บทที่ 89 ความลับของฤดูหนาว

เสิ่นเจวี่ยนสวมหูฟัง ในนั้นกำลังเล่นเพลง 《Track 15》 วนซ้ำไปซ้ำมา มือขวาควงปากกาเล่นไปมาโดยไม่รู้ตัว

นับตั้งแต่ย้ายมาหอพักใหม่ ทุกคนได้ห้องเดี่ยวแยกกันคนละห้อง เสิ่นเจวี่ยนก็ทยอยซื้อของมากมายมาจัดห้องนอนให้เข้าที่เข้าทางขึ้นเรื่อยๆ

ข้างเตียงมีตู้ใบหนึ่ง ยัดจดหมายและพวกพวงกุญแจของกระจุกกระจิกเอาไว้จนแน่น

ผ้าม่านเป็นเนื้อผ้าทึบที่กันแสงได้ดีที่สุด พอรูดปิดปุ๊บ ต่อให้เป็นตอนกลางวันก็มืดสนิทราวกับกลางคืน ติดกับริมหน้าต่างเป็นโต๊ะไม้วอลนัท เสิ่นเจวี่ยนใช้ทั้งเล่นเกมและเขียนเพลงที่โต๊ะตัวนี้

เมื่อเทียบกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แล้ว เวลาแต่งเพลงเสิ่นเจวี่ยนชอบสัมผัสของปลายปากกาที่จรดลงบนผืนกระดาษมากกว่า

หลังจากประชุมเสร็จ เขาลองเขียนเนื้อเพลงไปหลายแบบแต่ก็ยังไม่ค่อยพอใจ ตอนนี้บนโต๊ะจึงเกลื่อนกลาดไปด้วยแผ่นกระดาษ

เสิ่นเจวี่ยนรู้สึกเมื่อยไปทั้งตัวจนร่างแทบจะแข็งค้าง เขาหาวออกมาหวอดหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสาย

อุณหภูมิในโซลลดต่ำลงเรื่อยๆ ในห้องเปิดฮีตเตอร์ไว้ กระจกหน้าต่างจึงมีละอองไอน้ำเกาะพราวเป็นฝ้าขาว

เสิ่นเจวี่ยนยื่นมือออกไปวาดหน้ายิ้มลงบนกระจก สัมผัสที่เย็นเฉียบทำให้เขาสะดุ้งเฮือก

ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือก็เด้งขึ้นมา เป็นชาโฮนั่นเอง

‘แจอู June มากันได้แล้วนะ’

ภารกิจอัดเสียงรอบนี้หนักหนากว่าครั้งก่อนๆ มาก สมาชิกจึงต้องแบ่งกันมาเป็นคู่ๆ

เสิ่นเจวี่ยนเก็บสมุดลงกระเป๋า คว้าเสื้อขนเป็ดตัวหนาด้านข้างมาสวม มือข้างหนึ่งถือมือถือพิมพ์ตอบ

ยังไม่ทันได้กดส่งข้อความ เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากหน้าห้อง เป็นคิมแจอู

"ไปกันเถอะ June"

เสิ่นเจวี่ยนเปิดประตูออกไป คิมแจอูถือกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิที่ใส่น้ำไว้เต็มสองใบ พอเห็นเสิ่นเจวี่ยนออกมาก็ยื่นให้ใบหนึ่ง

"อย่าลืมหยิบตลอดสิ ฮยองควอนรอพวกเราอยู่ข้างล่างแล้ว"

"ไปกันเถอะฮยอง ส่วนของนายฉันใส่กระเป๋าให้ด้วยแล้วกัน" พูดพลางยัดกระบอกน้ำที่คิมแจอูถืออยู่ลงกระเป๋า แล้วดันหลังคิมแจอูให้เดินออกไปข้างนอก

เสิ่นเจวี่ยนเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นสะพายบ่า ปิดประตูห้อง

ลิฟต์มาถึงแล้ว เสิ่นเจวี่ยนเดินตามหลังคิมแจอูเข้าไป ผนังลิฟต์สะท้อนเงาของคนทั้งสอง คิมแจอูถึงเพิ่งสังเกตว่าเสิ่นเจวี่ยนดูสูงขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย

"June นายสูงขึ้นอีกแล้วเหรอ"

เสิ่นเจวี่ยนกำลังเอาผ้าพันคอพันปิดหน้าไว้เกือบมิด พอได้ยินที่คิมแจอูทักก็เงยหน้ามองเงาสะท้อน

ในเงาเลือนราง คิมแจอูสูงเสมอแค่ระดับใบหูของเขา ทั้งที่ตอนเพิ่งเดบิวต์ยังอยู่เหนือใบหูขึ้นไปนิดหน่อยแท้ๆ

"ใช่เลย เมื่อวานฉันวัดดู น่าจะเกือบ 184 แล้ว" ปลายจมูกของเสิ่นเจวี่ยนโผล่ออกมานิดหน่อย น้ำเสียงอู้อี้อยู่ในผ้าพันคอ

คิมแจอูหัวเราะส่ายหน้าแล้วพูดว่า "นายกินอะไรก็สูงเอาๆ ส่วนซูมินฮยองกินอะไรก็ขยายออกข้างอย่างเดียว"

"สูงขึ้นแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กอยู่ดีนั่นแหละ!" พูดจบก็เอื้อมมือไปตบหลังหัวของเขาเบาๆ

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง รถตู้คันคุ้นเคยจอดรออยู่ที่หน้าประตู ลมหนาวพัดกรูกรูเข้ามาในลิฟต์

เสิ่นเจวี่ยนกระชับเสื้อผ้าบนตัวให้แน่นขึ้น เงยหน้ามองท้องฟ้า ทั้งที่เป็นตอนบ่ายแท้ๆ แต่เมฆกลับลอยต่ำทึบอยู่เหนือศีรษะ ทำให้ทั้งเมืองดูเป็นสีเทาหม่นไปหมด

"คืนนี้หิมะคงไม่ตกหรอกนะ"

-

ตอนที่เสิ่นเจวี่ยนไปถึงห้องอัดเสียง ชเวซามูเอลเพิ่งอัดเสร็จพอดี เขานั่งอยู่บนโซฟา ถือมือถือกดสั่งเดลิเวอรี

"เสร็จแล้วเหรอ"

ชเวซามูเอลพยักหน้าพูดว่า "ฉันเตรียมจะกลับแล้ว สู้ๆ นะนาย!" พูดจบก็ลุกขึ้นตบบ่าเสิ่นเจวี่ยน

"หนาวเกินไปแล้ว ฉันกลับหอก่อนดีกว่า" เดินไปถึงประตูแล้วยังหันกลับมากำชับเสิ่นเจวี่ยนอีกว่า "พยากรณ์อากาศบอกว่าหิมะจะตก อัดเสร็จแล้วรีบกลับบ้านล่ะ"

เสิ่นเจวี่ยนทำมือส่งสัญญาณ ‘OK’ ถอดเสื้อโค้ตวางไว้บนโซฟา ถือกระบอกน้ำเดินเข้าไปในห้องอัด

โปรดิวเซอร์มยองซอนั่งประจำที่หน้าแผงควบคุม เพื่อรับประกันคุณภาพของเพลงไตเติล วันนี้แม้แต่พัคฮยอนฮุน คุณครูสอนแร็ปของเสิ่นเจวี่ยนกับชเวซามูเอลก็มาคุมที่ห้องอัดด้วย

มยองซอเลื่อนเมาส์ เปิดบีตดนตรีบนคอมพิวเตอร์ แล้วเอ่ยปากว่า "ลองสักท่อนก่อนเพื่อหาฟีลลิ่งไหม"

เสิ่นเจวี่ยนสวมหูฟัง ปรับความสูงของขาตั้งไมค์ พยักหน้ารับ "ครับ"

ทันทีที่เสียงดนตรีดังขึ้น มือของเสิ่นเจวี่ยนก็เริ่มเคาะจังหวะไปตามสัญชาตญาณ

ต่างจากท่อนแร็ปจังหวะเร็วในเพลง 《Admit》 จังหวะแร็ปใน 《ILLUMINATIO》 จะช้ากว่า แทนที่จะอัดคำร้องเข้าไปมากมายในหนึ่งห้องจังหวะ เพลงไตเติลรอบนี้เน้นฟีลลิ่งที่คล้ายกับคนกำลังพูดหรือกำลังทอดถอนใจ

เบื้องหลังมีเสียงแอดลิบและประสานรองที่อีซูมินอัดไว้ล่วงหน้า เสิ่นเจวี่ยนจับจังหวะได้อย่างแม่นยำแล้วสอดแทรกเสียงเข้าไปทันที——

"시간은 느려도 난 돌아가지 않아 (เวลาหมุนไปอย่างเชื่องช้า แต่ฉันจะไม่หันหลังกลับไปอีก)"

เดิมทีพัคฮยอนฮุนนั่งพิงพนักเก้าอี้สบายๆ พอได้ยินเนื้อร้องประโยคแรก ร่างกายก็ยืดตรงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

การเปล่งเสียงของเสิ่นเจวี่ยนใช้เรนจ์เสียงต่ำ เว้นช่องว่างระหว่างคำไว้อย่างชัดเจน บางคำจงใจลากให้หน่วงอยู่หลังบีต

ถ้าบอกว่าท่อนของชเวซามูเอลคือการเล่าเรื่อง สิ่งที่เสิ่นเจวี่ยนกำลังถ่ายทอดตอนนี้ก็คือการตัดพ้อซักไซ้

"높이 서면 The longer my shadow grows (ยิ่งยืนอยู่สูงเท่าไหร่ เงาของฉันก็ยิ่งทอดยาว)"

มยองซอฟังแล้วถึงกับพยักหน้าตาม หันไปมองพัคฮยอนฮุน สายตาเหมือนจะถามว่านายแอบติวเข้มให้เสิ่นเจวี่ยนล่วงหน้ามารึเปล่า

พัคฮยอนฮุนเองก็เซอร์ไพรส์ไม่แพ้กันจนต้องผายมือออก ทำสีหน้าเหมือนจะบอกว่า ‘ไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะ’

เพลงรอบนี้ค่อนข้างโน้มเอียงไปทางบัลลาด ท่อนฮุกอารมณ์เพลงก็แน่นขนัดอยู่แล้ว ถ้าท่อนแร็ปที่ตามมาติดๆ ยังเค้นอารมณ์บีบคั้นเข้าไปอีก เพลงทั้งเพลงก็จะฟังดูอึกทึกเกินไป

เสิ่นเจวี่ยนใส่ลมหายใจเข้าไปในแต่ละคำมากขึ้น ค่อยๆ ไล่อารมณ์ให้ไต่ระดับไปตามจังหวะ ซึ่งเข้าคู่กับท่อนฮุกจนเกิดมิติความต่างของเสียงสูงต่ำอย่างชัดเจน เสียงท้ายวรรคแทบจะใช้กระแสลมกรีดผ่านไปแผ่วเบา

พัคฮยอนฮุนฟังจนจบท่อนแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พรสวรรค์ของเสิ่นเจวี่ยนเหนือกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก เขาสามารถปรับสไตล์การร้องให้กลมกลืนกับแนวเพลงได้ด้วยตัวเอง

พอร้องเสร็จ เสิ่นเจวี่ยนก็ถอดหูฟังออก ถามผ่านกระจกกั้นห้องอัดว่า "ครูครับ เป็นยังไงบ้างครับ"

ตอนที่เอ่ยถามออกไป ตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจเท่าไรนัก

ตอนฟังเดโมครั้งแรก เสิ่นเจวี่ยนลองร้องตามสไตล์เดิมของตัวเองไปรอบหนึ่ง แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ใช่ มันดูโดดและขัดหูมากในเพลงทั้งเพลง

เขาทดลองซ้ำๆ อยู่หลายรอบ ถึงได้ตัดสินใจใช้วิธีการร้องแบบตอนนี้

แต่ในใจก็ยังไม่มีความมั่นใจเลย เขาไม่รู้ว่าการปรับแบบนี้จะเข้ากับแนวเพลงไหม จะฟังดูไม่เข้าพวกกับแร็ปในเพลงหรือเปล่า

พัคฮยอนฮุนถอดหูฟังมอนิเตอร์ออก แล้วยกนิ้วโป้งให้เสิ่นเจวี่ยน "ทำได้ดีมาก นายตีโจทย์เพลงนี้แตกแล้วจริงๆ"

"อัดตามจังหวะนี้เลย!" มยองซอก็เอ่ยปากสนับสนุน "ผลลัพธ์ออกมาดีมาก ต้องการฟีลลิ่งแบบนี้นี่แหละ"

พอได้ยินคำยืนยันของทั้งสองคน เสิ่นเจวี่ยนถึงได้โล่งอก เขายกกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิด้านข้างขึ้นมาจิบไปสองสามอึก เมื่อกี้ตื่นเต้นเกินไปจนคอแห้งผาก

เมื่อมั่นใจแล้วว่าแนวทางนี้ถูกต้อง เสิ่นเจวี่ยนก็สวมหูฟังกลับเข้าไปใหม่ เตรียมตัวเริ่มต้นการอัดเสียงอย่างเป็นทางการ

ตอนซ้อมเสียง เสิ่นเจวี่ยนยังเกร็งอยู่บ้างเพราะกลัวผิดพลาด แต่ตอนนี้เมื่อได้รับคำยืนยันจากทั้งสองคน ความกดดันในใจก็มลายไป ร้องออกมาได้ดียิ่งขึ้นไปอีก

การคุมลมหายใจนิ่งขึ้น โฟลว์ลื่นไหลช่วยพยุงอารมณ์ของเพลงทั้งเพลงให้ทรงพลังขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

พัคฮยอนฮุนกระซิบกับมยองซอเบาๆ "June เนี่ยเป็นพวกประเภทยิ่งชมยิ่งปล่อยของจริงๆ"

เขานึกถึงตอนประเมินสิ้นเดือน เสิ่นเจวี่ยนมักจะต้องมาร้องให้เขาฟังคนเดียวก่อนหนึ่งรอบเสมอ จากนั้นก็จะใช้ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นจ้องมองเขา แล้วเอ่ยถาม

"ครูครับ พรุ่งนี้ผมร้องแบบนี้ได้ใช่ไหมครับ"

ขอแค่บอกเขาว่ารักษาฟอร์มแบบนี้ไว้ได้ก็ดีมากแล้ว วันต่อมาตอนสอบประเมิน เขาก็มักจะปล่อยของเกินร้อยเสมอ

มยองซอได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ "นี่นายกำลังอวดอยู่เหรอ ที่มีลูกศิษย์เก่งขนาดนี้น่ะ"

พัคฮยอนฮุนทำหน้าตาเหมือนคนกำลังภูมิใจในตัวเด็ก ยักคิ้วตอบอย่างอารมณ์ดี "นิดหน่อยน่ะ"

"ไอดอลที่ไม่เคยละเลยการฝึกซ้อมแม้ว่าตารางงานจะแน่นเอี้ยดขนาดไหน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เป็นเหมือนเพชรน้ำงามทั้งนั้นแหละ มยองซอนิม"

อัดไปจนถึงรอบที่ห้า มยองซอก็ยกมือขึ้น "พอแล้ว เอาเทกนี้นี่แหละ"

พูดพลางเซฟแทร็กเสียงลงในคอมพิวเตอร์ แล้วเปิดดนตรีขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"พักสักหน่อย เตรียมตัวอัดไลน์ประสานกับเสียงแอดลิบต่อเลย"

"ตรงท่อนจบให้เพิ่มเสียงถอนหายใจเข้าไปนิดหน่อย รักษาฟีลลิ่งแบบเมื่อกี้ไว้เลยนะ" มยองซอกำชับ

เสิ่นเจวี่ยนทำตามนั้น เป็นเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับทำให้แทร็กเสียงสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

เมื่ออัดเสียงเสร็จสิ้น เข็มนาฬิกาก็ชี้ไปที่เลขเก้าแล้ว เสิ่นเจวี่ยนจำได้ว่าเขาออกจากหอพักมาตอนห้าโมงกว่าๆ

"วันนี้พอแค่นี้แหละ" มยองซอบันทึกไฟล์ลงเครื่อง แล้วหันไปพูดต่อว่า "เรียกซูมินเข้ามาที เขาต้องมาอัดแก้ไลน์ประสานใหม่อีกรอบ"

เสิ่นเจวี่ยนเดินออกมาจากห้องอัด ได้ยินที่มยองซอบอกก็พยักหน้ารับ หยิบเสื้อบนโซฟามาสวม ผลักประตูออกไปเรียกอีซูมิน

"ซูมินฮยอง ถึงตานายแล้ว"

อีซูมินนอนแผ่อยู่บนโซฟาหน้าห้อง พอเห็นเสิ่นเจวี่ยนเดินออกมาก็ทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก เมื่อกี้เขาอยู่ห่างจากหอพักแค่อีกก้าวเดียวแท้ๆ ดันโดนโทรตามตัวให้กลับมาซะงั้น

"สู้ๆ นะซูมินฮยอง ผมส่งกำลังใจให้นะครับ" เสิ่นเจวี่ยนมองส่งแผ่นหลังของอีซูมินที่เปิดประตูเดินเข้าไป

หน้าต่างตรงสุดทางเดินมีฝ้าขาวเกาะหนา เสิ่นเจวี่ยนรูดซิปเสื้อโค้ตขึ้น เตรียมตัวจะไป ‘วาดลวดลาย’ ฝากฝีมือบนกระจกอีกรอบ

ทว่าพอเดินเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่า ด้านนอกหน้าต่างหิมะกำลังโปรยปรายลงมา เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้น ในกรุ๊ปแชตของ SALIGIA พัคชานฮยอกส่งข้อความเข้ามา:

‘หิมะตกแล้ว!’

เสิ่นเจวี่ยนมองดูเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า เกล็ดหิมะเม็ดเล็กๆ ตกกระทบลงบนพื้น แล้วละลายหายไปในทันที

หิมะแรกของโซล มาถึงแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง