บทที่ 69 จิตใจมนุษย์นั้นซับซ้อน

เสิ่นเจวี้ยนเพิ่งกลับมาถึงหอพัก สิ่งที่ได้รับรู้ก็คือเรื่องการย้ายหอใหม่และชเวมินซูจะต้องพักกิจกรรมชั่วคราว

"ครับ?" หลังจากฟังสิ่งที่พัคชานฮยอกพูด เสิ่นเจวี้ยนก็ยังตั้งสติไม่ทัน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแค่ชั่ววันเดียว ชเวมินซูถึงได้ป่วยหนักขนาดนี้

คิมแจอูขมวดคิ้วแน่น ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทว่าอีซูมินกลับเอ่ยถามด้วยความร้อนรน "มินซูจะไม่พักกับพวกเราแล้วเหรอ ป่วยเป็นอะไรทำไมถึงร้ายแรงขนาดนั้น"

พัคชานฮยอกก้มหน้าลง ตัวเขา อีซูมิน และชเวมินซูเรียกได้ว่าเป็นสมาชิกรุ่นแรกของทีม A ทั้งสามคนผ่านช่วงเวลาการเป็นเด็กฝึกอันยาวนานมาด้วยกัน ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ตรงหน้านี้อย่างไร

เขาถอนหายใจ สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริงกับทุกคนในวง

"มินซู…ติดต่อกับซาแซง แล้วโดนซาแซงแอบถ่ายคลิปไม่ดีเอาไว้"

"เพื่อไม่ให้กระทบกับทุกคน บริษัทเลยตัดสินใจให้มินซูพักกิจกรรมไปก่อนสักระยะ"

ภายในหอพักเงียบสงัดลงทันตา เหลือเพียงเสียงหยาดฝนที่ตกลงกระทบชายคาด้านนอกหน้าต่าง

"เป็นไปได้ยังไง" เสียงของอีซูมินแหบพร่า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิดว่าชเวมินซูจะทำเรื่องแบบนี้

คิมแจอูก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาเช่นกัน "มีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่าครับ"

พัคชานฮยอกส่ายหน้าแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ทั้งรูปถ่ายและภาพแคปหน้าจอเขาเห็นมาหมดแล้ว รวมถึงเรื่องที่ไปถ่ายทำรายการเรียลลิตี้ของวงคราวก่อนด้วย

"ที่คราวก่อนตอนถ่ายรายการแล้วซาแซงแอบถ่าย ก็เพราะมินซูเป็นคนปล่อยที่อยู่ไปให้" พัคชานฮยอกยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเอง

เขาผ่อนลมหายใจแล้วพูดต่อ "แถมเขายังแอบถ่ายรูป June ส่งไปให้อีกฝ่ายด้วย"

"รูปอะไรครับ" คิมแจอูได้ยินแล้วก็รีบถามขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปมองเสิ่นเจวี้ยนด้วยความเป็นห่วง

ฮายาคาวะเองก็ช็อกกับข่าวนี้จนสมองตื้อ ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่พูดอะไรไม่ออก

ชเวซามูเอลโอบไหล่เสิ่นเจวี้ยนจากด้านหลัง วันนั้นเขาแค่รู้สึกว่าท่าทีของชเวมินซูดูแปลกๆ แต่ไม่คิดเลยว่าความจริงเบื้องหลังจะเป็นแบบนี้

"ยังดีที่รูปเบลอมาก มองไม่ค่อยชัด"

พอเสิ่นเจวี้ยนได้ยินก็รู้สึกขนลุกด้วยความหวาดกลัวย้อนหลัง ถ้าเกิดถูกแอบถ่ายรูปส่วนตัวไปจริงๆ ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็คงล้างมลทินไม่หมด

น้ำตาของอีซูมินไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "มินซูจะทำแบบนั้นได้ยังไง…"

บรรยากาศในหอพักตกอยู่ในความเงียบงัน พัคชานฮยอกเองก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนล้า เขารู้ดีว่าสิ่งที่เรียกว่าพักฟื้นเพราะป่วย เป็นแค่การซื้อเวลาตั้งรับกับโลกภายนอกเท่านั้น ชเวมินซูแทบจะแน่นอนแล้วว่าจะต้องออกจากวง

เสิ่นเจวี้ยนนึกถึงวันถ่ายรายการ ตอนที่เขานำของไปให้ชเวมินซูแล้วขอบตาของอีกฝ่ายแดงเรื่อขึ้นมา นั่นเป็นเพราะรู้สึกผิดกับเขาใช่ไหม

แต่ถ้ารู้สึกผิด แล้วทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้

คิมแจอูย่อตัวลงไปกอดอีซูมินที่กลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่ "พี่ชานฮยอก พี่มินซูจะต้องออกจากวงไหมครับ"

ยกโทษให้เขาเถอะที่คิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าชเวมินซูจะมีทางกลับมาได้ยังไง ถ้าหากเขากลับมาได้ แล้วเสิ่นเจวี้ยนจะต้องทำอย่างไรล่ะ

เขาเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเจวี้ยน

ดวงตาคู่นั้นที่เคยเป็นประกายและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวามาตลอด บัดนี้กลับหม่นแสงลง ขนตาสั่นระริกไม่หยุด

มือของชเวซามูเอลยิ่งโอบเสิ่นเจวี้ยนแน่นขึ้นไปอีก ไม่นึกเลยว่าเดบิวต์มาได้ไม่ทันไรก็ต้องเผชิญกับเรื่องสมาชิกลดลง แถมยังเป็นปัญหาร้ายแรงถึงเพียงนี้

พัคชานฮยอกไม่ได้ตอบคำถามของคิมแจอู เขาคิดว่าเรื่องทั้งหมดคงต้องโทษที่ชเวมินซูทำตัวเองแท้ๆ

"หรือว่าถ้าพี่…มินซูพักฟื้น ซาแซงจะยอมปล่อยเขาไปเหรอครับ" เสิ่นเจวี้ยนไม่คิดว่าการคุกคามของซาแซงจะจบลงแค่นี้

พัคชานฮยอกยืดตัวตรง แต่สองมือยังคงกำแน่น "แต่บริษัทยอมให้เขาสร้างผลกระทบกับทั้งวงไม่ได้หรอก"

ถ้าแค่ติดต่อส่วนตัว พัคชานฮยอกเชื่อว่าเรื่องคงไม่ร้ายแรงถึงขั้นนี้

แต่ที่ร้ายแรงคือ ชเวมินซูเปิดเผยความเป็นส่วนตัวของสมาชิกในวง และยังทำพฤติกรรมล้ำเส้นลงไป ไม่มีใครช่วยเขาได้อีกแล้ว

อีซูมินตาแดงก่ำลุกขึ้นยืน ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

พัคชานฮยอกคว้าตัวเขาเอาไว้ "พี่ดูมาหมดแล้ว ไม่ได้ปรักปรำเขาหรอก"

เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าใครในวง ไม่อยากจะเชื่อยิ่งกว่าใครว่าชเวมินซูจะเป็นคนแบบนี้ แต่ความจริงวางอยู่ตรงหน้า ต่อให้ไม่อยากยอมรับแค่ไหนก็ต้องยอมรับ

"ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้ เขาแอบถ่าย June แล้วจะได้ประโยชน์อะไร" เสียงของอีซูมินเริ่มสั่นเครือ

"เขาต้องมีเหตุจำเป็นอะไรสักอย่างแน่ๆ…"

"ซูมิน! นายใจเย็นๆ หน่อย!"

พัคชานฮยอกบังคับให้อีซูมินสบตากับตน "มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด นี่เป็นทางออกที่ไว้หน้าเขาที่สุดแล้ว"

"นายดูสมาชิกคนอื่นสิ เพื่อที่จะได้เดบิวต์ พวกเขาพยายามไม่ได้น้อยไปกว่าพวกเราเลยนะ"

"แล้วนายลองคิดถึง June ดู เขาเพิ่งจะอายุสิบหก การที่มินซูแอบถ่ายแบบนั้นมันจะส่งผลร้ายแรงขนาดไหนนายคิดไม่ออกเหรอ"

อีซูมินไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังขวับ เดินเข้าห้องไปแล้วปิดประตู จากนั้นเสียงร้องไห้ที่พยายามสะกดกลั้นก็ดังเล็ดลอดผ่านบานประตูออกมา

ฮายาคาวะแทบไม่ได้ยินเสียงของตัวเอง "พี่ชานฮยอก ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงเหรอครับ"

พัคชานฮยอกกำมือแน่น ไม่ได้ตอบอะไรอีก

เสิ่นเจวี้ยนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ยังไม่อยากยอมรับความจริง

แม้ว่าเวลาที่เขาได้ใช้ร่วมกับชเวมินซูจะน้อยกว่าคนอื่นๆ ในวง แต่เขายังจำได้ขึ้นใจ คำพูดในห้องพักหลังเวทีก่อนจะขึ้นแสดงแฟมิลี่คอนเสิร์ต

ชเวมินซูบอกว่า เขาจะทำให้ดีที่สุด

แล้วทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้นะ

หลังจากวันนั้น สมาชิกทั้งหกคนที่เหลือก็ย้ายหอพัก ชเวมินซูคล้ายกับหายตัวไปจาก SALIGIA โดยสิ้นเชิง ทั้งกดออกจากกลุ่มแชต ข้าวของเครื่องใช้ที่หลงเหลืออยู่ถูกทยอยเก็บออกไปจนหมดเกลี้ยงทีละชิ้น

บริษัทประกาศต่อภายนอกว่าพักกิจกรรมชั่วคราวเนื่องจากปัญหาสุขภาพ ถึงแฟนคลับจะสงสัย แต่ก็ทำได้เพียงคอมเมนต์ใต้โซเชียลมีเดียเพื่อรอเขากลับมา

หลังจากนั้นอีซูมินก็มาหาเสิ่นเจวี้ยนตามลำพังเพื่อขอโทษ พอย้ายมาหอใหม่ รูมเมตของเสิ่นเจวี้ยนก็สลับกลับมาเป็นคิมแจอูอีกครั้ง

อีซูมินเดินเข้ามาในห้องแล้วกอดเขาไว้แน่น พร้อมกับเอ่ยคำขอโทษ

"June พี่ขอโทษนะ"

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้า กอดตอบอีซูมิน

"ผมเข้าใจครับ ฮยอง"

หลายวันมานี้อีซูมินส่งข้อความไปหาชเวมินซูเยอะมาก แต่อีกฝ่ายไม่ตอบกลับมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว

เขากับชเวมินซูเข้ามาที่ BS พร้อมกัน และเข้ากลุ่มเตรียมเดบิวต์พร้อมกัน

ความผูกพันของทั้งสองคนถือว่าแน่นแฟ้นที่สุดในวง เสิ่นเจวี้ยนจึงเข้าใจว่าทำไมวันนั้นอีซูมินถึงได้อารมณ์พลุ่งพล่านขนาดนั้น

"พี่ขอโทษแทนเขาด้วยนะ" อีซูมินปาดคราบน้ำตา จากนั้นพยายามฝืนยิ้ม แล้วเดินออกจากห้องไป

คิมแจอูเดินเข้ามาจากนอกห้อง สิ่งที่เห็นคือเสิ่นเจวี้ยนกำลังยืนเหม่ออยู่กับที่

เขาเดินเข้าไปตบไหล่เบาๆ "ยืนเหม่ออะไรอยู่เหรอ"

"ผมแค่กำลังคิดน่ะครับ ฮยอง ทำไมคนเราถึงเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้"

คิมแจอูวางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะ แล้วลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมฟูนุ่มของเสิ่นเจวี้ยน

"ไม่มีใครที่เหมือนเดิมไปตลอดหรอกนะ June"

"ผมคิดว่าผมควรจะเกลียดเขา" เสิ่นเจวี้ยนค่อยๆ เอ่ยออกมา ชเวมินซูแอบถ่ายรูปเขาไปขายให้ซาแซง ปล่อยที่อยู่ออกไปจนทำให้ทุกคนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

"ผมควรจะโกรธมากแท้ๆ"

เสิ่นเจวี้ยนหลับตาลงครู่หนึ่ง "แต่ตอนนี้สิ่งที่ผมนึกถึง กลับมีแต่ข้อดีของเขาในอดีต" เขานึกถึงตอนที่อีกฝ่ายคอยระวังความปลอดภัยให้เขาบนเวที คอยชมว่าเขาเก่ง คอยช่วยเขาจับท่าเต้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คิมแจอูฟังจบก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นว่า "June คนเรามันซับซ้อนมากนะ"

"เทียบกับการที่เขาเป็นคนเลวมาตั้งแต่แรกแล้ว ฉันอยากจะเชื่อมากกว่าว่า คนเราก็มีทั้งดีทั้งร้ายปะปนกันไปอยู่แล้ว"

ตอนเป็นเด็กฝึก คิมแจอูชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียว เขากลัวความผูกพันแสนสั้นระหว่างผู้คน และกลัวการเอ่ยคำลา

เพราะการคัดเลือกเด็กฝึกมันโหดร้าย เขาจึงมักจะควบคุมตัวเองไม่ให้สร้างสายสัมพันธ์ทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งกับคนอื่นจนเกินไป

"ความหวังดีที่เขาเคยมีให้นาย มันไม่ได้แปลว่าเรื่องที่เขาทำหลังจากนั้นจะสมควรได้รับการอภัยหรอกนะ"

"นายเคยคิดไหม สมมติว่าวันนั้นเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ร้ายแรงขึ้นมา หรือสมมติว่ามีรูปที่เป็นส่วนตัวมากๆ ถูกถ่ายไป จะทำยังไง"

คิมแจอูยื่นมือไปช่วยรูดซิปเสื้อคลุมของเสิ่นเจวี้ยนขึ้น

"อนาคตของ SALIGIA อาจจะพังทลายลง อนาคตของนายก็อาจจะพังทลายลงไปด้วย"

"นายเข้าใจใช่ไหม"

เสิ่นเจวี้ยนเงยหน้าขึ้นมองคิมแจอู แววตาของอีกฝ่ายอบอุ่นอ่อนโยนดั่งสายน้ำ

"เรื่องทั้งหมดนี้ มันคือทางที่เขาเลือกเอง"

"ฉันจะแค่รู้สึกเสียดายแทนเขา แต่เขาไม่สมควรได้รับการให้อภัยหรอก"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง