บทที่ 95 นิทรรศการส่วนตัว

สำนักงานใหญ่ของ Vanceef ณ ปรัสเดอลาวองโดม เช้าวันนี้มีแผงกั้นตั้งเรียงรายอยู่หน้าประตู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำยืนขนาบสองฝั่งพลางกางร่มสีดำคันใหญ่

ฝนเพิ่งจะหยุดตกไปเมื่อคืน พื้นถนนตอนนี้จึงยังเปียกชื้น ล้อรถบดผ่านถนนปูหิน สาดละอองน้ำกระจายขึ้นมาเป็นระยะ

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าประตู หวังหรานเช็กป้ายทะเบียนรถแล้วจึงรีบก้าวเข้ามาต้อนรับ

บริเวณข้างปรัสเดอลาวองโดมมีนักข่าวจากหลายสำนักปักหลักรออยู่ ทุกคนต่างถือกล้องเลนส์ยาวเล็งตรงมาที่ประตูบานนี้จากระยะไกล

ฟิลิปเปิดประตูลงมาจากที่นั่งข้างคนขับเพื่อเปิดประตูรถให้เสิ่นเจวี้ยน หวังหรานกางร่มออกเพื่อบดบังแสงแฟลชที่สาดเข้ามา

"คุณเสิ่น ถึงแล้วครับ"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก้าวเข้ามาจากแนวแผงกั้นทั้งสองฝั่ง บังตัวเสิ่นเจวี้ยนไว้จนมิดชิด

เสิ่นเจวี้ยนก้าวลงจากรถ ดึงชายเสื้อให้เรียบตึง เส้นผมของเขาดัดลอนมีเท็กซ์เจอร์ ปลายผมแนบชิดกรอบหน้าอย่างเป็นระเบียบ ปอยผมสีดำเส้นเล็กนุ่มสองสามปอยตกลงมาคลอเคลียเหนือคิ้ว

สายลมพัดผ่านช่องว่างใต้ร่ม เสิ่นเจวี้ยนเงยหน้าขึ้น ยกมือลูบจัดทรงผมเล็กน้อย แล้วก้าวขึ้นบันได

ฟิลิปเดินเคียงข้างเขา ส่วนการ์ดก็เอียงไหล่เล็กน้อยเพื่อช่วยบังเลนส์กล้องทั้งหมดให้

ประตูเปิดออกแล้ว เมื่อก้าวเข้าไปด้านในจะพบกับฉากกั้นไม้ ด้านบนมีโคมระย้าคริสตัลโครงเหล็กดัดแขวนอยู่ ดูราวกับดอกไม้ที่กำลังแย้มกลีบผลิบาน

โจวเหย่ไม่สะดวกที่จะตามเสิ่นเจวี้ยนเข้าไปถึงโถงจัดแสดงด้านใน จึงหยุดรออยู่ด้านนอกและเดินไปรอที่ห้องรับรอง

เมื่อเดินลึกเข้าไปอีก จะเป็นห้องโถงทรงกลม มีตู้จัดแสดงตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบชิดผนัง ภายในนั้นล้วนเป็นผลงานไฮจิวเวลรีของ Vanceef

ผู้คนในโถงจัดแสดงมีไม่มากนัก ต่างกระจายตัวยืนอยู่หน้าตู้จัดแสดงแต่ละจุด

เมื่อเห็นกลุ่มของเสิ่นเจวี้ยนเดินเข้ามา ชายไว้หนวดเคราสวมสูทสีน้ำเงินเข้มคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหา

เสิ่นเจวี้ยนจำใบหน้านี้ได้ เขาคือผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ระดับโลกของ Vanceef

เขามองเสิ่นเจวี้ยนด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "สวัสดี June"

ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือออกมา "ฉันคือโลรองต์ ยินดีต้อนรับที่มาร่วมงานนิทรรศการของเรานะ"

เสิ่นเจวี้ยนจับมือกับโลรองต์พลางตอบกลับ "เป็นเกียรติมากครับที่ได้มาปารีสเพื่อชมอัญมณีอันงดงามเหล่านี้ด้วยตาตัวเอง คุณโลรองต์"

โลรองต์ปล่อยมือจากเสิ่นเจวี้ยนแล้วเดินนำไปข้างหน้า โดยมีฟิลิปและหวังหรานก้าวตามหลังทั้งสองคนอยู่ครึ่งก้าว

"ตั้งแต่วันที่เห็นนายสวมชุดอัญมณีอะความารีน ฉันก็เฝ้ารอที่จะได้เจอนายมาตลอด"

เสิ่นเจวี้ยนหันมองเขา

โลรองต์พูดต่อ "นายคือคนที่ฉันเคยเห็นมาแล้วคิดว่าเหมาะกับอัญมณีชุดนั้นที่สุด" เขาหยุดฝีเท้าลงหน้าตู้จัดแสดงตู้หนึ่ง

"ตอนนั้นฉันคิดเลยว่า ฉันต้องหาโอกาสเจอนายให้ได้สักครั้ง"

เสิ่นเจวี้ยนยิ้มตอบ "รู้สึกเป็นเกียรติมากครับที่ได้พบคุณที่ปารีสในวันนี้"

ในตู้จัดแสดงตรงหน้าคือไฮไลต์สำคัญของนิทรรศการ Vanceef ในวันนี้ เป็นอัญมณีอะความารีนอีกชุดที่อยู่ในคอลเลกชันเดียวกับชุดเจ้าหญิงเปโรที่เสิ่นเจวี้ยนเคยสวมใส่

"เป็นสีฟ้าที่งดงามมากเลยใช่ไหมล่ะ" โลรองต์เอามือไพล่หลัง สายตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง

หลังตู้กระจก มีสร้อยคออะความารีนเจียระไนทรงขั้นบันไดวางสงบนิ่งอยู่

"เราเรียกสีนี้ว่าสีซานตามาเรีย เพื่อสื่อถึงความบริสุทธิ์ ไร้ที่ติของมัน"

เสิ่นเจวี้ยนเดินเข้าไปใกล้ มองผ่านกระจกอย่างตั้งใจ

"ชุดที่คุณใส่ กับเส้นนี้เป็นผลงานของดีไซเนอร์คนเดียวกันครับ" หางตาของโลรองต์ยกขึ้นเล็กน้อยขณะเอ่ย "ภรรยาของผมเอง"

"ก่อนออกจากบ้านเธอสั่งผมไว้เลยว่า ต้องกล่าวขอบคุณคุณให้ได้ ขอบคุณที่คุณทำให้อัญมณีชุดนั้นเปล่งประกายงดงามจับตายิ่งกว่าเดิม"

โลรองต์ไม่ได้พูดตามมารยาท เพราะทันทีที่นิตยสาร GP วางแผง ก็มีลูกค้าระดับวีไอพีหลายคนโทรมาสอบถามว่ามีอะความารีนเกรดเดียวกันขายหรือไม่

"คุณโลรองต์ครับ เป็นเพราะสร้อยคอที่คุณนายของคุณออกแบบไว้อย่างสมบูรณ์แบบต่างหากล่ะครับ" แววตาของเสิ่นเจวี้ยนทอประกายสดใส มุมปากเปี่ยมด้วยรอยยิ้มสบายๆ

บางครั้งคนเราก็ต้องยอมรับในพรหมลิขิตจริงๆ หากไม่ใช่เพราะความบังเอิญและความประจวบเหมาะสารพัดอย่าง ในตอนนี้เขาก็คงไม่ได้มายืนอยู่ ณ สำนักงานใหญ่ของ Vanceef

"ผมแค่ทำหน้าที่ถ่ายทอดความงดงามของเธอสู่สายตาทุกคนเท่านั้นเองครับ"

"นี่คือพรหมลิขิตระหว่าง Vanceef กับนายนะ June" เสียงทุ้มเปี่ยมเสน่ห์ยิ่งกว่าดังมาจากด้านหลังของทั้งสองคน เป็นสำเนียงภาษาอังกฤษที่ติดการม้วนลิ้นเล็กน้อย

เสิ่นเจวี้ยนหันหลังกลับไป คนที่เอ่ยประโยคนั้นมีผมสีเงินหวีเรียบไว้หลังใบหู ดวงตาสีเขียวอ่อนคู่นั้นดูราวกับมองทะลุความจอมปลอมทุกอย่างในโลกได้ เขาสวมสูทสีเทาเหล็กคัตติ้งเนี้ยบ มือขวาถือแก้วก้านทรงสูง บนนิ้วก้อยสวมแหวนไว้หนึ่งวง

ฟัลกู ซีอีโอของ Vanceef พอเห็นดวงตาสีเขียวคู่นั้น ชื่อนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเสิ่นเจวี้ยนทันที

แต่โจวเหย่บอกเขาไว้อย่างชัดเจนว่า ซีอีโออาจจะไม่มาร่วมงานด้วยซ้ำ

เมื่อโลรองต์เห็นผู้มาใหม่ก็เอ่ยแซว "ฉันกะไว้แล้วเชียวว่านายต้องมา"

"คนที่อยากเจอนายตัวจริงมาแล้วล่ะ June" น้ำเสียงของเขาเจือแววหยอกเย้า พลางผายมือเปิดทางข้างกายเสิ่นเจวี้ยน "คิดว่าตรงนี้คงไม่ต้องการฉันแล้วล่ะ"

เขาอ้าแขนออกแล้วสวมกอดเสิ่นเจวี้ยนเบาๆ "ไว้เจอกันนะ June"

เสิ่นเจวี้ยนกอดตอบเขาเบาๆ พร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม "ไว้เจอกันครับ คุณโลรองต์"

"ยินดีที่ได้พบกันครั้งแรกนะ June ฉันฟัลกู" ฟัลกูถอดถุงมือออกแล้วยื่นไปจับมือกับเสิ่นเจวี้ยน

นิ้วทั้งห้าของเขาเรียวยาว แหวนสีเงินบนนิ้วก้อยทอประกายระยิบระยับ

"สวัสดีครับ คุณฟัลกู ยินดีที่ได้พบครับ" ถึงตรงนี้ฝ่ามือของเสิ่นเจวี้ยนเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและผู้คนที่ไม่คุ้นตา

ตอนที่เจอโอเลอคราวก่อน อย่างน้อยก็ยังมีโจวเหย่อยู่ข้างๆ แต่ตอนนี้มีเพียงเขาคนเดียว สมองของเขาจึงแล่นอย่างรวดเร็วเพื่อคิดเผื่อทุกสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน

ฟัลกูมองออกว่าเขาเกร็ง จึงเอ่ยทีเล่นทีจริงว่า "นายรู้ไหม ตอนที่เขียนจดหมายฉบับนั้น ฉันกังวลมากเลยนะว่าบริษัทของนายจะไม่รู้คุณค่าของมัน"

"ถ้าจดหมายเชิญฉบับแรกของ Vanceef ถูกปฏิเสธขึ้นมา ฉันคงโดนคนอื่นหัวเราะเยาะไปอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้"

เสิ่นเจวี้ยนหลุดยิ้มออกมากับคำพูดของเขา เหมือนอย่างที่พูดไว้ในห้องทำงานของคิมมินจุนวันนั้น บนโลกนี้คงไม่มีศิลปินคนไหนปฏิเสธโอกาสที่จะได้ร่วมงานกับ Vanceef หรอก

"คุณฟัลกูถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ Vanceef เป็นแบรนด์จิวเวลรีระดับท็อปที่สุดในโลก" เสิ่นเจวี้ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "เอาจริงๆ ตอนได้รับคำเชิญจากคุณ ผมรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลยครับ"

"จริงเหรอ" ฟัลกูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มืออีกข้างยกแก้วแชมเปญขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ บนผนังแก้วยังมีฟองพรายผุดขึ้นมา

"งั้นก็แสดงว่า Vanceef ไม่ได้เสื่อมความนิยมลงในยุคของฉันสินะ" พูดจบเขาก็ยื่นแก้วใบนั้นให้เสิ่นเจวี้ยน

เสิ่นเจวี้ยนลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ก็รับมันมาอยู่ดี

"Cheers" ฟัลกูยกแก้วขึ้น "แก้วของนายน่ะเป็นโซดา"

ความประหม่าของเสิ่นเจวี้ยนพลันมลายหายไป เขายิ้มพลางยกแก้วขึ้น "ขอบคุณครับ คุณฟัลกู"

ด้านหลัง ฟิลิปกับหวังหรานสบตากัน ทั้งคู่ต่างยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

บาร์เครื่องดื่มในนิทรรศการที่ผ่านๆ มาของ Vanceef มักจะเตรียมแชมเปญดีกรีต่ำไว้ แต่ปีนี้กลับเตรียมน้ำโซดาไว้เป็นกรณีพิเศษ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเสิ่นเจวี้ยนที่อยู่ตรงหน้านั่นเอง

"ยินดีจะไปชื่นชมคอลเลกชันใหม่ของ Vanceef กับฉันหน่อยไหม" ฟัลกูยกมือขึ้น ชี้ไปยังทิศทางด้านนอกทางเดินยาว "ถ้าช่วยให้คำแนะนำฉันได้อีกสักหน่อยคงจะดีมากเลย"

เสิ่นเจวี้ยนวางแก้วลงบนถาด แล้วพยักหน้ารับอย่างยินดี "ยินดีอย่างยิ่งครับ คุณฟัลกู"

โลรองต์กำลังยืนอยู่ข้างคุณนายเบียทริซ ผู้เป็นนักสะสมรายใหญ่ที่สุดของ Vanceef ตระกูลลักซ์ฟิลด์ของเธอ หากจะบอกว่าร่ำรวยจนเทียบเคียงได้กับประเทศหนึ่งก็คงไม่เกินจริงไปเลย

เมื่อเห็นแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้นเดินลับสายตาไป เขาก็ส่ายหน้าเบาๆ ฟัลกูก็ยังคงเป็นแบบนั้นเสมอ พอมีผลงานชิ้นใหม่ก็อดใจรอที่จะอวดแทบไม่ไหว

"เขาเป็นใครน่ะ" เบียทริซเอ่ยถามขึ้นมา

โลรองต์ดึงสติกลับมา ก้มศีรษะลงเล็กน้อยพลางตอบว่า "เป็นแขกของคุณฟัลกูครับ ในอนาคตอาจจะได้ร่วมงานกับ Vanceef ลึกซึ้งยิ่งขึ้นก็เป็นได้ครับ คุณนายเบียทริซ"

"ฉันถามชื่อเขาน่ะ โลรองต์" เบียทริซสะดุดตากับเสิ่นเจวี้ยนตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เมื่อเห็นว่าเขายังอายุน้อย เธอก็นึกถึงหลานสาวคนเล็กของบ้านขึ้นมา

หลานสาวของเธอที่คลั่งไคล้คนหน้าตาดีเป็นชีวิตจิตใจคงไม่มีทางปฏิเสธชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาโดดเด่นขนาดนี้แน่ เบียทริซคิดในใจ

"เขาชื่อ June ครับ เป็นคนประเทศหัว" โลรองต์คิดว่าเบียทริซแค่สงสัยในตัวตนของเสิ่นเจวี้ยน จึงอธิบายอย่างจริงจัง

"เขาเป็นศิลปินครับ"

"แต่งงานหรือยังล่ะ"

โลรองต์ชะงักไป ไม่คิดว่าเบียทริซจะถามคำถามนี้ "June ยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยครับ อีกอย่างเขาเป็นสมาชิกบอยกรุ๊ปของเกาหลี บริษัทคงไม่อนุญาตให้มีแฟนหรอกครับ"

พอได้ยินว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ ความคิดที่เบียทริซอยากจะแนะนำให้หลานสาวจึงค่อยๆ จางลงไป

"อายุน้อยเกินไปจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงได้แนะนำให้หลานสาวของฉันแล้ว"

โลรองต์หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผากเบาๆ รสนิยมของคุณนายเบียทริซยังคงไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

ตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งเริ่มทำงานให้กับ Vanceef สุภาพสตรีท่านนี้ก็โปรดปรานคนหน้าตาดีเป็นพิเศษอยู่แล้ว ไม่ว่าชายหรือหญิง เรียกว่าคุณสมบัติการคลั่งไคล้คนหน้าตาดีของทั้งตระกูลนั้นพุ่งทะลุปรอทไปเลย

"น่าเสียดายจริงๆ เลยเชียว" เบียทริซเบะปาก ดูเหมือนจะเสียดายที่เสิ่นเจวี้ยนอายุน้อยเกินไปจริงๆ

"เป็นศิลปินของบริษัทไหนกัน" เบียทริซถาม รูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นถึงเพียงนี้ เหตุใดเธอจึงไม่เคยเห็นผ่านทางโทรทัศน์มาก่อนเลย

"บริษัท B.S Entertainment ของเกาหลีครับ"

เบียทริซขมวดคิ้ว ชื่อบริษัทนี้เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแม้แต่น้อย

"งั้นก็แสดงว่าฟัลกูสายตาแหลมคมใช้ได้เลย"

"เธอช่วยเอาเข็มกลัดกับเครื่องประดับที่เด็กคนนั้นสวมอยู่มาให้ฉันดูหน่อยสิ" เบียทริซสั่งโลรองต์

"คุณนายเบียทริซที่เคารพรักครับ ในฐานะที่คุณเป็นนักสะสมรายใหญ่ที่สุดของเรา จิวเวลรีบนตัวของ June คุณซื้อเก็บไว้หมดแล้วครับ"

ไฮจิวเวลรีทั้งหมดที่ Vanceef ผลิตขึ้น ล้วนต้องถูกนำไปให้เบียทริซเลือกชมตรงหน้าก่อน ถึงจะปล่อยออกมาวางจำหน่าย

"จริงเหรอ" เบียทริซกวาดสายตามองโลรองต์ด้วยความสงสัย น้ำเสียงกลับคืนสู่ความสุขุมเด็ดขาดอย่างไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "ขายชุดที่อยู่บนตัวเขาให้ฉันสิ ฉันยอมจ่ายเพิ่มให้เลย"

เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าชุดที่อยู่บนตัวของเสิ่นเจวี้ยนนั้น ดูประณีตและเปล่งประกายเจิดจ้ากว่าชิ้นที่เธอสะสมไว้ที่บ้านเสียอีก

เบียทริซเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแก้วที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา เธอจะต้องพิสูจน์ให้เห็นกับตาตัวเองให้ได้ ว่าเป็นเพราะจิวเวลรีไม่เหมือนกัน หรือว่าเป็นเพราะตัวบุคคลกันแน่

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง