บทที่ 99 นายต้องพิสูจน์ตัวเองใหม่อีกครั้ง!

“เรื่องคราวที่แล้ว ต้องขอบคุณราชาจอเงินเผยมากนะครับ” เจย์นปิดสมุดเล่มเล็ก หันกลับมาพูดกับเผยเกอ

เผยเกอเอาแขนยันขอบหน้าต่างด้านใน นั่งเหม่อมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วด้านนอก

พอได้ยินคำนี้ เขาก็ขยับศีรษะรับอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เพราะเมื่อยคอเกินทนจึงแค่ขยับพอเป็นพิธี ขี้เกียจแม้แต่จะหันหน้ากลับมา

“อ้อ ไม่เป็นไรครับ”

“ผมได้ยินว่าเมื่อวานราชาจอเงินเผยต้องเข้าโรงพยาบาลด้วย ดูสีกายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หายดีแล้วหรือยังครับ”

“ผมสบายดี ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ” เผยเกอลดแขนลงแล้วตอบกลับอย่างสุภาพ

เจย์นสัมผัสได้ทันที

คนคนนี้ดูจะเว้นระยะห่างกับคนอื่นพอตัวเลยแฮะ

ใครๆ ก็ว่าราชาจอเงินเผยในชีวิตจริงค่อนข้างหยิ่งและเย็นชา ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง

รถแล่นไปได้สามสิบนาทีก็ถึงจุดหมายปลายทาง

มันคือห้องน้ำชาที่มีบรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ตั้งอยู่บริเวณไหล่เขา รายล้อมไปด้วยไร่ชาอันกว้างใหญ่

ที่นี่สามารถดื่มชาคุยธุระ นั่งสมาธิทำใจให้สงบ และแน่นอนว่าเดินเล่นผ่อนคลายในไร่ชาได้ด้วย

ข้อสำคัญคือปกติมีคนเข้าออกที่นี่น้อยมาก จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมารบกวน

“คุณโม่รู้ว่าคุณชอบดื่มชา เลยนัดที่นี่เป็นพิเศษครับ”

เผยเกอในรายการมีพฤติกรรมการใช้ชีวิตค่อนข้างเหมือนคนแก่

คนรุ่นใหม่สมัยนี้ คนที่ชอบดื่มชาน่ะมีไม่เยอะหรอก ทว่าพ่อคุณคนนี้เดินไปที่ไหนก็ชอบชงชาดื่มสักแก้วตลอด

เจย์นนำทางเผยเกอมายังห้องรับรองห้องหนึ่ง

“คุณโม่อยู่ระหว่างเดินทาง เดี๋ยวก็ถึงแล้ว รบกวนราชาจอเงินเผยรอสักครู่นะครับ”

“ครับ”

เจย์นออกไปรอต้อนรับข้างนอก

ภายในห้องรับรองจึงเหลือแค่เผยเกอกับพนักงานที่รับหน้าที่ชงชาเพียงลำพัง

เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจึงนั่งมองพนักงานคนนั้นชงชาอย่างใจจดใจจ่อ

ตักน้ำ เลือกเครื่องปั้น ล้างถ้วย ใส่ใบชา แช่ชา…

ทุกขั้นตอนล้วนประณีตและพิถีพิถัน

เขามองเพลินจนเคลิ้มไปบ้าง แม้จะรู้สึกตัวว่าโม่เซี่ยงตงมาถึงแล้ว ก็ยังขี้เกียจจะหันไปสนใจ

“ราชาจอเงินเผยมองอินขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าถูกใจคนสวยเข้าแล้ว”

โม่เซี่ยงตงเดินยิ้มกริ่มเข้ามา

“คุณโม่ล้อเล่นแล้วครับ”

เผยเกอไม่ได้สังเกตหน้าตาของหญิงสาวคนนี้เลยจริงๆ

ส่วนใหญ่เขาสนใจมือเรียวงามคู่นั้นที่กำลังชงชามากกว่า

พอตอนนี้มองดูอีกที ถึงพบว่าหญิงสาวคนนี้เป็นสาวสวยระดับตัวท็อปจริงๆ แถมยังมีเสน่ห์โดดเด่น ราวกับดอกคามิเลียอันเรียบหรูบนภูเขาหลินเหมิง

ทว่าเผยเกอเห็นคนงามมาแล้วนับไม่ถ้วน ทั้งอดีต ปัจจุบัน จีน หรือต่างประเทศ ทั้งบนสวรรค์และโลกมนุษย์ อีกทั้งยังละทิ้งกิเลสทางโลกไปนานแล้ว

ความงามยากจะสั่นคลอนจิตใจเขาได้ และคนที่จะดึงดูดความสนใจเขาได้ด้วยรูปลักษณ์เพียงอย่างเดียวนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

ตอนที่เผยเกอเดินเข้ามา หญิงสาวคนนั้นไม่มีปฏิกิริยาอะไร นั่งชงชาอย่างมีสมาธิอยู่ตรงนั้น ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยสักนิด

แต่พอได้ยินเสียงของโม่เซี่ยงตง สีหน้าก็เปลี่ยนไปคนละขั้ว

พวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นมา นัยน์ตาก็คล้ายมีประกายดาววิบวับ

มีหรือเผยเกอจะไม่เข้าใจ

เขาคิดในใจว่าคุณโม่คนนี้ ในชีวิตจริงคงไม่ได้รักเดียวใจเดียวต่อนางเอกเหมือนที่บรรยายไว้ในนิยายต้นฉบับหรอกมั้ง

เป็นพวกชอบหว่านเสน่ห์เด็ดดอกไม้เหมือนกันสินะ

มีเรื่องหนึ่งที่เผยเกอค่อนข้างสงสัย

คนพวกนี้แต่เดิมล้วนถูกเตรียมไว้เพื่อนางเอกเป้ยเสี่ยวฉี

ฝั่งเขามีแฟนเก่าสามคน แต่ไม่เคยแม้แต่จะจูบ

แล้วพวกโม่เซี่ยงตง โม่เซี่ยงซี หยวนเซียว เซี่ยเฟยหยาง ฉินอวี้ ฟางอีเฉิน เป็นยังไงกันบ้างล่ะ

สองสามคนแรกเขาไม่ค่อยแน่ใจ แต่ฟางอีเฉินเขารู้จักดี

ถ้าบอกว่าหมอนั่นมีแค่นางเอกคนเดียวมาตั้งแต่ต้นยันจบ ให้ผีหลอกยังน่าเชื่อกว่า

เขาเคยเห็นกับตาว่าหมอนั่นพานักศึกษาชายกลับไป ความสัมพันธ์ค่อนข้างคลุมเครือ

เจ้าเด็กเซี่ยเฟยหยางนั่นก็ดูไม่น่ารอด

ในวงการบันเทิงคงมีดาราสาวไม่น้อยที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา

เหตุผลที่เผยเกอนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เป็นเพราะอยากทำความเข้าใจว่านิยายต้นฉบับกับตัวตนจริงๆ ของคนพวกนี้ตรงกันทั้งหมดหรือไม่

ถ้าไม่ตรงกัน แล้วทั้งสองส่วนมีความสัมพันธ์กันแบบไหน จะมีความเชื่อมโยงบางอย่างหรือข้อจำกัดที่เขาไม่รู้หรือเปล่า

การทำความเข้าใจปัญหานี้ จะช่วยให้เผยเกอเข้าใจโลกเสมือนจริงใบนี้ได้ดียิ่งขึ้น และควบคุมความสัมพันธ์ของตัวละครสำคัญเอาไว้ได้

ฝั่งเขายังถือว่าตรงกันอยู่

เพียงแต่ช่วงหลังตัวละครหลุดคาแรกเตอร์ไปเละเทะ

ส่วนคนอื่นๆ ด้านอื่นเขาไม่รู้ แต่พอพูดถึงเรื่องความรัก เมื่ออยู่ต่อหน้านางเอก ต่อให้เป็นเสือผู้หญิงที่เจนจัดแค่ไหน ก็กลายเป็นหนุ่มบริสุทธิ์แสนดี รักนวลสงวนตัวขึ้นมาทันที

แม้แต่ฟางอีเฉินยังกลายเป็นยอดชายคลั่งรักไปได้ (ˉ▽ˉ；)…

“คิดอะไรอยู่ มองจนตาค้างจริงเหรอ”

โม่เซี่ยงตงเห็นเขาเหม่อลอย สายตายังมองไปทางหญิงสาวคนนั้น

จึงนึกว่าเผยเกอถูกใจเธอเข้าจริงๆ

พอหญิงสาวได้ยินคำนี้ ก็ขมวดคิ้วใส่เผยเกอ

“คุณผู้ชาย เชิญดื่มชาค่ะ”

น้ำเสียงกดต่ำลงอย่างจงใจ ฟังดูไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

แม่สาวน้อยโกรธซะแล้ว

ไม่รู้ว่าไม่ชอบที่โม่เซี่ยงตงเล่นมุกแบบนี้ หรือแค่รังเกียจเขากันแน่

“ขอโทษทีครับ เมื่อกี้เหม่อไปหน่อย พอดีย้อนนึกขึ้นมาได้ว่าตอนออกมา บนเตาในครัวยังตุ๋นซุปไว้หม้อหนึ่ง ลืมปิดไฟ ไม่รู้ว่าเสี่ยวฉีจะสังเกตเห็นหรือเปล่า”

“ถึงไม่สังเกตเห็น ทีมงานก็เตือนเธอเองแหละ ไม่ต้องห่วงหรอก”

“นั่นสินะครับ” เผยเกอพยักหน้า

“เมื่อกี้คุณคิดเรื่องนี้อยู่เหรอ”

“ครับ”

“ฉันก็นึกว่า…”

โม่เซี่ยงตงตั้งท่าจะวกเข้าเรื่องสาวสวยคนนั้นอีก เผยเกอจึงแกล้งทำมือลื่นจนน้ำชาหก

หลังจากวุ่นวายกันพักหนึ่ง โม่เซี่ยงตงก็ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเสียที

สีหน้าของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามพลอยผ่อนคลายลงบ้าง

เผยเกอตัดสินใจเปิดประเด็นตรงๆ

“ที่คุณโม่นัดผมออกมา จะคุยเรื่องบทรับเชิญพิเศษใช่ไหมครับ”

“คุณปฏิเสธฉัน” สีหน้าของโม่เซี่ยงตงดูไม่ออกว่าพอใจหรือไม่ คล้ายเพียงแค่กำลังพูดความจริงข้อนี้ออกมา

“ค่าตัวน้อยไป หรือว่าคิดว่าบทน้อยเกินไปล่ะ”

เขาพูดตรงไปตรงมาเช่นกัน

“ถ้าคุณอยากรับบทพระเอกของโปรเจกต์ฟอร์มยักษ์ ก็ต้องขอโทษด้วย ไม่ใช่แค่ที่ฉัน แต่ที่อื่นก็คงตอบสนองคุณไม่ได้เหมือนกัน คุณห่างหายจากหน้าจอไปตั้งหลายปีแล้ว จำเป็นต้องค่อยๆ ก้าวกลับมาอยู่หน้ากล้องทีละก้าว”

“ถึงตอนนี้คุณจะกลับมาดังได้แล้ว แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามีพลังเรียกคนดูเข้าโรง คุณต้องพิสูจน์ตัวเองใหม่อีกครั้ง!”