บทที่ 74 เถียนมี่มี่

เสิ่นเจวี้ยนกลับมาที่ห้องพักได้ไม่นาน เจียงอีเทียนก็แวะมาหา

"พี่เฉียนซื้อของอร่อยมาเพียบเลย รีบมาเร็ว!"

เฉียนโหยวยี่เดินตามหลังเจียงอีเทียนเข้ามา ในมือหอบหิ้วถุงอาหารจากร้านดังหลายแห่ง

"ของอร่อยที่สุดในเมืองเยว่อยู่ที่นี่หมดแล้ว"

อีซูมินรีบปรี่เข้าไปดูจนตาพราว แต่พอเหลือบมองชุดตัวเอง วันนี้ทุกคนใส่สูทโทนสีเดียวกัน แถมเขายังคาดเข็มขัดกระชับไว้ตรงเอวอีก

เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างเสียดาย ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะชิมแค่นิดเดียวพอ

เฉียนโหยวยี่ฉีกซองตะเกียบส่งให้เสิ่นเจวี้ยน "อีเทียนบอกว่านายชอบกินฮะเก๋าที่สุด"

เสิ่นเจวี้ยนรับตะเกียบมาพลางพยักหน้า ก่อนจะรีบคีบเข้าปากทันที

พอกัดลงไป เนื้อกุ้งเด้งดึ๋งก็สู้ฟัน น้ำซุปหวานฉ่ำทะลักท่วมปาก เสิ่นเจวี้ยนฟินจนหยีตาแทบปิด

ก่อนจะพึมพำเสียงอู้อี้ "อร่อยมากครับ"

แล้วก็คีบอีกชิ้นเข้าปากจนแก้มป่องสองข้าง

เฉียนโหยวยี่เห็นเขาชอบกินก็เปิดอีกกล่องวางเพิ่มบนโต๊ะ สายตาฉายแววเอ็นดู

"ค่อยๆ กินนะ ซื้อมาเยอะแยะเลย"

โจวเหย่เห็นสายตาของเฉียนโหยวยี่ มือที่กำลังหยิบของก็ชะงักลง เขาหันไปสบตากับชาโฮ พบว่าอีกฝ่ายกำลังหรี่ตามองอย่างระแวดระวังอยู่ก่อนแล้ว

"ทำดีด้วยแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่หวังดีก็คิดขโมยแน่ๆ" ชาโฮกระซิบข้างหูโจวเหย่ เห็นชัดๆ ว่าเฉียนโหยวยี่กำลังจะมาตีท้ายครัวขโมยผักกาดขาวบ้านเขา

"นายไม่ห่วงหน่อยเหรอ" โจวเหย่คิดว่าด้วยนิสัยของชาโฮ ป่านนี้น่าจะเปิดโหมดตั้งการ์ดสกัดกั้นเต็มกำลังแล้ว

สิ้นเสียงยังไม่ทันขาดคำ ชาโฮก็ฉีกยิ้มหวาน แทรกตัวเข้าไปนั่งคั่นกลางระหว่างเสิ่นเจวี้ยนกับเฉียนโหยวยี่ทันที

คำพูดที่เฉียนโหยวยี่เตรียมจะเอ่ยถูกกลืนหายลงคอไปในพริบตา เขาได้แต่ลูบจมูกแก้เก้ออย่างรู้สึกผิด แล้วขยับกลับไปนั่งข้างเจียงอีเทียนตามเดิม

"เป็นไงล่ะพี่ ผมบอกแล้วว่ากินแห้วชัวร์" เจียงอีเทียนพูดไปเคี้ยวไป พลางคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวผัดเนื้อเข้าปาก

"พี่เล่นเผยไต๋ออกนอกหน้าขนาดนั้น"

เฉียนโหยวยี่ถอนหายใจ สรุปแล้วเป็นเพราะเขายังมีคุณธรรมสูงเกินไป เลยหน้าด้านขุดหลุมดึงตัวเด็กต่อหน้าผู้จัดการเขาไม่ได้

"ถ้าเสิ่นเจวี้ยนอยากกลับประเทศ เดี๋ยวเขาก็บอกผมเองแหละ ช่วงนี้พี่อย่าเพิ่งหวังเลย" เจียงอีเทียนปลอบใจเฉียนโหยวยี่ที่หน้าสลด โดยไม่ทันสังเกตว่าชเวซามูเอลกำลังย่องคีบขนมจีบลูกสุดท้ายในจานไป

"ไอ้บ้า! ซามูเอล!" พอกลับมามองอีกที จานของเจียงอีเทียนก็เกลี้ยงสนิทเสียแล้ว

-

"เร็วเข้า รีบเปิดป้ายไฟกัน!" ซุนลิ่งอี๋เห็นว่าใกล้ถึงคิวของ SALIGIA ขึ้นแสดงแล้ว จึงหันไปเตือนแฟนคลับรอบข้างให้เปิดป้ายไฟ

ที่นั่งของพวกเธออยู่แถวข้างเวที ศิลปินกลุ่มก่อนหน้านี้มีรถขบวนบุปผชาติแล่นเกือบมาถึงตรงหน้าพวกเธอ

พอได้ยินชื่อ SALIGIA มือไม้เธอก็พลอยสั่นเทา

"แม่เจ้า ทำไมตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนไปสัมภาษณ์งานอีกเนี่ย" เพื่อนข้างๆ ดึงแขนเสื้อเธอไว้ มือที่ชูป้ายไฟสั่นจนคุมไม่อยู่

"ฉันก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะเด้งหลุดออกมาทางคอหอยแล้วเหมือนกัน!" ซุนลิ่งอี๋ตอบ

ตอนไปรอรับที่สนามบิน เสิ่นเจวี้ยนก็เดินผ่านหน้าเธอไปแค่แวบเดียว ส่วนช่วงเปิดงานเขาก็ยืนอยู่มุมอับเกินไป เธอจึงทำได้แค่ซูมดูจากหน้าจอมือถือ

พอเสียงดนตรีที่คุ้นเคยดังขึ้น ซุนลิ่งอี๋ก็กรี๊ดสุดเสียงอย่างห้ามไม่อยู่

แฟนชานต์ที่ซักซ้อมกันมาดิบดีถูกโยนทิ้งไปหมด ต่างคนต่างแข่งกันตะโกนสุดเสียงจนลั่นฮอลล์

"เชี่ยเอ๊ย ใครคุมกล้องเนี่ย ฝีมือดีจนน่าดึงตัวไปทำงานที่ B.S. เลย!" กล้องของช่องผลไม้รู้ใจแฟนคลับเป็นอย่างดีว่าใครคือตัวท็อปยอดนิยมของวง

จังหวะโคลสอัปใบหน้าเสิ่นเจวี้ยนถูกตัดขึ้นจอยักษ์บ่อยมาก ซุนลิ่งอี๋ซาบซึ้งถึงความสุขอิ่มอกอิ่มใจของแฟนคลับลูกรักค่ายอย่างแท้จริง ในใจได้แต่วิงวอนขอให้แอร์ไทม์ลูกรักของเสิ่นเจวี้ยนยาวนานต่อไปอีกสักนิด

พอได้มองเสิ่นเจวี้ยนในระยะประชิด ซุนลิ่งอี๋ถึงได้เข้าใจว่า คนที่เกิดมาเพื่อเวทีนั้นมีอยู่จริง เขาเปล่งประกายเจิดจ้าจนไม่อาจละสายตาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว สายตาของเธอจึงคอยขยับตามทุกท่วงท่าของเขาตลอดเวลา

ข้างๆ คือหมีเล่อ บ้านเบสของต่งเชี่ย นักแสดงชายดาวรุ่งแห่งวงการบันเทิงจีน ที่แจ้งเกิดเปรี้ยงปร้างจากบทพระรองในซีรีส์เรื่อง 'หงหลวนอิ่น' เมื่อปีก่อน และเคยเป็นหนึ่งในแคนดิเดตพรีเซนเตอร์ของ An ประจำภูมิภาคจีน

หมีเล่อหงุดหงิดกับที่นั่งของตัวเองตั้งแต่ก้าวเข้ามาแล้ว เพราะเสิ่นเจวี้ยนโผล่มากลางคันคว้าตำแหน่ง Global Ambassador ของ An ไป ทำให้แฟนคลับของทั้งสองฝ่ายมีเรื่องระหองระแหงกันอยู่เนืองๆ

พอเข้ามาแล้วพบว่าเก้าอี้รอบตัวเต็มไปด้วยป้ายไฟชื่อเสิ่นเจวี้ยน เธอก็สังหรณ์ใจว่างานเข้าเสียแล้ว คิดจะย้ายที่ แต่กลับพบว่าแทบทั้งโซนด้านในกลายเป็นทะเลป้ายไฟของเสิ่นเจวี้ยนไปหมด

ไม่ว่าจะย้ายไปไหนก็หนีไม่พ้นวงล้อมของแฟนคลับเสิ่นเจวี้ยนอยู่ดี

หลังจากถ่ายรูปต่งเชี่ยบนเวทีเสร็จ เธอก็เก็บกล้องลงกระเป๋า

มือหนึ่งถือแท่งไฟ อีกมือยกขึ้นอุดหู หมายมั่นจะตัดขาดจากแฟนคลับในโซนนี้ให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

ซุนลิ่งอี๋สังเกตเห็นท่าทางนั้นก็แอบกลอกตาใส่ กะอีแค่ชวดพรีเซนเตอร์ An ไม่ใช่หรือไง

ยิ่งเห็นอีกฝ่ายยกมืออุดหู พวกเธอก็ยิ่งตะเบ็งเสียงกรี๊ดดังขึ้น แกล้งให้รำคาญหูไปเลย

เมื่อโชว์สองเพลงจบลง เมมเบอร์ทั้ง 6 คนของ SALIGIA ต่างยืนหอบเหนื่อยอยู่บนเวที พิธีกรทั้งสองฝั่งค่อยๆ เดินก้าวออกมา

จังหวะที่เสิ่นเจวี้ยนยกมือขึ้นปลดอินเอียร์ ชายแขนเสื้อเลื่อนลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือเรียวสวย

เพื่อนข้างๆ ดึงแขนเสื้อซุนลิ่งอี๋รัวๆ "คนอะไรมันจะเพอร์เฟกต์ไร้ที่ติไปหมดทุกส่วนได้ขนาดนี้!"

"ขอเสียงปรบมือต้อนรับ SALIGIA อีกครั้งค่ะ!" ตันน่าถือคิวการ์ดในมือ พลางลากเสียงยาวอย่างมีชีวิตชีวา

"SALIGIA ทักทายทุกคนหน่อยครับ!" โจวเจีย พิธีกรชาย ยื่นไมค์ให้พัคชานฮยอก

"สวัสดีครับ พวกเราคือ—"

"SALIGIA ครับ!"

สำเนียงภาษาจีนที่ออกเสียงได้เป๊ะชัดเจนลอยออกมาจากปากพวกเขา จุดประกายเสียงกรี๊ดกระหึ่มดังลั่นจากทั่วทั้งฮอลล์

"มาเมืองเยว่วันนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ"

เสิ่นเจวี้ยนรับไมค์มา "อบอุ่นมากครับ! ดีใจมากที่ได้มีโอกาสมาเยือนเมืองเยว่และได้ร่วมเคาต์ดาวน์กับทุกคนทางช่องผลไม้ครับ!"

อีซูมินที่ยืนอยู่ข้างๆ สะกิดขอยืมไมค์ต่อจากเสิ่นเจวี้ยน

"อร่อยมาก!"

คำสามคำที่ออกเสียงวรรณยุกต์เสียงสี่เน้นหนักทุกพยางค์หลุดออกมาจากปากอีซูมิน ซึ่งเพิ่งติวเข้มมาจากเจียงอีเทียนเมื่อกี้นี้เอง

เสิ่นเจวี้ยนยกมือป้องปากหัวเราะ ส่วนอีซูมินที่คิดว่าตัวเองพูดชัดถ้อยชัดคำสุดๆ ก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบทุกซี่

ตันน่าโดนความน่ารักตกจนหลุดขำตามไปด้วย รีบรับมุกตบท้ายทันที

"คืนนี้เป็นเกียรติมากจริงๆ ค่ะที่ได้เคาต์ดาวน์ต้อนรับปีใหม่ร่วมกับหนุ่มๆ SALIGIA โชว์ในค่ำคืนนี้มีอะไรพิเศษมาฝากแฟนๆ บ้างไหมคะ"

"พิเศษตรงที่…หวานเจี๊ยบเลยครับ!" เสิ่นเจวี้ยนกั๊กไว้ก่อนพลางแกล้งลากเสียงยาวสร้างบรรยากาศ

"ถ้าอย่างนั้น เราไปเพลิดเพลินกับโชว์อันแสนหวานนี้พร้อมกันเลยครับ!" โจวเจียยิ้มกว้างแนะนำเข้าสู่โชว์ ก่อนจะพากันเดินลงจากเวทีพร้อมกับตันน่า คืนพื้นที่ให้ SALIGIA ทำการแสดง

พอดนตรีเพลง 'เถียนมี่มี่' ดังขึ้นและเห็นเสิ่นเจวี้ยนก้าวขึ้นรถบุปผชาติ ซุนลิ่งอี๋ก็กรี๊ดจนแทบจะหมดเสียง

โดยที่เธอไม่ได้สังเกตเลยว่า หมีเล่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ละมือที่เคยอุดหูลงนานแล้ว

อันที่จริง หมีเล่อเลิกอุดหูไปตั้งแต่เพลงแรกของ SALIGIA เริ่มต้นขึ้นแล้ว เพราะเสียงเชียร์รอบข้างมันดังกระหึ่มเกินกว่าจะปิดกั้นได้ การเอามืออุดหูไว้ก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆ

คิดเสียว่าไหนๆ ก็อุตส่าห์มาแล้ว หมีเล่อจึงเงยหน้าขึ้นมองเวที

แล้วสายตาก็พลันปะทะเข้ากับท่วงท่าไวรัลที่กวาดยอดไลก์ทะลุ 6 แสนบนทวิตเตอร์ บนจอยักษ์ปรากฏภาพปลายนิ้วของเสิ่นเจวี้ยนค่อยๆ ลากผ่านลำคอระหง ก่อนจะปรือตาขึ้นสบมองตรงมายังกล้อง

ข้างหูของหมีเล่อได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก ความอึกทึกครึกโครมที่พยายามกันออกไปเมื่อครู่พลันเงียบสงัดลงในพริบตา ในหัวใจเธอผุดคำสี่คำขึ้นมาอย่างแจ่มชัด—รักแท้จุติ

รถบุปผชาติที่เสิ่นเจวี้ยนโดยสารค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาทางโซนที่ซุนลิ่งอี๋ยืนอยู่ ตัวราวกั้นของรถประดับประดาด้วยสายไฟวิบวับ เสิ่นเจวี้ยนจับราวกั้นไว้ข้างหนึ่ง อีกมือก็โบกทักทายพวกเธอ

ซุนลิ่งอี๋โบกสโลแกนเชียร์อย่างบ้าคลั่ง ชูขึ้นสูงเหนือหัวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา

เมื่อรถขยับเข้ามาใกล้ขึ้น สายตาของเสิ่นเจวี้ยนก็เลื่อนมาจับจ้องที่ป้ายเชียร์ เขาเห็นแล้ว ทะเลแสงไฟที่สว่างไสวเป็นชื่อของเขา

วินาทีที่สายตาของซุนลิ่งอี๋สบเข้ากับเสิ่นเจวี้ยน เธอรู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดชะงักไปชั่วขณะ

เสิ่นเจวี้ยนยิ้มจนตาหยี ดอลลี่อายใต้ตานูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้เธอตระหนักทันทีว่าทำไมรีวิวของแฟนคลับในซูเปอร์ท็อปปิคถึงบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเสิ่นเจวี้ยนถ่ายรูปไม่ขึ้นกล้อง

ไม่ใช่ว่าตัวเขาในกล้องไม่หล่อเหลา แต่เป็นเพราะตัวจริงของเสิ่นเจวี้ยนดูมีชีวิตชีวาและสะกดสายตายิ่งกว่า ต่อให้อุปกรณ์บันทึกภาพจะคมชัดล้ำสมัยแค่ไหน ก็ไม่อาจเก็บทอดประกายเสน่ห์ของเขาได้แม้เพียงหนึ่งในหมื่นส่วน

รถบุปผชาติแล่นวนหนึ่งรอบก่อนเทียบเข้ากับเวทีหลัก ราวกั้นบนรถโคลงเคลงเล็กน้อย ตอนก้าวลงรถฮายาคาวะเซไปวูบหนึ่ง เสิ่นเจวี้ยนจึงยื่นมือไปประคองไว้ได้อย่างรวดเร็ว

บทเพลงดำเนินมาถึงช่วงท้าย จังหวะดนตรีค่อยๆ ช้าลง เสิ่นเจวี้ยนก้าวขึ้นไปยืนบนลิฟต์เวที โบกมือลาแฟนคลับทุกคนด้วยเสียงที่เจือหอบเหนื่อย

"ขอให้ทุกคนในปีใหม่นี้…" เขาเว้นจังหวะ สายตากวาดมองทะเลไฟใต้เวที "มีชีวิตที่แสนหวานเหมือนกับเพลงนี้… เถียนมี่มี่ นะครับ!"

ลิฟต์เวทีค่อยๆ เลื่อนต่ำลง เงาร่างของเสิ่นเจวี้ยนค่อยๆ ลับตาไปจากเวที พร้อมๆ กับทะเลแสงไฟที่ค่อยๆ หรี่แสงลงตามกันไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง