บทที่ 92 เที่ยวบินสู่ปารีส

อาจเป็นเพราะหิมะตก ผู้คนในสนามบินอินชอนจึงไม่หนาตาเหมือนวันปกติ ทั้งผู้โดยสารและสื่อมวลชนต่างบางตา

เสิ่นเจวี้ยนสะพายเป้คู่ สวมเสื้อแจ็กเกตขนเป็ดคอปกสีน้ำตาลเข้ม ด้านในใส่เสื้อยืดแขนยาวคอกลมสีขาวทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก็อต ท่อนล่างเป็นกางเกงคาร์โกโทนสีเดียวกัน

โจวเหย่เดินอยู่ข้างๆ พลางเข็นกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ ทั้งสองก้าวขายาวเดินอย่างรวดเร็ว ดูราวกับนักธุรกิจที่กำลังเร่งรีบไปให้ทันการประชุม

ทว่ารูปร่างสูงโปร่งสะดุดตาของเสิ่นเจวี้ยนก็ยังดึงดูดสายตาคนรอบข้างให้เหลียวมองตามอยู่ดี

หมวกแก๊ปที่กดต่ำลงมาปิดหน้าผากกับหน้ากากอนามัยที่ดึงขึ้นมาถึงสันจมูก ทำให้สื่อแถวนั้นมองปราดเดียวไม่ออกว่าใช่คนดังหรือเปล่า

"ใครน่ะ" นักข่าวจากสำนักข่าว N คิดว่าไหนๆ ก็มาแล้วไม่อยากให้เสียเที่ยวจึงกดชัตเตอร์ไปหนึ่งรูป พลางจ้องรูปถ่ายพยายามนึกว่าคนบนหน้าจอคือใครกันแน่

นักข่าวจากสำนักข่าว P ที่ยืนอยู่ข้างกันส่ายหน้า "คลุมมิดชิดขนาดนั้น ไม่ดาราก็นายแบบมั้ง มองไม่ออกเลย"

"แต่หน้าคนนี้…" นักข่าวสำนักข่าว P ชี้ไปที่โจวเหย่ซึ่งเดินอยู่ข้างเสิ่นเจวี้ยน "คุ้นๆ แฮะ"

"นูกู ใครเหรอ" นักข่าวสำนักข่าว N ใช้สัญชาตญาณการทำงานหลายปีตัดสินว่าคนในรูปต้องเป็นคนดังระดับท็อปแน่ๆ แม้จะมองไม่เห็นหน้า แต่ออร่าโดดเด่นขนาดนี้ไม่มีทางโกหกได้เลย

นักข่าวสำนักข่าว P พยายามเค้นความจำในหัวอย่างหนัก ทันใดนั้น เขาก็นึกออกว่าเคยเห็นหน้านี้ที่ไหน

ตอนงานประกาศรางวัล MAMA ครั้งก่อนเขาเคยเจอที่สนามบิน ตอนนั้นคนคนนี้เดินอยู่ข้างสมาชิก SALIGIA!

เขาเงยหน้าขึ้นขวับ ทว่าร่างของทั้งสองคนลับตาไปจากโถงสนามบินแล้ว ผ่านเข้าช่องตรวจความปลอดภัยแบบฟาสต์แทร็กไปเรียบร้อย

"เชี่ยเอ๊ย! นั่นมันผู้จัดการของ June นี่หว่า!" เมื่อเทียบรูปร่างในกล้องซ้ำอีกครั้ง เขาก็มั่นใจว่าคนคนนั้นคือเสิ่นเจวี้ยน

"จินจ๊ะ จริงเหรอ" นักข่าวสำนักข่าว N ได้ยินชื่อเสิ่นเจวี้ยนก็เสียดายจนแทบร้องไห้ที่เมื่อกี้ไม่กดถ่ายรัวๆ

"ไอ้บ้าเอ๊ย รู้งี้ว่าเป็น June ฉันถ่ายไปเยอะกว่านี้แล้ว!" ตอนนี้เขาเสียดายจนแทบกระอักเลือด ช่วงนี้ไอดอลมีตารางงานค่อนข้างน้อย ยอดคลิกบนแอ็กเคานต์ของพวกเขาก็ดิ่งลงไปเยอะมาก

ถ้าถ่ายเสิ่นเจวี้ยนได้ ยอดคลิกของแอ็กเคานต์ในเดือนนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้วแท้ๆ

"น่าจะเป็นตารางงานส่วนตัวมั้ง ไม่มีแฟนคลับตามเลย" นักข่าวสำนักข่าว P ตบไหล่เขาเบาๆ "ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องบินกลับมาอยู่ดี พวกเราแค่คอยจับตาดูให้ดีช่วงนี้ก็พอ"

หลังจากเช็กอินเสร็จ เสิ่นเจวี้ยนก็ถือบอร์ดดิงพาสเดินไปข้างหน้า ตอนนี้เขาง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น

เมื่อวานพอเล่นซนกันเสร็จแล้วกลับหอ อาบน้ำเสร็จล้มตัวลงนอนฟ้าก็สว่างคาตาพอดี

เสิ่นเจวี้ยนเลยตัดสินใจลุกขึ้นมามาสก์หน้าแล้วตรงมาสนามบินทันที โชคดีที่ไปถึงปารีสยังมีเวลาปรับตัวอีกหนึ่งวันเต็ม ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่กล้าออกไปเพ่นพ่านกลางดึกหรอก

ที่นั่งของทั้งสองคนติดกัน อยู่แถวหลังสุด เสิ่นเจวี้ยนกดหมวกให้ต่ำลงแล้วเดินตามฝูงชนเข้าไปข้างใน พอหาที่นั่งเจอก็เดินเข้าไปนั่งด้านในสุด

เขาถอดหมวกและหน้ากากอนามัยออก แล้วเอนหลังนอนลงไปทันที

โจวเหย่มองรอยคล้ำใต้ตาของเขาแล้วถามอย่างสงสัย "เมื่อคืนนายไปทำอะไรมาเนี่ย"

เขาจำได้ชัดเจนว่าเมื่อวานเสิ่นเจวี้ยนปิดไลฟ์ไม่ได้ดึกมาก ทำไมวันนี้ถึงได้ง่วงเป็นผีตายอดนอนขนาดนี้

เสิ่นเจวี้ยนสวมหูฟังและผ้าปิดตา เตรียมเข้าสู่โหมดจำศีล พอได้ยินคำถามของโจวเหย่ก็ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อตอบ

"ออกกำลังกายครับ เมื่อคืนนี้" บ้าพลังวิ่งเล่นกลางหิมะไปตั้งสองชั่วโมง ก็นับเป็นคาร์ดิโออยู่นะ ตอนเช้าที่เขาออกจากหอพัก พวกเมมเบอร์ก็ยังหลับเป็นตายกันอยู่เลย

เสิ่นเจวี้ยนขยับตัวลุกขึ้นดึงม่านบังแดดหน้าต่างลง แล้วเอนตัวกลับไปนอนต่อ

"ผมนอนละนะพี่ ถึงแล้วปลุกด้วยครับ"

โจวเหย่พยักหน้า หยิบโน้ตบุ๊กออกจากกระเป๋าเป้มาทำงานต่อ

เพื่อรักษาความลับของอีเวนต์นี้ กำหนดการทริปปารีสทั้งหมดจึงผ่านมือโจวเหย่เพียงคนเดียว แม้แต่ทีมสไตลิสต์ทาง Vanceef ก็เป็นคนจัดหาให้ เขาจึงต้องเขียนขั้นตอนทั้งหมดออกมาตรวจเช็กรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสาดกระทบใบหน้า มีเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังขึ้นเป็นระยะ

ด้านข้าง เสิ่นเจวี้ยนหลับสนิทไปตั้งแต่เครื่องบินเพิ่งเทกออฟ เขาเอียงหน้า ปอยผมชี้ฟูไม่เป็นทรง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคาง ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ

โจวเหย่มองออกไปนอกหน้าต่างอีกด้าน เครื่องบินทะลุผ่านม่านเมฆขึ้นมาแล้ว กรุงโซลย่อส่วนเล็กลงเรื่อยๆ จนค่อยๆ ลับสายตาไป

เสิ่นเจวี้ยนตื่นขึ้นมาเพราะความหิว เขาไม่รู้ว่านอนไปนานแค่ไหน บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้าพลางถอดผ้าปิดตาออก แสงไฟในห้องโดยสารสลัวมาก โจวเหย่ยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอ

โจวเหย่ได้ยินเสียงขยับจึงหันมา "ตื่นแล้วเหรอ"

"อีกนานไหมครับกว่าจะลงจอด" เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า บิดฝาขวดน้ำแร่ดื่มอึกหนึ่ง หลังจากการนอนหลับสนิทเขาก็รู้สึกเหมือนฟื้นคืนชีพ

โจวเหย่ก้มดูเวลาแล้วตอบ "อีกหกชั่วโมง นอนยาวสะใจเลยนะ" น้ำเสียงแฝงความอิจฉาอย่างชัดเจน เขาเป็นพวกที่ไม่สามารถนอนหลับบนเครื่องบินได้เลยจริงๆ

"กินอะไรไหมครับ หิวแล้วอะ" พอสติกลับมาครบ เสิ่นเจวี้ยนก็เริ่มมองหาของกิน เขาเปิดแอปพลิเคชันเลือกสั่งอาหาร

โจวเหย่มองดูเสิ่นเจวี้ยนกดสั่งข้าวยำ บะหมี่ แล้วก็สลัด

"กินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ไม่คุมอาหารแล้วหรือไง" ปกติเวลาทานข้าวเสิ่นเจวี้ยนจะคอยระวังไม่กินจนอิ่มเกินไป เพราะกลัวน้ำหนักขึ้นและหน้าบวมกล้อง

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้า "ไม่คุมแล้วครับ เมื่อวานตอนไลฟ์แฟนคลับบอกว่าผมผอมเกินไป ผมเลยตัดสินใจจะกินเยอะขึ้นหน่อย"

โจวเหย่เห็นด้วยกับความเห็นของแฟนคลับ ช่วงเดบิวต์ใหม่ๆ เสิ่นเจวี้ยนกำลังดูดีพอเหมาะ แต่ช่วงนี้ซูบลงไปนิดจริงๆ

"แต่ลดเค็มหน่อยนะ เดี๋ยวจะบวมง่าย"

พอเห็นเสิ่นเจวี้ยนตื่นเต็มตาแล้ว โจวเหย่ก็ลดเสียงลงคุยสรุปกำหนดการกับเขา ทั้งเรื่องรถรับส่งที่สนามบินและโรงแรมที่พักทาง Vanceef จัดการเตรียมไว้หมดแล้ว สิ่งที่ต้องระวังเป็นพิเศษคือพวกผู้บริหารระดับสูงของแบรนด์ที่จะมาร่วมงานนิทรรศการ

โจวเหย่เตรียมข้อมูลไว้หมดแล้ว เขาเปิดหน้าจอมือถือยื่นให้เสิ่นเจวี้ยนดู

มันเป็นตารางที่เรียบเรียงอย่างเป็นระเบียบ รวบรวมหัวหน้าแผนกต่างๆ ของ Vanceef พร้อมรูปถ่ายแนบท้ายชื่อ

"นิทรรศการของ Vanceef รอบนี้ระดับสูงมาก เปิดให้เฉพาะลูกค้าระดับท็อปเข้าชมเท่านั้น วันงานคนที่อยู่ในรายชื่อนี้เกือบทั้งหมดจะมาร่วมงาน นายจำหน้าและชื่อให้ขึ้นใจล่ะ"

เสิ่นเจวี้ยนรับโทรศัพท์มาแล้วตั้งใจอ่าน เขาเป็นคนความจำดีอยู่แล้ว อ่านสองรอบก็จำได้แทบหมด

ติดตรงที่ชื่อคนฝรั่งเศสออกเสียงค่อนข้างยากลิ้นพันกันไปหมด เขาจึงท่องทวนในใจอยู่หลายรอบ

พอดีกับที่แอร์โฮสเตสเดินมาเสิร์ฟอาหาร เสิ่นเจวี้ยนจึงส่งโทรศัพท์คืนให้โจวเหย่ ลดถาดวางอาหารลงแล้วเงยหน้าขึ้นรับอาหารจากแอร์โฮสเตส

คนที่มาเสิร์ฟคือชเวอึนซอง เธอทำงานในเส้นทางบินโซล–ปารีสนี้มาสองปีแล้ว พบเจอคนดังมานับไม่ถ้วน ด้วยความเป็นมืออาชีพ ไม่ว่าจะเป็นซูเปอร์สตาร์โด่งดังแค่ไหน เธอก็สามารถเก็บอาการไม่ให้แสดงออกได้อย่างแนบเนียนเสมอ

ทว่าครั้งนี้เธอเกือบจะคุมสติไม่อยู่ ไม่มีเหตุผลอื่นใดเลย นอกจากใบหน้านั้นมีพลังทำลายล้างรุนแรงเกินไป วินาทีที่สบตากันก็ทำให้เธอสติหลุดไปชั่วขณะ

มือที่ถือถาดอาหารเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้าเกือบจะหลุดการควบคุม

แต่แล้วเธอก็รีบดึงสติกลับมา ปั้นรอยยิ้มตามหน้าที่แล้ววางถาดลงบนโต๊ะ

"ข้าวยำกับสลัดของคุณค่ะ ส่วนบะหมี่ต้องรอสักครู่นะคะ"

ชเวอึนซองยื่นแก้วน้ำอุ่นให้อีกแก้วด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้นิ่งสนิท "น้ำอุ่นค่ะ หากต้องการอะไรเพิ่มเติม กดกริ่งเรียกได้ตลอดเวลานะคะ"

เสิ่นเจวี้ยนรับมาแล้วเอ่ยขอบคุณด้วยเสียงทุ้มเบา

ชเวอึนซองเข็นรถเข็นอาหารเดินกลับมาจนถึงท้ายเครื่อง หัวใจก็ยังเต้นรัวไม่สงบลงเลย

หัวหน้าลูกเรือที่เป็นพี่เลี้ยงของเธอยืนอยู่ตรงนั้น เธอรีบคว้ามือรุ่นพี่ไว้ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"พี่คะ! June ตัวจริงนี่มันเกินไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย!"

พี่เลี้ยงตบหลังมือเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบ "เธอก็เคยเจอคนดังมาตั้งเยอะแล้ว ทำไมคราวนี้ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้ล่ะ"

"ไม่เหมือนกันเลยค่ะพี่ อิมแพกต์มันรุนแรงระดับร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!" ดวงตาของชเวอึนซองเป็นประกายวิบวับ

"แถมเสียงยังเพราะสุดๆ อีกด้วย"

ชเวอึนซองแอบกำมือแน่น แอบหวังลึกๆ ว่าเดี๋ยวจะขอลายเซ็นกับถ่ายรูปคู่ได้บ้าง

แดบักจริงๆ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในโลกความเป็นจริงจะมีคนที่สมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้

พอเครื่องลงจอดเมื่อไหร่ เธอจะรีบไปเล่าให้เพื่อนฟังทันทีเลยว่า เสิ่นเจวี้ยนคือไอดอลตัวจริงที่หล่อที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง