บทที่ 75 สุขสันต์วันปีใหม่

เสิ่นเจวี้ยนลงจากเวทีมายังไม่ทันหายเหนื่อย ก็ใกล้จะถึงเวลานับถอยหลังสู่นาทีข้ามปีแล้ว

เขาเดินตามหลังเมมเบอร์คนอื่นๆ ลัดเลาะผ่านทางเดินมาจนถึงข้างเวที

ขณะที่กำลังปลดกระดุมเสื้อ เสิ่นเจวี้ยนก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนคอยมองเขาอยู่ตลอดเวลา

พอหันกลับไปดูก็พบคนที่ไม่รู้จัก ดูแล้วน่าจะเป็นศิลปินเหมือนกัน ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีแดง เซ็ตผมปรกหน้าผากอย่างประณีต

ตามมารยาทอันดี เสิ่นเจวี้ยนจึงพยักหน้าทักทายอีกฝ่ายก่อน ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าพอเห็นเขาพยักหน้าให้ อีกฝ่ายกลับรีบเบือนสายตาหนีไปทันที

ทำเอาเสิ่นเจวี้ยนถึงกับงงไปหมด สรุปว่าเราเคยรู้จักกันเหรอ

เจียงอีเทียนเดินตามมาข้างหลังแล้วคล้องแขนเสิ่นเจวี้ยนไว้

"มองอะไรอยู่น่ะ" เจียงอีเทียนมองตามสายตาเสิ่นเจวี้ยนไป "ต่งเชี่ยเหรอ พวกนายรู้จักกันด้วยเหรอ"

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้า ขนาดชื่อเขายังไม่เคยได้ยินเลยด้วยซ้ำ

เจียงอีเทียนกลอกตาแวบเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งทันที

"ก่อนหน้านี้เขากำลังคุยงานกับแบรนด์ An อยู่น่ะสิ แต่ก็นะ ชวดไปแล้ว"

เรื่องในวงการบันเทิงก็แบบนี้แหละ ของมีน้อยแต่คนจ้องจะเอาเยอะ ได้นายมาก็ต้องไม่มีเขา

ต่งเชี่ยคุยงานกับ An มาตั้งนาน ในวงการก็แทบจะฟันธงกันไปแล้วว่าจะได้ร่วมงานกัน ใครจะไปคิดว่าเสิ่นเจวี้ยนจะโผล่มาแย่งชิ้นปลามันไปกลางคัน

เจียงอีเทียนตบไหล่เสิ่นเจวี้ยน "ฉันได้ยินมาว่าหมอนั่นใจแคบอยู่พอตัว นายระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน"

เสิ่นเจวี้ยนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ยังไงเขาก็ไม่ได้เน้นโปรโมตที่ประเทศหัวอยู่แล้ว โอกาสจะวนมาเจอกันเรียกว่าเป็นศูนย์

"พี่นั่นแหละที่ต้องระวังตัว" เสิ่นเจวี้ยนอาศัยส่วนสูงที่ได้เปรียบคล้องคอเจียงอีเทียน "อยู่ใกล้ผมมากๆ เดี๋ยวจะโดนลูกหลงไปด้วยนะ"

เจียงอีเทียนตีเสิ่นเจวี้ยนรัวๆ ให้ปล่อยมือ

เสียงพิธีกรบนเวทีดังแว่วผ่านม่านกั้นเข้ามา

"ระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนใกล้จะดังขึ้นแล้วครับ!"

เจียงอีเทียนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินตามหลังวง SALIGIA ก้าวขึ้นสู่เวที

เหล่าพิธีกรบนเวทีต่างผลัดกันกล่าวคำอวยพรมงคลและอ่านสปอนเซอร์ ยิ่งเสียงระฆังเที่ยงคืนใกล้เข้ามาเท่าไร เสียงผู้ชมด้านล่างก็ยิ่งร่วมส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

"สิบ!"

พัคชานฮยอกกอดคออีซูมิน พลางชี้ป้ายไฟของอีกฝ่ายให้ดู

"เก้า!"

ฮายาคาวะจับแขนคิมแจอูด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นงานเคาต์ดาวน์ข้ามปีครั้งแรกหลังเดบิวต์ของเขาเลย

"แปด!"

ชเวซามูเอลป้องปากสองข้างทำเป็นรูปโทรโข่ง ตะโกนตอบรับเสียงเชียร์ของแฟนๆ ด้านล่าง

"เจ็ด!"

กล้องตัดภาพมาที่เสิ่นเจวี้ยน เขาจึงดึงเจียงอีเทียนมาร่วมตะโกนด้วยกัน

"หก!"

พลุดอกแรกจุดประกายระเบิดบนท้องฟ้า แสงสีทองและแดงทาบทับลงบนใบหน้าของทุกคน

"ห้า—สี่!"

เหล่าเมมเบอร์เบียดไหล่เข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนขยับเข้ามาแนบชิดกัน เสิ่นเจวี้ยนซุกไมค์ไว้ในอกเสื้อ แขนขวาโอบไหล่ชเวซามูเอล มือซ้ายคว้าแขนเจียงอีเทียนไว้แน่น

"สาม—สอง—หนึ่ง!"

พวกเขายืนล้อมกันเป็นวงกลมแล้วสวมกอดกันแน่น

"สวัสดีปีใหม่!"

คลื่นเสียงกึกก้องแทบจะพังถล่มฮอลล์ พลุพวงใหญ่ระเบิดพร่างพรายเต็มท้องฟ้าเป็นระลอก ทั้งบนเวทีและใต้เวทีกลายเป็นทะเลแห่งความสุขสันต์

เสิ่นเจวี้ยนเงยหน้ามองผืนฟ้าเบื้องบน ช่วงเวลานี้ของปีที่แล้ว เขายังเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่ตามท้องถนนในกรุงโซลอยู่เลย

ผู้คนหลั่งไหลมุ่งหน้าไปยังเมียงดง แต่เขากลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองควรจะไปทางไหนดี

ตอนนั้นเขาก็มักจะแหงนมองท้องฟ้าแบบนี้บ่อยๆ รู้สึกราวกับว่าการเดบิวต์นั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เดบิวต์ในฐานะสมาชิกวง SALIGIA และได้มายืนอยู่บนเวทีคอนเสิร์ตเคาต์ดาวน์ของช่องผลไม้หลังจากผ่านไปเพียงหนึ่งปี

ยิ่งไม่คาดคิดว่าจะได้มีผู้คนที่รักเขามากมายขนาดนี้อยู่เคียงข้าง

เสิ่นเจวี้ยนตะโกนใส่ที่นั่งคนดูสุดเสียง "สวัสดีปีใหม่ครับ! ปีใหม่นี้ต้องมีความสุขมากๆ นะครับ!"

เจียงอีเทียนก็เลียนแบบท่าทางของเขาแล้วช่วยกันตะโกน

ส่วนเมมเบอร์คนอื่นๆ ถึงจะไม่เข้าใจความหมายที่ทั้งสองคนตะโกน แต่ก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วโวยวายผสมโรงด้วยความกระตือรือร้น

เสียงของตันน่าดังขึ้น "แล้วพบกันใหม่ปีหน้านะคะ!"

-

พอกลับมาถึงหลังเวที เสิ่นเจวี้ยนก็ได้รับซองอั่งเปาจากชาโฮอย่างไม่คาดฝัน

เจียงอีเทียนที่เดินตามเข้ามาก็ได้ด้วย เขาบีบๆ ดูตามสัญชาตญาณ หนาใช้ได้เลยแฮะ

"พี่ชาโฮ นี่พี่รวยมาจากไหนเนี่ย" เจียงอีเทียนแง้มซองแอบส่องดู นึกว่าชาโฮถูกหวยรางวัลใหญ่มาเสียอีก

"ย่าห์! ไอ้เด็กนี่ ไม่อยากได้ก็เอาคืนมาเลย!" ชาโฮว่าแล้วก็ทำท่าจะยื่นมือไปแย่งคืน เจียงอีเทียนจึงรีบหลบวูบพร้อมรอยยิ้มแป้น

"นี่เป็นอั่งเปาปีใหม่ที่ฉันกับพี่ชาโฮเตรียมมาให้ทุกคน" โจวเหย่ยิ้มพลางบอก "ทีมงานคนอื่นๆ เราก็แจกให้หมดแล้วเหมือนกัน"

"ได้กันทุกคนเลย"

อีซูมินพุ่งเข้าไปกอดชาโฮเป็นหมีเกาะต้นไม้ มืออีกข้างยังไม่ยอมแพ้พยายามเอื้อมไปคว้าตัวโจวเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ฮยอง ทำไมดีขนาดนี้เนี่ย!"

พัคชานฮยอกก็กระโจนตามไปทับทั้งสองคนไว้ด้านล่าง "ฮยอง ออกเงินตัวเองมาแจกอั่งเปาให้พวกเราทำไมเนี่ย"

"ใช่เลยฮยอง ทำแบบนี้ทำไมกัน" ฮายาคาวะเปิดดูแล้วเห็นว่าเงินไม่น้อยเลย จึงเงยหน้าขึ้นมองโจวเหย่

ชาโฮโดนทับจนหน้าเบี้ยว พอมองเห็นเสิ่นเจวี้ยนกับอีกสองสามคนที่ทำท่าจะกระโดดทับลงมาเพิ่ม ก็รีบดิ้นรนห้ามปรามทันควัน

"หยุดเลย! เอวแก่ๆ ของฉันรับความพินาศของพวกนายไม่ไหวหรอกนะ!"

โจวเหย่เดินเข้าไปช่วยดึงชาโฮลุกขึ้น "พวกนายอย่าดูถูกพี่ชาโฮไปหน่อยเลย SALIGIA เดบิวต์ได้แค่สัปดาห์เดียว เงินเปอร์เซ็นต์ที่พวกเราสองคนได้มาก็พอจะซื้อรถคันใหม่ได้แล้วมั้ง"

ชาโฮเอามือนวดเอว ยิ้มจนแก้มแทบปริ "ซื้อรถก็เว่อร์ไป!"

"เอาแค่เอาฤกษ์เอาชัย ถือเคล็ดให้ปีใหม่นี้ราบรื่นทุกเรื่องก็พอแล้ว!"

คิมแจอูกำซองอั่งเปาไว้แน่น นิ่งไปพักใหญ่ถึงเอ่ยขึ้น "ขอบคุณครับฮยอง"

เสิ่นเจวี้ยนยื่นหน้าเข้าไปมองสำรวจใบหน้าของคิมแจอู "พี่แจอู นี่คงไม่ได้กำลังจะร้องไห้หรอกนะ"

คิมแจอูผลักหน้าเสิ่นเจวี้ยนออกไปทางอื่น ไม่อยากจะต่อปากต่อคำด้วย

ชาโฮจัดเสื้อผ้าที่ถูกดึงจนเบี้ยวให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยหน่าย "เอาละ รีบเก็บของกันได้แล้ว!"

เสิ่นเจวี้ยนแยกตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ชเวซามูเอลจึงขยับเข้าไปยืนพิงข้างๆ เจียงอีเทียน

"ยินดีด้วยนะ พี่อีเทียน"

เจียงอีเทียนหันไปมองชเวซามูเอลแล้วยื่นมือออกไป ทั้งคู่ชนหมัดกันอย่างรู้ใจ

"ก่อนเดบิวต์ ฉันกับ June เคยไปขอพรที่เขานัมซานมาสองข้อ"

"เมื่อก่อนฉันยังพูดอยู่เลยว่ามีข้อหนึ่งที่ยังไม่สมหวัง" ชเวซามูเอลมองหน้าเจียงอีเทียน "แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่ามันเป็นจริงแล้วล่ะ"

เจียงอีเทียนเริ่มสงสัยขึ้นมาจึงเอ่ยถาม "พรสองข้อไหนเหรอ"

ชเวซามูเอลหันหน้าไปมองข้างหน้า ตรงนั้นมีชื่อ SALIGIA แปะเด่นหราอยู่

"ข้อแรก อยากเดบิวต์พร้อมกับ June" เขายิ้มออกมาน้อยๆ "ตอนนั้นพี่ออกไปแล้ว ฉันกลัวว่าเพื่อนคนสุดท้ายจะทิ้งฉันไปอีกคน"

เจียงอีเทียนยกแขนพาดไหล่ชเวซามูเอลเหมือนในวันวาน "แล้วข้อสองล่ะ"

"ข้อสอง ขอให้พี่อีเทียนดังเป็นพลุแตก"

เจียงอีเทียนรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมา คิดไม่ถึงเลยว่า…

"เมื่อเดือนก่อนฉันยังนึกว่าที่พี่บอกว่าตารางงานแน่นเอี๊ยดนั่นโกหกกันซะอีก" ชเวซามูเอลมองเจียงอีเทียนด้วยแววตาจริงใจ "พอมาเห็นวันนี้แล้ว ถึงได้รู้ว่าพี่ดังมากจริงๆ ป้ายไฟของพี่ข้างล่างนั่นเยอะมากเลย"

เจียงอีเทียนถึงกับสะอึก ก้อนจุกตีขึ้นมากลางอก จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก เขานึกว่าชเวซามูเอลเดบิวต์แล้วจะรู้จักสร้างบรรยากาศซึ้งๆ เป็นกับเขาบ้าง ที่ไหนได้ ยังเป็นตัวทำลายบรรยากาศเหมือนเดิมไม่มีผิด

"ย่าห์! ฉันดังอยู่แล้วเว้ย! ดังมากด้วยเหอะ เข้าใจไหม!" เจียงอีเทียนยิ่งพูดยิ่งเสียงดัง ถึงขั้นลุกขึ้นยืนชี้หน้าตัวเอง "ฉันเนี่ย เจียงอีเทียน แชมป์รายการเดอะวอยซ์เชียวนะ!"

"งานที่ติดต่อฉันมาเรียงยาวตั้งแต่ตรงนี้ไปยันปารีสโน่นแล้ว!"

พัคชานฮยอกได้ยินเสียงเจียงอีเทียนเริ่มโวยวายเสียงดัง ก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปช่วงที่เป็นเด็กฝึกอีกครั้ง

ตอนนั้นการประเมินสิ้นเดือนจะมีการจับคู่สองคน ซึ่งชเวซามูเอลได้คู่กับเจียงอีเทียนเป็นครั้งแรก

พอชเวซามูเอลฟังเจียงอีเทียนร้องเพลงจบ ก็พูดหน้าตาเฉยออกมาว่า

"พี่ ร้องเพลงเป็นจริงๆ ด้วยแฮะ!" เล่นเอาเจียงอีเทียนโมโหจนแทบหงายหลัง

ถึงขนาดต้องดึงหูชเวซามูเอลมาตะโกนกรอกหูให้จำขึ้นใจว่า ตัวเขานี่แหละคือเมนโวคอล เมนโวคอลตัวพ่อเลยเว้ย!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง