บทที่ 93 ถึงปารีสแล้ว

ตอนเครื่องบินแตะรันเวย์ ท้องฟ้าข้างนอกมืดครึ้ม ทุกอย่างถูกโอบคลุมไว้ใต้หมอกฝนพรำ

เสิ่นเจวี้ยนสวมหมวกอย่างมิดชิด พันผ้าพันคอแน่นหนา เขาไม่อยากโดนลมหนาวของปารีสเล่นงานเอาหรอก

โจวเหย่ลากกระเป๋าเดินทางเดินนำอยู่ข้างหน้า เสิ่นเจวี้ยนเดินตามหลังเขาไป ลูกเรือยืนส่งผู้โดยสารอยู่ตรงประตู ชเวอึนซองยืนอยู่ตำแหน่งด้านในสุด ผู้โดยสารทุกคนที่เดินผ่านหน้าเธอต่างได้รับคำว่า "เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ"

ตอนที่เสิ่นเจวี้ยนเดินผ่าน เธอค้อมศีรษะลงเล็กน้อย พูดขึ้นเหมือนที่ปฏิบัติต่อผู้โดยสารคนอื่นๆ ว่า "เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ"

เสิ่นเจวี้ยนยังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า พลางพยักหน้ารับคำทักทายของเธอ

รอยยิ้มบนใบหน้าของชเวอึนซองยิ่งสดใสขึ้นมาอีกนิด แม้จะถูกปฏิเสธเรื่องถ่ายรูปคู่ แต่ตอนนี้ลายเซ็นของเสิ่นเจวี้ยนก็เก็บอยู่ในกระเป๋าของเธอเรียบร้อยแล้ว

พอเดินออกจากทางเชื่อม ก็มีรถสองคันจอดรออยู่ที่ประตู

คันหนึ่งเป็นรถตู้หรูสีดำ อีกคันเป็นรถซีดาน ข้างรถมีคนยืนอยู่สองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

เมื่อเห็นเสิ่นเจวี้ยนกับโจวเหย่เดินออกมา ทั้งคู่ก็เดินตรงเข้ามาพร้อมยื่นนามบัตรให้โจวเหย่

"คุณโจว สวัสดีครับ ผมฟิลิป เป็นผู้ดูแลการต้อนรับสำหรับกิจกรรมของ Vanceef ในครั้งนี้ครับ"

"สวัสดีครับ June" ฟิลิปยื่นมือออกมา

เสิ่นเจวี้ยนยิ้มพลางจับมืออีกฝ่ายแล้วพูดว่า "Bonjour (สวัสดีครับ)!"

หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวขึ้นมาข้างหน้า "คุณเสิ่นสวัสดีค่ะ ฉันหวังหราน เป็นผู้ประสานงานของกิจกรรมครั้งนี้ มีปัญหาอะไรในปารีสสามารถติดต่อฉันได้ตลอดเลยนะคะ"

พูดจบก็ยื่นนามบัตรของตัวเองให้โจวเหย่

คนขับรถช่วยยกสัมภาระขึ้นรถ ฟิลิปนั่งรถคันเดียวกับเสิ่นเจวี้ยนและโจวเหย่ ส่วนหวังหรานนั่งรถอีกคัน

"June มาปารีสครั้งแรกเหรอครับ" ฟิลิปเป็นคนฝรั่งเศสแท้ๆ แต่กลับพูดภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้า ตอบว่า "เคยมาตอนเด็กมากๆ แล้วครับ แต่นั่นมันหลายปีมาแล้ว"

ครั้งล่าสุดที่เสิ่นเจวี้ยนมาปารีสก็เพราะคุณนายเสิ่นอินซีรีส์จัด เลยพาเขาบินตรงมาฝรั่งเศสแล้วอยู่ที่พรอว็องส์ตั้งสองสัปดาห์

ฟิลิปเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชำเลืองมองโจวเหย่ "ที่ทำให้ผมแปลกใจคือ ผู้จัดการของคุณพูดภาษาฝรั่งเศสได้ดีขนาดนี้เลย"

โจวเหย่ได้ยินคำพูดของฟิลิปก็ยิ้มรับอย่างถ่อมตัว

"ตอนเรียนชอบวรรณกรรมฝรั่งเศสมากน่ะครับ ภาษาต่างประเทศภาษาที่สองเลยเลือกเรียนภาษาฝรั่งเศส" โจวเหย่อธิบาย

สมัยเรียนมัธยมปลายเขาคลั่งไคล้เรื่อง *เดอะเคานต์แห่งมอนเตคริสโต* เอามากๆ เพื่อจะได้สัมผัสอรรถรสแบบดั้งเดิมที่สุด จึงได้เริ่มต้นเส้นทางการเรียนภาษาฝรั่งเศสขึ้นมา

เสิ่นเจวี้ยนฟังโจวเหย่คุยกับฟิลิปพลางหันมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

สถาปัตยกรรมสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนไป กำแพงหินสีเข้ม ระเบียงเหล็กดัดลวดลายประณีต ตู้โชว์หรูหราที่มีโลโก้แบรนด์ดังเริ่มปรากฏสู่สายตา ล้วนเป็นแบรนด์ขาประจำบนตารางสินค้าลักชัวรีระดับโลกทั้งสิ้น

พอเลี้ยวโค้ง ก็มีจัตุรัสแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า จัตุรัสไม่ได้ใหญ่นัก ตรงกลางตั้งเสาทองแดงต้นหนึ่ง เหมือนกับสัญลักษณ์บนโลโก้แบรนด์ Vanceef ไม่มีผิด

มาถึงปลัสว็องโดมแล้ว

รถจอดเทียบหน้าทางเข้าโรงแรม พนักงานเปิดประตูเดินเข้ามาช่วยยกสัมภาระ

ฟิลิปก้าวลงจากรถเป็นคนแรก ยิ้มพลางพูดกับเสิ่นเจวี้ยนว่า "ยินดีต้อนรับสู่ปารีสครับ June!"

-

โรงแรมที่ Vanceef จองไว้เป็นหนึ่งในโรงแรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของปารีส โรงแรมริตซ์ซึ่งตั้งอยู่ข้างร้านสาขาใหญ่ของ Vanceef

ห้องโถงใหญ่ตกแต่งด้วยผ้าทอแขวนผนังสไตล์บาโรกและภาพปูนปั้นนูนต่ำปิดทอง ทุกซอกทุกมุมเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายยุคพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 สวนคอร์ทยาร์ดตรงกลางถูกโอบล้อมด้วยระเบียงทางเดิน

"ว้าว!" ยิ่งเดินขึ้นไปข้างบน โจวเหย่ก็ยิ่งเอ่ยปากชื่นชม "สมกับที่ Vogue ยกย่องให้เป็นโรงแรมที่สวยที่สุดในโลกจริงๆ"

ทางเดินปูด้วยพรมหนานุ่ม เวลาเดินแทบจะไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย บัตเลอร์เดินนำทางอยู่ข้างหน้า

พอผลักประตูเปิดออก สิ่งแรกที่เห็นคือหน้าต่างบานกระจกสูงจรดพื้น การตกแต่งภายในห้องทั้งห้องเป็นโทนสีเขียวอ่อน ม่านสีเบจแซมลวดลายเถาวัลย์อันวิจิตร ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลดอกไม้สด

"ขอให้ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่แสนรื่นรมย์นะครับ คุณเสิ่น" บัตเลอร์วางกระเป๋าเดินทางไว้บนตู้ตรงทางเข้า แล้วกล่าวลาก่อนส่งยิ้มให้

เสิ่นเจวี้ยนเดินเข้าไปในห้อง ก็พบต้นตอของกลิ่นหอม นั่นคือกุหลาบสีม่วงอ่อนช่อใหญ่ยักษ์ โจวเหย่นับคร่าวๆ ดูแล้ว อย่างน้อยต้องมีเป็นร้อยดอก

บนถาดเงินด้านข้าง มีกระดาษจดหมายที่ประทับตรา Vanceef เสิ่นเจวี้ยนหยิบขึ้นมาเปิดออก ลายมือหวัดอันคุ้นเคยปรากฏอยู่

"Dear JUNE:

ยินดีต้อนรับสู่ปารีส ตั้งตารอที่จะได้พบกันในอีกสองวันข้างหน้า ช่อดอกไม้นี้เตรียมไว้โดยอ้างอิงจากความเห็นของแฟนคลับนาย หวังว่าจะชอบนะ!"

ตรงท้ายจดหมายยังคงลงชื่อฟองกูร์เหมือนเคย โจวเหย่สำรวจทั่วทั้งห้องตามความเคยชิน พอยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดปกติแล้ว เขาถึงได้ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

โจวเหย่ไม่รู้หรอกว่าแบรนด์อื่นจะให้การดูแลอย่างไร แต่ในสายตาเขา Vanceef จัดการต้อนรับให้ในระดับสูงสุดแล้ว

มีคนมารับที่สนามบินโดยเฉพาะ ห้องสวีตชั้นบนสุด แถมเมื่อกี้พอเดินขึ้นบันไดไปยังมีสวนส่วนตัวอีก CEO เขียนการ์ดต้อนรับด้วยลายมือตัวเอง แม้แต่ชุดเครื่องนอนในห้องก็ยังปักชื่อภาษาอังกฤษของเสิ่นเจวี้ยนเอาไว้

กระทั่งตัวเขาเองยังได้อานิสงส์นอนห้องสวีตเดี่ยวไปด้วย โจวเหย่เริ่มคาดหวังกับผลลัพธ์สุดท้ายขึ้นมาบ้างแล้ว

ก่อนมา คิมมินจุนมองไว้ในแง่ดีที่สุดก็แค่ระดับ Friend of the House เพราะในประวัติศาสตร์เฉียดร้อยปีของ Vanceef แทบไม่เคยมีแอมบาสเดอร์ประจำแบรนด์เลยด้วยซ้ำ

เสิ่นเจวี้ยนแขวนเสื้อโค้ตเสร็จ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิปสั้นๆ ส่งไปรายงานตัวกับคุณนายเสิ่นว่าถึงอย่างปลอดภัย

"เรื่องสไตล์ลิ่ง นายมีความคิดเห็นอะไรเป็นพิเศษไหม" โจวเหย่เช็กรายละเอียดหน้าผมกับทีมสไตลิสต์สำหรับงานมะรืนนี้ อีกฝ่ายเตรียมชุดตัวเลือกไว้ทั้งหมดห้าชุด

เสิ่นเจวี้ยนคิดทบทวนว่าธีมของนิทรรศการส่วนตัวครั้งนี้คือ "Spring" จึงเอ่ยปากบอกโจวเหย่ "โทนสีสว่างครับ ไม่ต้องทางการเกินไป ขอแบบพลิ้วไหวเบาสบายหน่อย"

โจวเหย่ส่งความเห็นของเสิ่นเจวี้ยนไปให้อีกฝ่าย พยักหน้ารับแล้วบอกว่า "พรุ่งนี้เช้าพวกเขาจะมาหาแต่เช้า"

พูดจบก็ก้มดูเวลาแล้วลุกขึ้นยืน "ของของนายอยู่ในกระเป๋าเดินทางหมดแล้ว ฉันกลับห้องก่อนนะ จะออกไปไหนหรือมีเรื่องอะไรอย่าลืมเรียกฉัน ไม่อนุญาตให้ออกไปคนเดียวเด็ดขาด"

แม้ว่าปกติเสิ่นเจวี้ยนจะไม่เคยทำเสียเรื่องเวลางาน แต่โจวเหย่ก็อดไม่ได้ที่จะกำชับย้ำแล้วย้ำอีก

"รับทราบครับ พี่โจว" เสิ่นเจวี้ยนยิ้ม สไตล์ของโจวเหย่เริ่มจะกลายร่างเป็นชาโฮเข้าไปทุกทีแล้ว "ผมจะพักผ่อนให้ดี รักษาคอนดิชันให้เป๊ะที่สุดครับ"

"อืม พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาหา" โจวเหย่ดึงประตูเปิดออก แล้วก็ชะงักไปนิดหนึ่ง "ฉันขอเก็บคีย์การ์ดไว้ใบนึงนะ กลางคืนล็อกห้องให้ดีด้วยล่ะ"

เขานึกถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ขึ้นมา การเก็บคีย์การ์ดห้องของเสิ่นเจวี้ยนไว้ใบหนึ่งน่าจะสบายใจกว่า

"ได้ครับ" เสิ่นเจวี้ยนโบกมือให้ ร่างของโจวเหย่หายลับออกไปจากห้อง

พอเหลือตัวคนเดียว เสิ่นเจวี้ยนก็ทิ้งตัวนอนคว่ำลงบนเตียงคิงไซส์ตรงกลางห้องทันที เตียงนุ่มกว่าที่เขาคิดไว้มาก โอบอุ้มรับร่างเขาไว้อย่างพอดี

เสิ่นเจวี้ยนซุกหน้าลงกับหมอน พักอยู่ครู่หนึ่งถึงได้พลิกตัวกลับมา

เวลานี้ที่โซลเป็นช่วงดึกแล้ว ในกรุ๊ป SALIGIA ยังคงคุยกันจ้อไม่หยุด ตอนที่เสิ่นเจวี้ยนออกเดินทางบอกแค่ว่าเป็นตารางงานกะทันหัน ทุกคนจึงรู้มารยาทดีพอที่จะไม่ซักไซ้ถามต่อ

พัคชานฮยอกไม่ทำให้ผิดหวัง กลายเป็นคนสุดท้ายที่ส่งเนื้อเพลงตามเคย ฮายาคาวะกำลังไล่ส่งพิกัดร้านอาหารมิชลินในโซลเข้ามาในกรุ๊ป

ทุกคนต่างรอให้เขากลับไป แล้วค่อยรุมไถเงินพัคชานฮยอกเลี้ยงข้าวชุดใหญ่

เสิ่นเจวี้ยนตอบข้อความไปสองสามประโยค ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น เดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่

พื้นด้านนอกเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ในช่วงโลว์ซีซันของปารีส คนเดินถนนก็บางตาลงไปด้วย ร้านรวงเริ่มทยอยปิดตัว เสิ่นเจวี้ยนกวาดตามองเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจึงดึงผ้าม่านปิดลง

ห้องน้ำมีขนาดกว้างขวางพอๆ กับห้องนั่งเล่น ผลิตภัณฑ์อาบน้ำทั้งหมดสั่งทำพิเศษจาก Hermes เสิ่นเจวี้ยนเปิดน้ำจนเต็มอ่าง ลองเช็กอุณหภูมิของน้ำดู แล้วค่อยหย่อนตัวลงไปนอนแช่

น้ำอุ่นเต็มอ่างท่วมมิดศีรษะของเสิ่นเจวี้ยน เขาผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด ความเหนื่อยล้าจากการนั่งเครื่องบินนานสิบกว่าชั่วโมงพลันถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น

หลังอาบน้ำเสร็จ เสิ่นเจวี้ยนก็สั่งรูมเซอร์วิส เป็นเพียงสลัดแฮมธรรมดาๆ เมนูหนึ่ง แต่เขากลับตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อย

พอกินอิ่มหนำสำราญ เสิ่นเจวี้ยนก็ม้วนตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม ภายในห้องเปิดฮีตเตอร์ไว้ ไม่นานหนังตาก็เริ่มหย่อน

ห้องเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง เสิ่นเจวี้ยนหลับตาลง ความคิดสุดท้ายที่แวบเข้ามาในหัวคือ ฤดูใบไม้ผลิ

เขาชอบฤดูใบไม้ผลิที่สุดแล้วจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง