บทที่ 94 ดวงตาคู่นั้นที่สะกดใจ

เช้าวันต่อมา ตอนที่ทีมสไตลิสต์มาถึง เสิ่นเจวี้ยนก็เตรียมตัวพร้อมและนั่งรออยู่ในห้องพักเรียบร้อยแล้ว

Vanceef ทุ่มเทให้กับการร่วมงานครั้งนี้มาก ถึงขั้นเชิญทีมสไตลิสต์ระดับท็อปของโลกที่นำโดยโรชมาดูแลด้วยตัวเอง

ทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น โจวเหย่ก็เปิดประตูออกทันที

คนที่ยืนอยู่นอกประตูคือชายผิวสีร่างสันทัด วัยราวสามสิบต้นๆ บนสันจมูกสวมแว่นตากันแดดทรงแคตอายดีไซน์สะดุดตา ผมหยิก ด้านหลังมีทีมงานตามมาอีกสองสามคน ในมือถือกล่องสัมภาระกันทุกคน

เขาใช้นิ้วคีบแว่นกันแดดถอดออก ชะเง้อข้ามโจวเหย่ไปมองเสิ่นเจวี้ยนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะ ข้างๆ กันคือฟิลิปที่แวะเอากล่องอัญมณีมาส่งตั้งแต่เช้า

โรชก้าวรองเท้าส้นสูงพุ่งตรงเข้ามาหยุดตรงหน้าเสิ่นเจวี้ยน กวาดสายตามองหัวจรดเท้าสองสามที แล้วก็ร้องอุทานออกมาทันที

"OMG! ฟิลิป พวกคุณไม่เห็นบอกฉันเลยว่าตัวจริงจะเพอร์เฟกต์กว่าในรูปขนาดนี้!" เขาเดินวนรอบตัวเสิ่นเจวี้ยนไปครึ่งรอบ มือก็โบกไม้โบกมือแสดงท่าทางเกินเบอร์

โรชรัวคำพูดใส่เป็นชุดจนโจวเหย่นึกว่าเขาเป็นแร็ปเปอร์มาเองเลย

"ฮันนี่! เธอเพอร์เฟกต์เกินไปแล้ว ในรูปดูไม่ออกเลยว่าจะสูงขนาดนี้ ดูช่วงไหล่นี่สิ! ช่วงขายาวๆ นี่อีก ที่รัก หุ่นแบบนี้จะใส่ชุดไหนก็รอดทั้งนั้นแหละ!"

เสิ่นเจวี้ยนโดนคำว่า "ฮันนี่" กับ "ที่รัก" รัวใส่จนหน้าแดงก่ำ ฟิลิปอมยิ้มบางๆ มือแตะลงบนไหล่เสิ่นเจวี้ยนเพื่อห้ามโรชที่ยังคงกรี๊ดกร๊าดไม่หยุด

"ใจเย็นก่อน โรช" จากนั้นก็หันมาอธิบายกับเสิ่นเจวี้ยน "โรชเป็นคนอิตาลี นิสัยค่อนข้างกระตือรือร้นน่ะ"

ปลายหูของเสิ่นเจวี้ยนยังคงแดงระเรื่อ มุมปากยกยิ้ม "สวัสดีครับโรช ผม June ยินดีที่ได้รู้จักครับ!"

โรชเอามือทาบอก บังคับตัวเองให้สงบลง ปากก็พึมพำว่า "ใจเย็น" เขาหันไปมองเสิ่นเจวี้ยนอีกรอบ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไม Vanceef ถึงยอม "ลดตัวลงมา" ถึงขนาดนี้

ทั้งออร่าและหน้าตาของเสิ่นเจวี้ยน ชัดเจนเลยว่าเป็นไทป์ที่เจ้าคนพิลึกคนนั้นโปรดปรานที่สุด

"โอ้ ฮันนี่! เรามาดูกันดีกว่าว่าเครื่องประดับที่ Vanceef เตรียมมาให้รอบนี้สวยงามแค่ไหน!" โรชหันไปมองกล่องที่ฟิลิปนำมา ข้างในคือเข็มกลัดทรงริบบิ้นรุ่นคอลเลกชันระดับตำนานของ Vanceef แหวนและกำไลข้อมือจากซีรีส์เกล็ดหิมะระดับไฮจิวเวลรี

"OMG! พวกคุณถึงกับเอาเข็มกลัดชิ้นนี้ออกมาเลยเหรอ" โรชที่คลุกคลีอยู่ในวงการแฟชั่นระดับแนวหน้า ย่อมดูออกว่าเครื่องประดับที่ Vanceef เตรียมมาครั้งนี้ทรงคุณค่าและสำคัญขนาดไหน

"โอเค ฉันเชื่อสิ่งที่เธอพูดกับฉันในโทรศัพท์แล้วล่ะ"

เสิ่นเจวี้ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ ปริมาณคำพูดของโรชหนาแน่นจนไม่มีใครแทรกจังหวะได้เลย

เขาปรบมือ ส่งสัญญาณให้คนในทีมเอาเสื้อผ้าออกมาแขวน "สาวๆ พวกเราต้องงัดฝีมือออกมาแล้วนะ เอาเสื้อผ้าขึ้นราวแขวนให้หมด!"

"ฮันนี่ เธอชอบเสื้อเชิ้ตเนื้อบางเบากับสไตล์เรียบง่ายใช่ไหม" โรชดึงแขนเสิ่นเจวี้ยนพาไปยืนหน้ากระจก

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า มองดูโรชที่เดินกลับไปเลือกชุดบนราวแขวน บนราวนั้นเรียงรายไปด้วยชุดคอลเลกชันใหม่ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนจากแบรนด์ดังระดับโลก

โจวเหย่ยืนอยู่ข้างฟิลิป ทั้งสองคนกำลังคุยกันเบาๆ เป็นภาษาฝรั่งเศส

"ตัวนี้เป็นไง ฮันนี่"

มันคือเสื้อถักสีโทนอ่อน โรชเหลือบมองเครื่องประดับสลับกับหันกลับมามองเขาเป็นระยะ "จับคู่กับกางเกงสแล็กสีสีกากีแล้วก็ผ้าพันคอสักผืนได้เลย"

พูดจบก็หันไปมองฟิลิป "ฟิลิปที่รัก เราไม่ใส่สร้อยคอได้ใช่ไหม"

ฟิลิปเอียงคอแล้วตอบกลับ "ได้แน่นอน โรช"

"เธอคิดว่ายังไงล่ะ ฮันนี่" โรชรับผ้าพันคอที่ผู้ช่วยยื่นให้มาพันรอบคอของเสิ่นเจวี้ยนเบาๆ

เสิ่นเจวี้ยนมองดูตัวเองในกระจก ผ้าพันคอเป็นสีเทาอ่อน สกรีนลายโพลกาดอทสีขาว

นี่เป็นสไตล์ที่ปกติเสิ่นเจวี้ยนไม่ค่อยได้ลองใส่ แต่กลับเข้ากับเขาได้อย่างน่าประหลาด

"โรชครับ ผมว่าถ้ามีเสื้อคลุมโทนสีเดียวกันคลุมทับอีกชั้นน่าจะดีกว่า" เสิ่นเจวี้ยนเอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมตัวนอกบนราวแขวน เอามาทาบไว้ด้านหลังเสื้อถักตัวเมื่อกี้ ให้เสื้อทั้งสองตัวซ้อนทับกัน

"คุณคิดว่ายังไงครับ" เสิ่นเจวี้ยนพูดพลางมองไปทางโรชเพื่อขอความเห็น

"แบบนี้เข็มกลัดจะได้อยู่ตรงตำแหน่งอกข้างซ้ายพอดี"

โรชถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยอมรับเลยว่าการจับคู่แบบนี้จะยิ่งสมบูรณ์แบบ สูทสีกากีจะช่วยขับเน้นความเปล่งประกายของเข็มกลัดได้อย่างไร้ที่ติ

"ดีงามมาก ฮันนี่ เธอลองเปลี่ยนชุดนี้ก่อนเลยดีไหม" โรชปลดกางเกงลงมาจากราวแล้วยื่นให้เสิ่นเจวี้ยน

เสิ่นเจวี้ยนถือชุดเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องด้านใน คนที่เหลือยืนรอเขาอยู่ข้างนอก

โรชขยับเข้าไปใกล้ฟิลิปแล้วกระซิบถาม "ฟิลิป พวกคุณไปขุดคนเพอร์เฟกต์ขนาดนี้มาจากไหนเนี่ย"

"ตั้งแต่หน้าตาไปจนถึงหุ่น นี่เป็นนักแสดงเหรอ"

ปกติโรชรับงานดูแลดาราระดับท็อปของฮอลลีวูดเป็นหลัก จึงไม่แปลกที่เขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องวงการบันเทิงเกาหลี

ฟิลิปหัวเราะเบาๆ "คนข้างๆ นี่คือโจว ผู้จัดการของ June นายลองถามเขาดูสิ"

พอได้ฟังข้อมูลที่โจวเหย่แนะนำ โรชก็ถึงกับประหลาดใจ

"หน้าตาดีขนาดนี้ร้องเพลงอย่างเดียวเหรอเนี่ย" พูดจบก็ยกนิ้วโป้งให้โจวเหย่ "ภาษาฝรั่งเศสนายเป๊ะมากเลยนะ"

โรชจิบน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วถามฟิลิปต่อ "ตาแก่ผู้อำนวยการฝ่ายพีอาร์ของพวกคุณเป็นคนเลือกมาเหรอ ถือว่ายังมีรสนิยมอยู่บ้างนะ"

ผู้อำนวยการฝ่ายพีอาร์ของ Vanceef เป็นชายชาวสวิสวัยหกสิบปี โรชเคยบ่นเรื่องสไตล์การแต่งตัวไปงานกาล่าของเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ฟิลิปส่ายหน้า เกรงใจโจวเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาตรงๆ

การดูแลเสิ่นเจวี้ยนนับตั้งแต่เดินทางมาถึงปารีสล้วนจัดอยู่ในระดับมาตรฐานสูงสุดทั้งสิ้น พวกเขาเตรียมการทุกอย่างไว้เรียบร้อยตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เสิ่นเจวี้ยนจะแลนดิ้งถึงปารีสแล้ว

คนที่เคาะตัดสินใจมีเพียงคนเดียว นั่นคือประธานเจ้าหน้าที่บริหารควบตำแหน่งหัวหน้านักออกแบบของ Vanceef อย่างฟัลกู

ตารางงานที่ปารีสของเสิ่นเจวี้ยน ในตอนแรกไม่ได้มีงานนิทรรศการส่วนตัวครั้งนี้รวมอยู่ด้วย เพราะระดับของนิทรรศการครั้งนี้สูงส่งมาก แต่ละภูมิภาคได้รับเชิญให้เข้าร่วมเพียงแค่สองคนเท่านั้น

ตอนที่มาร์โกต์กลับถึงปารีสเพื่อรายงานหัวหน้าของเธอ เธอก็วางนิตยสาร GP ลงบนโต๊ะของเขา พร้อมกับพูดขึ้นว่า "คุณโลรองต์คะ ฉันคิดว่า June เหมาะกับเครื่องประดับเซตนี้ที่สุดค่ะ"

โลรองต์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เขาก็รู้สึกเหมือนกันว่าเสิ่นเจวี้ยนถ่ายทอดออกมาได้ยอดเยี่ยม ไม่อย่างนั้นคงไม่อนุมัติให้เพิ่มเครื่องประดับไฮจิวเวลรีให้อีกสองเซตหรอก

นิตยสารเล่มนั้นถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของเขาแบบนั้น ในขณะที่โลรองต์กำลังชั่งใจอยู่ว่างานเปิดตัวช่วงฤดูร้อนที่กรุงโซลควรจะเชิญเสิ่นเจวี้ยนไปด้วยดีไหม

ฟัลกูก็โผล่เข้ามาในห้องทำงานของเขาพอดี

เขาเป็นหนึ่งในกรณีที่หาได้ยากยิ่งที่ขยับจากนักออกแบบขึ้นมาเป็นซีอีโอของแบรนด์โดยตรง เพราะตามธรรมเนียมปฏิบัติภายในเครือบริษัท มักจะดึงทีมผู้บริหารจากแบรนด์อื่นเข้ามาทำหน้าที่แทน ฟัลกูจึงเป็นข้อยกเว้นพิเศษคนแรกของ Vanceef ที่เปลี่ยนผ่านจากหัวหน้านักออกแบบมารับตำแหน่งซีอีโอ

ช่วงนี้เขากำลังเครียดจนแทบจะทึ้งหัวตัวเองเพราะการเตรียมเปิดตัวไลน์ไฮจิวเวลรีชุดใหม่ของ Vanceef ผมสีเงินที่ปกติจะเซตไว้อย่างเนี้ยบกริบ บัดนี้กลับชี้ฟูไม่เป็นทรง

ดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งแทบจะพ่นไฟออกมาได้

โลรองต์กำลังจะอ้าปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะช่วงนี้ฟัลกูนำทีมออกไปหาแรงบันดาลใจข้างนอก

"โลรองต์ ฉันจะไม่ทนแล้วจริงๆ นะ!"

เดิมทีแผนของฟัลกูคือการเดินทางไปฟินเนีย แต่เพราะผู้ช่วยจองตั๋วเครื่องบินผิด ตารางงานหลังจากนั้นเลยต้องยกเลิกทั้งหมด

เขากำลังเริ่มมีไอเดียสำหรับคอลเลกชันใหม่แท้ๆ พอโดนขัดจังหวะแบบนี้ ทุกอย่างก็อันตรธานหายไปหมด

พอคิดจะระเบิดอารมณ์ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นนิตยสารเล่มนั้นบนโต๊ะของโลรองต์ สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่ไฮจิวเวลรีของ Vanceef บนหน้าปก แต่เป็นดวงตาคู่นั้นของเสิ่นเจวี้ยน

"เขาเป็นใคร"

โลรองต์มองตามนิ้วของเขา แล้วตอบอย่างเนิบนาบ "บุคคลบนหน้าปกนิตยสาร GP ของเกาหลีรอบนี้ครับ June ผมกะว่าจะ…"

หลังจากนั้นโลรองต์จะพูดอะไร ฟัลกูก็ไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว เขายืนจ้องดวงตาคู่นั้นของเสิ่นเจวี้ยนอยู่นิ่งงัน มันดูตราตรึงใจยิ่งกว่าแสงเหนือที่งดงามที่สุดในโลกเสียอีก

ฟิลิปเก็บคำพูดที่โลรองต์เคยบอกไว้ในใจเงียบๆ เวลานี้ไม่ใช่จังหวะที่เหมาะสมจะพูดออกไป

เสิ่นเจวี้ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องด้านในพอดี โรชก้าวเข้าไปข้างหน้าเพื่อติดเข็มกลัดตรงสาบเสื้อด้านหน้าให้เขา พร้อมกับช่วยสวมแหวนและกำไลข้อมือให้เรียบร้อย

ผู้ช่วยคอยจัดระเบียบเสื้อผ้าอยู่ข้างๆ เสิ่นเจวี้ยน

จากนั้นโรชก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งมายืนข้างฟิลิป "เพอร์เฟกต์! พวกคุณว่าไง"

โจวเหย่กับฟิลิปพยักหน้าไม่หยุด ต่อให้เป็นสายตาที่ช่างจับผิดแค่ไหน ก็หาข้อบกพร่องของคนตรงหน้าไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

โรชลูบคาง ในแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหันไปพูดกับฟิลิป "ฟิลิป ฉันว่าต่อให้เป็นเครื่องประดับค้างสต๊อกทั้งหมดของ Vanceef ถ้าอยู่บนตัวเขา ก็คงเปล่งประกายขึ้นมาใหม่ได้หมดแน่ๆ"

โจวเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบไม่กล้าหายใจแรง ใครเขาจะกล้าพูดต่อหน้าเจ้าของแบรนด์โต้งๆ ว่าสินค้าของเขาค้างสต๊อกกันเล่า

ฟิลิปได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที "โรช แบรนด์ของเราไม่เคยมีสินค้าค้างสต๊อก"

โรชส่งเสียง "เหอะ" ออกมาอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันก็แค่จะสื่อว่า June เขาเพอร์เฟกต์ต่างหาก"

คิ้วที่ผูกกันแน่นของฟิลิปคลายออกเล็กน้อย เขาสบตาโรชด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดไร้ข้อกังขา

"แน่นอนอยู่แล้ว แบรนด์ของเราเลือกเฉพาะคนที่เพอร์เฟกต์ที่สุดเท่านั้น"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง