บทที่ 88 ประชุมคอนเซ็ปต์

หลังจากอีฮามินเก็บตัวเงียบไปหนึ่งสัปดาห์เต็ม ในที่สุดคอนเซ็ปต์อัลบั้มเต็มชุดแรกของ SALIGIA ก็ได้ข้อสรุป

ตามแผนเดิม คอนเซ็ปต์ของอัลบั้มเต็มชุดแรกควรจะเป็น 'Purgatory (แดนชำระ)' ซึ่งหมายถึงการเยียวยาแก้ไขความรัก เพื่อให้สอดรับกับ 'ความรักที่ไร้ระเบียบ' ในมินิอัลบั้มเดบิวต์พอดี

ทว่าการถอนตัวของชเวมินซูทำให้แผนงานทั้งหมดที่เตรียมไว้ต้องพังทลาย ทุกอย่างจึงต้องนับหนึ่งใหม่ตั้งแต่ต้น

ระหว่างการปรึกษาหารือกับทีมงาน หลายคนแนะนำให้อีฮามินทิ้งคอนเซ็ปต์บาปเจ็ดประการไปเสีย เพราะตอนนี้วงเหลือสมาชิกแค่หกคนแล้ว

แต่อีฮามินปฏิเสธทั้งหมด เขายังคงยืนกรานจะใช้คอนเซ็ปต์บาปเจ็ดประการต่อไป

ทีมงานปรับแก้กันอยู่หลายรอบจนได้ข้อสรุปที่ลงตัว จึงเรียกประชุมเตรียมความพร้อมขั้นสุดท้ายก่อนเริ่มกระบวนการผลิตอัลบั้ม

"คอนเซ็ปต์ไม่เปลี่ยน ยังคงสานต่อคอนเซ็ปต์บาปเจ็ดประการ×คุณธรรมเจ็ดประการเหมือนเดิม"

บนหน้าจอแสดงภาพวงแหวนสีม่วงที่มีรอยแหว่งตรงด้านล่าง โดยมีดาวสีเดียวกันหกดวงล้อมรอบวงแหวนนั้นไว้

"ชื่ออัลบั้มคือ 《Phosphorus》 มีความหมายว่าดาวประกายพรึก"

"หรือก็คือดาวรุ่งที่ปรากฏขึ้นก่อนฟ้าสาง สื่อถึงรุ่งอรุณที่กำลังจะมาเยือน และยังเป็นสัญลักษณ์แทนทุกคนที่ได้รับพลังเพื่อฟื้นฟูระเบียบที่สูญเสียไป"

อีฮามินจิบน้ำหนึ่งอึกแล้วพูดต่อ

"เราเตรียมงานตามมาตรฐานของอัลบั้มเต็ม จากการโหวตของเมมเบอร์ช่วงก่อนหน้านี้ เราคัดเดโมออกมาได้สิบเพลง"

"เรื่องย่อคอนเซ็ปต์ทุกคนมีอยู่ในมือแล้ว ผมคงไม่ต้องพูดซ้ำ"

อีฮามินเลื่อนหน้าสไลด์ลงไปต่อ

"ชื่อแฟนด้อมกับสีประจำวงจะเปิดตัวพร้อมกัน และจะอัปเดตขึ้นบนแฟนคาเฟ่อย่างเป็นทางการด้วย"

พูดถึงเรื่องนี้ ทีมครีเอทีฟคงต้องขอบคุณการทำโปรเจกต์ของแฟนคลับในงานโกลเดนดิสก์ เพราะนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เลือกสีหมอกม่วงเป็นสีประจำวงอย่างเป็นทางการของ SALIGIA ในที่สุด

"ชื่อแฟนด้อมคือ Violet ดอกไวโอเล็ต เป็นตัวแทนของความอ่อนน้อมถ่อมตน ซึ่งก็คือยาแก้พิษของความเย่อหยิ่ง อันเป็นจุดกำเนิดของบาปเจ็ดประการ"

"และยังเป็นตัวแทนของรักนิรันดร์ด้วย"

อีฮามินวางรีโมตคอนโทรลลง หันกลับมามองทุกคนแล้วเอ่ยถาม "ทุกคนมีความเห็นอะไรเพิ่มเติมไหม"

เสิ่นเจวี้ยนก้มมองรายชื่อเพลงในมือ เห็นได้ชัดว่าอัลบั้มนี้ใส่ใจรายละเอียดมากกว่าตอนเดบิวต์เสียอีก ไม่เพียงตั้งชื่อเพลงตามคอนเซ็ปต์และเส้นเรื่อง แต่ยังมีเรื่องย่อกำกับไว้อย่างละเอียดในทุกแทร็ก

เพลงไตเติล 《ILLUMINATIO》 เสิ่นเจวี้ยนถูกใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟัง

เพลงนี้แหวกขนบเพลงไตเติลทั่วไปที่เน้นจังหวะเร็วและท่อนฮุกติดหู แต่กลับนำเอาสไตล์ R&B ผสานกับเสียงสังเคราะห์อย่างไม่คุ้นตา ทั้งยังกล้าเปิดท่อนอินโทรด้วยเสียงเปียโนแผ่วเบากับเครื่องสาย

ทุกเพลงล้วนเป็นงานระดับคุณภาพ แสดงให้เห็นถึงความทะเยอทะยานอย่างมากของอีฮามินที่มีต่ออัลบั้มชุดนี้

เสิ่นเจวี้ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้น "หัวหน้าอีครับ ผมมีข้อเสนอแนะอย่างหนึ่ง"

สายตาของอีฮามินเลื่อนมาหยุดที่เสิ่นเจวี้ยน เด็กหนุ่มสวมเสื้อฮู้ดสีเทา สวมหมวกไหมพรมสีดำ นั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายของโต๊ะ ข้างกันคือชาโฮ

ทันทีที่เสิ่นเจวี้ยนเอ่ยปาก ทุกสายตาก็จดจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว

อีฮามินพยักหน้า ส่งสัญญาณให้เสิ่นเจวี้ยนพูดได้

"เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราจะประกาศชื่อแฟนด้อมกับสีประจำวงอย่างเป็นทางการด้วยครับ" เสิ่นเจวี้ยนเอ่ยอย่างไตร่ตรอง น้ำเสียงไม่เร่งร้อน กระดาษในมือคือประเด็นที่เขาเพิ่งเรียบเรียงความคิดไว้เมื่อครู่

"ทั้งสิบเพลงดีมากจริงๆ ครับ แต่ผมคิดว่าเราน่าจะเปลี่ยนออกสักเพลง"

เสิ่นเจวี้ยนเหลือบมองรายชื่อเพลงอีกครั้ง "หรืออาจจะเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งเพลง เป็นเพลงที่แต่งขึ้นเพื่อแฟนคลับโดยเฉพาะครับ"

"ผมคิดว่าแบบนี้น่าจะมีความหมายและน่าจดจำมากกว่า"

"เดโมที่เราเคยฟังก่อนหน้านี้ เพลง Track 15 เหมาะมากเลยครับ"

พัคชานฮยอกพยายามค้นหาในหัวว่าแทร็ก 15 คือเพลงไหน แต่อีซูมินที่นั่งข้างๆ ชิงเปิดปากถามขึ้นมาก่อน

"เพลงที่มีแค่เปียโนนั่นเหรอ"

คิมแจอูนึกออกทันที 《Track 15》 เป็นเพลงเดียวในบรรดาเดโมทั้งหมดที่พวกเขาได้ฟังซึ่งไม่มีเนื้อร้อง มีเพียงดนตรีบรรเลงกับเสียงฮัมสดของนักร้องเท่านั้น

ทีมงานด้านข้างมีไหวพริบพอที่จะกดเปิดไฟล์ชื่อ 《Track 15》 ในคอมพิวเตอร์ เสียงเปียโนท่วงทำนองเชื่องช้าไหลรินทั่วห้องประชุม

ฮายาคาวะจำเพลงนี้ได้แม่น เพราะสะดุดหูตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟัง เพียงแต่เพลงบัลลาดจ๋าขนาดนี้ไม่มีใครคิดจะใส่ลงไปในอัลบั้มเต็มมาก่อน ทว่าพอได้ยินข้อเสนอของเสิ่นเจวี้ยน ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่าเหมาะมากที่จะนำมาทำเป็นเพลงสำหรับแฟนคลับโดยเฉพาะ

เสิ่นเจวี้ยนเอ่ยเสริมต่อ "เพลงนี้ยังไม่มีเนื้อร้อง เหมาะมากที่จะให้พวกเราเมมเบอร์ช่วยกันแต่งเนื้อเพลงครับ"

ดวงตาของชเวซามูเอลเป็นประกาย "จะได้สื่อถึงคำพูดที่พวกเราอยากบอกกับแฟนคลับพอดีเลย"

อีซูมินพยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด เห็นด้วยอย่างยิ่งว่าเป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยม

"เนื้อเพลงให้ทุกคนลองเขียนมาคนละเวอร์ชัน แล้วค่อยเอามารวมกันก็ได้" พัคชานฮยอกช่วยเสริม

สมัยเป็นเด็กฝึกทุกคนเคยผ่านคลาสเรียนแต่งเนื้อร้องและทำนองเพลงมาแล้ว เพียงแต่ทักษะการร้อยเรียงคำของแต่ละคนอาจจะไม่เท่ากัน

อีฮามินเห็นท่าทางของพวกเขาก็หัวเราะออกมา วัยรุ่นที่กล้าแสดงความคิดเห็นของตัวเองอย่างกระตือรือร้นสิถึงจะถูก

เขาควงปากกาในมือพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ฉันเห็นด้วยกับพวกนาย แต่ให้เวลาแค่ห้าวันเท่านั้นนะ"

อีฮามินหันกลับไปสลับหน้าสไลด์ไปยังตารางงาน

"ระหว่างที่อัดเสียง พวกนายต้องเขียนเนื้อเพลงนี้ให้เสร็จด้วย ห้ามทำให้ตารางงานสะดุดเด็ดขาด"

"ฉันดูแค่ผลลัพธ์ ถ้าออกมาไม่ได้มาตรฐานของฉัน ข้อเสนอนี้ถือว่ายกเลิก"

ทั้งหกคนพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน แสดงความมั่นใจว่าทำได้อย่างแน่นอน

"งั้นฉันจะรอดูผลงานชิ้นสุดท้าย" อีฮามินเลิกคิ้วมองพวกเขา "หวังว่าจะได้เห็นอะไรดีๆ นะ"

"รับทราบครับ หัวหน้าอี" พัคชานฮยอกยืดตัวตรงตอบรับ

"ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้" อีฮามินปิดปลอกปากกาแล้วลุกขึ้นยืน "พวกนายกลับไปได้แล้ว ที่เหลือเป็นเรื่องของพวกฉัน"

อีกหลายฝ่ายยังต้องประชุมเคาะรายละเอียดการอัดเสียงและการถ่ายทำของอัลบั้มต่อ การเรียกเมมเบอร์มาร่วมประชุมก็เพื่อให้พวกเขามีส่วนร่วมในผลงานมากขึ้น และอยากรับฟังว่ามีความคิดเห็นดีๆ อะไรบ้าง

ซึ่งตอนนี้บรรลุเป้าหมายทั้งสองข้อแล้ว

ทั้งหกคนลุกขึ้นเดินออกจากห้อง พัคชานฮยอกบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ

"ตั้งใจเขียนกันล่ะ!"

ชเวซามูเอลโผเข้ากอดคอเสิ่นเจวี้ยนจากด้านหลัง "ห้าวัน เรามาพนันกันหน่อยไหม"

คิมแจอูขยับตัวออกห่างจากสองคนนั้นทันที สัญชาตญาณบอกเขาว่าชเวซามูเอลไม่มีทางมีแผนการดีๆ แน่

"ใครช้าสุด…" เสิ่นเจวี้ยนหันไปสบตากับชเวซามูเอล ก่อนที่ทั้งคู่จะโพล่งออกมาพร้อมกัน "คนนั้นเลี้ยงข้าว!"

"กินอะไรดี!" อีซูมินไม่คิดว่าตัวเองจะรั้งท้ายอยู่แล้ว จึงรีบปรี่เข้าไปดึงแขนเสื้อชเวซามูเอล

"กินของแพง!" SALIGIA เพิ่งได้รับเงินส่วนแบ่งไปได้ไม่นาน กระเป๋าเงินของทุกคนจึงตุงกันถ้วนหน้า ฮายาคาวะยึดคติว่าต้องเลือกของแพงไว้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน

คิมแจอูโบกมือปฏิเสธรัวๆ "ฉันไม่เล่นด้วยหรอกนะ" ตั้งแต่คราวที่แล้วที่เขาพนันกับเสิ่นเจวี้ยนที่หอพักว่าใครจะกลับถึงก่อนแล้วแพ้ตลอด เขาก็ตั้งปณิธานไว้เลยว่าจะไม่ร่วมวงพนันอะไรทั้งนั้น

"อันดเว พี่แจอู!" เสิ่นเจวี้ยนแกะมือชเวซามูเอลออก แล้วพุ่งไปกอดคอคิมแจอูแทน "พี่ป๊อดเหรอครับ!"

"นั่นสิ พี่แจอู!" ชเวซามูเอลก็เป็นพวกชอบผสมโรงอยู่แล้ว รีบเดินเข้ามาสมทบ ทั้งสองคนช่วยกันยืนประกบหน้าหลังดักทางคิมแจอูไว้ตรงทางเดิน

"คนที่ควรจะกลัวจริงๆ ยังไม่เห็นปฏิเสธเลย" อีซูมินส่งสายตาให้ฮายาคาวะ

พัคชานฮยอกได้ยินเข้าก็รู้สึกเสียวฟันวาบ สมัยเป็นเด็กฝึกเขากลัววิชาแต่งเนื้อเพลงที่สุด ด้วยความที่คลังคำมีจำกัด เขียนออกมาทีไรก็เหมือนไดอารีเด็กประถม แถมยังต้องเค้นสมองอยู่นานหลายวัน

"ใช่เลย พี่ชานฮยอกยังพยักหน้าแล้วเลย ยังไงคนบ๊วยก็ต้องเป็นพี่อยู่แล้ว" ฮายาคาวะเห็นด้วยกับอีซูมิน พวกเขารู้ฝีมือของพัคชานฮยอกกันดี

"ไอ้พวกนี้นี่! เดี๋ยวรอบนี้จะทำให้ดูว่าพี่คนนี้ก็พัฒนาแล้วเหมือนกัน เข้าใจไหม!"

"ตกลงไหมครับ พี่แจอู" เสิ่นเจวี้ยนกับชเวซามูเอลช่วยกันล็อกแขนคิมแจอูไว้คนละข้าง ท่าทางเหมือนถ้าเขาไม่ตกลง คืนนี้คงตามตื๊อไม่เลิกรา

คิมแจอูดิ้นหลุดจากมือของเสิ่นเจวี้ยนและชเวซามูเอล ก่อนจะยกมือยอมแพ้

"ตกลงก็ได้" เขาเหลือบตาไปมองพัคชานฮยอกแล้วยิ้ม "ยังไงพี่ชานฮยอกก็แพ้อยู่ดี!"

"แจอู! นี่พวกนายไปหัดนิสัยเสียแบบนี้มาจากไหนกันเนี่ย!" พัคชานฮยอกคิดหาคำด่าอยู่ในหัวแต่นึกไม่ออก

"คำนั้นน่ะ… อะไรที่แปลว่าไม่เห็นหัวผู้ใหญ่! ไอ้พวกเด็กบ้านี่! ฉันเป็นพี่นะเว้ย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง