บทที่ 100 ดื่มให้หมด แล้วจะยอมให้เดินสองขาออกไปจากที่นี่!

พอโม่เซี่ยงตงพูดจบ เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ คำหนึ่ง

สายตาคมกริบดำขลับคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่คนตรงหน้า

มุมปากหลังถ้วยชายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับผู้มีอำนาจที่กำลังหย่อนใจ นึกสนุกอยากจะหยอกเย้าสัตว์เลี้ยงเล่นในยามว่าง

การแต่งกายของเขาในวันนี้แตกต่างจากตอนไปทำงานที่บริษัทอย่างสิ้นเชิง

เสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนถูกปลดกระดุมแขนเสื้อออกสองเม็ด

ผมยังคงเสยไปด้านหลัง ทว่าปล่อยปอยผมสองสายตกลงมาปรกหน้าผาก ไม่ได้เนี้ยบกริบจนเกินไป เพิ่มกลิ่นอายสุภาพบุรุษตัวร้ายขึ้นมาไม่น้อย

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ที่ดูเผินๆ คล้ายเกียจคร้านและอ่อนล้า แต่แท้จริงแล้วกลับแฝงประกายเตรียมพร้อมตะครุบเหยื่ออยู่ตลอดเวลา

ก่อนหน้านี้เผยเกอไม่ได้สังเกต จนกระทั่งจับสายตาแห่งการล่าเหยื่อคู่นี้ได้

หึๆ!

หมอนี่อุตส่าห์นัดเขามาถึงที่นี่ แถมเปิดฉากมาก็พูดจาให้เขารู้จักมองโลกแห่งความเป็นจริง หลังจากนี้คงไม่ได้มีข้อตกลงสกปรกบ้าบออะไรรออยู่หรอกนะ?

โม่เซี่ยงตงในสภาพนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน พอเลิกงานก็ถึงเวลาออก "หาเหยื่อ"

และตัวเขาก็คงจะเป็นเหยื่อตัวนั้นที่ว่า

"…"

เผยเกอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่า นิยายก็นิยาย ตัวละครพวกนี้ไม่มีทางเหมือนกับที่บรรยายไว้ในหนังสือหรอก

อย่างโม่เซี่ยงตงเนี่ย อาศัยว่าตัวเองเป็นบิ๊กบอสของค่ายบันเทิงยักษ์ใหญ่ มีทรัพยากรอยู่ในมือ ไม่รู้ว่าใช้วิธีแบบนี้ทำข้อตกลงใต้โต๊ะกับคนมามากแค่ไหนแล้ว

แน่นอนว่า ด้วยสถานะของเขา คนที่เสนอตัววิ่งเข้าใส่เองคงมีมากยิ่งกว่า

ดูท่าเขาคงต้องลบภาพจำในนิยายทิ้ง แล้วมาทำความรู้จักตัวละครพวกนี้เสียใหม่แล้วล่ะ

เผยเกอเอนหลังพิงพนัก วางแขนทั้งสองข้างพาดไว้บนพนักเก้าอี้

เมื่อเผชิญกับคำบอกใบ้แบบนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ตั้งท่าระแวดระวัง ทว่ากลับทำท่าเปิดประตูต้อนรับ ทำนองว่าแน่จริงก็บุกเข้ามาได้เลย

"ผมจำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองใหม่อีกครั้งจริงครับ แต่ไม่ใช่พิสูจน์ให้คุณดู"

"โอ๊ะ?"

"ผมจะพิสูจน์ให้คนดูเห็น ว่าคุณภาพภาพยนตร์ของผม เผยเซวียน ยังคงไว้ใจได้ และการตีตั๋วเข้าโรงมาดูหนังของผม มันคุ้มค่า"

"นายอยากจะเล่นหนัง ก็ต้องมีคนยอมลงทุนให้ก่อน"

พูดน่ะ ใครก็พูดได้

แต่จะทำให้ได้จริง มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

"ต่อให้นายหาทุนได้ แต่การถ่ายทำ การตัดต่อ การจัดจำหน่าย การโปรโมตหลังจากนั้น ล้วนต้องใช้มืออาชีพมาจัดการทั้งสิ้น"

"ราชาจอเงินเผย อย่าเข้าใจผิดไปเลย ที่ผมพูดไปเมื่อกี้ก็แค่พูดตามความจริง และผมก็เชื่อว่านายอยู่ในวงการมานานหลายปี ย่อมมองตัวเองออก และเข้าใจสถานการณ์ของตลาดในปัจจุบันดี"

"ผมชื่นชมนายมากนะ และเชื่อมั่นในฝีมือของนายอย่างแท้จริง สิ่งที่นายขาดไปในตอนนี้ ก็แค่โอกาสเท่านั้น"

เผยเกอโน้มตัวไปข้างหน้าเหมือนแมวตัวหนึ่ง วางคางไว้บนฝ่ามือ เท้าแขนลงกับโต๊ะ

ใบหน้าหล่อเหลาที่ชวนตะลึงอยู่แล้วยิ่งทวีเสน่ห์เย้ายวน สายตาราวกับมีตะขอยึดเกี่ยวตรึงชายตรงหน้าไว้อย่างแน่นหนา เขายิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยถามเป็นนัย "คุณโม่ว่า ผมต้องทำยังไงถึงจะได้โอกาสนั้นมาล่ะครับ?"

"…แค่ก!"

โม่เซี่ยงตงกระแอมไอออกมาคำหนึ่ง

ราชาจอเงินเผยเซวียน ในวงการนี้ ถือเป็นเหยื่อชั้นยอดที่จัดการได้ยากที่สุดแล้ว

หน้าตาของเผยเซวียน เป็นแบบที่เขาชอบ

หนังที่อีกฝ่ายแสดง ก็มีอิทธิพลต่อโม่เซี่ยงตงเป็นพิเศษเช่นกัน

สำหรับคนคนนี้ โม่เซี่ยงตงมีความรู้สึกประทับใจฝังใจอยู่บ้าง

ในช่วงหลายปีที่เผยเซวียนถูกกดขี่ขัดแข้งขัดขา โม่เซี่ยงตงใช่ว่าจะไม่เคยคิดยื่นมือเข้าไปเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคุ้มกะลาหัวให้

ทว่า!

เผยเซวียนคนนี้มีศักดิ์ศรีเกินไป

คนที่จับจ้องเขาตาเป็นมันมีถมไป แต่อีกฝ่ายยอมทิ้งอนาคตอันสดใส ยอมโดนดองโดนแบน ดีกว่าจะยอมทอดกายอยู่ใต้ร่างใคร

อีกประการหนึ่ง

หนิงหัวในตอนนั้น แม้จะเติบโตในวงการภาพยนตร์อย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่มีอิทธิพลเท่าทุกวันนี้

เขาไม่มีความจำเป็นต้องไปล่วงเกินเฉินเซวียนรวมถึงกลุ่มอำนาจเบื้องหลังเพื่อคนเพียงคนเดียว

เวลาผ่านไปหลายปี ความคิดเรื่องนั้นก็ค่อยๆ จางลงไป

การยื่นกิ่งมะกอกให้เผยเซวียน ให้เขามาชิมลางในรายการวาไรตี้ก่อน จุดประสงค์หลักก็เพื่อปูทางสู่ความร่วมมือในภายภาคหน้า

แต่พอได้ดูรายการเรียลลิตี้ไลฟ์สดของเขา ความคิดบางอย่างก็กลับมาลุกโชนอีกครั้ง ซ้ำยังรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเสียด้วย

ดังนั้น วันนี้เขาจึงนัดอีกฝ่ายออกมา

ตัวโม่เซี่ยงตงเองก็ไม่ได้คิดว่าราชาจอเงินเผยจะยอมสยบง่ายๆ เขาแค่อยากลองหยั่งเชิงท่าทีของอีกฝ่ายดูก่อน

และยังเหลือทางถอยให้ตัวเอง จะได้ไม่ต้องถึงขั้นแตกหักตัดขาดกัน

ใครจะไปรู้ว่า เพิ่งจะเริ่มส่งสัญญาณไป อีกฝ่ายก็เข้าใจเจตนาของเขาในทันที ซ้ำยังเปลี่ยนจากรับมารุกเสียอย่างนั้น?

แต่ก็จริง

เผยเซวียนอยู่ในวงการมานานหลายปี ไม่รู้มีคนหมายปองไปเท่าไร เรื่องพรรค์นี้เขาคงเจอมาจนชินแล้ว

คำว่า "โอกาส" บางครั้งในสถานการณ์เฉพาะเจาะจง ก็มีความหมายเท่ากับการส่งสัญญาณเป็นนัย

ไม่พูดเปิดเผยตรงๆ เพื่อรอให้อีกฝ่ายแสดง "ความจริงใจ" ออกมาเอง

ในอดีตเผยเซวียนเข้าใจ แต่เขาไม่ยินยอม

ทว่าตอนนี้กลับเป็นฝ่ายรุกเข้าหา หรือว่าความเงียบเหงาหลายปีบวกกับความดังเปรี้ยงปร้างที่หวนกลับมา จะทำให้เขารู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับตัวเองกันแน่?

อุดมการณ์ที่เคยยึดมั่นถือมั่นเหล่านั้น บัดนี้ไม่มีความหมายสำหรับเขาอีกต่อไปแล้วงั้นหรือ?

พอตระหนักถึงจุดนี้ ความสนใจที่โม่เซี่ยงตงมีต่อเผยเซวียนก็มลายหายไปเกินครึ่งในพริบตา

รู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอ

น่าเสียดายจริงๆ

เหยื่อชั้นเลิศระดับนี้แท้ๆ

หากเป็นแบบนี้ ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากพวกดาราดาวรุ่งตัวเล็กตัวน้อยที่คอยแต่จะกระโจนเข้าหาเขาทุกเมื่อเชื่อวันเลยสักนิด

คนพวกนั้นยังดูหนุ่มแน่นกว่าเขาตั้งเยอะ

แต่อย่างไรเสีย ใบหน้านี้ก็ถือเป็นความงามล้ำเลิศที่หาได้ยากยิ่งในวงการ

เอาไว้แก้ขัดฆ่าเวลาไปพลางๆ ก็ถือว่าไม่เลว

"ราชาจอเงินเผยเข้าใจอะไรได้กระจ่างดีนี่"

โม่เซี่ยงตงไม่ได้พูดอะไรมากความ แต่เลื่อนคีย์การ์ดห้องพักใบหนึ่งข้ามโต๊ะไปให้

"ผมจำได้ว่าพวกคุณหยุดพักกองพรุ่งนี้ งั้นก็พรุ่งนี้ค่ำ สองทุ่ม"

เผยเกอยิ้ม

หมอนี่เตรียมการไว้พร้อมสรรพเลยสินะ

ถ้าเขาปฏิเสธเสียงแข็ง คีย์การ์ดใบนี้ก็คงไม่ถูกหยิบออกมา

แต่ถ้าตอบตกลง ก็ไปต่อกันได้ทันที

แน่นอนว่า ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง

คืนวันพรุ่งนี้ เขาต้องมีคนไปนอนเป็นเพื่อนอยู่แล้ว คีย์การ์ดเตรียมไว้เรียบร้อย ถ้าไม่ยื่นให้เขา ก็ต้องยื่นให้คนอื่น

สำหรับโม่เซี่ยงตงแล้ว ตราบใดที่เป็นเหยื่อที่เขาถูกตาต้องใจ จะเป็นใครก็ไม่ต่างกัน

ไม่ต่างอะไรกับการพลิกป้ายเลือกสนมของฮ่องเต้ในยุคโบราณเลยสักนิด

เผยเกอปรายตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา

โม่เซี่ยงตงนัดแนะกับผู้ชายต่อหน้าต่อตาเธอแท้ๆ แต่แม่สาวคนนี้กลับทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ นอกเสียจากสายตาที่มองมายังเผยเกอจะแฝงแววริษยาอยู่บ้างแล้ว กับโม่เซี่ยงตงกลับไม่แสดงอารมณ์ด้านลบออกมาเลยสักนิด

นี่คงจะชินชาไปแล้วสินะ

เผยเกอกวาดตามองคีย์การ์ด ไม่ได้ยื่นมือไปรับ เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงแววเย้ยหยันอยู่กลายๆ

โม่เซี่ยงตงนึกว่าเขาเกิดอาการเคอะเขินขึ้นมา

"ไม่ชอบอะไรที่ตรงไปตรงมาแบบนี้เหรอ? ถ้าราชาจอเงินเผยมีอารมณ์อยากเล่น ผมก็พอจะสละเวลาเล่นเป็นเพื่อนไปสักพักได้ แต่คุณก็รู้ว่าผมงานยุ่งมาก พวกเราเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ทำอะไรให้มันมีประสิทธิภาพ รีบเข้าเรื่องเลยน่าจะดีกว่า"

เผยเกอกลั้นหัวเราะไม่อยู่แล้ว

พอได้แล้ว

ขืนฟังต่อไปมีหวังขำตายแน่

จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืน เดินไปยังมุมหนึ่งของห้องชงชา ตรงนั้นมีโต๊ะวางเครื่องเขียนทั้งสี่อย่างประณีตงดงาม

เดิมทีคงมีไว้ให้คนที่มานั่งทำสมาธิอย่างสงบ ได้มีอารมณ์สุนทรีย์ไว้ฝึกเขียนพู่กันจีน

ใครจะไปคิดว่าจะถูกเอามาใช้เป็นสถานที่ทำข้อตกลงโสมมแบบนี้?

เผยเกอหยิบขวดน้ำหมึกมาขวดหนึ่ง แล้วเดินกลับมานั่งลงที่เดิม

โม่เซี่ยงตงมองตามด้วยความงุนงงสับสน

"นายไปหยิบน้ำหมึกมาทำไม?"

"ไม่ต้องรีบร้อนครับ เดี๋ยวคุณก็รู้เอง"

เผยเกอเปิดฝาขวดน้ำหมึกออก จากนั้นก็เทน้ำหมึกลงไปในถ้วยชาของตัวเองที่ยังไม่ได้แตะต้องเลยสักหยด ยกยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนถ้วยชาใบนั้นไปตรงหน้าโม่เซี่ยงตง

"เมื่อกี้คุณพูดมาตั้งเยอะแยะ ผมขอพูดแค่ประโยคเดียว"

"คุณดื่มชาถ้วยนี้เข้าไปให้หมด เกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว วันนี้ผมจะยอมให้คุณเดินสองขาออกจากที่นี่ไปได้ แต่ถ้าไม่ล่ะก็—"

มือซ้ายของเผยเกอวางทาบอยู่ตรงมุมโต๊ะ เขาออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยโดยไม่ได้ออกท่าทางอะไร มุมโต๊ะที่ทำจากไม้จินซือหนานมู่เนื้อแข็งก็ถูกเขาบิดหักหลุดติดมือออกมาทันที

*