บทที่ 90 คำสัญญาในวันหิมะแรก

“มีใครเข้ามาหรือยังครับ?”

เสิ่นเจวี้ยนยืนอยู่ชั้นล่าง หันกล้องขึ้นไปบนท้องฟ้า เผยให้เห็นเพียงศีรษะที่สวมหมวกกับดวงตาเท่านั้น

【#1】
【ไลฟ์สัญญาหิมะแรก ฮือๆ ไม่นึกเลยว่าโอปป้าจะจำได้】
【June อ่า~】

“อันนยองฮาเซโย!” เสิ่นเจวี้ยนเห็นไอดีแฟนคลับเริ่มทยอยเข้ามา จึงยกกล้องมือถือขึ้นเล็งมาที่ตัวเอง มือก็โบกไปมาทักทายทุกคนไม่หยุด

“เห็นกันไหมครับ? ยอโรบุน! หิมะ!”

เขาหมุนกล้องกลับไปด้านหลัง เล็งไปที่ตึก B.S หิมะยิ่งเห็นชัดเจนขึ้นเมื่อมีตัวอาคารเป็นฉากหลัง

เสิ่นเจวี้ยนยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมา “สวยจังเลยครับ!”

“นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมได้เห็นหิมะในโซลเลยนะ!”

ตอนที่เสิ่นเจวี้ยนมาเกาหลีครั้งแรกก็พ้นช่วงหิมะตกไปแล้ว ส่วนปีที่แล้วตอนที่หิมะตก เขายังเป็นเด็กฝึกอยู่ที่ค่าย MY อยู่เลย

【โอปป้าอยู่ที่บริษัทเหรอคะ?】
【มือสวยจังเลย~】

“เน่ อยู่ตรงสวนเล็กๆ ใต้ตึกบริษัทครับ” เสิ่นเจวี้ยนเห็นคอมเมนต์แฟนคลับจึงหมุนกล้องกลับมาที่ตัวเอง

“พอดีมีงานยังไม่เสร็จ เลยตัดสินใจมาเปิดไลฟ์คุยกับทุกคนแป๊บนึงครับ”

ตอนที่เสิ่นเจวี้ยนเดินลงมา ประตูห้องอัดเสียงของคิมแจอูยังปิดสนิทอยู่ ต้องรอให้อีกฝ่ายอัดเสร็จก่อนถึงจะกลับพร้อมกันได้

พอนึกถึงสัญญาที่เคยให้ไว้กับแฟนคลับใน Bubble ว่าจะไลฟ์ตอนหิมะแรก หลังรายงานชาโฮแล้ว เขาจึงเปิดไลฟ์ Vlive ด้วยบัญชีของตัวเองที่ข้างล่างตึกนี่เลย

【โอปป้า~ หล่อมาก】
【เจวี้ยนเจวี้ยน ที่จีนหิมะยังไม่ตกเลย】
【ทำงานอะไรเหรอคะ】

เสิ่นเจวี้ยนเห็นข้อความภาษาจีนจึงรีบเปลี่ยนภาษาทันที

“ที่จีนตอนนี้จะสามทุ่มแล้วใช่ไหมครับ?” เขาชำเลืองดูโทรศัพท์แวบหนึ่ง เวลาที่จีนกับเกาหลีห่างกันหนึ่งชั่วโมง

“สวัสดีทุกคนครับ ผมเสิ่นเจวี้ยนครับ” แล้วก็เอ่ยแนะนำตัวอีกครั้งด้วยภาษาอื่น

【อัจฉริยะ เก่งตั้งหลายภาษา 555】
【เจวี้ยนเจวี้ยนเก่งมาก!】
【แม่มาหาแล้วลูก~】

“ถ้าเป็นที่จีน แถวภาคเหนือหิมะตกหรือยังครับ?”

【ตกแล้ว หนาเป็นชั้นเลย】
【หนาวไหมคะ หน้าแดงหมดแล้วนะคุณสามี】

เสิ่นเจวี้ยนทำเป็นมองข้ามคำสองคำหลังไปโดยอัตโนมัติ พลางยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง “จริงเหรอครับ? ก็หนาวนิดหน่อยครับ แต่ผมใส่เสื้อมาหนามากเลยนะ”

เมื่อคนเริ่มทยอยเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ คอมเมนต์ก็เลื่อนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว มีหลากหลายภาษาปรากฏอยู่บนหน้าจอ

เสิ่นเจวี้ยนตาลายจนแทบดูไม่ทัน

“ว้าว จู่ๆ คนก็เข้ามาเยอะมากเลย คอมเมนต์ไหลเร็วสุดๆ”

【เห็นแจ้งเตือนจากบ้านเบสปุ๊บก็รีบพุ่งมาเลย~】
【โอปป้า เพราะดูคลิปคุณเลยมาเที่ยวนอร์แลนด์ ตอนนี้ยังบ่ายอยู่เลย พอเห็นแจ้งเตือนไลฟ์ก็กดเข้ามาทันที 555】
【กรี๊ดดด พลาดไปตั้งหลายนาที คราวหน้าแจ้งล่วงหน้าก่อนได้ไหมคะ】
【June~ จะมาจัดกิจกรรมที่ไทยแลนด์ไหม】

“ดึกขนาดนี้แล้ว ยังมีคนดูอยู่เยอะขนาดนี้อีกเหรอ!” เสิ่นเจวี้ยนตกใจเมื่อเห็นตัวเลขจำนวนคนดูสดตรงมุมขวาบนแสดงว่าทะลุหนึ่งล้านคนไปแล้ว

“ตัวเลขนี้ของจริงเหรอครับ?” เขาหันไปถามควอนโดยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างไม่แน่ใจ

“ฮยองครับ นี่คือยอดคนดูสดหรือยอดวิวสะสมเหรอครับ?”

ควอนโดยุนตอบเสียงเบา “ยอดคนดูสดครับ”

【เด็กๆ ไปนอนไป พี่สาวคนนี้ดูต่อเองค่ะคุณสามี】
【จริงค่ะ น้องๆ รีบไปนอนกันนะ นี่มันเวลาส่วนตัวของฉันกับสามี】
【โอปป้า ข้างๆ มีคนอยู่ด้วยเหรอคะ?】

“เน่ ตอนนี้ผมอยู่กับผู้จัดการครับ” เสิ่นเจวี้ยนพยายามไล่อ่านคอมเมนต์ทีละอัน แต่ข้อความมันเลื่อนเร็วเกินไป จึงเลือกตอบได้แค่อันที่อ่านทันเท่านั้น

“ถ้าเป็นไปได้ พวกเราก็อยากไปพบแฟนคลับทั่วโลกเลยครับ” หิมะเริ่มตกหนักขึ้น พื้นเริ่มลื่น เสิ่นเจวี้ยนจึงค่อยๆ ก้าวอย่างระมัดระวัง แล้วหาเก้าอี้นั่งลง

ควอนโดยุนหยิบขาตั้งโทรศัพท์มาจากในรถแล้ววางไว้บนโต๊ะ พลางส่งสัญญาณให้เสิ่นเจวี้ยนนำโทรศัพท์ไปติดตั้ง

“ทุกคนรอแป๊บนึงนะครับ”

เสิ่นเจวี้ยนนำโทรศัพท์ไปหนีบไว้กับขาตั้ง ปรับระยะห่างให้พอดีจนเห็นใบหน้าได้เต็มจอ

ควอนโดยุนหยิบไฟเสริมออกมาหนีบเข้ากับขาตั้งอีกตัวแล้วเปิดสวิตช์

“แดบัก! ฮยองเหมือนพี่โจวเลยครับ เป็นโดราเอมอนหรือเปล่าเนี่ย มีทุกอย่างเลย”

ภาพสว่างวาบขึ้นมาทันที ใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยนคมชัดยิ่งกว่าเดิม

【เพราะ June แท้ๆ คืนนี้ต้องนอนไม่หลับแน่เลย】
【ผู้จัดการสารพัดประโยชน์มาก 555 คนที่ดูแลวง SALIGIA ได้นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ】
【โอปป้าทำหน้าตาน่ารักจัง】
【ขอดู OOTD หน่อยได้ไหมคะ】

พอเห็นคอมเมนต์ เสิ่นเจวี้ยนก็นึกขึ้นได้ว่าควรจะโชว์ชุดที่ใส่ให้ทุกคนดู เขาจึงก้าวข้ามเก้าอี้ไปยืนห่างออกมานิดหน่อย

“เห็นชัดไหมครับ?” เสิ่นเจวี้ยนปลดผ้าพันคอออก เพื่อให้ทุกคนมองเห็นชุดได้ถนัดตา

“ตั้งแต่หมวกยันรองเท้าเป็นของ An หมดเลยครับ” พูดจบเจ้าตัวก็อดหัวเราะไม่ได้ “เท่ไหมครับ?”

【คิโยโยะสุดๆ】
【เจ้าม้วนขี้เก๊ก เท่ๆ เท่มากกก】
【กลับไปบนรถหรือเข้าข้างในตึกเถอะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก】

เสิ่นเจวี้ยนเห็นคอมเมนต์นี้ก็ส่ายหัว “อันดเว อันดเวครับ อยู่ข้างนอกนี่แหละถึงจะโรแมนติก บรรยากาศสวยขนาดนี้!”

จากนั้นเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอแล้วกระซิบเสียงเบา “ที่จีนเรามีคำกล่าวครับว่า ถ้าได้เดินตากหิมะไปด้วยกัน ก็ถือว่าจะได้อยู่เคียงคู่กันไปจนแก่เฒ่า”

“ส่วนที่เกาหลี การได้ดูหิมะแรกด้วยกันหมายถึงจะมีความสุขไปตลอดชีวิตครับ”

เสิ่นเจวี้ยนประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน “เพราะงั้นไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ในเมื่อวันนี้เราได้ดูหิมะแรกด้วยกันแล้ว ก็แปลว่าพวกเราจะต้องอยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ!”

【หัวหน้าฝ่ายจิตวิทยารับมือไม่ไหวแล้ว โรคคิดถึงโซลกำเริบ】
【โอปป้า ที่เกาหลีดูหิมะแรกคือรักชั่วนิรันดร์ค่ะ ฉันตกลง!】
【คนอยู่เมืองร้อนทำไงดี บินไปหา June ตอนนี้ทันไหม】

พูดจบเขาก็เอามือทั้งสองข้างเท้าคาง มองดูคอมเมนต์พลางเม้มปากเป็นระยะ เผยลักยิ้มเล็กๆ ทางแก้มขวาให้เห็นอย่างชัดเจน

“พอได้เห็นทุกคนเล่าว่ากำลังทำอะไรกันอยู่ มีความสุขจังเลยครับ”

เสิ่นเจวี้ยนหัวเราะออกมาทันที วินาทีนี้เขารู้สึกราวกับมีเพื่อนสนิทมากมายอยู่ทั่วทุกมุมโลก และทุกคนกำลังแบ่งปันเรื่องราวชีวิตให้เขาฟัง

คิมแจอูเดินพ้นประตูออกมาก็เห็นภาพนั้นพอดี ใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยนแทบจะโดนฝ่ามือตัวเองบังมิด เขานั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้พูดจาอะไร

“June?” คิมแจอูนึกแปลกใจว่าเสิ่นเจวี้ยนกำลังทำอะไรอยู่ จึงส่งเสียงเรียก

ควอนโดยุนรีบเอ่ยปากอธิบายว่าเสิ่นเจวี้ยนกำลังไลฟ์อยู่

คิมแจอูเดินเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นว่าเสิ่นเจวี้ยนกำลังเงยหน้าส่งยิ้มแป้นมาทางตน “ฮยอง เสร็จแล้วเหรอครับ?”

แล้วหันกลับไปพูดกับหน้ากล้อง “แจอูฮยองมาแล้วครับ”

“จะทักทายหน่อยไหมครับ แจอูฮยอง ผมกำลังไลฟ์อยู่นะ”

คิมแจอูโบกมือปฏิเสธ ไลฟ์เดี่ยวของเสิ่นเจวี้ยน เขาจะเข้าไปขัดทำไมกัน

“พวกเราเตรียมตัวจะกลับบ้านกันแล้วครับ ทุกคนฝันดีนะ!” เสิ่นเจวี้ยนโบกไม้โบกมือเตรียมบอกลาปิดไลฟ์

คิมแจอูกะระยะทางจากสวนไปถึงลานจอดรถแล้วเห็นว่ายังต้องเดินอีกสักพัก จึงห้ามไม่ให้เสิ่นเจวี้ยนปิดมือถือ

“ไลฟ์ต่ออีกหน่อยก็ได้ เดี๋ยวฉันถือให้”

ควอนโดยุนถือกุญแจเดินล่วงหน้าไปที่ลานจอดรถก่อน เสิ่นเจวี้ยนกับคิมแจอูจึงค่อยๆ เดินเคียงข้างกันตามไปข้างหลัง

คิมแจอูกวาดตาอ่านคอมเมนต์แฟนคลับแล้วเอ่ยบอกเสิ่นเจวี้ยน “June แฟนๆ บอกให้นายเต้นน่ะ”

“ตรงนี้เนี่ยเหรอครับ เต้นอะไรดีล่ะ?”

เสิ่นเจวี้ยนพูดพลางขยับตัวเต้นสองสามท่า ซึ่งดันเป็นท่าเต้นของเพลง《ILLUMINATIO》พอดิบพอดี ทั้งสองคนสบตากันแล้วเบิกตากว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

“คัตๆ! ทุกคนครับ ท่านี้ผมแค่เต้นมั่วๆ เฉยๆ นะ ไม่นับนะครับ!” เสิ่นเจวี้ยนหัวเราะร่วนกลบเกลื่อนความเลิ่กลั่ก โบกมือพัลวันพยายามลบความทรงจำของทุกคนออกไป

คิมแจอูยิ้มขำพลางช่วยเปลี่ยนประเด็น “เต้นเพลง《First Snow》ให้ทุกคนดูหน่อยสิ June ฉันจำได้ว่านายเต้นเป็นนี่”

“ใช่เลยครับ ท่าเพลงนี้ผมเคยซ้อมมาโดยเฉพาะเลย” เสิ่นเจวี้ยนล้วงโทรศัพท์ตัวเองออกมาจากกระเป๋า ค้นหาเพลง《First Snow》แล้วกดเล่นเพลง

“นอรึล มันนามยอน นุนมุล ชาอลลา (พอได้พบเธอ น้ำตาก็รื้นขึ้นมา)”

เสิ่นเจวี้ยนเริ่มเต้นไปตามจังหวะเพลง โดยมีคิมแจอูที่อยู่นอกจอร้องคลอตามเบาๆ

“อันนยอง ชัล จีเนนึนกอจี (สวัสดี เธอสบายดีไหม)”

ท่อนเพลงจบลงตรงนั้น เสิ่นเจวี้ยนวิ่งเหยาะๆ เข้ามาโบกมือหน้ากล้อง “ไลฟ์วันนี้ขอจบไว้แค่นี้นะครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามารับชม ฝันดีนะครับ ขอให้ฝันดีนะ!”

ก่อนหน้าจอจะดับลง ยังพอได้ยินเสียงคิมแจอูเอ่ยเบาๆ ว่า “เก่งมาก June ของพวกเรา”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง