บทที่ 73 ขอแค่จอบขุดได้ดี

เมื่อรถตู้จอดสนิทที่ศูนย์ศิลปะการแสดงเมืองเยว่ เสิ่นเจวี้ยนก็จัดการอารมณ์ตัวเองจนเข้าที่เข้าทางแล้ว

นอกจากหางตาที่แดงเรื่อจากการเช็ดซ้ำๆ ก็ไม่มีใครดูออกเลยว่าเขาเพิ่งร้องไห้มา

ฝ่ายประสานงานศิลปินมารออยู่ที่หน้าประตูพักใหญ่แล้ว พอเห็นรถแล่นเข้ามาก็รีบปรี่เข้าไปต้อนรับทันที

โจวเหย่ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก สำหรับการติดต่อสื่อสารในประเทศหัว โจวเหย่รับหน้าที่เป็นหลักอยู่แล้ว ส่วนชาโฮก็พอเรียนภาษาจีนมาบ้าง เพียงแต่สำเนียงตอนพูดมักจะแปลกแปร่งไปหน่อย ด้านควอนโดยุนยังคงปักหลักอยู่ที่เกาหลีเพื่อจัดการธุระทางนั้น

"สวัสดีครับ อาจารย์โจว เชิญเข้าไปซ้อมด้านในได้เลยครับ" ทั้งสองจับมือทักทายกัน หวงซือเฉิงเขย่ามือโจวเหย่ด้วยความยินดี

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ประสานงานกับโจวเหย่ หวงซือเฉิงเพิ่งได้สัมผัสว่าทัศนคติการทำงานแบบคนปกติทั่วไปมันเป็นอย่างไร

เขาเคยดีลงานกับผู้จัดการวงเกาหลีมาก็มาก แต่ละคนวางท่าหยิ่งยโส เชิดหน้ามองคนแทบจะใช้รูจมูกมอง

ตอนที่ต้องมาประสานงานกับ SALIGIA ทีแรกเขานึกว่าจะต้องมาสีซอให้ควายฟังอีกรอบเสียแล้ว ทว่ากลับคุยกันได้อย่างราบรื่นสุดๆ

"ได้ครับ อาจารย์หวง"

ทุกคนเดินตามหวงซือเฉิงมุ่งหน้าไปยังเวที เสิ่นเจวี้ยนกับชเวซามูเอลเดินคุยกันอยู่ด้านหลัง จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาหาทั้งคู่อย่างรวดเร็ว

"อาเจวี้ยน! ซามูเอล!"

เสิ่นเจวี้ยนกับชเวซามูเอลยกแขนขึ้นกอดรับตามสัญชาตญาณ

ร่างนั้นพุ่งแทรกเข้ามาตรงกลาง อ้าแขนกอดชเวซามูเอลกับเสิ่นเจวี้ยนไว้คนละข้าง

เสิ่นเจวี้ยนถูกแรงปะทะจนเซไปเล็กน้อย พอทรงตัวได้แล้วมองดูคนที่โผเข้ามาก็อดหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"พี่อีเทียน!" ชเวซามูเอลเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ ถึงจะรู้ว่าวันนี้เจียงอีเทียนมาร่วมงานด้วย แต่ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้

เฉียนโหยวยี่ ผู้จัดการของเจียงอีเทียนเดินตามมาข้างหลัง ได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม เดินเข้ามาทักทายพวกโจวเหย่

เจียงอีเทียนปล่อยมือจากชเวซามูเอลกับเสิ่นเจวี้ยนพลางยิ้มแป้น "เมื่อกี้ฉันเดาไว้แล้วเชียวว่าพี่หวงต้องออกมาต้อนรับพวกนายแน่ๆ!"

"อีเทียน!" อีซูมินเห็นหน้าชัดๆ ก็ตื่นเต้น รีบพุ่งเข้าไปกอดเจียงอีเทียนอีกคน

"คิดถึงพวกนายชะมัด!" เจียงอีเทียนไม่ได้เจอสมาชิกคนอื่นมานานเหมือนกัน ตอนนี้เลยดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

ชาโฮกวาดตามองเจียงอีเทียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยทักอย่างไร้เยื่อใย "อ้วนขึ้นนะ อีเทียน"

"พี่ชาโฮ ผมไม่ได้อยู่ใต้สังกัดพี่แล้วนะ!"

ทุกคนคุยเล่นหยอกล้อกันระหว่างเดินไปที่เวที หวงซือเฉิงเห็นแล้วก็ประหลาดใจอยู่บ้าง เขารู้ว่าเจียงอีเทียนเคยเป็นเด็กฝึกที่เกาหลี แต่ไม่คิดว่าจะสนิทสนมกันขนาดนี้

"เอาละ มีอะไรค่อยคุยกันทีหลัง อย่าไปกวนเวลาซ้อมของพวกเขา" เฉียนโหยวยี่รีบคว้าตัวเจียงอีเทียนที่ยังเจื้อยแจ้วไม่หยุดเอาไว้

เดิมที SALIGIA ก็มาถึงค่อนข้างสาย เวลาซ้อมจึงเหลือน้อยเต็มที เจียงอีเทียนแลบลิ้นอย่างรู้สึกผิดแล้วถอยไปยืนข้างๆ เพราะไม่ได้เจอกันนานเลยตื่นเต้นเกินเหตุไปหน่อย

เมื่อการซ้อมเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เจียงอีเทียนก็ยืนดูอยู่ใต้เวทีอย่างตั้งอกตั้งใจ

เสิ่นเจวี้ยนบนเวทีมีสีหน้ามุ่งมั่นและจริงจัง มือกระชับไมโครโฟน พลางพยักหน้าตามจังหวะดนตรีคลอเบาๆ

เจียงอีเทียนฟังแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น เขาเพิ่งค้นพบว่าเสียงของเสิ่นเจวี้ยนเหมาะกับการร้องเพลงรักมาก ราวกับสุรารสเลิศที่บ่มจนนุ่มลึก

เขามองเสิ่นเจวี้ยนกับชเวซามูเอลบนเวทีด้วยความเอ็นดู ชวนให้รู้สึกเหมือนคุณพ่อที่เห็นลูกชายเติบโตจนได้ดีอย่างไรชอบกล กลายเป็นคนแก่อารมณ์อ่อนไหวไปซะแล้ว

คาริสมาบนเวทีของทั้งคู่ดูเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าช่วงที่เป็นเด็กฝึกมาก โดยเฉพาะเสิ่นเจวี้ยน แววตาที่มองทะลุเลนส์กล้องนั้นสะกดใจจนแทบหยุดหายใจ

"นี่ อย่าลืมขอลายเซ็นให้ฉันนะ" เฉียนโหยวยี่สะกิดเจียงอีเทียนเพราะกลัวเด็กในสังกัดจะลืม

เจียงอีเทียนกระซิบตอบ "ผมว่าพี่อยากไปเป็นผู้จัดการให้เสิ่นเจวี้ยนมากกว่าล่ะสิไม่ว่า"

พอได้ยินข้อเสนอนี้ เฉียนโหยวยี่ก็กลอกตาไปมา ดูท่าทางเข้าท่าแฮะ "ไอเดียไม่เลวนี่ นายเคยถามเสิ่นเจวี้ยนไหมว่าอยากกลับมาทำงานที่บ้านเกิดหรือเปล่า"

เจียงอีเทียนเหลือบมองชาโฮกับโจวเหย่ที่กำลังยกโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่หน้าเวที

"พี่อี้ พี่พูดมาตรงๆ เถอะ ระหว่างสองคนนั้นพี่จะสู้กับใคร หรือจะบวกพร้อมกันสองคน"

เฉียนโหยวยี่บีบกล้ามแขนตัวเอง พอนึกถึงค่าเซ็นสัญญาระดับแปดหลักของเสิ่นเจวี้ยนขึ้นมา ก็รู้สึกว่าน่าเสี่ยงอยู่เหมือนกัน

"ตัดใจซะเถอะ จะฉกตัวเสิ่นเจวี้ยนมาได้ มีทางเดียวคือค่าย BS ต้องล้มละลายเท่านั้นแหละ" เจียงอีเทียนเอ่ยทำลายความฝันลมๆ แล้งๆ ของเขา

เฉียนโหยวยี่ถอนหายใจยาว "งั้นนายก็เข้าไปร่วมวง SALIGIA แทนสิ เห็นว่ามีคนหนึ่งพักงานเพราะป่วยไม่ใช่เหรอ"

"ถ้าผมเข้าได้ ป่านนี้คงไม่บินกลับประเทศมาหรอก" เจียงอีเทียนกลอกตามองบนใส่เฉียนโหยวยี่ เตือนให้อีกฝ่ายตื่นจากภวังค์เสียที

ส่วนเรื่องของชเวมินซู เขาพอดูออกว่ามันไม่ได้จบแค่การพักรักษาตัวธรรมดาๆ แต่ในเมื่อเห็นชัดเจนว่าทั้งเสิ่นเจวี้ยนและชเวซามูเอลไม่อยากพูดถึง เขาก็เลยไม่คิดจะซักไซ้ให้มากความ

พอซ้อมเสร็จ เสิ่นเจวี้ยนก็รีบตรงไปยังหลังเวทีเพื่อแต่งหน้าทำผมทันที ซึ่งลุคในครั้งนี้ทางช่องผลไม้เป็นฝ่ายจัดเตรียมให้ทั้งหมด

เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศรื่นเริงของคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เสิ่นเจวี้ยนกวาดสายตามองไปรอบห้องก็เห็นแต่เฉดสีแดงละลานตา

สไตลิสต์หยิบชุดที่มีป้ายชื่อเสิ่นเจวี้ยนติดอยู่ออกมาจากตู้แล้วส่งให้ ทั้งเซ็ตมาจากคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวของแบรนด์ A เน้นโทนสีแดงเมอร์โลต์เป็นหลัก

หลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว เสิ่นเจวี้ยนยังรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไร ตั้งแต่เดบิวต์มาเขายังไม่เคยสวมเสื้อผ้าสีสันสดจัดจ้านขนาดนี้มาก่อน

เงาในกระจกสะท้อนภาพเด็กหนุ่มในชุดสูทสีแดงไวน์ กางเกงเป็นทรงขาม้าเล็กน้อย ด้านในสวมเสื้อกั๊กผ้าทอลายในตัวและเสื้อเชิ้ตโทนสีเดียวกัน ชายสูทด้านข้างตกแต่งด้วยงานปักประดับมุกระยิบระยับ

เส้นผมถูกเซ็ตแบบไม่ได้ตั้งใจมากนัก เผยให้เห็นเสน่ห์อันน่าหลงใหลและกลิ่นอายความผ่อนคลายสบายๆ

"คนหน้าตาดีจะใส่สีสดแค่ไหนก็รอดค่ะ!" สไตลิสต์เอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม

"แดงแรงฤทธิ์ ต้อนรับปีใหม่จะได้ราบรื่นทุกเรื่องไง" โจวเหย่ช่วยลูบจัดรอยยับที่ชายเสื้อให้พลางเอ่ยปลอบ

เสิ่นเจวี้ยนกำลังจะอ้าปากพูด ก็พอดีกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาจากโถงทางเดิน "อาจารย์ทุกท่านครับ การแสดงชุดแรกใกล้จะเริ่มแล้ว รบกวนเตรียมตัวสแตนด์บายได้เลยครับ"

โชว์เปิดเวทีและโชว์ช่วงเคาต์ดาวน์เที่ยงคืนของช่องผลไม้เป็นการร้องเพลงรวม เนื่องจากมีศิลปินเข้าร่วมเป็นจำนวนมาก ทางวงจึงได้ไมโครโฟนมาเพียงตัวเดียว

เสิ่นเจวี้ยนเดินจากปีกเวทีขึ้นสู่เวทีใหญ่ ไปยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มพิธีกรของช่องผลไม้ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นเจียงอีเทียนยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของเวที ทั้งสองจึงส่งวิ้งค์ให้กันผ่านฝูงชน

ดนตรีเปิดตัวดังขึ้นด้วยเพลง "อิสระเสรี" จังหวะสนุกสนาน เมมเบอร์คนอื่นๆ ร้องภาษาจีนไม่ได้ ทว่าก็พากันขยับโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่กับที่ตามบีตดนตรีอย่างอารมณ์ดี

ชเวซามูเอลเป็นคนแรกที่เครื่องติด ปกติเขาก็อยู่นิ่งไม่ค่อยเป็นอยู่แล้ว พอเสียงเพลงดังขึ้นก็เริ่มโยกหัวซ้ายขวา โยกตัวไปตามจังหวะ

คิมแจอูดูสำรวมกว่าเล็กน้อย เขาใช้ปลายเท้าเคาะจังหวะเบาๆ ดูท่าทางจะชอบบรรยากาศคึกคักในงานเคาต์ดาวน์ของประเทศหัวเอามากๆ

พัคชานฮยอกกำมือแน่นทั้งสองข้างโยกย้ายตามจังหวะ พร้อมสะบัดศีรษะลงล็อกบีตเป๊ะๆ

อีซูมินกระโดดหยอยๆ เหมือนติดสปริงไว้ที่ตัว พอเห็นฮายาคาวะยืนปรบมืออยู่ข้างๆ ก็รีบคว้ามืออีกฝ่ายมาโดดเต้นไปด้วยกัน

เสิ่นเจวี้ยนมองเพื่อนร่วมวงที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยง พลางรำพึงในใจว่าอะไรที่เป็นเอกลักษณ์ของชาติก็มักจะกลายเป็นของสากลโลกได้จริงๆ เพลงนี้พอดังขึ้นมา ตั้งแต่อาม่าวัยแปดสิบยันเด็กน้อยสามขวบก็พร้อมใจกันลุกขึ้นมาขยับแข้งขยับขากันได้หมด

ตากล้องเห็นฝั่ง SALIGIA กำลังคึกคักกันยกใหญ่ ก็รีบแบกกล้องพุ่งตรงเข้ามาจับภาพทันที

เสิ่นเจวี้ยนเห็นกล้องแพนเข้ามาใกล้ จึงแกล้งขมวดคิ้วแล้วยกมือขึ้นมาพัดข้างหูสองที ก่อนจะชักมือกลับ ปลายนิ้วแตะที่ขมับสองครั้ง แล้วชี้ตรงมาที่หน้ากล้อง พร้อมกับขยิบตาขวาส่งวิ้งค์ให้อย่างฉับไว

จังหวะเป๊ะเข้ากับท่อนเพลง "รับสายลมพัด ปล่อยใจให้ว่าง" พอดิบพอดี

วินาทีนั้น เสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหวก็ระเบิดก้องขึ้นมาจากอัฒจันทร์ด้านล่าง บางคนถึงกับแผดเสียงแหลมสูงเหมือนเสียงบีบตุ๊กตาไก่โอ๊ก

เสียงกรี๊ดทำเอาคนอื่นๆ บนเวทีตกอกตกใจจนต้องก้มมองหาต้นตอของเสียงกันจ้าละหวั่น

อีซูมินได้ยินเสียงแหลมสูงก็ยังคงค้างท่าเต้นเอาไว้ แต่สายตาเหลือบมองไปยังกลุ่มผู้ชม… คนดูประเทศหัวนี่ถึงขั้นโชว์พลังเสียงไฮโน้ตกันได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

ชเวซามูเอลเห็นสีหน้าเหวอๆ ของเพื่อนก็หลุดหัวเราะพรวด คนที่ซวยคือพัคชานฮยอกที่ยืนอยู่ข้างๆ โดนเขาฟาดแขนเข้าให้หลายปึก

คิมแจอูอ้าปากค้างน้อยๆ ชูนิ้วโป้งให้คนดูด้านล่าง ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุดว่า "แดบัก!"

ฮายาคาวะชะงักไปนิดก่อนจะยกมือป้องปากหัวเราะ ผู้ชมประเทศหัวนี่สุดยอดเกินไปแล้ว

แม้แต่เสิ่นเจวี้ยนเองก็พลอยสะดุ้งตกใจไปด้วย อดนึกเป็นห่วงไม่ได้ว่าเส้นเสียงของแฟนคลับคนนั้นจะพังไหม เสียงหวีดสูงระดับวิสเซิลรีจิสเตอร์แบบนั้น ต่อให้เป็นเมนโวคอลในวงพวกเขาก็ใช่ว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ง่ายๆ เลยนะนั่น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง