บทที่ 80 การเริ่มต้นครั้งใหม่

หลังชเวมินซูถอนตัวออกจากวงอย่างเป็นทางการ กิจกรรมทางการขนาดใหญ่ครั้งแรกของ SALIGIA ก็คืองานประกาศรางวัลที่ทรงเกียรติที่สุดงานหนึ่งของเกาหลีอย่างโกลเดนดิสก์

ยูลกยูเจอเสิ่นเจวี้ยนที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินออกมาจากห้องพักศิลปินหลังเวที รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูผอมลงไปไม่น้อยเมื่อเทียบกับครั้งล่าสุดที่เจอกัน

เสิ่นเจวี้ยนเห็นยูลกยูก็ยิ้มทักทาย ทั้งสองยังคงติดต่อกันเรื่อยๆ นับตั้งแต่งาน KCON จบลง บางครั้งก็นัดเล่นเกมด้วยกันบ้าง

"ไม่เป็นไรใช่ไหม" ยูลกยูตบไหล่เสิ่นเจวี้ยน "ช่วงนี้น่ะ"

ตอนที่ข่าวเพิ่งออกมายูลกยูก็คิดอยู่ว่าจะทักหาเสิ่นเจวี้ยนดีไหม แต่ในเมื่อมันเกี่ยวพันกับเรื่องภายในวง เสิ่นเจวี้ยนเองก็อาจไม่สะดวกใจที่จะพูด สุดท้ายเขาเลยลบข้อความทั้งหมดในช่องแชตทิ้งไป

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้า "ขอบคุณที่ฮยองเป็นห่วงครับ ไม่มีปัญหาอะไรมากหรอกครับ"

"งั้นก็ดีแล้ว เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" ยูลกยูไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ข่าวการถอนตัวของชเวมินซูติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมในเว็บเกาหลีอยู่หลายวัน ศิลปินในวงการต่างก็รู้เรื่องกันหมด

อย่างน้อยวันนี้ยูลกยูก็ไม่ใช่คนแรกที่เข้ามาถามเสิ่นเจวี้ยนว่าเป็นอย่างไรบ้าง

เสิ่นเจวี้ยนนึกถึงตอนที่เจอโจชีอูหลังเดินพรมแดงเสร็จ อีกฝ่ายกระแอมไออย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก ก่อนจะขยับเข้ามาถามเขาว่าช่วงนี้โอเคดีไหม

ทำเอาพัคชานฮยอกแปลกใจว่าเสิ่นเจวี้ยนไปรู้จักสนิทสนมกับโจชีอูตั้งแต่เมื่อไหร่

ชื่อเสียงของโจชีอูในหมู่รุ่นน้องไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก เขาค่อนข้างทำตัวแย่กับรุ่นน้องผู้ชาย แต่ชอบขอคอนแทกต์รุ่นน้องผู้หญิง

เสิ่นเจวี้ยนลูบจมูกแก้เก้อ เขาคงบอกไม่ได้หรอกว่าจนถึงตอนนี้โจชีอูก็ยังระแวงว่าเขาจะเอาความลับไปแฉหรือเปล่า

เวทีของงานโกลเดนดิสก์ไม่ได้ใหญ่นัก แต่เสิ่นเจวี้ยนกลับรู้สึกว่าฮอลล์วันนี้ดูแน่นขนัดเป็นพิเศษ เมื่อมองไปยังที่นั่งผู้ชมจากระยะไกล มันคือทะเลไฟสีม่วงพร่างพราว

นั่นคือสีประจำวงที่แฟนคลับร่วมใจกันกำหนดขึ้นมาเอง เหมือนทุ่งดอกไฮยาซินธ์ที่พลิ้วไหวไปตามสายลม ทอดยาวตั้งแต่แถวบนสุดของอัฒจันทร์จนถึงขอบเวที ความหมายของดอกไฮยาซินธ์คือการเกิดใหม่และความแน่วแน่ แฟนๆ ใช้ภาษาที่เรียบง่ายที่สุดเพื่อสื่อถึงความรักอันลึกซึ้งและเป็นนิรันดร์ของพวกเธอ

เมื่อการแสดงเพลงสุดท้ายของ SALIGIA จบลง มันคือเอนดิ้งโพสเดี่ยวของเสิ่นเจวี้ยน แสงไฟค่อยๆ หรี่แคบลงมาส่องกระทบร่างของทั้งหกคน เสิ่นเจวี้ยนหันหน้าเข้าหากล้อง

จากนั้น เขาก็ชะงักไป

ทะเลไฟสีม่วงตรงหน้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นคำศัพท์หนึ่งคำ นั่นคือ Forever

สีม่วงผืนนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตากระจ่างใสของเสิ่นเจวี้ยน

เขากะพริบตาแผ่วเบา กล้องที่เดิมทีควรจะตัดภาพไปแล้วกลับจับค้างอยู่ที่ใบหน้าของเขานานหลายวินาที

เสียงดนตรีจางหาย แสงไฟดับมืดลงโดยสิ้นเชิง อีซูมินหันหน้าหนีเพื่อปาดน้ำตาที่รินไหลออกจากเบ้าตา

ทั้งหกคนยืนอยู่บนเวที โค้งคำนับให้ทะเลไฟที่ยังคงสว่างไสวผืนนั้น

มือของทุกคนกุมประสานกันไว้ เสิ่นเจวี้ยนสัมผัสได้ถึงไหล่ที่สั่นเทาของชเวซามูเอล และมือของฮายาคาวะที่บีบกระชับมือเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

รางวัลแรกของค่ำคืนนี้คือรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม เมื่อคลิปมิวสิกวิดีโอของ SALIGIA ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่ เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มที่สุดก็ระเบิดขึ้นทั่วทั้งงาน

"ผู้ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมได้แก่…" พิธีกรเปิดซองจดหมาย กล้องแพนไปยัง SALIGIA ที่นั่งอยู่ด้านล่าง

ทุกคนยิ้มมองไปที่เวทีโดยไม่มีสีหน้าอื่นใดเกินจำเป็น

"SALIGIA! ยินดีด้วยครับ!"

แท่งไฟบนที่นั่งผู้ชมโบกสะบัดไปมา เสียงกรี๊ดยังคงดังกึกก้องไม่ขาดสาย

พัคชานฮยอกลุกขึ้นยืนเป็นคนแรกด้วยท่วงท่าเด็ดเดี่ยว

เขาหันกลับมา ดึงมือเมมเบอร์ขึ้นมาทีละคน ทั้งหกคนเรียงแถวเดินขึ้นไปบนเวที

พัคชานฮยอกเดินอยู่หน้าสุด เขารับถ้วยรางวัลมาจากมือพิธีกรแล้วเดินไปหยุดหน้าไมโครโฟน ยังไม่ทันได้พูด ขอบตาก็แดงเรื่อขึ้นมาเสียก่อน

"ขอบคุณงานโกลเดนดิสก์ครับ" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "และขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่คอยสนับสนุนพวกเราเสมอมาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

น้ำตาเอ่อล้นทะลักออกจากหางตาอย่างไม่อาจควบคุม อีซูมินซบหน้าลงกับไหล่ของเสิ่นเจวี้ยน ไม่อยากให้แฟนๆ เห็นสภาพหลุดฟอร์มของตัวเอง

คิมแจอูยืนอยู่ข้างพัคชานฮยอก พยายามกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา ส่วนฮายาคาวะก็คอยหันตัวหลบ ใช้หลังมือปาดหยดน้ำตาตรงปลายคางอยู่ตลอดเวลา

แม้แต่ชเวซามูเอลยังกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ได้แต่เงยหน้ามองเพดานและกะพริบตาถี่ๆ

"ครับ ผมรู้ว่าช่วงนี้มีเรื่องราวบางอย่างเกิดขึ้น…" พัคชานฮยอกสูดหายใจเข้าลึกแล้วพูดต่อ

"ขอโทษนะครับที่ทำให้ทุกคนต้องเจ็บปวด"

"แต่วันนี้สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเรา SALIGIA"

พัคชานฮยอกโอบไหล่เสิ่นเจวี้ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ สมาชิกทุกคนยืนเบียดไหล่แนบชิดและพึ่งพากันอย่างเหนียวแน่น

"พวกเราจะก้าวเดินต่อไปด้วยกันตลอดไปครับ"

"ขอบคุณที่ยังเต็มใจสนับสนุนพวกเรานะครับ!"

ด้านล่างเวทีเงียบสงัดไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงตะโกนอย่าง "อย่าร้องไห้นะ" "ไม่ใช่ความผิดของพวกนายสักหน่อย" จะเริ่มดังแทรกขึ้นมา ราวกับต้องการปลดปล่อยความกระวนกระวายและความอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมา

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้าอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ สุดท้ายเขาก็ยกนิ้วโป้งส่งให้ทะเลสีม่วงผืนนั้น

ทั้งหกคนโค้งคำนับอย่างสุดซึ้งภายใต้แสงสะท้อนของทะเลไฟสีม่วง พวกเขาคิดว่าคงไม่มีค่ำคืนไหนที่จะตราตรึงในใจจนยากจะลืมเลือนได้เท่าคืนนี้อีกแล้ว

เสิ่นเจวี้ยนยืดตัวตรง ในดวงตามีหยาดน้ำตาเปล่งประกายระยิบระยับ เขาโบกมือไม่หยุด สายตากวาดมองไปยังทุกซอกทุกมุมของที่นั่งผู้ชมอย่างละโมบ ราวกับอยากจะเก็บผืนสีม่วงนี้ไว้ในก้นบึ้งของดวงตาตลอดไป

==== (กระทู้) ====

[เวยปั๋ว]

@เจ้าม้วนแห่งฮู่ซ่าง: ตอนที่กดบัตรงานโกลเดนดิสก์มาได้ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าบรรยากาศในงานจริงจะกลายมาเป็นแบบนี้ วินาทีที่ชูป้ายไฟขึ้นมา น้ำตามันก็ไหลออกมาจนคุมไม่อยู่ สโลแกนที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้กลายเป็นเพียงเสียงสะอื้นที่ขาดเป็นห้วงๆ

นายเคยบอกในรายการวาไรตี้วงว่านายเป็นคนไม่ชอบร้องไห้ ตอนเดบิวต์ ชนะอันดับหนึ่งครั้งแรก หรือตอนบาดเจ็บนายก็ไม่เคยร้อง แม้กระทั่งตอนที่โดนกลั่นแกล้งด้วยแอร์ไทม์กล้องยาวนานถึงสิบนาทีในงาน MAMA ช่วงก่อนสิ้นปี นายก็ยังยิ้มอยู่ตลอดแท้ๆ

แต่ที่สนามบินเมืองเยว่ และบนเวทีในค่ำคืนนี้ ฉันเห็นชัดเจนเลยว่ามีน้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตาของนาย แค่กะพริบตา น้ำตาก็พร้อมจะหยดร่วงลงมาทันที

ฉันเกลียดค่าย เกลียดเพื่อนร่วมวงของนาย ทำไมทั้งที่นายไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด ถึงต้องมาแบกรับความกดดันที่หนักหนาสาหัสที่สุดไว้คนเดียว ตอนที่นายรู้เรื่อง นายคงจะเสียใจมากขนาดไหนกันนะ อีกฝ่ายเคยเป็นคนที่นายอยากจะนับเป็นครอบครัวแท้ๆ

ตอนที่งานเลิก นายยืนอยู่บนเวทีเนิ่นนานเหมือนไม่อยากเดินจากไป คอยแต่จะโบกมือให้ผู้ชมอยู่อย่างนั้น ถึงนายจะไม่พูดอะไรฉันก็รู้ ว่านายอยากจะบอกว่า "ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงแล้วนะครับ" "ทำให้ทุกคนต้องเสียใจแล้วนะครับ" "ขอบคุณที่คอยสนับสนุนพวกเรานะครับ" นายเป็นคนที่ดีขนาดนี้จริงๆ

อย่าร้องไห้เลยนะเจ้าม้วน ฉันจะคอยอยู่ข้างหลังนายเสมอ นายจะต้องก้าวไปข้างหน้า และขึ้นไปยืนบนจุดที่สูงที่สุดให้ได้นะ

@ดูคลิปรับรางวัล: ต่อไปนี้ขอให้เจ้าม้วนหลั่งแค่น้ำตาแห่งความสุขได้ไหม

@สายฝนวันเช็งเม้งคว้าจันทรา: ขอแค่เจ้าม้วนมีความสุข ต่อให้คนทั้งโลกต้องทนทุกข์ก็ไม่เป็นไรแล้ว (ร้องไห้หนักมาก.jpg)

@สวมเสื้อต้มชาใต้ต้นถังหลี: ต่อไปนี้จะรักแค่เจ้าม้วนคนเดียว

@ซีดาร์สีฟ้า: แค่มีเจ้าม้วนอยู่ก็พอแล้ว

@อังกฤษสอบเข้าม.ปลายแกแทงข้างหลังฉัน: คุณแม่คะ คุณเขียนจนฉันน้ำตานองหน้าเลย มีแต่แฟนคลับเจ้าม้วนเท่านั้นแหละที่รู้ว่าช่วงเวลานี้มันขมขื่นขนาดไหน…

@สวัสดีชีวิตสุดปัง: ใครก็ได้คืนความสุขให้ลูกฉันที

@นมอัดเม็ดรสส้ม: ฉันจะไม่จับผิดนาย ไม่ประเมินตัดสินนาย ฉันจะอยู่เคียงข้างแค่นายเท่านั้น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง