บทที่ 70 ประกาศพรีเซนเตอร์ An อย่างเป็นทางการ

ในวันคริสต์มาสอีฟ An ได้ปล่อยคลิปสั้นชื่อ 'ไล่ตามแสง' ออกมาบนทุกแพลตฟอร์มโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า พร้อมประกาศอย่างเป็นทางการว่าเสิ่นเจวี้ยนคือแบรนด์แอมบาสเดอร์ระดับโลกคนใหม่

ช่วงเปิดคลิปเป็นภาพท้องฟ้าสีชมพู ร่างของเสิ่นเจวี้ยนบนสโนว์บอร์ดพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนทิ้งไว้เพียงภาพติดตา

ระหว่างผืนฟ้าและลานหิมะ มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น

วิดีโอไม่มีดนตรีประกอบ มีเพียงเสียงบอร์ดเสียดสีกับพื้นหิมะ เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่าน และเสียงหอบหายใจของเสิ่นเจวี้ยน

หลังผ่านโค้งหักศอก ร่างของเขาก็หยุดลงตรงปลายทางอย่างมั่นคง กล้องเคลื่อนตามมือที่เอื้อมไปถอดแว่นกันลมออก ตามด้วยหน้ากากผ้า

ดวงตาของเขาไม่ได้มองมาที่กล้อง หางตาและปลายจมูกขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ควันสีขาวที่พ่นออกมาจับตัวเป็นไอในอากาศก่อนจะสลายไป

ภาพตัดไป ท้องฟ้ามืดลงแล้ว เสิ่นเจวี้ยนลากสโนว์บอร์ดก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากท่ามกลางความมืด ร่างกายเปลี่ยนมาสวมชุดขนเป็ดสีเบจ ทับด้วยเสื้อแจ็กเกตกันลมสีดำยาวถึงหน้าแข้ง

กล้องซูมออกห่าง ร่างของเขาดูเล็กลงเรื่อยๆ ทิ้งรอยเท้ายาวเหยียดไว้บนผืนหิมะ

กระท่อมไม้หลังเล็กปรากฏขึ้นตรงริมกรอบภาพ บนหลังคามีหิมะหนาเตอะทับถม เขาผลักประตูเข้าไปแล้วเปิดไฟฉาย แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง

เขาปลดสโนว์บอร์ดลงราวกับยกภูเขาออกจากอก วางไฟฉายไว้บนโต๊ะ แล้วหันตัวถอดเสื้อตัวนอกออก

ในตอนนั้นเอง นอกหน้าต่างพลันสว่างวาบ ลำแสงหนึ่งสาย สองสาย… แสงสีเขียวอมฟ้าไหลรินไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงอันวิจิตรตระการตาแผ่คลุมไปทั่วทั้งแผ่นฟ้า

เสิ่นเจวี้ยนเดินออกจากประตู แหงนหน้าขึ้น ยืนนิ่งอยู่กับที่

ภายใต้แสงออโรร่า ใบหน้าของเขาดูคมชัดจนน่าทึ่ง

บนขนตายาวงอนมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ประปราย สันจมูกโด่งคม ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย แสงเหนือราวกับกลายเป็นอีกหนึ่งเฉดสีในดวงตาของเขา

ในดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น แถบแสงสีเขียวไหวระริกเบาๆ

จู่ๆ เขาก็ยิ้มขึ้นมา บรรยากาศทั้งภาพพลันนุ่มละมุนลงทันตา

ภาพดับมืดลง โลโก้ของ An ปรากฏขึ้น เป็นอันจบวิดีโอ

หัวข้อที่เกี่ยวข้องพุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งบนตารางคำค้นหายอดนิยมของทุกแพลตฟอร์มอย่างรวดเร็ว ยอดวิวทะลุล้านภายในเวลาเพียงสิบนาที

ช่องคอมเมนต์เดือดพล่านขึ้นมาทันที

【ยอมรับเลย นี่คือโฆษณาที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ฉันดูในปีนี้ ไม่เหมือนโฆษณาเลย เหมือนภาพยนตร์มากกว่า】

【เหมือนงานศิลปะเลย】

【สมกับเป็น June จริงๆ!】

【ว้าว เสื้อผ้าที่เขาใส่มีลิงก์ไหม】

【An รสนิยมดีจัดๆ】

ในเวลาเดียวกัน ณ สำนักงานใหญ่ประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกของ An เฉินซือเฟยจ้องดูข้อมูลหลังบ้านพลางเงียบไปครู่ใหญ่

หลินข่ายเหวินที่อยู่ด้านข้างตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

ตั้งแต่ถ่ายทำที่นอร์แลนด์เสร็จสิ้น เขาก็ต้องคอยหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ปล่อยรูปในมือถือออกไปทุกวัน

นี่ถือเป็นประสบการณ์แปลกใหม่สำหรับเขาเช่นกัน เป็นครั้งแรกเลยที่พอตามกองถ่ายโฆษณาของศิลปินเสร็จ ตัวเองดันกลายเป็นแฟนคลับของอีกฝ่ายไปเสียอย่างนั้น

ตลอดทริปถ่ายทำสองวันที่นอร์แลนด์ เขาถ่ายรูปเสิ่นเจวี้ยนไว้เป็นร้อยๆ รูป

หลินข่ายเหวินเฝ้ารอวันปล่อยโฆษณามาตลอด เพราะเขาจะได้โพสต์รูปพวกนี้ลงโซเชียลมีเดียได้อย่างเปิดเผยเสียที ให้ทุกคนได้เห็นกันไปเลยว่าเสิ่นเจวี้ยนสมบูรณ์แบบขนาดไหน

เฉินซือเฟยกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ข้อมูลที่ถล่มทลายขนาดนี้ทำให้เธอถึงกับแอบสงสัยว่าสำนักงานใหญ่แอบซื้อยอดหรือเปล่า ตอนนี้เธอเริ่มนึกเสียดายแล้วที่เซ็นสัญญากับเสิ่นเจวี้ยนแค่สองปี

เพราะตั้งแต่โอเลอกลับมาจากเมืองซิน ทุกข้อความก็เผยให้เห็นแต่ความชื่นชอบที่มีต่อเสิ่นเจวี้ยน

หลังจากดูคลิปตัดต่อรอบแรกจบ เขาก็ส่งคำว่า 'Angel' กลับมาให้เธอเพียงคำเดียว

"คุณเฉินครับ ตัวเลขดีกว่าที่เราคิดไว้มากเลยครับ"

"คอลเลกชันสกีตัวใหม่ยอดสั่งซื้อถล่มทลายทุกไลน์เลยครับ สินค้าหมดเกลี้ยงภายในห้านาที ตัวแทนจำหน่ายในแต่ละภูมิภาคต่างส่งออร์เดอร์มหาศาลเข้ามา เซิร์ฟเวอร์ของแพลตฟอร์มขายของออนไลน์ล่มไปช่วงหนึ่งเลยครับ"

"งบการตลาดบนโซเชียลมีเดียใช้ไปไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ของคอลเลกชันฤดูร้อนด้วยซ้ำ แต่ยอดไลก์ใน IG กับเว่ยป๋อทะลุล้านไปแล้ว ส่วนยอดไลก์ในทวิตเตอร์ก็แตะสี่แสนแล้วครับ"

"พอเปิดตลาดภาคเช้าก็กระตุ้นเซอร์กิตเบรกเกอร์ของหุ้นรายตัวเป็นเวลา 5 นาทีทันที ราคาพุ่งขึ้นตรงๆ เกิน 7% เลยครับ!"

"คุณเฉินครับ" หลินข่ายเหวินพยายามสะกดกลั้นน้ำเสียงของตัวเองอย่างสุดความสามารถ "เรียกได้ว่าเป็นผลงานระดับประวัติศาสตร์เลยครับ!"

เฉินซือเฟยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือทั้งสองประสานกันไว้ที่หน้าอก

"แล้วเรื่องยิงโฆษณาล่ะ"

หลินข่ายเหวินรีบเปิดดูรายงานที่เพิ่งส่งมาเมื่อเช้า "จอยักษ์กว่า 500 จอทั่วโลกเริ่มฉายพร้อมกันตั้งแต่เช้าวันนี้แล้วครับ โปสเตอร์ตามหน้าร้านก็เปลี่ยนใหม่ทั้งหมดแล้วเหมือนกัน"

เฉินซือเฟยฟังแล้วพยักหน้า ในหัวเริ่มคิดไปถึงแล้วว่า ห้องทำงานตรงมุมตึกที่สำนักงานใหญ่นั้น เธอควรจะซื้อต้นไม้อะไรไปประดับดี

"อืม ตามดูต่อไป มีความคืบหน้าอะไรให้รายงานทันที"

ติดโปสเตอร์เสิ่นเจวี้ยนนี่แหละ เรียกทรัพย์ดี เฉินซือเฟยตัดสินใจในใจ

-

หลิวอิ่งอดนอนมาทั้งคืน เพื่อที่จะได้มาถึงห้างก่อนที่ An จะเปิดร้าน

เมื่อคืนการประกาศอย่างเป็นทางการแบบกะทันหันของ An ทำเอาทุกคนตั้งตัวไม่ทัน อย่าว่าแต่บ้านเบสประเทศหัวเลย แม้แต่แฟนคลับประเทศอื่นก็ไม่ได้รับข่าวล่วงหน้า

ในความทรงจำของหลิวอิ่ง ปกติเวลาแบรนด์ประกาศพรีเซนเตอร์ แฟนคลับต้องคอยประสานงานช่วยปั่นกระแสไม่ใช่เหรอ ทำไมพวกเธอถึงไม่รู้เรื่องอะไรกันเลยสักนิด

ฝ่ายข้อมูลเองก็งงเป็นไก่ตาแตก ตอนตั้งแท็กคุมคอมเมนต์เสร็จก็โดนคนทั่วไปดันตกไปอีกรอบ

คอมเมนต์ยอดนิยมอันดับหนึ่งดันกลายเป็น: ของจะเข้าอีกเมื่อไหร่?

หลิวอิ่งกดเข้าไปดู ลิงก์ทั้งหมดขึ้นว่าสินค้าหมด มีเงินจะจ่ายแต่ไม่มีที่ให้จ่าย

เธอคิดว่าหน้าร้านน่าจะมีของสต็อกเหลืออยู่บ้าง งานเดี่ยวงานแรกของเมนตัวเองแบบนี้ ยังไงก็ต้องซัพพอร์ตให้เต็มเหนี่ยว

แต่พอมาถึงหน้าห้างก็ต้องตกตะลึง จอแอลอีดียักษ์ตรงทางเข้าถูกใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยนยึดครองไปหมดแล้ว

เสิ่นเจวี้ยนในชุดสกีสีเขียวเข้มกำลังพุ่งทะยานลงมา ใบหน้านั้นเมื่อขยายใหญ่บนจอช่างสะกดสายตาเกินบรรยาย คนเดินถนนหลายคนพากันหยุดดูแล้วหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป

"An ทุ่มทุนสร้างมาก…" หลิวอิ่งพึมพำ

เธอหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหนึ่งรูปแล้วส่งให้เพื่อน

'หน้าลูกฉันเกิดมาเพื่อจอใหญ่แท้ๆ'

ส่งเสร็จก็สาวเท้าเดินเข้าห้าง พอไปถึงหน้าช็อป An ก็พบว่ามีคนยืนต่อแถวยาวเหยียดแล้ว

หลิวอิ่งทำได้แค่ไปยืนต่อท้ายแถว พลางสบถในใจว่าทำไม An ถึงไม่มีระบบ VIP

พอถึงเวลาเก้าโมงตรง An ก็เปิดร้าน พนักงานเพิ่งเปิดประตูก็ตกใจจนสะดุ้ง หน้าร้านของพวกเขาเคยเจอสภาพแบบนี้ที่ไหนกัน

หญิงสาวคนแรกที่ยืนอยู่หัวแถวเอ่ยปากถามทันที "คอลเลกชันสกีมีของหน้าร้านไหมคะ"

เขายังไม่ทันได้ตอบ หญิงสาวคนที่สองในแถวก็รีบถามต่อทันควัน

"แว่นกันลม ผ้าพันคอ แอ็กเซสเซอรี อะไรก็ได้ค่ะ!"

พนักงานหนุ่มหันกลับไปมอง บนชั้นวางมีสินค้าตัวโชว์ของคอลเลกชันสกีวางอยู่อย่างประปราย สินค้าพร้อมส่งแต่ละสาขามีแค่ห้าชิ้นเท่านั้น

"มีครับ พวกเรา…"

ยังไม่ทันพูดจบ ดวงตาของหญิงสาวตรงหน้าก็เป็นประกายขึ้นมา เธอหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ไม่กี่คำแล้วถามเขา

"ตอนนี้ร้านเปิดแล้ว ฉันเข้าไปได้แล้วใช่ไหมคะ"

"อ่า ได้ครับ!"

พอเห็นสถานการณ์แบบนี้ ผู้จัดการร้านก็รีบเดินออกมา "คอลเลกชันสกีจำกัดการซื้อคนละหนึ่งชิ้นนะครับ!"

เมื่อเห็นแถวยาวเหยียดตรงทางเข้า เขาก็คิดวิธีนี้ออกมาได้เพียงวิธีเดียว เพื่อให้มั่นใจว่าคนส่วนใหญ่จะได้ของไป

ไม่อย่างนั้นแต่ก่อน An ไม่เคยมีเงื่อนไขจำกัดการซื้อเลยสักนิด

เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก เห็นหญิงสาวเดินเข้าร้านไปหยิบแจ็กเกตสกีฮาร์ดเชลล์บนชั้นวางไปคิดเงิน

"ลองสวมดูก่อนได้นะครับ ไซส์นี้น่าจะใหญ่ไปหน่อย"

หญิงสาวส่ายหน้าบอกเขาว่าไม่ต้อง เธอซื้อให้แฟน

พอหันกลับมาอีกทีก็พบว่า สินค้าบนชั้นวางถูกกวาดเรียบไปหมดแล้ว แม้แต่ของตัวโชว์ก็ยังโดนหยิบลงมา

ยังมีคนถามอีกว่าขอจ่ายเงินซื้อโปสเตอร์ขนาดยักษ์ในร้านไปได้ไหม

พอถึงคิวของหลิวอิ่ง ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว เธอถอนหายใจออกมา เมื่อกี้คนต่อแถวค่อนข้างเยอะ เธอกลัวจะเกิดภาพลักษณ์ไม่ดี เลยช่วยจัดระเบียบแถวอยู่นิดหน่อย ถึงได้เข้าร้านช้าไปจังหวะหนึ่ง

ดูทรงแล้วคงไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลยสักชิ้น

"ยังมีผ้าพันคออยู่นะครับ คุณต้องการไหม" พนักงานหนุ่มกดเสียงต่ำพูดกับหลิวอิ่ง

ปกติพนักงานของแบรนด์จะมีสิทธิ์ซื้อของภายในร้านอยู่แล้ว เพียงแต่ความฮิตถล่มทลายของคอลเลกชันสกีรอบนี้เกินกว่าที่สำนักงานใหญ่คาดการณ์ไว้มาก ตอนระบบเปิดขายเขากดทันแค่ผ้าพันคอผืนเดียว

เมื่อกี้ตอนเปิดร้าน เขาเห็นหลิวอิ่งช่วยจัดระเบียบแถว ถือว่าช่วยแบ่งเบาภาระงานให้พวกเขาได้เยอะทีเดียว

เขาเกาหัว พลางควานหยิบออกมาจากใต้เคาน์เตอร์แล้วยื่นใส่มือหลิวอิ่ง

"เป็นผืนเดียวกับที่เสิ่นเจวี้ยนใส่ในโฆษณาเลยครับ"

ดวงตาของหลิวอิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอขอบคุณพนักงานยกใหญ่ แล้วกอดผ้าพันคอเดินไปคิดเงินที่เคาน์เตอร์

หมดเวลาเปิดร้านไปหนึ่งวัน พนักงานหนุ่มจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองต้องตอบไปกี่รอบว่าโปสเตอร์ไม่ขาย

เขาหันไปมองชั้นวางของด้านหลัง ถึงแม้คอลเลกชันสกีจะขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ลูกค้าคนอื่นที่เข้ามาทีหลังแล้วซื้อคอลเลกชันสกีไม่ได้ ก็พากันกวาดซื้อเสื้อผ้าคอลเลกชันอื่นไปแทนตั้งเยอะ

ตอนนี้ในร้านโล่งจนแทบจะปล่อยม้าวิ่งได้อยู่แล้ว

ผู้จัดการร้านยืนโทรศัพท์อยู่ข้างๆ อ้อนวอนแทบกราบกรานขอให้พรุ่งนี้ช่วยกระจายสินค้ารุ่นใหม่มาลงที่ร้านที แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือตอนนี้ทั่วประเทศ ทั่วเอเชีย ทั่วโลกต่างก็ขาดของกันหมด ให้เขารอไปก่อน

เขาวางสายแล้วถอนหายใจยาว แหงนหน้ามองเพดาน

พนักงานหนุ่มเห็นท่าทางแบบนั้นจึงเอ่ยถาม "ผู้จัดการครับ ของจะเข้าอีกเมื่อไหร่เหรอครับ"

เช้าวันนี้เพื่อนของเขาก็ส่งข้อความมารบเร้าให้ช่วยล็อกของไว้ให้เหมือนกัน แต่ของที่เขาแย่งซื้อมาได้เองก็เพิ่งขายให้คนอื่นไป จะเอาที่ไหนไปเหลือให้เพื่อนกันล่ะ

ผู้จัดการร้านส่ายหน้า ทางนั้นยังไม่กล้าระบุเวลาที่แน่นอนเลยด้วยซ้ำ คาดว่ายอดออร์เดอร์คงระเบิดระเบ้อไปแล้ว

เขาตบกางเกงแล้วลุกขึ้นยืน มองไปยังป้ายโฆษณาของเสิ่นเจวี้ยนที่แขวนอยู่หน้าร้าน

สมกับเป็นเสิ่นเจวี้ยนจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง