บทที่ 82 ผู้ช่วยชีวิตของชาเวินหยวน 2

ทางฝั่งมาร์โกต์การเจรจาก็เป็นไปอย่างราบรื่น พอทีมพีอาร์เห็นรูปของเสิ่นเจวี้ยน กำชับมาร์โกต์ให้คอยระวังดูแลเครื่องประดับระหว่างการถ่ายทำเป็นอย่างดีแล้วก็ตอบตกลงทันที

ชาเวินหยวนพลอยรู้สึกว่าช่วงนี้ดวงกำลังขึ้น ความสุขวิ่งเข้าใส่แท้ๆ

สตูดิโอเริ่มกลับมาขยับขับเคลื่อน เสื้อผ้าชุดแล้วชุดเล่าถูกเข็นเข้าไปในห้องแต่งหน้า เตรียมรีดให้เรียบร้อยเพื่อการถ่ายทำในวันพรุ่งนี้

ตอนเสิ่นเจวี้ยนมาถึงหน้างานยังมึนๆ งงๆ อยู่เล็กน้อย ทั้งสตูดิโอถูกคลุมไว้ด้วยผ้าม่านฉากสีเทา

โจวเหย่เดินตามหลังมาพลางควักกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิจากในกระเป๋ายื่นให้เขา

ในแก้วคือชาบำรุงพลังที่โจวเหย่ต้มปรุงขึ้นเอง ช่วงนี้เขาอินกับการดูแลสุขภาพมาก ชอบชงชาบำรุงกลิ่นรสแปลกๆ ให้บรรดาเมมเบอร์ดื่ม รสชาติสูสีกับน้ำผักของอินูอิในเรื่องเจ้าชายลูกสักหลาดไม่มีผิด

ชาเวินหยวนเห็นฝ่ายประสานงานศิลปินพาเสิ่นเจวี้ยนกับโจวเหย่เดินเข้ามาแต่ไกล ก็รีบเดินรี่เข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น

จับมือเสิ่นเจวี้ยนเขย่าจนลืมปล่อย "สวัสดีครับ ผมชาเวินหยวน บรรณาธิการบริหารนิตยสาร GP ครับ"

วินาทีนี้ในใจเขา เสิ่นเจวี้ยนเปรียบเสมือนเทพเจ้าผู้มาโปรด เป็นพระเอกขี่ม้าขาวเพียงคนเดียวที่ช่วยให้เขาพ้นจากชะตากรรมถูกเยาะเย้ยและหายนะนิตยสารเปิดหน้าว่าง

"สวัสดีครับ บก.ชา ผม June ครับ"

"ผมโจวเหย่ ผู้จัดการของ June ครับ"

"ยินดีมากๆ ที่ได้พบกันครับ" ชาเวินหยวนยิ้มจนตาปิด "รีบพา June ไปเปลี่ยนชุดก่อนเลยดีกว่า"

ชาเวินหยวนมองตามแผ่นหลังของเสิ่นเจวี้ยนพลางครุ่นคิด ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่นึกถึงเสิ่นเจวี้ยนตั้งแต่แรกนะ ถ้าคิดได้แต่แรกคงเลี่ยงปัญหาไปได้ตั้งเยอะ หลายวันมานี้เขากลุ้มใจเรื่องนี้จนผมร่วงกราวไปหมดแล้ว หากตกลงล็อกคิวเสิ่นเจวี้ยนได้เร็วกว่านี้ ป่านนี้คงพอช่วยรักษาไรผมอันบางเบาเอาไว้ได้บ้าง

พอเสิ่นเจวี้ยนเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วก้าวออกมาจากห้องลองเสื้อ สายตาทุกคู่ในห้องต่างเบิกกว้างด้วยความทึ่ง

ช่วงนี้เพราะตารางงานแน่นเอี้ยดแถมยังพักผ่อนไม่พอ เสิ่นเจวี้ยนจึงผอมลงไปไม่น้อย สูง 183 เซนติเมตรแต่หนักไม่ถึง 68 กิโลกรัม โชคดีที่เขายังมีกล้ามเนื้อประดับหุ่น เลยดูไม่ผอมซูบจนน่ากลัว

ท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีขาวนวลจาก FEND ทรงหลวมโอเวอร์ไซส์ คอเสื้อเปิดกว้างลึกลงไปจนถึงช่วงเอว เผยให้เห็นรอยแนวกล้ามเนื้อรำไร สองข้างตัวเสื้อมีงานปักประดับพู่

ผมหน้าม้าถูกเสยยกขึ้นไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งปล่อยทิ้งตัวลงมาอย่างสบายๆ ปรกหน้าผาก

มาร์โกต์รออยู่ข้างๆ ตลอด พอเห็นเสิ่นเจวี้ยนเดินออกมา เธอก็สวมถุงมือแล้วประคองกล่องหยิบสร้อยคอข้างในออกมาอย่างระมัดระวัง

มันคือสร้อยคอสั้นทรงโชคเกอร์ ขอบนอกดัดโค้งเป็นรูปเกลียวคลื่น ตรงกลางห้อยอัญมณีอะความารีนรูปหยดน้ำเม็ดโต ทอประกายเจิดจ้าสะกดสายตา

"ก้มหัวลงหน่อยค่ะ" เธอเอ่ย

เสิ่นเจวี้ยนย่อตัวลง เพื่อให้มาร์โกต์ช่วยสวมสร้อยให้ได้สะดวก

มาร์โกต์นำสร้อยคล้องจากด้านหน้าคอของเสิ่นเจวี้ยน สองมือแตะประคองอยู่ตรงกระดูกไหปลาร้า เพื่อจัดให้อะความารีนเม็ดใหญ่นั้นทิ้งตัวลงตรงกลางพอดี

เย็นเฉียบ… นั่นคือสัมผัสแรกที่เสิ่นเจวี้ยนรู้สึก จากนั้นก็คือความหนัก อัญมณีเจียระไนทรงหยดน้ำสิบสองเม็ดราวกับน้ำทะเลสีครามลึก กำลังหักเหประกายแสงระยิบระยับอยู่เหนือกระดูกไหปลาร้าของเขา

มาร์โกต์สังเกตเห็นว่าเสิ่นเจวี้ยนไม่ได้เจาะหู เธอจึงหันไปหยิบแหวนอะความารีนจากเซตเดียวกันออกมา เม็ดประธานเป็นอะความารีนเจียระไนทรงไข่ที่กินพื้นที่เกือบทั้งหน้าเรือนแหวน รายล้อมด้วยไพลินและเพชรที่ประดับสลับไขว้กันไปมา

ทว่าขนาดแหวนเป็นไซส์ผู้หญิง สำหรับเสิ่นเจวี้ยนแล้วจึงค่อนข้างเล็ก เขาทำได้เพียงสวมไว้ที่นิ้วก้อย อีกมือก็คอยแตะประคองวงแหวนไว้อย่างเกร็งๆ

เสิ่นเจวี้ยนกลัวมันหล่นลงพื้นเป็นที่สุด มูลค่าขนาดนี้นี่คงไม่ใช่แค่เรื่องราคาบ้านสักหลังแล้วมั้ง

มาร์โกต์ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยืนกอดอกเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเอ่ยเนิบช้า

"สมบูรณ์แบบเหลือเกิน เธอทำให้เครื่องประดับของเราเปล่งประกายจริงๆ"

ประโยคนี้เธอเอ่ยเป็นภาษาฝรั่งเศส พอเข้าข่ายความถนัดของโจวเหย่ ในที่สุดก็ถึงคราวที่เขาจะได้แปลให้เสิ่นเจวี้ยนฟังบ้าง

เอเรนกำลังก้มหน้าเช็กกล้องอยู่ ส่วนเสิ่นเจวี้ยนก้าวไปยืนกลางผืนฉาก

"เราจะเริ่มกันแล้วนะ June"

เสิ่นเจวี้ยนได้ยินเสียงเอเรนก็พยักหน้ารับ ภายในสตูดิโอเปิดเพลงคลอเบาๆ ซึ่งเตรียมไว้เพื่อช่วยให้นายแบบเข้าถึงอารมณ์ได้เร็วที่สุด

เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยมองไปยังหน้าเลนส์ สร้อยคอสีน้ำเงินกระจ่างทอดเงาสะท้อนแสงอันแผ่วบางลงบนลำคอ

"สายตามองไปทางขวา" เสิ่นเจวี้ยนได้ยินก็ขยับตามทันที

ในช่องมองภาพ ปลายนิ้วของเสิ่นเจวี้ยนแตะแนบลงข้างแก้ม ทำให้แหวนวงนั้นโชว์เด่นอยู่กลางเฟรมกล้องอย่างพอดิบพอดี

เอเรนกดชัตเตอร์ไม่หยุด เสียงลั่นชัตเตอร์ดังรัวเร็วและถี่กระชั้นก้องไปทั่วสตูดิโอ

ชาเวินหยวนยืนอยู่หลังแนวไฟ รู้สึกประหลาดใจเป็นล้นพ้นที่วันนี้เอเรนไม่หลุดปากสบถด่าใครเลยแม้แต่คำเดียว

เขารู้สไตล์ของเอเรนเป็นอย่างดี ถ่ายภาพแต่ละทีเรื่องมากสุดขั้ว ช่างเลือกทั้งตัวแบบ เสื้อผ้าหน้าผม ยันรายละเอียดหยุมหยิม ขึ้นชื่อลือชาไปทั่วทั้งวงการว่าเป็นพวกเอาใจยากเป็นบ้า

ทว่าเอเรนในยามนี้ เลนส์กล้องกลับหมุนกวาดตามเสิ่นเจวี้ยนไปทุกท่วงท่า ริมฝีปากแต้มรอยยิ้ม แววตาที่จับจ้องรูปในจอแทบจะเรียกได้ว่าตะกละตะกลาม… เขาไม่เคยเห็นเอเรนในสภาพนี้มาก่อนเลยจริงๆ

"มองต่ำลง" เอเรนสั่งการต่อ

เสิ่นเจวี้ยนค่อยๆ ทอดสายตาลงต่ำ ดวงตาคล้ายไร้จุดโฟกัส ใต้ตาของเขาถูกขับเน้นด้วยแสงนวลตา

ชาเวินหยวนจับทางได้ทันทีว่าเสิ่นเจวี้ยนกำลังทอดมองภาพสะท้อนของตัวเอง

ยามที่เขาขยับมือเบาๆ ประกายอัญมณีก็สะท้อนแสงวิบวับเป็นกระจุกเล็กๆ ตกกระทบลงบนกระดูกไหปลาร้า บนข้อมือ และบนสันจมูก

มาร์โกต์ที่ยืนอยู่อีกฝั่งยกมือถือขึ้นมาหมายจะถ่ายรูปส่งให้พีอาร์ แต่ไม่ว่าจะกดมุมไหนก็ไม่ถูกใจสักที เมื่อเทียบกับคนตรงหน้านี้แล้ว เลนส์มือถือเก็บความงดงามได้ไม่ถึงหนึ่งในหมื่นด้วยซ้ำ

เธอจำต้องเก็บมือถือลงเงียบๆ แล้วรอคอยรูปถ่ายจริงจากเอเรนแทน

เซตสุดท้าย เสิ่นเจวี้ยนยืนเอามือไพล่หลังหันหลังให้กล้อง ใบหน้าหันข้างเพียงเล็กน้อย จากช่องมองภาพจึงเห็นเพียงสันโครงหน้าด้านข้างอันไร้ที่ติ

เขายืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น

เอเรนก้มมองรูปในกล้องอยู่นานสองนานโดยไม่ยอมพูดจา ชาเวินหยวนนึกว่านิสัยเรื่องมากของเจ้าตัวจะกำเริบขึ้นมาอีก จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบถาม

"ต้องถ่ายซ่อมใหม่อีกสักสองสามเซตไหมครับ"

คาดไม่ถึงว่าเอเรนจะตวัดสายตาเคลือบแคลงสงสัยกลับมาให้ "ตาคุณมีปัญหาเหรอ ไม่พอใจตรงไหน" พูดพลางพลิกจอภาพหันไปให้เขาดู

ชาเวินหยวนจุกจนพูดไม่ออก อุตส่าห์หวังดีแท้ๆ ดันถูกมองว่าหาเรื่อง ถ้าเป็นคนอื่นป่านนี้ชาเวินหยวนคงระเบิดอารมณ์ไปแล้ว แต่เพราะท่องไว้ในใจว่านี่คือพระพุทธรูปองค์ใหญ่ห้ามแตะต้องเด็ดขาด ถึงได้ยอมก้มดูภาพบนจออย่างจริงจัง

เมื่อเห็นสีหน้าอึ้งตะลึงของชาเวินหยวน เอเรนก็ยิ้มพอใจ ดึงกล้องกลับมาแล้วเอ่ยขึ้น

"วันนี้ June เป็นฝ่ายป้อนภาพชั้นยอดให้ผมต่างหาก เข้าใจหรือยัง"

-

นอกจากเอเรนจะโปรดปรานการร่วมงานกับเสิ่นเจวี้ยนแล้ว เสิ่นเจวี้ยนเองก็ชอบช่างภาพชาวอเมริกันคนนี้มากเช่นกัน เพราะจับคู่ทำงานด้วยทีไรมักจะได้เลิกงานเร็วทุกที

พอมองออกไปเห็นสภาพอากาศข้างนอกที่ลมยังไม่เริ่มพัดกระโชก เสิ่นเจวี้ยนก็อารมณ์ดีอย่างยิ่ง

กลับถึงหอพักเขาอาจจะทันมุดเข้าใต้ผ้าห่มเล่นเกมสักตา แช่น้ำอุ่นๆ ให้สบายตัวแล้วค่อยเข้านอน

นับตั้งแต่ย้ายหอพักใหม่ ข้าวของเครื่องใช้สิ่งอำนวยความสะดวกก็อัปเกรดพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ห้องนั่งเล่นกว้างขวางขึ้นตั้งเยอะ แถมเมมเบอร์แต่ละคนยังมีห้องนอนส่วนตัวแยกกันอีกต่างหาก

มาร์โกต์ค่อยๆ ปลดสร้อยคอออกอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บมันกลับเข้าไปในเซฟพร้อมกับแหวน

"พอเธอสวมเครื่องประดับเซตนี้แล้ว มันดูงดงามขึ้นกว่าเดิมเสียอีกนะ"

เสิ่นเจวี้ยนที่เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดตัวเองและคว้าเสื้อโค้ตขนเป็ดเตรียมตัวกลับ ชะงักฝีเท้าไปนิดเมื่อได้ยินคำพูดของมาร์โกต์ เขาคิดว่านี่คงเป็นสำนวนปากหวานชมคนตามสไตล์สาวฝรั่งเศส

จึงเอ่ยรับคำชมนั้นไปตามธรรมชาติ โดยไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าความหมายจริงๆ ของอีกฝ่ายคือเพราะมีเขา เครื่องประดับถึงได้เฉิดฉายเปล่งประกายขึ้นมาต่างหาก

"เพราะเครื่องประดับเขาสวยอยู่แล้วครับ" เสิ่นเจวี้ยนเอ่ยตอบพลางบอกลา เขารูดซิปเสื้อขึ้นมาปิดจนถึงปลายคางแล้วก้าวเดินออกจากห้องลองเสื้อ

โจวเหย่จับสังเกตได้ทันทีว่าเสิ่นเจวี้ยนแปลความหมายผิดไปคนละเรื่อง ทว่าเมื่อมองแผ่นหลังที่เดินโยกหัวดุ๊กดิ๊กฮัมเพลงจากไปก็ขี้เกียจจะทัก ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมหยิบกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิที่เจ้าตัวจิบไปนิดเดียวเดินตามออกไป

กลางสตูดิโอ เอเรนกำลังส่งกล้องให้ผู้ช่วย ส่วนชาเวินหยวนก็นั่งจดจ่อเลือกรูปอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เมื่อครู่เสิ่นเจวี้ยนกับเอเรนช่วยกันคัดเลือกรูปจากหลายร้อยใบจนเหลือเพียงสามสิบใบ

ชาเวินหยวนต้องคัดจากสามสิบใบนี้ให้เหลือสามใบเพื่อนำไปลงเป็นภาพปกและภาพแฟชั่นด้านใน เขาคลิกเมาส์ทีละภาพ

ภาพนี้ก็ดี บุ๊กมาร์กไว้ก่อน ภาพนี้ก็สวย บุ๊กมาร์กไว้อีก

เลือกไปเลือกมา ชาเวินหยวนถึงเพิ่งตกใจเมื่อพบว่าตัวเองกดบันทึกไว้ในโฟลเดอร์ภาพโปรดครบทั้งสามสิบใบ สุดท้ายจึงทำได้เพียงถอนหายใจแล้วเริ่มต้นไล่ดูใหม่ตั้งแต่ภาพแรก

พอเห็นเสิ่นเจวี้ยนเดินออกมา เอเรนก็ลุกขึ้นยืนพลางตบฝุ่นบนกางเกง

เขาก้าวเข้าไปสวมกอดเสิ่นเจวี้ยน "เธอนี่เป็นอันดับหนึ่งในใจของคนที่ฉันอยากร่วมงานด้วยที่สุดเลยจริงๆ"

"คุณก็เหมือนกันครับ เอเรน" เสิ่นเจวี้ยนหัวเราะตอบ "ก็แหม ใครบ้างจะไม่อยากรีบกลับไปนอนบนเตียงอุ่นๆ ก่อนที่หิมะจะตกกันล่ะครับ"

====【โลก Bubble ของเจ้าม้วน】====

Juneเจวี้ยนเจวี้ยน:

【เวลาอากาศหนาวๆ ทุกคนชอบทำอะไรกันอยู่เหรอครับ】

【เหมือนว่าที่โซลหิมะจะตก แต่ก็เหมือนจะไม่ตกแฮะ】

【（รูปกระติกเก็บความร้อน.jpg）】

【ในการ์ตูนมีน้ำผักอินูอิ ในชีวิตจริงมีน้ำผักพี่โจว】

【รสชาติแปลกประหลาดมากจริงๆ ไม่เชิงว่าไม่อร่อย แต่ก็พูดไม่ได้ว่าอร่อยเหมือนกันครับ】

【ผมเห็นบางที่หิมะตกแล้ว ทุกคนต้องดูแลตัวเองให้อบอุ่น อย่าให้ป่วยกันนะครับ】

【สัญญาหน้าหิมะงั้นเหรอ?】

【ขอลองคิดดูก่อนนะ งั้นเจอกันใน V LIVE วันที่หิมะแรกตก ดีไหมครับ?】

【เกี่ยวก้อยสัญญานะ】

【（รูปเซลฟี่เสิ่นเจวี้ยนที่ห่อตัวมิดชิดโผล่มาแค่ลูกตา.jpg）】

【วันนี้ผมอยู่ข้างนอกนะ พี่โจวตกลงว่าจะเลี้ยงชาบูผมล่ะ】

【（รูปลูกหมานั่งรอ.jpg）】

【พี่โจวจงเจริญ】

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง