บทที่ 83 ผู้ช่วยชีวิตของชาเวินหยวน 3

มาร์โกต์เพิ่งส่งภาพถ่ายเซตที่เพิ่งเสร็จหมาดๆ ไปให้เจ้านาย โทรศัพท์จากอีกฝ่ายก็ต่อสายเข้ามาทันที

“มาร์โกต์ ฉันกำลังประสานงานกับฝั่งเกาหลีอยู่” เสียงปลายสายดูร้อนรนเล็กน้อย “พรุ่งนี้เราจะส่งไฮจิวเวลรีไปให้อีกสองเซต”

เธอประหลาดใจอยู่บ้าง ไฮจิวเวลรีถึงสามเซต แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นผลงานชิ้นเดียวในโลก การดูแลระดับนี้ปกติมีให้เฉพาะตอนขึ้นปกโปรโมตแอมบาสเดอร์ หรือไม่ก็ฉบับกันยายนเท่านั้น

ต้องรู้ก่อนว่า Vanceef ไม่เคยมีแอมบาสเดอร์มาก่อน และครั้งล่าสุดที่ยอมให้ยืมไฮจิวเวลรีเยอะขนาดนี้ ก็คืองานจิวเวลรีฉบับพิเศษของโว้กอเมริกา

พอชาเวินหยวนทราบข่าวนี้ มุมปากก็แทบจะฉีกยิ้มถึงใบหู

เซตแรกที่เป็นผลงานชิ้นเดียวในโลก เขาต้องอาศัยเส้นสายทางบ้านถึงยืมมาได้ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับเสนอให้ยืมเพิ่มอีกสองเซต บารมีของ GP ฉบับเปิดฤดูกาลครั้งนี้เรียกได้ว่าจัดเต็มสุดๆ

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์คือภาพถ่ายของเสิ่นเจวี้ยนในวันนี้

สำหรับแบรนด์จิวเวลรีระดับ Vanceef ปัจจัยแรกในการเลือกนายแบบก็คือความเข้ากันได้

ซึ่งเห็นได้ชัดว่า การถ่ายทอดของเสิ่นเจวี้ยนทำให้ทางแบรนด์พึงพอใจอย่างยิ่ง

ชาเวินหยวนคิดว่าวันหลังคงต้องหาของขวัญไปขอบคุณพ่อพระเอกรางวัลใหญ่คนที่เบี้ยวนัดเขาเสียหน่อย ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนั่น GP ฉบับเปิดฤดูกาลครั้งนี้คงไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกับเสิ่นเจวี้ยน และ Vanceef ก็คงไม่ยอมส่งไฮจิวเวลรีเพิ่มมาให้อีกสองเซต

วันต่อมา พีอาร์ฝั่งเกาหลีเดินทางมาถึงกองถ่ายพร้อมกับไฮจิวเวลรีอีกสองเซต

เซตหนึ่งคือรุ่นผีเสื้ออันเป็นเอกลักษณ์ของ Vanceef ส่วนอีกเซตคือรุ่นเพชรขาว แม้มูลค่ารวมจะเทียบกับเซตแรกไม่ได้ แต่ก็แตะหลักล้านได้อย่างสบายๆ

ตอนที่เสิ่นเจวี้ยนมาถึง สไตลิสต์กำลังนำเสื้อผ้าออกจากถุงคลุม เป็นชุดที่ทีมงานช่วยกันหามาข้ามคืนเพื่อให้เข้ากับไฮจิวเวลรีสองเซตที่เพิ่งมาถึง

โจวเหย่กวาดสายตามอง เป็นแจ็กเก็ตหนังไบเกอร์สีดำ ผิวสัมผัสมีรอยยับตามธรรมชาติ ดูมีมิติและเนื้อสัมผัสดีมาก

หลังจากยืนยันกับสไตลิสต์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสิ่นเจวี้ยนถึงเพิ่งรู้ว่าลุควันนี้คือต้องสวมแค่แจ็กเก็ตหนังตัวนี้ โดยที่ข้างในไม่ได้ใส่อะไรเลย

“พี่โจว จะให้ใส่ชุดนี้ทำไมไม่บอกผมล่วงหน้าล่ะครับ” ช่วงนี้เสิ่นเจวี้ยนออกกำลังกายหย่อนยานไปหน่อย ถ้าเกิดรู้ว่าจะต้องใส่ชุดแบบนี้ เมื่อคืนเขาคงฟิตเล่นหน้าท้องเพิ่มไปแล้ว

โจวเหย่ผายมือออกอย่างจนใจ แผนการมันตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทัน เมื่อตอนดึกเมื่อวาน GP ถึงเพิ่งส่งลุคที่คอนเฟิร์มแล้วมาให้

เสิ่นเจวี้ยนดึงสาบเสื้อทั้งสองข้างเข้ามาชนกันอย่างประหม่าเล็กน้อย แฮร์สไตลิสต์วอร์มแว็กซ์ลงบนฝ่ามือ แล้วเซตเสยจากโคนผมขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยปอยผมสองสามช่อปัดไปด้านข้างระอยู่บนกระดูกคิ้ว

เสิ่นเจวี้ยนมีคิ้วดกหนามาแต่กำเนิด เมกอัปอาร์ทิสต์จึงเพียงแค่ต่อหางคิ้วออกไปบางๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดินสอเขียนคิ้วหัวเรียวเล็กกว่าเดิม สะบัดเส้นคิ้วตรงหัวคิ้วขึ้นไปอีกสองสามเส้น

จากนั้นใช้แปรงเกลี่ยอายแชโดว์สีน้ำตาลอ่อนลงบนเปลือกตาของเขาเบาๆ ชั้นหนึ่ง

“เสร็จแล้ว” ช่างแต่งหน้าวางแปรงลง แฮร์สไตลิสต์ฉีดสเปรย์ล็อกทรงผมเป็นขั้นตอนสุดท้าย แล้วสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมเพื่อขยำจัดทรงอีกสองที

คนในกระจกดูเปี่ยมไปด้วยความดิบเท่เพิ่มขึ้นมาอีกนิดเมื่อเทียบกับตอนแรก

สร้อยคอรูปทรงหูกระต่ายแนบชิดติดกับลำคอของเขา เพชรเรียงซ้อนกันหลายแถว อัญมณีเม็ดหลักสามเม็ดทิ้งตัวอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้า

วันนี้ชเวยินา บรรณาธิการฝ่ายแฟชั่นของ GP ก็อยู่ที่กองถ่ายด้วย เธอมองเสิ่นเจวี้ยนแล้วเอ่ยปากขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก หุ่นดีมากเลยนะ June”

“อีกอย่าง—” ชเวยินาเอียงคอนิดๆ “เดี๋ยวตอนถ่ายก็ต้องเปิดเสื้ออยู่ดี ไม่ต้องอายหรอก”

พูดจบเธอก็ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ

โจวเหย่ยิ้มพลางเอาผ้าห่มคลุมตัวเสิ่นเจวี้ยน เขาค้นพบว่า ทุกครั้งที่ในกองมีผู้หญิงที่มีอายุมากกว่า ทุกคนมักจะชอบแกล้งแหย่เสิ่นเจวี้ยนเสมอ

เสิ่นเจวี้ยนไม่ได้ตอบอะไร แต่ใบหูกลับแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เอเรนมองเสิ่นเจวี้ยนที่เดินออกมาแล้วดีดนิ้วเปาะหนึ่ง เสียงในสตูดิโอพลันเงียบกริบลงทันตา เหลือเพียงเสียงหึ่งๆ จากการทำงานของอุปกรณ์เท่านั้น

เสิ่นเจวี้ยนส่งผ้าห่มให้โจวเหย่ ก้าวไปยืนหน้ากล้อง แล้วเข้าสู่โหมดการทำงานในทันที

แผ่นหลังเหยียดตรง ปลายคางเก็บลงเล็กน้อย แววตาคมกริบประดุจคมมีดที่เพิ่งลับมาใหม่

เสิ่นเจวี้ยนยกมือซ้ายขึ้นเท้าเอว แจ็กเก็ตหนังเปิดกว้างออกตามท่วงท่า เผยให้เห็นเส้นสายช่วงเอวฝั่งซ้ายอย่างชัดเจน

“ค้างไว้” เสียงของเอเรนดังลอดมาจากหลังกล้อง เขากดชัตเตอร์รัวๆ ไปหลายครั้งก่อนจะหยุดลง

“มองมาที่ฉัน June”

เสิ่นเจวี้ยนเปลี่ยนท่า วางปลายนิ้วลงบนเบ้าตา หรี่ตามองกล้อง ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย เคลือบด้วยประกายฉ่ำวาวบางๆ

ชาเวินหยวนกอดอกยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ ก่อนจะเอ่ยชม

“อัจฉริยะชัดๆ”

ชเวยินาพยักหน้าเห็นด้วย “ไม่มีรูปเสียเลยสักรูปเดียว”

อีกด้านหนึ่ง มาร์โกต์กับพีอาร์ฝั่งเกาหลีของ Vanceef ต่างจ้องมองเสิ่นเจวี้ยนตาไม่กะพริบ

“ฉันรู้แล้วว่าทำไมถึงต้องเลือกเขา” พีอาร์ฝั่งเกาหลีกล่าว

เอเรนส่งสัญญาณมือให้ช่างไฟ แล้วตะโกนบอกเสิ่นเจวี้ยน “ขออีกเซต ใช่ แบบนั้นแหละ เงยหน้าขึ้น”

เสิ่นเจวี้ยนทำตาม ใช้สองมือจับสาบเสื้อแจ็กเก็ตหนังดึงแยกออกจากกัน เผยให้เห็นรูปทรงของสร้อยคอทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบ

เสียงกดชัตเตอร์ดังถี่รัวขึ้น ในเวลานี้เสิ่นเจวี้ยนคือผู้ครอบครองหน้าเลนส์อย่างแท้จริง

ชาเวินหยวนเลื่อนสายตากลับมาที่จอมอนิเตอร์ ใบหน้าบนหน้าจอนั้นผสมผสานระหว่างความดิบเถื่อนเข้ากับความสูงศักดิ์ได้อย่างไร้ที่ติ

สายตาที่มองมายังกล้อง ดูราวกับเสือดาวที่กำลังจับจ้องเหยื่อบนทุ่งหญ้า

“เพอร์เฟกต์!” เสียงของเอเรนดังขึ้น “คัต!”

“หล่อมาก!”

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนออกมาก่อน จากนั้นเสียงของทีมงานในกองถ่ายก็เริ่มดังขึ้นตามๆ กัน “สุดยอดไปเลย!”

ชาเวินหยวนกับชเวยินาสบตากันแล้วยิ้ม ยกมือขึ้นปรบมือให้

เสิ่นเจวี้ยนที่เมื่อครู่ยังทำหน้านิ่งขรึมอยู่ก็หลุดเก๊กทันที เขายกมือขึ้นปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตคู่สวยที่ชุ่มฉ่ำ

หากมองแยกเฉพาะเครื่องหน้า เสิ่นเจวี้ยนถือเป็นคนหน้าตาคมคายมาก เวลาไม่ยิ้มจะแผ่รังสี ‘อย่าเฉียดเข้ามาใกล้’ ออกมาเต็มเปี่ยม

แต่พอยิ้มขึ้นมาเมื่อไหร่ หางตาก็จะตกลง ใต้ตามีดอลลี่อายผุดขึ้นมาอย่างน่าเอ็นดู

ความคอนทราสต์พุ่งแตะระดับสูงสุดทันที

โจวเหย่หอบผ้าห่มเดินเข้าไปหา แล้วคลี่คลุมลงบนตัวเสิ่นเจวี้ยน

“วันนี้ก็ได้เลิกงานเร็วอีกแล้วนะเนี่ย”

เสิ่นเจวี้ยนพันผ้าห่มเดินไปหน้าจอมอนิเตอร์เพื่อเช็กรูปถ่ายเมื่อครู่

เอเรนยืนอยู่ข้างเขา “เป็นไง ทุกรูปสมบูรณ์แบบมากเลยใช่ไหมล่ะ”

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าวันนี้ฟอร์มดีเป็นพิเศษ รูปที่ถ่ายออกมาได้ผลลัพธ์ดียิ่งกว่าที่ผ่านๆ มาเสียอีก

“June วันนี้ยังพอมีเวลาอยู่ เราถ่ายอีกเซตหนึ่งไปด้วยเลยดีไหม” เอเรนเอ่ยหยั่งเชิง เขาคิดว่าสภาพความพร้อมของเสิ่นเจวี้ยนในวันนี้นับว่าพีกสุดขีด

ทั้งแววตาและท่วงท่าล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

“ตีเหล็กตอนร้อนๆ ไหมล่ะ”

เสิ่นเจวี้ยนหันไปมองโจวเหย่ ซึ่งโจวเหย่ก็พยักหน้ารับว่าได้ ตารางงานช่วงสองสามวันนี้เว้นว่างไว้ให้ GP อยู่แล้ว ถ่ายเสร็จเร็วเขาก็จะได้จัดตารางงานหลังจากนี้ได้สะดวกขึ้น

ชาเวินหยวนได้ยินดังนั้นจึงหันไปตะโกนบอกคนในสตูดิโอ “รบกวนทุกคนถ่ายต่ออีกเซตในวันนี้นะครับ”

ทีมงานที่เดิมทีเริ่มเก็บอุปกรณ์ต่างชะงักไป นึกว่าวันนี้จะไม่ได้เลิกงานก่อนเวลาเสียแล้ว

ชาเวินหยวนเห็นภาพนั้นก็หัวเราะออกมา ก่อนจะพูดสำทับต่อท้าย

“พรุ่งนี้ให้ทุกคนหยุดพักหนึ่งวันครับ”

อันที่จริงในวงการนี้ การถ่ายแบบร่วมกับศิลปิน ต้องรอแต่งหน้าไปสองชั่วโมง รอทางค่ายคอนเฟิร์มลุคอีกสองชั่วโมง แถมบางทียังมีศิลปินอารมณ์ไม่ดีถ่ายไปครึ่งทางแล้วขอเริ่มใหม่อีก

การทำงานล่วงเวลาจึงกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว

ยิ่งเอเรนขึ้นชื่อเรื่องเอาใจยากเป็นทุนเดิม ก่อนเริ่มถ่ายทำเมื่อวานทุกคนต่างก็คอตก คิดว่านี่ต้องเป็นศึกหนักแน่ๆ

ทว่าคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเจวี้ยนกับเอเรนจะทำงานเข้าขากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตลอดการถ่ายทำไม่มีการสั่ง ‘ถ่ายใหม่’ เลยสักครั้ง ตอนเลิกกองยังได้กลับบ้านเร็วกว่าปกติถึงสองชั่วโมง

พอได้ยินคำพูดของชาเวินหยวน บรรยากาศในสตูดิโอก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

ชเวยินาสั่งให้ผู้ช่วยนำเสื้อผ้าไปรีดใหม่อีกรอบ

ทรงผมและเมกอัปไม่มีการปรับเปลี่ยนอะไรมาก ช่างแต่งหน้าเพียงใช้ทิชชูซับเบาๆ แล้วลงแป้งฝุ่นทับอีกชั้นก็เป็นอันเสร็จสิ้น

เสิ่นเจวี้ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เป็นชุดเบสิกอย่างเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยสูทสีดำ พับแขนเสื้อขึ้น เขายื่นมือออกไปเพื่อให้มาร์โกต์ช่วยสวมกำไลข้อมือให้

ผีเสื้อสามตัวโอบล้อมรอบข้อมือของเสิ่นเจวี้ยน อยู่ในท่วงท่าราวกับกำลังจะขยับปีกบิน ส่วนตรงหน้าอกเป็นเข็มกลัดผีเสื้อฉลุลายหนึ่งตัว

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” มาร์โกต์ตรวจดูความแน่นหนาแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

เสิ่นเจวี้ยนกลับไปยืนหน้ากล้องอีกครั้ง แสงไฟนุ่มนวลกว่าเมื่อครู่นิดหน่อย เขาก้มหน้าจัดแขนเสื้อใหม่อีกครั้งเพื่อไม่ให้บังกำไลตอนถ่ายรูป

หลังจากจัดเรียบร้อย เสิ่นเจวี้ยนก็เงยหน้าขึ้น ใช้นิ้วคีบผีเสื้อตรงหน้าอกขึ้นมา แล้วใช้ริมฝีปากคาบเอาไว้ เมื่อครู่เขาได้เอ่ยถามมาร์โกต์แล้ว และอีกฝ่ายก็อนุญาตให้เขาทำแบบนี้ได้

ปีกผีเสื้อสยายออกจากริมฝีปากของเขา หักเหประกายแสงระยิบระยับ

ประกายสีเขียวในดวงตายิ่งเด่นชัดขึ้นภายใต้การสะท้อนของแสง ขนตาสีดำขลับดุจขนนกกาเหว่าช้อนขึ้น

ทอดสายตาอันเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนมองตรงมายังกล้อง

เอเรนยกกล้องค้างไว้ เนิ่นนานจนยังไม่ได้กดชัตเตอร์ลงไป ก่อนจะสบถออกมาคำหนึ่ง

“Holy shit!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง