บทที่ 96 เพียงเพื่อคุณ

ห้องที่ฟัลกูพาเสิ่นเจวี้ยนเข้าไปนั้นเป็นห้องที่ Vanceef ใช้รับรองแขกคนสำคัญตามปกติ ผนังและตู้จัดแสดงโดยรอบเป็นไม้โอ๊กสีอ่อน ทั้งยังสลักลวดลายพรรณไม้ไว้อย่างวิจิตรบรรจง

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ฟิลิปก็สวมถุงมือ เดินไปหยุดหน้าตู้เตี้ย แล้วประคองกล่องทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสใบหนึ่งออกมาอย่างทะนุถนอม

ฟัลกูรับมา เปิดกล่องออกแล้วยื่นให้เสิ่นเจวี้ยนดู

ภายในกล่องคือโอปอลเม็ดหนึ่งที่มีเฉดสีเขียวกับม่วงอมน้ำเงินถักทอประสานกัน ยามที่ฟัลกูขยับหมุนกล่องไปมา มันก็สาดประกายเหลือบล้อแสงดูราวกับความฝัน สีสันข้างในนั้นพลิ้วไหวไม่หยุดนิ่ง

เสิ่นเจวี้ยนถึงกับกลั้นหายใจ

"โอปอลครับ" ฟัลกูอธิบาย "และยังเป็นชิ้นงานในคอลเลกชันไฮจิวเวลรีที่ผมกำลังเตรียมทำอยู่ด้วย"

เขายกกล่องไปอังใต้แสงไฟ สีสันของมันก็แปรเปลี่ยนไปอีกครา

"เหมือนเนบิวลาเลยครับ" เสิ่นเจวี้ยนพินิจดูครู่หนึ่งจึงค่อยเงยหน้าขึ้น "แล้วก็เหมือนแสงเหนือด้วย"

ฟัลกูได้ยินคำตอบของเสิ่นเจวี้ยนก็หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ "คุณคิดเหมือนผมเลย"

"เดิมทีผมตั้งใจจะไปเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจที่ฟินแลนด์ พอกลับมาค่อยตัดสินใจว่าจะขึ้นตัวเรือนฝังมันยังไง"

น้ำเสียงของฟัลกูเจือแววเสียดายเล็กน้อย "แต่เพราะเหตุผลจำเป็นบางอย่าง เลยไม่ได้ไปฟินแลนด์ครับ"

เสิ่นเจวี้ยนรู้สึกเสียดายแทน เขาจินตนาการออกเลยว่าหากอัญมณีเม็ดนี้ผสานเข้ากับการออกแบบอันเปี่ยมพรสวรรค์ของฟัลกู มันจะออกมางดงามสะกดสายตาเพียงใด

"ผมพอนึกภาพออกเลยครับว่ามันจะต้องงดงามมากแน่ๆ" เสิ่นเจวี้ยนตั้งท่าจะเอ่ยปลอบใจเรื่องทริปที่ล่มไป

ทว่าฟัลกูกลับเอ่ยขึ้นมาอีก "แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่า การไม่ได้ไปฟินแลนด์น่ะเป็นเรื่องดีแล้วครับ"

เสิ่นเจวี้ยนละสายตาจากโอปอลเม็ดงาม มองสบตาฟัลกู

"เพราะวันนั้นผมเห็นรูปถ่ายใบนั้นในห้องทำงานของโลรองต์ รูปปก GP ที่คุณถ่ายน่ะครับ"

เสิ่นเจวี้ยนแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้ไปเกี่ยวอะไรกับรูปถ่ายของตน

"พอวันนี้ได้มาเจอตัวจริงของคุณ ผมยิ่งมั่นใจในความคิดนั้น" ฟัลกูหยิบโอปอลเม็ดนั้นขึ้นมาถือไว้ตรงหน้าตนเอง

"ดวงตาของคุณ มอบแรงบันดาลใจให้ผมครับ"

ในสายตาของฟัลกู ประกายสีเขียวของโอปอลค่อยๆ ซ้อนทับกับประกายเขียวระเรื่อในแววตาของเสิ่นเจวี้ยน ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือ ดวงตาของเสิ่นเจวี้ยนนั้นเจิดจรัสกว่ามาก

"หรือพูดให้ถูกก็คือ คุณมอบแรงบันดาลใจให้ผม"

ฟัลกูวางโอปอลกลับลงในกล่อง ฟิลิปปิดฝากล่องอย่างระมัดระวัง แล้วนำกลับไปเก็บไว้ในตู้ตามเดิม

"ตอนแรกผมยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่วินาทีที่ได้เห็นตัวจริงของคุณในวันนี้" ฟัลกูมองเสิ่นเจวี้ยน ในดวงตาคู่สวยคู่นั้นเปี่ยมล้นด้วยประกายอันเจิดจ้า

แสงไฟในห้องตกกระทบลงบนใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยนพอดี ดวงตาของเขาทอประกายสีอำพันจางๆ และตรงขอบม่านตาก็เปล่งประกายสีเขียวอ่อนระเรื่อออกมา

"ผมคิดว่า คนที่ Vanceef เฝ้ารอมานับร้อยปี ในที่สุดก็มาอยู่ตรงหน้าผมแล้วครับ"

เสิ่นเจวี้ยนใจเต้นกระตุกกับถ้อยคำนั้น เขาไม่กล้าคิดลึกซึ้งถึงความหมายที่แฝงอยู่เลย

"คุณฟัลกูครับ…"

ฟัลกูหยิบภาพสเก็ตช์ออกมาแผ่นหนึ่ง เป็นภาพที่เขาเพิ่งร่างเสร็จใหม่ๆ บนกระดาษยังมีเส้นสายยุ่งเหยิงอยู่บ้าง

โอปอลเม็ดนั้นประดับอยู่กึ่งกลาง ถูกโอบล้อมด้วยลวดลายวิจิตรบรรจงราวกับดินแดนเร้นลับ

"ผมตั้งชื่อให้มันว่า… ความฝันในคืนกลางฤดูร้อน (A Midsummer Night's Dream)"

เขาเอ่ยพลางมองมายังเสิ่นเจวี้ยน "ทั้งคอลเลกชันนี้… for June คุณคิดว่ายังไงครับ?"

ตอนที่เสิ่นเจวี้ยนเดินเคียงคู่กับฟัลกูออกมาจากห้อง เขายังคงตกอยู่ในอาการมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาควรจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดีนะ

ฟิลิปและหวังหรานที่ก้าวตามหลังมาต่างมองตรงไปข้างหน้า ไม่เอ่ยปากเลยแม้แต่คำเดียว

โลรองต์เห็นร่างของทั้งสองคนเดินออกมาจึงรี่เข้ามาหา พอเห็นรอยยิ้มอารมณ์ดีของฟัลกูกับสีหน้าเหวอรับประทานของเสิ่นเจวี้ยน เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าฟัลกูคงทำเด็กหนุ่มคนนี้ตกใจเข้าให้แล้ว

ดีลการร่วมงานระดับนี้ควรต้องผ่านการพูดคุยกับผู้จัดการและทางค่ายสิ ไม่ใช่จู่ๆ ก็นึกจะบอกเจ้าตัวตรงๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้

ฟัลกูกำลังกล่าวลาเสิ่นเจวี้ยน จุดประสงค์เดียวที่เขามาปรากฏตัวในวันนี้ก็คือการได้ยลโฉมตัวจริงของเสิ่นเจวี้ยน และแนะนำงานออกแบบของตนให้อีกฝ่ายฟัง

"คราวหน้าที่คุณมาปารีส ผมจะไปรับคุณด้วยตัวเองนะ" ฟัลกูวางฝ่ามือทาบแผ่นหลังของเสิ่นเจวี้ยนแล้วตบเบาๆ

"หรือไม่แน่… หวังว่าผมจะมีโอกาสได้ไปเยือนเซี่ยงไฮ้อีกสักครั้ง คุณว่ายังไงครับ?"

เสิ่นเจวี้ยนได้ยินประโยคนี้จึงค่อยดึงสติตัวเองกลับมาได้ รีบตอบรับทันที "ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ"

"ขอบคุณที่อุตส่าห์มาในวันนี้นะครับ" ฟัลกูยกมือถือขึ้นมา นิ้วเคาะลงบนหน้าจอไปมา "พอผลงานเสร็จสมบูรณ์เมื่อไหร่ ผมจะรีบส่งให้คุณดูก่อนใครเลย"

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้า มือข้างที่ถือสมาร์ตโฟนเผลอบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อครู่พวกเขาทั้งสองเพิ่งแลกช่องทางติดต่อกันไปหมาดๆ

"เรื่องหลังจากนี้ฝากคุณจัดการด้วยล่ะ" ฟัลกูตบไหล่โลรองต์ "คุณก็รู้นี่ว่าผมไม่เคยชอบเจรจาดีลกับพวกบริษัทหน้าเลือดพวกนั้นเลย"

-

ตอนที่เสิ่นเจวี้ยนก้าวเท้าพ้นออกมาจากโถงจัดแสดง ท้องฟ้าเหนือกรุงปารีสก็แปรเปลี่ยนจากฟ้าครึ้มฝนพรำ กลายเป็นสีฟ้าครามปลอดโปร่งกว้างไกลสุดสายตา แสงแดดอุ่นลอดผ่านกลีบเมฆลงมา สาดส่องไปทั่วจัตุรัสปลาสเดอลาวองโดม

แต่เดิมทาง Vanceef วางแผนจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำไว้ด้วย แต่เนื่องจากเสิ่นเจวี้ยนยังเด็กเกินไป พองานนิทรรศการจบลง โลรองต์จึงให้ฟิลิปช่วยขับรถพาเขากลับไปส่งที่โรงแรม

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ได้กางร่มให้อีก ฟิลิปเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนหวังหรานยืนโบกมือลาอยู่จุดเดิม

นี่คืองานล่ามธุรกิจที่สบายที่สุดเท่าที่เธอเคยรับมาเลย หวังหรานคิดในใจ ตลอดทั้งงานเธอแทบไม่ต้องเอ่ยปากแปลเกินสองสามประโยคด้วยซ้ำ เพราะคุณตาฟัลกูที่ปกติมักจะตั้งแง่รังเกียจภาษาอังกฤษนักหนา วันนี้กลับยอมพูดภาษาอังกฤษตลอดทั้งงาน

บรรยากาศในรถเงียบสงบไปครู่หนึ่ง โจวเหย่ขยับมานั่งข้างเสิ่นเจวี้ยน คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้วกระซิบถามเป็นภาษาจีนด้วยความเป็นห่วง "เป็นไงบ้าง?"

ฟิลิปที่นั่งอยู่เบาะหน้าแอบยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะย้ายกลับมาประจำการที่สำนักงานใหญ่ในปารีส เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศหัวมาเกือบสิบปี

โจวเหย่ต้องทนนั่งกระสับกระส่ายเหมือนอยู่บนกองไฟในห้องรับรองถึงสองชั่วโมงเต็ม ในช่วงเวลานั้น สิ่งที่เขาพะวงไม่ใช่เรื่องที่ว่าเสิ่นเจวี้ยนจะคว้าสัญญามาได้หรือไม่ แต่กลัวว่าจะมีใครในนั้นตั้งแง่กลั่นแกล้งเสิ่นเจวี้ยนต่างหาก

เพราะในโถงจัดแสดงไม่ได้มีเพียงคนของ Vanceef เท่านั้น แต่ยังมีแขกเหรื่อคนสำคัญที่ได้รับเชิญมา ซึ่งตามปกติแล้วล้วนเป็นบุคคลระดับมหาเศรษฐีที่มีชื่อปรากฏอยู่แค่ในข่าวหน้าหนึ่งสายเศรษฐกิจทั้งสิ้น

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้าเบาๆ เขาไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวพิลึกกึกกือที่เพิ่งพานพบในวันนี้ให้โจวเหย่ฟังอย่างไรดี ทุกคนที่นั่นต่างเอ็นดูและปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี ซ้ำร้ายเขายังบังเอิญเจอแฟนคลับของตัวเองเข้าให้อีก

สุภาพสตรีท่านนั้นถึงกับเหมาซื้อเซตอัญมณีอะความารีนที่แพงระยับที่สุดในงานไปเชียวนะ

แถมยังมีสุภาพสตรีสูงศักดิ์ชาวอังกฤษผู้งดงามท่านนั้นอีก… เสิ่นเจวี้ยนคิดในใจ วันนี้มันช่างเป็นวันที่สมบูรณ์แบบเกินคาดจริงๆ

เมื่อเห็นเสิ่นเจวี้ยนเอาแต่นิ่งเงียบ โจวเหย่ก็ยิ่งขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม กำลังจะอ้าปากซักไซ้ไล่เลียงต่อ จู่ๆ ฟิลิปที่นั่งอยู่เบาะหน้าก็เอ่ยขัดขึ้นมาด้วยภาษาจีนอันแสนคล่องแคล่วและชัดถ้อยชัดคำ

"คุณฟัลกูพึงพอใจมากครับ คุณโจวเหย่ รายละเอียดเรื่องการร่วมงาน คุณสามารถกลับไปเปิดเช็กทางอีเมลได้เลยครับ" ฟิลิปยกข้อมือขึ้นชำเลืองดูนาฬิกา

"ผมคิดว่าตัวสัญญาคงถูกส่งไปถึงเรียบร้อยแล้วล่ะครับ"

ความจริงแล้ว สัญญาร่างฉบับนั้นถูกตระเตรียมไว้เรียบร้อยตั้งแต่ก่อนที่เสิ่นเจวี้ยนจะเหยียบถึงปารีสเสียอีก เพียงแต่ฟัลกูยืนกรานว่าตนต้องได้เจอและพูดคุยกับเสิ่นเจวี้ยนด้วยตาตัวเองก่อน เพื่อแสดงถึงการให้เกียรติอย่างสูงสุดของ Vanceef

โจวเหย่กำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พลางลอบปาดเหงื่อในใจว่าเคราะห์ดีแค่ไหนที่ช่วงหลายวันมานี้ตนไม่ได้เผลอพูดอะไรแผลงๆ เป็นภาษาจีนออกมา ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังลั่นขึ้นมา

หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าว่า 'ชาโฮ' ตอนนี้ที่ปารีสเพิ่งจะหกโมงเย็น ซึ่งเวลาเร็วกว่าโซลอยู่เจ็ดชั่วโมง

โจวเหย่ยังไม่ทันได้อ้าปากทักทาย เสียงกรีดร้องลั่นปรอทแตกของชาโฮก็แผดออกมาจากปลายสาย ทำเอาแก้วหูเขาแทบระเบิด

"โจวเหย่?! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!"

ชาโฮที่อยู่อีกฟากหนึ่งของสายจ้องมองตัวสัญญาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ทันทีที่ฝ่ายบริหารศิลปินได้รับสัญญาฉบับนี้เข้ามา พวกเขาก็กดส่งสำเนาต่อให้ทั้งผู้บริหารระดับสูงและชาโฮดูพร้อมกันทันที

"โกลบอลแบรนด์แอมบาสเดอร์ของ Vanceef เนี่ยนะ?! ไม่ได้พิมพ์ผิดใช่ไหม นี่มัน Vanceef ตัวจริงเสียงจริงเลยนะเว้ย!" ชาโฮเพ่งตาไล่สะกดตัวอักษรชื่อแบรนด์บนหน้าจอทีละตัวเพื่อเช็กให้ชัวร์ว่าตาไม่ได้ฝาดไป

โจวเหย่เบิกตากว้างอ้าปากค้างหันขวับไปมองเสิ่นเจวี้ยน ฟิลิปมองผ่านกระจกมองหลังเห็นสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของโจวเหย่ก็อดอมยิ้มไม่ได้

"แถมยังมีคอลเลกชันไฮจิวเวลรีที่ออกแบบมาเพื่อ June โดยเฉพาะอีก! นายบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าพวกนายไปทำอะไรกันที่ปารีสมาวะ!"

ชาโฮเพ่งสายตามองตัวเลขผลตอบแทนที่ระบุในสัญญา ช็อกจนแทบจะหยุดหายใจไปตรงนั้น

"นายช่วยอธิบายให้ฉันฟังทีได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?!"

โจวเหย่เงียบกริบไปเป็นเวลานานจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก… ก็เพราะเขาเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยเหมือนกันนี่หว่า!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง