บทที่ 72 ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

รถตู้ของวงแล่นฉิวไปตามทางหลวงมุ่งหน้าสู่สนามบิน เสิ่นเจวี้ยนสะลึมสะลืออยู่ในรถ ส่วนฮายาคาวะที่นอนอยู่เบาะหลังก็หลับปุ๋ยเข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว

นับตั้งแต่งาน MAMA วันนั้นจบลง SALIGIA ก็เป็นเหมือนเครื่องจักรที่ไม่เคยหยุดนิ่ง สเตจปลายปีของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ทั้งสามช่องเรียงคิวเข้ามาไม่ขาดสาย ยิ่งบวกกับผลกระทบจากเรื่องของชเวมินซู ช่วงสองสามวันมานี้ถ้าเสิ่นเจวี้ยนไม่อยู่ในห้องซ้อมก็ต้องอยู่ระหว่างเดินทางไปทำงาน ไม่ได้นอนยาวเต็มอิ่มมาหลายวัน ทำได้แค่อาศัยเวลาสั้นๆ กะปริดกะปรอยงีบหลับเอาแรง

โจวเหย่ที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับช่วยทวนตารางงานกับเขาด้วยเสียงแผ่วเบา

"ทาง An พอใจกับฟีดแบ็กของโฆษณามาก วันที่ 2 ร้านสาขาใหญ่ที่สุดในประเทศหัวจะเปิดตัวที่เซี่ยงไฮ้ เขาเชิญนายไปเป็นแขกรับเชิญสุดพิเศษด้วยนะ"

หลังเรื่องของชเวมินซูปะทุขึ้นมา โครงสร้างภายในค่าย B.S ก็ปรับเปลี่ยนโยกย้ายไม่น้อย

ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบริหารศิลปินได้คิมมินจุนมารับหน้าที่แทน จองกีฮยอกถูกส่งตัวไปรับผิดชอบงานต่างประเทศ ส่วนฝ่ายการตลาดก็ได้อดีตผู้อำนวยการที่เคยดูแลฝั่งอเมริกามาคุมแทน

คนที่แฮปปี้กับการปรับเปลี่ยนครั้งนี้ที่สุดน่าจะเป็นชาโฮ สำหรับเขาแล้ว คิมมินจุนถือเป็นเจ้านายที่สมบูรณ์แบบ สื่อสารประสานงานง่ายกว่าจองกีฮยอกตั้งเยอะ

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า ทันทีที่โฆษณาของ An ออนแอร์ เจียงอีเทียนก็ทักวีแชตมาหาเขาทันที บอกให้เขากลับประเทศแล้วหิ้ว 'ของฝากพื้นเมือง' ของ An ติดไม้ติดมือมาฝากด้วย

ตัวเสิ่นเจวี้ยนเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่ากระแสตอบรับจะถล่มทลายขนาดนี้

คุณนายเสิ่นเองก็บอกว่า เดิมทีตั้งใจจะซื้อให้พวกญาติผู้ใหญ่ที่บ้านคนละตัว แต่พอไปถึงหน้าร้านกลับพบว่าสินค้าหมดเกลี้ยงทุกชิ้น เลยต้องยอมตัดใจ

"ถ้าได้กลับเซี่ยงไฮ้…" เสิ่นเจวี้ยนลูบคาง "งั้นผมก็อยู่บ้านต่อได้อีกสองสามวันใช่ไหมครับ"

โจวเหย่ดับฝันอันแสนหวานของเขาอย่างเลือดเย็น "ไม่ได้ ถัดจากนั้นยังมีงานโกลเดนดิสก์กับโซลมิวสิกอะวอดส์รออยู่ เพราะงั้นคืนวันที่ 2 นายก็ต้องบินกลับโซลแล้ว"

"ก็ได้ครับ"

เสิ่นเจวี้ยนยอมรับชะตากรรม หลับตาลงแล้วดึงหมวกฮู้ดลงมาคลุมหน้า ตารางงานที่หมุนวนไม่หยุดหย่อนทำให้เขาแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจจริงๆ

ช่วงบ่ายวันนี้ SALIGIA ทั้งวงต้องบินไปเมืองเยว่เพื่อร่วมงานคอนเสิร์ตเคาต์ดาวน์ของช่องผลไม้ และเพื่อประหยัดเวลา ทีมงานทั้งหมดจึงเลือกเดินเข้าทางช่องทาง VIP โดยตรง

พอขึ้นมาบนเครื่องบิน เสิ่นเจวี้ยนก็สวมผ้าปิดตาทันที ตั้งใจจะใช้เวลาบินสามชั่วโมงกว่าๆ นี้งีบเอาแรง

พอนอนลงไป ก็เห็นอีซูมินที่นั่งอยู่ข้างๆ ควักสมุดจดเนื้อเพลงขึ้นมา ปากก็พึมพำท่องไม่หยุด

หลังชเวมินซูออกไป พาร์ตของเขาก็ถูกแบ่งให้อีซูมินและคิมแจอู สำหรับอีซูมินแล้ว ภาษาจีนไม่ใช่ภาษาที่ง่ายเลยแม้แต่น้อย เขาอยากรีบฉวยเวลาซ้อมเพิ่มอีกสักหน่อยก่อนจะขึ้นเวทีจริง

เสิ่นเจวี้ยนยันตัวลุกขึ้นมองดูรอบๆ

คิมแจอูกำลังถือสมุดเล่มหนึ่งอยู่ บนนั้นมีปากกาเน้นข้อความหลากสีป้ายทำสัญลักษณ์ไว้เต็มไปหมด

พัคชานฮยอกกำลังคว้าตัวโจวเหย่ให้ช่วยฟังว่าการออกเสียงของตัวเองมีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า

ส่วนฮายาคาวะกับชเวซามูเอลก็สุมหัวเปิดคลิปดูด้วยกัน ชื่อคลิปคือ "100 ประโยคภาษาจีนที่ต้องรู้เมื่อไปประเทศหัว"

"June ภาษาจีนยากจังเลยอะ" อีซูมินซ้อมไปหลายรอบก็ยังรู้สึกว่าสำเนียงตัวเองเพี้ยนอยู่ จึงเริ่มมีสีหน้าท้อแท้

เสิ่นเจวี้ยนถอดผ้าปิดตาออก แล้วแบ่งหูฟังข้างหนึ่งยื่นให้อีซูมิน

"จริงๆ ฮยองพูดได้ดีมากแล้วนะครับ" ในสายตาของเสิ่นเจวี้ยน การเรียนภาษาจีนแบบเร่งรัดของอีซูมินจนมาถึงขั้นนี้ได้ ถือว่าเขาทุ่มเทพยายามสุดความสามารถแล้ว

อีซูมินใส่หูฟัง ในนั้นกำลังเล่นเพลงเถียนมี่มี่อยู่

"ก็แค่อยากทำให้มันดีกว่านี้อีกน่ะ" พูดจบ อีซูมินก็หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน เครื่องบินทะลุผ่านม่านเมฆ ในเวลานี้ทะเลหมอกทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แสงอาทิตย์อัสดงยามเย็นค่อยๆ สาดส่องไปทั่วผืนฟ้า

อีซูมินปาดหางตาตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาแสร้งทำเป็นนิ่งสงบแล้วเอ่ยว่า

"เดี๋ยวฉันตั้งใจฟังอีกรอบดีกว่า"

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า ไม่ได้เอ่ยทักอะไรอีซูมิน คนเรายามที่ไม่พร้อมยอมรับความจริงก็มักจะชอบหลอกตัวเองกันทั้งนั้น

-

เครื่องบินร่อนลงจอดที่เมืองเยว่ เสิ่นเจวี้ยนถอดเสื้อโค้ตตัวหนาออก ด้านในเขาสวมแค่เสื้อสเวตเตอร์มีฮู้ดบุกขนตัวหนึ่ง ซึ่งเพียงพอจะรับมือกับสภาพอากาศของเมืองเยว่ในช่วงปลายเดือนธันวาคมแล้ว

ทุกคนทยอยเดินออกจากประตูด่านตรวจคนเข้าเมือง โดยมีเสิ่นเจวี้ยนเดินรั้งท้ายขบวน

ด้านนอกโถงผู้โดยสารขาเข้า แฟนคลับที่มารอรับแน่นขนัดจนมองไม่เห็นปลายแถว ซุนลิ่งอี๋เดินแทรกตัวไปมาระหว่างฝูงชนเพื่อช่วยดูแลความเป็นระเบียบ

"ทุกคนคะ เดี๋ยวอย่าเบียดกันนะ! ยืนชิดสองฝั่งไว้ แล้วก็ห้ามไปขวางทางเดินของผู้โดยสารทั่วไปเด็ดขาดเลยนะคะ"

เธอเป็นหัวหน้าทีมประชาสัมพันธ์ของบ้านเบสเสิ่นเจวี้ยน สมาชิกคนอื่นๆ ในบ้านเบสก็กระจายตัวอยู่โดยรอบเพื่อช่วยกันจัดระเบียบเช่นกัน

หลังจากรู้ข่าวว่าเสิ่นเจวี้ยนจะมาร่วมงานคอนเสิร์ตเคาต์ดาวน์ของช่องผลไม้ ทางบ้านเบสก็รีบออกประกาศข้อควรปฏิบัติในการมารับที่สนามบินทันที เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเหตุการณ์แฟนคลับเบียดเสียดกันวุ่นวายเหมือนครั้งก่อนๆ

ตอนแรกเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเห็นคนเยอะขนาดนี้ ก็เตรียมประสานงานให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเตรียมพร้อมรับมือไว้แล้ว

ทว่าแฟนคลับกลับยืนเข้าแถวสองฝั่งอย่างเป็นระเบียบสุดๆ ตรงกลางเว้นเป็นทางเดินกว้างขวางไว้โดยอัตโนมัติ

แถมยังมีคนคอยตะโกนบอกเป็นระยะว่า "เว้นทางไว้ด้วยนะคะ อย่าขวางทางผู้โดยสารทั่วไปนะ"

เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินยังคงกำวิทยุสื่อสารในมือแน่น พร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันทุกเมื่อ เมื่อเดือนก่อนมีดาราดังคนหนึ่งเดินทางมาแล้วแฟนคลับมารับจนสร้างความวุ่นวายไม่น้อย พอดาราคนนั้นกลับไป สนามบินก็โดนเรื่องร้องเรียนเข้ามาหลายสิบเรื่อง

หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยที่อยู่ข้างๆ ชะโงกหน้าเข้ามาถาม

"ดาราคนไหนเนี่ย วันนี้คนมาเยอะเอาเรื่อง แต่มารยาทดีกันจัง"

เขามองดูสโลแกนในมือของแฟนคลับ บนนั้นเขียนชื่อ June ข้างๆ ยังมีลายเกลียวคลื่นสีทองดวงเล็กๆ สุดน่ารัก

"วงของเสิ่นเจวี้ยนน่ะ" เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินบุ้ยปาก ส่งสัญญาณให้หัวหน้าทีมรปภ. มองไปยังป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ในสนามบิน

นั่นเป็นป้ายของแบรนด์ An ที่ยึดครองสนามบินใหญ่ๆ ทั่วประเทศ ผู้โดยสารทันทีที่เดินพ้นประตูขาออกมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยนนี่แหละ

"อ๋อ เขานี่เอง! ลูกสาวฉันก็ชอบเขาเหมือนกัน เดี๋ยวต้องหาจังหวะถ่ายรูปสวยๆ ไปอวดลูกสาวหน่อยแล้ว"

หัวหน้าทีมรปภ. ยิ้มออกมา เขาทำงานที่สนามบินทุกวัน คุ้นเคยกับใบหน้านี้ดีจนไม่รู้จะดียังไง

เมื่อสมาชิกวง SALIGIA เดินออกมา ฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

เสิ่นเจวี้ยนเดินรั้งท้ายพลางก้มหน้าจัดหมวก ชาโฮที่เดินอยู่ข้างๆ คอยเตือนสมาชิกทุกคนให้ระมัดระวัง เขามีลางสังหรณ์ว่าวันนี้คนมารับคงเยอะมากแน่ๆ

พอพูดจบ ชาโฮหันกลับไปดูก็ต้องอึ้ง ภาพความแออัด การยื้อแย่งเบียดเสียด หรือเสียงกรีดร้องลั่นอย่างที่คิดไว้ไม่มีเลยสักนิด ทุกคนหยุดยืนอยู่สองข้างทางอย่างสำรวม ไม่มีใครพยายามเบียดเข้ามาข้างหน้าเลย

พอมองเห็นเงาร่างของเสิ่นเจวี้ยน จึงเริ่มมีเสียงเอ่ยทักทายแผ่วเบาดังแว่วมา

"เสิ่นเจวี้ยน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ!"

"เจวี้ยนเจวี้ยน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก!"

"เจวี้ยนเจวี้ยน สุขสันต์วันปีใหม่นะ!"

เสิ่นเจวี้ยนเงยหน้าขึ้น สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่เป็นประกายวิบวับ แม้เสียงของทุกคนจะเบามาก แต่เขากลับได้ยินมันอย่างชัดเจนแจ่มชัด

ทุกคนต่างถือแบนเนอร์ผ้าสีเหลืองอ่อนไว้ในมือ บนนั้นสกรีนรูปการ์ตูนคิวบิกของเขา พร้อมกับตัวอักษรคำว่า JUNE ตัวเบ้อเร่อ

ขอบตาของเขาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทำได้เพียงโบกมือและพยักหน้าให้ทั้งสองฝั่งอย่างเก้ๆ กังๆ

อารมณ์ความรู้สึกที่กดทับเอาไว้ในก้นบึ้งหัวใจมาเนิ่นนานพลันพวยพุ่งขึ้นมาในวินาทีนี้ เขาเอื้อมมือไปดึงหน้ากากอนามัยขึ้นสูงจนปิดจมูก กะพริบตาถี่ๆ เพื่อสะกดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

ทว่ายิ่งได้ยินเสียงของแฟนคลับที่ดังเข้าหูอย่างชัดเจน เขาก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทำได้เพียงรีบยกมือขึ้นปาดหางตาเร็วๆ เค้นรอยยิ้มออกมาสุดกำลัง แล้วเดินตามหลังสมาชิกในวงมุ่งหน้าไปทางทางออก

โจวเหย่ที่เดินอยู่ข้างๆ เขามาตลอดสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเสิ่นเจวี้ยน จึงเอื้อมมือไปแตะบ่าเขาเบาๆ แล้วตบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

ตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมา เมมเบอร์ในวงต้องแบกรับแรงกดดันทางจิตใจมหาศาลแค่ไหน โจวเหย่ล้วนเห็นอยู่เต็มสองตา

ทุกคนต่างรู้กันดีและไม่เอ่ยถึงชื่อนั้นอีก แต่ก็ไม่มีใครสามารถแกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้เลย

เขาเคยเห็นพัคชานฮยอกนั่งเหม่อลอยอยู่บนเวที เคยเห็นอีซูมินถือโทรศัพท์แล้วแอบร้องไห้ ฮายาคาวะที่บ้าซ้อมเต้นอย่างเอาเป็นเอาตาย คิมแจอูที่มักจะนั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ แม้กระทั่งชเวซามูเอล ก็ยังส่งข้อความหาชาโฮตอนกลางดึกเพื่อถามเขาว่า

'ฮยอง ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ครับ'

ทุกคนต่างเสียน้ำตาไปมากเท่าไหร่ก็สุดรู้

มีเพียงเสิ่นเจวี้ยนเท่านั้น ทั้งที่เขาคือคนที่เจ็บปวดและได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นี้มากที่สุดแท้ๆ แต่กลับเป็นคนที่คอยกดเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ตลอด เพราะเขารู้ดีว่าทุกคนกำลังเป็นห่วงเขา

เขาจึงพยายามแสดงออกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ทั้งๆ ที่เขาก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งที่อายุยังไม่เต็มยี่สิบด้วยซ้ำไป

ประตูรถตู้ปิดลง เสิ่นเจวี้ยนยังคงพยายามมองผ่านกระจกหน้าต่างไปยังผู้คนที่ยืนอยู่ข้างนอก ราวกับต้องการจะจดจำใบหน้าของพวกเธอทุกคนเอาไว้ให้ได้

คิมแจอูที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงหยิบซองทิชชู่ออกจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือเสิ่นเจวี้ยน

เสิ่นเจวี้ยนกำทิชชู่ไว้แน่นแต่ไม่ได้แกะออก ได้แต่ใช้นิ้วมือคอยเช็ดหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากหางตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รถตู้แล่นออกจากสนามบิน แล้วกลืนหายเข้าไปในสายธารการจราจรของเมืองเยว่

เสิ่นเจวี้ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ส่งข้อความหนึ่งประโยคลงใน Bubble:

【ขอบคุณที่รักผมนะครับ】

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง