งลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยวพลางส่งยิ้มกว้างให้กล้อง

ใช่แล้ว เขาคือเด็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกต่างหาก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง