บทที่ 91 ความสุขคืออะไร

พอจบไลฟ์ เสิ่นเจวี้ยนก็เกิดแรงบันดาลใจพวยพุ่งขึ้นมา เขานึกถึงภาพหิมะที่โปรยปรายเต็มฟ้าและช่วงเวลาอันล้ำค่าที่ได้ใช้ร่วมกับแฟนๆ ในงานประกาศรางวัล

เขารีบหยิบสมุดขึ้นมาขีดๆ เขียนๆ บนรถ พอถึงหอพักก็แก้เนื้อเพลงจนเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อย ก่อนจะเก็บสมุดใส่กระเป๋าด้วยความพึงพอใจ

พอเปิดประตูเข้าไป ในทีวีกำลังฉายเรื่อง ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์’ อยู่ บนโต๊ะมีต็อกบกกี ไก่ทอด บิบิมบับ แล้วก็โค้กหนึ่งขวดวางเรียงราย

ชเวซามูเอลนั่งอยู่บนพรม กำลังบิดเปิดฝาขวดแล้วรินน้ำผลไม้ลงในแก้ว

พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็หันขวับมา พอเห็นว่าเป็นเสิ่นเจวี้ยนกับคิมแจอูจึงเอ่ยปากทัก "กลับมาแล้วเหรอ เร็วเข้า มากันครบพอดีเลย"

พัคชานฮยอกยกหม้อซุปกิมจิออกมาจากครัว "นั่งรอก่อน ซูมินกลับมาถึงก็กินได้เลย"

เสิ่นเจวี้ยนวางกระเป๋าไว้บนโซฟา ถอดเสื้อโค้ตตัวนอกออก ไออุ่นจากฮีตเตอร์ในห้องทำให้ทั้งร่างรู้สึกอุ่นสบายขึ้นมาทันที

"ฮายาคาวะฮยองล่ะครับ"

"ไปซื้อซูชิน่ะ ร้านนั้นเขาไม่ส่งเดลิเวอรี" พัคชานฮยอกคอยบอกให้ชเวซามูเอลเอาแผ่นรองกันความร้อนมารองใต้หม้อ

"ดูข้อความในกลุ่ม ซูมินฮยองใกล้ถึงแล้วล่ะ" คิมแจอูล้างมือเสร็จก็มานั่งบนโซฟา หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปส่งเข้าไปในกลุ่ม

เสิ่นเจวี้ยนอดใจไม่ไหว ใช้ส้อมจิ้มต็อกเข้าปากไปชิ้นหนึ่ง ออกมาจากห้องอัดก็หิวโซแล้ว ถ้าชเวซามูเอลไม่บอกว่าสั่งของกินไว้ เขากะว่าจะไปกินเนื้อย่างสักหน่อย

"June นายสปอยล์อะไรไปในไลฟ์เมื่อกี้รึเปล่า" พัคชานฮยอกนึกถึงสายที่พี่ชาโฮเพิ่งโทรเข้ามาได้

ตอนเสิ่นเจวี้ยนไลฟ์ พี่ชาโฮนั่งดูอยู่ตลอด ถึงจะเต้นไปแค่สองท่า แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาแฟนคลับที่เริ่มจับสังเกตได้

ตอนนี้ในทวิตเตอร์พากันเดากันยกใหญ่แล้วว่า SALIGIA กำลังจะคัมแบ็ก เสิ่นเจวี้ยนกับคิมแจอูถึงได้อยู่ใต้ตึกบริษัทดึกดื่นขนาดนี้

แถมยังมีแฟนคลับแกะรอยตามคอนเซ็ปต์ของ SALIGIA ลิสต์วันคัมแบ็กที่คาดการณ์ออกมาตั้งหลายวัน ซึ่งวันเวลาที่บริษัทเคาะไว้จริงๆ ดันติดอยู่ในลิสต์นั้นด้วย

เสิ่นเจวี้ยนจิบน้ำผลไม้พลางเกาหัวแกรกๆ "ผมไม่ได้คิดอะไรเลยครับ ร่างกายมันไปเอง"

ช่วงนี้พวกเขากำลังซ้อมเพลง ‘ILLUMINATIO’ กันอยู่ พอแฟนคลับบอกให้เต้น ร่างกายมันเลยขยับไปเองโดยไม่ทันคิด

"เฮ้อ แต่สายตาแฟนๆ นี่สุดยอดจริง แค่สองท่านั้นก็เดาได้แล้วว่าพวกเราเตรียมคัมแบ็ก" ชเวซามูเอลไถดูโพสต์ในทวิตเตอร์ไปด้วย

"ดูอันนี้สิ" เขายื่นมือถือมาตรงกลาง สี่หัวจึงสุมเข้าหากันทันที

"วันดานเต 25 มีนาคม เป็นวันแรกที่เขาเริ่มออกเดินทางสู่นรกภูมิ, 10 เมษายน วันอีสเตอร์ปี 1300 วันที่ดานเตชำระบาปทั้งเจ็ดประการหมดสิ้นและไปถึงสวรรค์บนดิน, 14 กันยายน วันครบรอบวันเสียชีวิตของดานเต"

คิมแจอูมองบทวิเคราะห์ของแฟนคลับในโพสต์แล้วได้แต่ทึ่ง ไม่เพียงแค่เดาวันคัมแบ็กถูก แต่ยังเดาคอนเซ็ปต์คัมแบ็กได้เกือบหมดอีกต่างหาก

"แดบัก แฟนคลับฉลาดกันจัง" พัคชานฮยอกอุทาน "ขนาดพวกเรากำหนดวันคัมแบ็กไว้วันที่ 10 เมษายนยังเดาถูกเลย"

"จริงด้วย วันที่ 25 มีนาก็คือวันปล่อยทีเซอร์ไม่ใช่เหรอ!" เสิ่นเจวี้ยนเองก็ตกใจ แฟนๆ ถึงขั้นตั้งแท็กขึ้นมาโดยเฉพาะ พอกดเข้าไปดูก็มีแต่การวิเคราะห์โลกทัศน์และคอนเซ็ปต์ของ SALIGIA เต็มไปหมด

"ระดับเทพชัดๆ!" ชเวซามูเอลอ่านอย่างออกรสออกชาติ บางมุมมองเป็นสิ่งที่พวกเขายังนึกไม่ถึงด้วยซ้ำ

จังหวะนั้นเอง ฮายาคาวะก็หิ้วถุงของกินเดินกลับเข้ามา ด้านหลังมีอีซูมินเดินตามมาติดๆ

ในมืออีซูมินถือกล่องซูชิที่เปิดกินไปแล้วเรียบร้อย

"กลับมาแล้วครับ" ฮายาคาวะซื้อของเสร็จก็บังเอิญเจออีซูมินที่เพิ่งกลับมาตรงชั้นล่างพอดี

เขาเอาเสื้อไปแขวนที่ราว วางถุงลง แล้วหยิบเอาซูชิกับซาชิมิออกมาจากข้างใน

"อีกึมโมยา อีซูมิน พวกเรานั่งรอนายกันหมดเนี่ย!" พัคชานฮยอกเห็นอีซูมินกินไปเกือบหมดกล่องแล้วก็ลุกพรวดขึ้นมา "แอบกินก่อนได้ไงเนี่ย"

อีซูมินกระดกน้ำตามแก้วหนึ่งถึงจะกลืนของในปากลงคอ "หิวจะตายอยู่แล้ว รอให้ถึงห้องไม่ไหวหรอก"

อัลบั้มนี้เขามีท่อนเสียงประสานกับแอดลิบเพียบ ออกมาจากห้องอัดร่างก็แทบแหลกแล้ว

พอเห็นอาหารบนโต๊ะมีแต่ของโปรดตัวเอง ตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมา "ว้าว มีแต่ของชอบฉันทั้งนั้นเลย"

"ฮยองรักนายนะ Samuel!" พูดจบก็เบียดตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างชเวซามูเอลกับเสิ่นเจวี้ยน ยื่นมือจะไปตบไหล่ชเวซามูเอล

ชเวซามูเอลกอดโทรศัพท์ไว้แน่นแล้วโยกตัวหลบซ้ายทีขวาที ไม่ยอมให้อีซูมินแตะโดนตัว น้ำเสียงร้อนรนจนแหลมสูงขึ้นมาทันที "ซูมินฮยอง มือพี่มันเปื้อนน้ำมันอยู่นะ!"

ชเวซามูเอลคว้าตัวฮายาคาวะที่อยู่ข้างๆ มาบังไว้ข้างหน้า พริบตาเดียวทุกคนก็มะรุมมะตุ้มฟัดกันนัวเนีย

อีซูมินโดนทุกคนกดลงกับพรม หัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง

"ฉันเป็นพี่นะเว้ย! ปล่อยเดี๋ยวนี้!"

"อันดเว" เสิ่นเจวี้ยนยันตัวลุกขึ้นมา ผมเผ้ากระเซิงไปหมด เขารีบเช็กเสื้อผ้าตัวเองทันทีว่าโดนเลอะบ้างไหม

คิมแจอูดึงทิชชูบนโต๊ะมาโปะใส่มืออีซูมิน "ซูมินฮยอง รีบเช็ดเลยครับ!"

ชเวซามูเอลกดแขนอีซูมินไว้นิ่งๆ ไม่ยอมให้ลุก ส่วนฮายาคาวะก็ทิ้งตัวนอนขวางทับบนตัวอีซูมินจนขยับไม่ได้

"ฮายาคาวะ ลุกไป หายใจไม่ออกแล้ว" อีซูมินเช็ดมือจนสะอาดแล้วก็แกล้งทำท่าหายใจไม่ออก พลางดันตัวฮายาคาวะให้ลุกออกไป

พัคชานฮยอกคลานขึ้นมาจากพรม กวาดตามองหาถุงเท้าตัวเองที่หายไป "ซูมิน ตอนนี้ในห้องนี้มีแต่นายนั่นแหละที่เสียงดังที่สุด"

หาจนทั่วแล้วไม่เจอก็ยอมแพ้ พัคชานฮยอกเดินไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะแล้วพูดขึ้น "ฉันไม่เล่นกับพวกนายแล้ว เดี๋ยวของกินจะเย็นหมด!"

พอได้ยินเรื่องกิน อีซูมินก็อาศัยจังหวะที่ชเวซามูเอลกับฮายาคาวะเผลอ ลื่นไหลเป็นปลาไหลลุกขึ้นมานั่งข้างพัคชานฮยอก แล้วแกะตะเกียบออกคู่หนึ่ง

"ถูกของฮยอง ฉันจะกินแล้วนะ"

"ย่าห์!" ชเวซามูเอลโวยวายขึ้นมาอย่างไม่ยอม "สงครามนี้พี่เป็นคนเริ่มแท้ๆ!"

ในทีวี แฮร์รี่เพิ่งเอาไม้กายสิทธิ์เสียบเข้าไปในรูจมูกของโทรลล์ ส่วนรอนก็กำลังโบกไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถา

ฮายาคาวะเองก็เล่นจนเหนื่อยแล้ว ลุกขึ้นมายืนแล้วพูดว่า "วันหิมะตกแบบนี้มันต้องดู ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์’ นี่แหละ"

เสิ่นเจวี้ยนขยับไปนั่งข้างพัคชานฮยอกแล้ว คีบแซลมอนชิ้นหนึ่งจิ้มโชยุส่งเข้าปาก ก่อนจะส่งเสียงครางฮืออย่างพึงพอใจ

"ของกินนี่สุดยอดที่สุดแล้ว!"

พัคชานฮยอกที่เท้าเปล่าข้างหนึ่งแกว่งขาไปมาใต้โต๊ะ "ได้กินไปดูทีวีไปแบบนี้มีความสุขจัง"

คิมแจอูก็พยักหน้าเห็นด้วย พองานเริ่มยุ่ง ทุกคนก็ไม่ได้มานั่งรวมตัวกันแบบนี้นานแล้ว ถึงจะอยู่หอก็มีแต่ต่างคนต่างนอนชดเชย

"เพราะงั้นต้องรักษาเวลาอันมีค่านี้ไว้นะครับ!" ฮายาคาวะยกแก้วโค้กในมือขึ้น "ทุกคน!"

ชเวซามูเอลยิ้มพลางยื่นแก้วไปชนกับฮายาคาวะ "ฮยองพูดถูกแล้ว!"

พัคชานฮยอกก็ยกแก้วขึ้นมาด้วย เพราะในวงยังมีคนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ของมึนเมาอะไรพวกนี้จึงไม่มีทางโผล่มาในหอพักเด็ดขาด

"ใช่แล้ว ขอให้พวกเราดียิ่งๆ ขึ้นไปนะ!" พูดจบก็หันไปมองฮายาคาวะ "แล้วก็หวังว่าฮายาคาวะจะกล้าแสดงออกมากขึ้นต่อไปเรื่อยๆ ด้วย!"

"ใช่เลย!" เสิ่นเจวี้ยนยื่นหน้าเข้ามาแจม เขาก็สังเกตเห็นเหมือนกันว่าช่วงนี้ฮายาคาวะเริ่มเรียนรู้ที่จะพูดความคิดของตัวเองต่อหน้ากล้องบ้างแล้ว

"ฮยองต้องพูดเยอะๆ ต่อไปนะ!" จากนั้นสายตาก็กวาดมองใบหน้าของคนทั้งห้าตรงหน้า "พวกเราทุกคนต้องดียิ่งๆ ขึ้นไป!"

"ชนแก้ว!" อีซูมินตะโกนขึ้นมา แก้วน้ำหกใบกระทบกันดังกริ๊งกังวาน

หนังดำเนินมาถึงตอนจบ กริฟฟินดอร์คว้าถ้วยรางวัลบ้านดีเด่นไปครอง เข็มนาฬิกาชี้ไปที่เลขสองพอดี

ทั้งหกคนนั่งเบียดกัน อาหารการกินก็เกลี้ยงแทบไม่เหลือ หิมะนอกหน้าต่างยังคงโปรยปรายไม่หยุด

"พูดตามตรงนะ ผมไม่อยากนอนเลยสักนิด" เสิ่นเจวี้ยนลูบท้องตัวเองแล้วพูด "กินเข้าไปเยอะขนาดนี้จะไปนอนหลับได้ยังไง"

เขาหันไปมองหิมะนอกหน้าต่างที่ตกลงมาหนาตาขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมา

"พวกเราลงไปปาหิมะเล่นข้างล่างกันไหม"

พัคชานฮยอกเหลือบมองนาฬิกาแล้วเบิกตากว้างมองเสิ่นเจวี้ยน "ตอนนี้เนี่ยนะ"

ชเวซามูเอลเองก็ตาสว่าง ลุกขึ้นยืนตามทันที "เอาสิๆ ไปกันเถอะ!"

ฮายาคาวะไม่ได้พูดอะไร แต่ลุกขึ้นไปใส่เสื้อขนเป็ดเรียบร้อยแล้ว "เวลานี้ข้างนอกคงไม่มีคนแล้วล่ะ"

ข้างๆ หอพักพวกเขามีลานกว้างอยู่พอดี พื้นที่ค่อนข้างโล่ง

"เป็นบ้าไปแล้วเหรอ" อีซูมินกับคิมแจอูตั้งท่าจะปฏิเสธ แต่ก็โดนอีกสี่คนที่เหลือจับใส่เสื้อคลุมแล้วลากตัวออกจากห้องไปในทันที

ห้านาทีต่อมา ทั้งหกคนก็มายืนเรียงแถวกันอยู่บนลานกว้าง เสียงย่ำลงบนหิมะดังกรอบแกรบเป็นจังหวะ

เพราะหิมะตก ทั่วทั้งกรุงโซลจึงเงียบสงัดลง มีเพียงแสงจากเสาไฟริมถนนที่ส่องสว่างอยู่อย่างเงียบงัน

"ฉันเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ" พัคชานฮยอกยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่างัวเงียตามออกมาได้ยังไง

"ถ้าพี่ชาโฮรู้เข้าโดนด่าเปิงแน่"

เสิ่นเจวี้ยนนั่งยองๆ ลง กอบหิมะบนพื้นมาปั้นเป็นก้อนกลม แล้วตอบกลับไป "ฮยอง พวกเราไม่พูด พี่ชาโฮก็ไม่รู้หรอกครับ"

ลูกหิมะลูกหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่หัวพัคชานฮยอกเข้าจังๆ จากด้านหลัง

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

ชเวซามูเอลหลุดหัวเราะก๊าก "ฮยอง ออกมาถึงนี่แล้วยังจะมัวกังวลอะไรอยู่อีกเล่า"

เวลาตีสองครึ่งในกรุงโซล ท้องฟ้าไร้เงาดาว ถนนหนทางทั้งสายถูกย้อมไปด้วยสีขาวโพลน หลงเหลือเพียงเงาร่างของเด็กหนุ่มทั้งหกคนที่วิ่งไล่กันกระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางหิมะขาว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง