บทที่ 57 จอมเตร็ดเตร่อันดับหนึ่งแห่งจักรวาล

“สมบูรณ์แบบ” เอเรนเอ่ยกับเลน่าหลังจากตรวจดูฟุตเทจที่ถ่ายทำตลอดหลายวันมานี้ “พวกคุณเลือกเขามาได้ถูกต้องที่สุดแล้ว”

เลน่าเองก็พอใจมากเช่นกัน “ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ”

“ตั้งตารอดูผลงานฉบับสมบูรณ์เลยล่ะ”

เนื่องจากกีฬาสโนว์บอร์ดกำลังเป็นที่นิยม สำนักงานใหญ่ของ An จึงตั้งความหวังกับยอดขายของซีรีส์นี้ไว้สูงมาก หวังว่าจะกลายเป็นจุดเติบโตใหม่ให้กับแบรนด์

ตอนแรกที่เอเรนได้รับโจทย์งานถ่ายทำชิ้นนี้ เขายังแอบกังวลอยู่บ้าง ไม่ใช่กังวลเรื่องการสื่ออารมณ์ของเสิ่นเจวี้ยนหรอก แต่เป็นคอนเซ็ปต์แนวกีฬาแบบนี้ น้อยคนนักในวงการบันเทิงที่จะมีประสบการณ์ตรง ทว่าเสิ่นเจวี้ยนกลับทำออกมาได้ดีเยี่ยมเกินคาด

เอเรนมองภาพแนวนอนบนหน้าจอ ฉากหลังคือท้องฟ้าสีชมพูอมฟ้าที่ไล่เฉดราวกับจานสี เสิ่นเจวี้ยนสวมแว่นตากันลมเลนส์ใส มือข้างหนึ่งกอดสโนว์บอร์ดไว้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คิ้วและสายตากดต่ำลงมองมาที่กล้อง

“ภาพนี้อาจจะกลายเป็นระดับตำนานเลยก็ได้นะคะ” สายตาของเลน่าจับจ้องอยู่ที่หน้าจอเนิ่นนานไม่ยอมละไปไหน

เอเรนยิ้มพลางหันไปมองเลน่า “เป็นแน่นอนครับ”

-

หลังจากเสิ่นเจวี้ยนเสร็จสิ้นภารกิจถ่ายทำ ตั๋วเครื่องบินขากลับเกาหลีถูกจองไว้เป็นวันรุ่งขึ้น เขาและโจวเหย่จึงถือโอกาสที่มีเวลาว่างไม่กี่ชั่วโมง ตัดสินใจออกไปเดินเล่นในตัวเมืองนอร์แลนด์

นอร์แลนด์ก้าวเข้าสู่ช่วงกลางคืนขั้วโลก แม้จะเป็นเวลาบ่าย ทว่าท้องฟ้ากลับมืดสนิทไปเรียบร้อยแล้ว ร้านรวงเล็กๆ ริมถนนเริ่มเปิดไฟระยิบระยับเป็นจุดๆ

รองเท้าลุยหิมะเหยียบลงบนพื้นส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ทั้งสองคนสวมเครื่องกันหนาวมิดชิดจนเหลือเพียงดวงตาคู่เดียวที่โผล่ออกมา

“กินอันนี้กันเถอะครับพี่”

โจวเหย่พยักหน้า เรื่องกินเขาตามใจเสิ่นเจวี้ยนเสมอ

ทั้งสองผลักประตูเข้าไป กระดิ่งตรงกรอบประตูส่งเสียงดังกังวานใส ภายในร้านเปิดฮีตเตอร์อุ่นสบาย และมีลูกค้านั่งอยู่แค่โต๊ะเดียว

เสิ่นเจวี้ยนถอดเสื้อโค้ตตัวหนาเตอะออกเหลือเพียงเสื้อคอเต่าผ้าฟลีซสีดำตัวใน แล้วหยิบเมนูขึ้นมาดู

“สั่งเยอะขนาดนี้จะกินหมดเหรอ” เมื่อเห็นเสิ่นเจวี้ยนสั่งเมนูแนะนำของร้านเกือบครบทุกอย่าง โจวเหย่ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

“หมดสิครับ หลายวันนี้ผมแทบจะหิวตายอยู่แล้ว” เพื่อไม่ให้หน้าบวมเวลาเข้ากล้อง ช่วงหลายวันที่อยู่นอร์แลนด์เสิ่นเจวี้ยนต้องคุมอาหารอย่างเข้มงวด ก่อนถ่ายทำกินได้แค่ดาร์กช็อกโกแลตเท่านั้น

เมนูแรกที่ยกมาเสิร์ฟคือซุปปลาคอดมะเขือเทศ น้ำซุปสีสันสดใสควันฉุยอยู่ในชามกระเบื้องเคลือบสีขาว ในน้ำซุปมีเนื้อปลาชิ้นโตแช่อยู่ โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและพริกหั่นแว่น

เสิ่นเจวี้ยนไม่สนว่ามันจะร้อน ตักเข้าปากทันทีหนึ่งคำ

“อร่อยจัง!” รสชาติกลมกล่อมสดหวานระเบิดซ่านทั่วลิ้น ตามติดมาด้วยรสเปรี้ยวอมหวานของมะเขือเทศ

“อันนี้ถ้าราดข้าวกินนะ สุดยอดแน่นอน!”

น่าเสียดายที่ในร้านไม่มีข้าวสวย เสิ่นเจวี้ยนจึงหยิบขนมปังข้าวไรย์ที่วางอยู่ข้างๆ มาจิ้มน้ำซุปกินแทน

โจวเหย่มองท่าทางของเขาแล้วนึกเอ็นดูปนขำ “ค่อยๆ กินสิ”

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้ารับคำ ทว่าความเร็วของมือไม่ได้ชะลอลงเลยสักนิด

โจวเหย่เห็นดังนั้นจึงหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอีกฝ่ายไว้หนึ่งรูป

ในรูปนั้น แก้มของเสิ่นเจวี้ยนพองกลมเพราะกำลังยัดขนมปังเข้าปาก สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่โต๊ะ ราวกับกำลังวางแผนว่าคำต่อไปจะหยิบอะไรดี

พอได้ยินเสียงชัตเตอร์ เสิ่นเจวี้ยนก็คว้าขนมปังท่อนที่ยาวกว่าหน้าตัวเองขึ้นมาวางทาบข้างแก้ม แกล้งทำท่าโอเวอร์ใส่กล้อง เหมือนจะเขมือบของพวกนี้ให้เกลี้ยงในคำเดียว

โจวเหย่หลุดขำจนมือสั่น

“แบบนี้มันดูไม่หล่อรึไงครับ”

ทั้งสองคนผลัดกันกินผลัดกันถ่ายรูป โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าโต๊ะข้างๆ แอบมองพวกเขามานานแล้ว

“นั่น… เสิ่นเจวี้ยนเหรอ?” สวี่เหอ พนักงานสาวจากบริษัทข้ามชาติในประเทศหัว ที่ใช้เวลาช่วงวันหยุดพักร้อนบินมาเที่ยวนอร์แลนด์กับเพื่อนสนิท อุทานขึ้น

ตั้งแต่ตอนที่พวกเสิ่นเจวี้ยนเดินเข้ามา เธอก็สังเกตเห็นแล้ว ต่อให้ปิดหน้าปิดตามิดชิดแค่ไหน แต่สัดส่วนรูปร่างที่ดูดีเกินเหตุแบบนั้นก็ปิดไม่มิดจริงๆ

ตอนนั้นเธอยังคุยกับเพื่อนเลยว่าต้องเป็นชาวต่างชาติแน่ๆ หุ่นเก้าส่วนแบบนี้มันคนธรรมดาที่ไหนกัน

จนกระทั่งทั้งสองคนนั่งลงและถอดหมวกกับแมสก์ออก เธอถึงจำได้ แต่ก็ยังไม่กล้าฟันธงเสียทีเดียว

“ช่วงนี้พวกเขาไม่ได้กำลังถ่ายรายการเรียลลิตี้ของวงอยู่เหรอ” ในฐานะเพื่อนสนิทของสวี่เหอ เรื่องตารางงานช่วงนี้ของเสิ่นเจวี้ยน เธอคนนี้แหละที่คอยอัปเดตให้ฟังจนรู้แจ้งเห็นจริง

“แล้วทำไมถึงมาอยู่นอร์แลนด์ได้ล่ะ?”

สวี่เหอหันไปมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เพียงแค่จำเสิ่นเจวี้ยนได้ เธอยังจำโจวเหย่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้อีกต่างหาก

ถ้ามาคนเดียวอาจจะไม่แน่ใจ แต่ถ้ามีโจวเหย่อยู่ด้วย นั่นคือเสิ่นเจวี้ยนร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน

“นั่นผู้จัดการเขานี่!” สวี่เหอเริ่มพูดจาตะกุกตะกัก “เชี่ย… เชี่ย… ตายแล้ว!”

เธอคอยเหลือบมองไปที่โต๊ะของเสิ่นเจวี้ยนไม่หยุด ทั้งสองคนกำลังคุยเล่นหัวเราะร่าเริง ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าทางนี้ตื่นเต้นจนแทบบ้าไปแล้ว

“ตารางงานส่วนตัวหรือเปล่า?” เพื่อนสนิทลดเสียงต่ำลงพลางขยับเข้ามาใกล้ “ตัวจริงโคตรหล่อเลยอะแก”

เพื่อรักษาความลับในการถ่ายทำโฆษณา ตั๋วเครื่องบินของเสิ่นเจวี้ยนเพิ่งจะจองในวันเดินทาง เรียกได้ว่านอกจากทางบริษัทและทีมงานของ An แล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้เขาอยู่นอร์แลนด์

“ไปสิ ยืนสั่นอยู่ทำไมตรงนี้” เพื่อนสนิทผลักหลังสวี่เหอเบาๆ

สวี่เหอรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมาทางคอหอย เธอเคยจินตนาการถึงฉากที่จะได้พบกับเสิ่นเจวี้ยนไว้สารพัด แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมาเจอกันในร้านอาหารข้างทางในต่างแดนแบบนี้

“สวัสดีค่ะ… คุณเสิ่นเจวี้ยนใช่ไหมคะ?” เธอพยายามควบคุมความตื่นเต้นอย่างสุดความสามารถ เพื่อไม่ให้เสียงสั่นจนผิดสังเกต

เสิ่นเจวี้ยนได้ยินชื่อตัวเองจึงหันไปมอง ตรงหน้าคือเด็กสาวคนหนึ่งสวมหมวกไหมพรมสีขาว ท่าทางเหมือนคนกำลังตื่นเต้นจนตัวสั่นน้อยๆ

“ใช่ครับ สวัสดีครับ” โจวเหย่ที่อยู่ข้างๆ ก็พลอยตกใจไปด้วย ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคนที่จำเสิ่นเจวี้ยนได้ในที่แบบนี้ แถมยังเป็นคนประเทศหัวเหมือนกันอีก

สวี่เหอยื่นกระดาษกับปากกาที่เตรียมไว้ให้อย่างกล้าๆ กลัวๆ “ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้แน่นอนครับ”

เสิ่นเจวี้ยนยิ้มพลางรับมา เขาหยิบสมุดจากกระเป๋าออกมารองไว้ข้างใต้ แล้วก้มหน้าก้มตาเซ็นชื่อตัวเองลงไป

“พี่สาวชื่ออะไรเหรอครับ”

สวี่เหอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังถามตัวเองอยู่ ระยะห่างระหว่างเธอกับเสิ่นเจวี้ยนตอนนี้ไม่ถึงหนึ่งเมตรด้วยซ้ำ เธอถึงขั้นได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ลอยมาจากตัวเขา

ในหัวมีแต่ความคิดที่ว่านี่มันเหมือนฝันเกินไปแล้ว จนแทบประมวลผลไม่ออกว่าเสิ่นเจวี้ยนพูดอะไรกับเธอ

เสิ่นเจวี้ยนตั้งใจเขียนจนเสร็จเรียบร้อย แล้วยื่นกระดาษกับปากกาส่งคืนให้

“ฉันจะคอยซัพพอร์ตเธอตลอดไปเลยนะ!” สวี่เหอรับกระดาษแผ่นนั้นมา เสียงดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าเห่อแดงลามไปถึงใบหู

ตอนวางแผนมาเที่ยวกับเพื่อนสนิทยังคิดอยู่เลยว่านอร์แลนด์ในเดือนธันวาคมใจร้ายกับพวกเธอเหลือเกิน กิจกรรมล่องเรือดูวาฬที่วางแผนไว้ก็ถูกยกเลิกเพราะสภาพอากาศไม่เป็นใจ ทั้งคู่กำลังเซ็งจัดจนแทบหมดสนุก

ทว่าพอได้เจอเสิ่นเจวี่ยนในตอนนี้ ความหงุดหงิดใจก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ใครว่านอร์แลนด์ไม่ดีกัน นอร์แลนด์เดือนธันวาคมนี้น่ะดีเลิศที่สุดในโลกต่างหาก!

สวี่เหอหันไปมองเพื่อนสนิท อีกฝ่ายกำลังชี้ไปที่กล้องในมือรัวๆ อย่างบ้าคลั่ง เธอถึงเพิ่งได้สติกลับมา

“ถ่ายรูปคู่ได้ไหมจ๊ะ เจวี้ยนเจวี้ยน?” เนื่องจากเป็นตารางงานส่วนตัวที่ไม่เปิดเผย สวี่เหอจึงเตรียมใจที่จะถูกปฏิเสธเอาไว้แล้ว

เสิ่นเจวี้ยนแกล้งขมวดคิ้ว “วันนี้ผมไม่ได้แต่งหน้า ถ่ายออกมาจะดูขี้เหร่ไหมครับเนี่ย”

ก่อนจะหันไปยิ้มตาหยีให้สวี่เหอ “แต่ถ้าเป็นพี่สาวล่ะก็… ไม่เป็นไรครับ”

สวี่เหอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก วินาทีนั้นโจวเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อาสารับกล้องมา

“เดี๋ยวผมถ่ายให้เองครับ”

เสิ่นเจวี้ยนเลือกตำแหน่งริมหน้าต่างเพื่อให้ภาพติดหิมะที่กำลังโปรยปรายอยู่ด้านนอก หญิงสาวทั้งสองคนยืนอยู่ข้างหน้าเขา ส่วนเขาก็ยื่นมือออกไปชูสองนิ้วไว้เหนือหัวของทั้งคู่อย่างอารมณ์ดี

“เรียบร้อยครับ ผมถ่ายไปหลายรูปเลย” โจวเหย่ถ่ายเสร็จก็ยื่นกล้องคืนให้สวี่เหอ

สวี่เหอกดดูรูปแล้วพบว่าออกมาสวยทุกรูป “ขอบคุณค่ะพี่โจว!”

โจวเหย่เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะรู้จักเขาด้วย

“พี่โจวก็กลายเป็นคนดังไปแล้วเหมือนกันนะเนี่ย”

เสิ่นเจวี้ยนหัวเราะพลางรับเสื้อของตัวเองมา พวกเขาเตรียมจะไปกันแล้ว เพราะอีกสักพักต้องไปถ่ายรูปที่ท่าเรือต่อ

ตอนไปเช็กบิล เสิ่นเจวี้ยนจ่ายเงินให้โต๊ะของพวกสวี่เหอไปด้วย เจ้าของร้านจึงเอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษว่าเขาเป็นคนดังหรือเปล่า

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่ใช่หรอกครับ คุณยังไม่รู้จักผมเลย จะนับว่าเป็นคนดังได้ยังไงกัน”

ทว่าสายตาของเถ้าแก่กลับไม่ละไปจากใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยน เขายื่นเงินทอนกับใบเสร็จให้ พลางเอ่ยขึ้นช้าๆ

“สักวันหนึ่งคุณจะต้องรู้จักผมแน่นอน”

ขณะที่เสิ่นเจวี่ยนกำลังรูดซิปเสื้อโค้ต พอได้ยินแบบนั้นเขาก็หัวเราะเบาๆ “ผมจะพยายามนะครับ ครั้งหน้าถ้าแวะมาที่ร้านนี้อีก ผมจะทำให้คุณจำผมได้แน่นอนครับ”

ก่อนเดินออกไป เสิ่นเจวี่ยนยังโบกมือลาพวกสวี่เหอด้วย

จนกระทั่งแผ่นหลังของเสิ่นเจวี่ยนหายลับไปในค่ำคืนที่หิมะโปรยปราย น้ำตาที่สวี่เหอกลั้นไว้มานานก็ร่วงหล่นลงมาในที่สุด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง