บทที่ 52 สลักไว้ใต้ฟากฟ้าแห่งดวงดาราร่วมกับท่านอาจารย์!

"ท่านอาจารย์ ยอดไปเลยครับ! พอผ่านศึกนี้ไป ตอนนี้ดัชนีภาพลักษณ์ในโลกโซเชียลของอาจารย์พุ่งขึ้นไปถึง 16 แล้วครับ!"

สัดส่วนคำชมแบบเรียลไทม์ขยับจาก 7 เปอร์เซ็นต์ขึ้นมาเป็น 16 เปอร์เซ็นต์ นับเป็นความก้าวหน้าที่ไม่น้อยเลยทีเดียว

"16 เปอร์เซ็นต์เหรอ? ตัวเลขนี้ต่ำกว่าที่คิดไว้นะ"

ดูจากในเน็ต คนทั่วไปส่วนใหญ่ที่หันมาสนใจเขา ณ ตอนนี้ต่างก็รู้สึกดีกับเขาทั้งนั้น

ในหนึ่งร้อยคนต้องมีเกินสิบหกคนแน่นอน

นั่นหมายความว่า สิ่งที่เรียกว่าคำชมนั้น มีเกณฑ์มาตรฐานสูงกว่าความหมายทั่วไป

ไม่ใช่แค่ "ฉันไม่ได้เกลียดนาย" หรือ "รู้สึกดีด้วยนิดหน่อย" แล้วจะผ่านเกณฑ์ได้

อีกทั้งเผยเกอยังเดาว่า เรื่องนี้น่าจะเชื่อมโยงกับดัชนีตัวอื่นด้วย

อย่างเช่นในกรณีที่หลอดความคืบหน้าของฐานข้อมูลยังไม่เต็ม สัดส่วนคำชมก็ย่อมต้องมีการหักลบค่าสัมประสิทธิ์ที่เกี่ยวข้องออกไป

แถมความรู้สึกดีที่ได้มาจากกระแสความนิยมแค่ชั่วครั้งชั่วคราวคงไม่นับรวมเข้าไปด้วย

ต่อให้นับ ผลกระทบก็คงน้อยมาก

สิ่งสำคัญที่แท้จริงคือต้องดูว่าจะรักษาความรู้สึกดีนี้ไว้ได้หรือไม่ หรือกระทั่งทำให้มันลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก

เรื่องพวกนี้ เผยเกอขบคิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจปรุโปร่ง

หรือควรจะบอกว่า การออกแบบระบบมาแบบนี้มันสมเหตุสมผลกว่า

"ท่านอาจารย์ครับ แขกรับเชิญคนอื่น ตอนนี้ข้อมูลแต้มแฟนคลับที่มีต่ออาจารย์ก็มีความเปลี่ยนแปลงเหมือนกันครับ"

ตงเหลยรายงานต่อ

"หมี่เหลียนเห็นผลงานของอาจารย์ในช่วงสองวันนี้ ในใจก็นับถืออยู่พอตัวครับ แต่ก็ยังเคืองอาจารย์อยู่ ตอนนี้แต้มแฟนคลับอยู่ที่ลบ 14 ขยับขึ้นมาช่วงหนึ่งแล้วครับ"

"เส้าเจียหรานอยู่ที่ลบ 2 ดูจากแนวโน้มนี้ อีกไม่นานคงเปลี่ยนเป็นบวกได้ การที่อาจารย์ชวนเธออยู่กินข้าวที่บ้าน ได้ความรู้สึกดีจากเธอมาเยอะเลยครับ"

"อย่างนั้นเหรอ?" ถ้างั้นคราวหน้าถ้าเธอไม่มีอะไรกิน เขาก็จะให้เธอมาฝากท้องบ่อยขึ้นหน่อยแล้วกัน

หากจำเป็น เขาจะส่งอาหารไปส่งให้ถึงที่เลยนะ~

"ครับ แล้วก็ฟู่เซียงเสวี่ย แต้มแฟนคลับที่มีต่ออาจารย์คือบวก 5 ปัจจุบันถือว่าสูงที่สุดในบรรดาแฟนเก่าทั้งสามคนเลยครับ"

"จากผลการวิเคราะห์ความเคลื่อนไหวของข้อมูล แต้มแฟนคลับที่ฟู่เซียงเสวี่ยมีต่ออาจารย์เปลี่ยนแปลงค่อนข้างรุนแรงทีเดียว จุดที่ผันผวนหนักที่สุดและพุ่งขึ้นสูงที่สุด อาจารย์ลองทายดูสิครับว่าคือตอนไหน?"

เผยเกอลูบคาง พลางครุ่นคิด

"ตอนที่ฉันเอาชนะฉินอวี้เหรอ?"

"เอ๊ะ?" ตงเหลยถึงกับงง "ทำไมอาจารย์ถึงคิดว่าเป็นตอนนั้นล่ะครับ?"

"ก็เพราะตอนนี้ฉินอวี้เป็นคู่เดตจำลองของเธอไงล่ะ ฉันเอาชนะเขาได้ ย่อมทำให้น้องเซียงเสวี่ยคิดจากก้นบึ้งของหัวใจว่าฉันยังแกร่งกว่า! ฉันหล่อกว่า!"

เผยเกอกล่าวออกมาด้วยความหลงตัวเองนิดๆ แถมยังแอบเชิดหน่อยๆ

"…"

เหอะๆ จ้ะอาจารย์

ตงเหลยอยากจะหัวเราะจนตัวสั่น แต่ก็ไม่กล้า

นี่คืออาจารย์ของตัวเอง แม้จะมีหลงตัวเองบ้างเป็นครั้งคราว แต่ในฐานะศิษย์ก็ยังไม่อาจล่วงเกินจนเกินงาม

เขาปั้นรอยยิ้มเจื่อนๆ ออกมา

"ที่อาจารย์พูดมาก็น่าจะจริงนะครับ…"

เขาควรบอกอาจารย์ดีไหมนะ ว่าตอนที่ล้มฉินอวี้ได้น่ะ แต้มแฟนคลับของน้องเซียงเสวี่ยดันฮวบลงไปตั้งหลายแต้ม?

ก็เพราะนั่นมันเกี่ยวกับอาหารเย็นของพวกเขาน่ะสิ!

มื้อเช้ามื้อเที่ยงก็กินกันไม่ค่อยอิ่ม หวังจะฝากความหวังไว้กับมื้อเย็นเพื่อกู้ชีพอาหารการกินให้ดีขึ้นแท้ๆ

ผลคือฉินอวี้ก้าวขึ้นไปปุ๊บก็แพ้ปั๊บ

ทำไมน้องเซียงเสวี่ยถึงต้องโกรธน่ะเหรอ?

นั่นเป็นเพราะในใจลึกๆ เธอยังมีความหวังอยู่ริบหรี่ หวังว่าอาจารย์จะเห็นแก่หน้าเธอบ้าง แล้วยอมออมมือแกล้งแพ้การแข่งไป

เพื่อให้เธอได้กินข้าวเร็วขึ้นหน่อย จะได้ไม่ต้องทนหิว

ถ้ายังมีความรู้สึกดีๆ ต่อเธอบ้าง ย่อมต้องคิดถึงเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?

อีกอย่างเขากับเป้ยเสี่ยวฉีมื้อเที่ยงก็กินกันอย่างดี ทั้งสองคนไม่ได้ขาดแคลนอาหารสักนิด

ทว่าเขากลับเอาชนะอย่างไม่ไว้หน้า

บนอัฒจันทร์ เป้ยเสี่ยวฉีกู่ร้องส่งเสียงเชียร์ดังลั่น

ภาพที่เห็นนั้น ราวกับว่าอาหารพวกนี้เขาแย่งชิงกลับมาเพื่อเป้ยเสี่ยวฉีอย่างนั้นแหละ

ในใจฟู่เซียงเสวี่ยย่อมเปล่าเปลี่ยวยิ่งกว่าอะไร

และเธอก็ตระหนักถึงความจริงได้อีกครั้ง

ผู้ชายคนนี้ ในใจไม่มีเธออยู่เลยจริงๆ

อันที่จริง สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่ตัวอาหารหรอก แต่เป็นความพิเศษและความใส่ใจจากอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยต่างหาก

'อาจารย์ทั้งฉลาดมีไหวพริบ แล้วก็อ่านใจคนอื่นออกทะลุปรุโปร่งแท้ๆ แต่บางที พอต้องเผชิญหน้ากับเรื่องความรู้สึก กลับทื่อมะลื่ออย่างน่าประหลาดแฮะ'

ตงเหลยคิดในใจ

อย่างความคิดอันซับซ้อนละเอียดอ่อนของฟู่เซียงเสวี่ย ถ้าไปถามอาจารย์ เจ้าตัวก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ

แต่ในจังหวะเวลานั้น เขาคงไม่ได้คิดไปถึงตรงนั้น

หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขาขี้เกียจจะคิดถึงเรื่องพวกนี้ต่างหาก

ความใส่ใจเรื่องแพ้ชนะของเขากลับก้าวข้ามสิ่งต่างๆ ไปไกลโข

มันบริสุทธิ์และตรงไปตรงมากว่ากันเยอะ

ก็นะ เมื่อก่อนอาจารย์เคยเป็นผู้เล่นระดับโปรมานับครั้งไม่ถ้วน การไล่ล่าชัยชนะจึงมาจากสัญชาตญาณ

แต่กลับไม่เคยมีความรักนี่สิ…

อืม! ในที่สุดตงเหลยก็เข้าใจคำวิจารณ์ที่ศิษย์พี่จวินซีกับศิษย์พี่ชิงหานเคยพูดถึงอาจารย์เสียที

"ไม่ใช่ตอนนี้ แล้วเป็นตอนไหนล่ะ?" เผยเกอถามด้วยความสงสัย

"เป็นตอนที่เธอขึ้นไปชั้นบนหวังจะซุ่มโจมตีอาจารย์ แต่กลับถูกเซี่ยเฟยหยางที่อาจารย์เชิดร่างยิงใส่ต่างหากครับ"

"อ้อ!" นัยน์ตาของเผยเกอเป็นประกายวับ "น้องเซียงเสวี่ยคงโดนความเท่ของฉันตกเข้าให้แล้วสินะ! ฮ่าๆ! แถมยังชอบโดนแกล้งเบาๆ ด้วยแฮะ ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อไปก็จัดการง่ายขึ้นเยอะแล้วล่ะ"

ก็น่าจะบอกแต่แรก

ที่แท้น้องเซียงเสวี่ยชอบแนวนี้เองหรอกเหรอ

"…" ตงเหลยยิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหนักกว่าเดิม

จากความเข้าใจอันแหวกแนวไม่เหมือนใครของอาจารย์เนี่ย ต่อไปมันจะไม่เละเทะไปกันใหญ่เหรอครับ?

คงไม่หรอกมั้ง!

ต้องเชื่อมั่นในตัวอาจารย์สิ!

ในสถานีมิติเวลา ไม่มีใครน่าเชื่อถือไปกว่าอาจารย์อีกแล้ว!

"ต่อมาคือฉินอวี้ ตอนนี้แต้มแฟนคลับที่มีต่ออาจารย์อยู่ที่ 9 แต้มครับ จังหวะที่เขารู้สึกดีกับอาจารย์ที่สุด คือตอนที่เขาแอบมาขโมยกุยช่ายแล้วอาจารย์แสดงความเห็นอกเห็นใจเขา แถมยังชวนเขาไปตกปลาด้วยกันนั่นแหละครับ"

เผยเกอพยักหน้า

เรื่องนี้เขาไม่ได้แปลกใจเท่าไร

"จริงสิ ยังมีอีกจังหวะหนึ่งที่แต้มแฟนคลับขยับขึ้นพอๆ กันเลยครับ" ตงเหลยเสริมขึ้นมา "คือตอนที่อาจารย์โค่นเซี่ยเฟยหยางล้มลงไปครับ"

"หืม?"

เผยเกอเริ่มงุนงงขึ้นมาบ้างแล้ว

"ฉินอวี้มีแค้นอะไรกับเซี่ยเฟยหยางงั้นเหรอ?"

ไม่อย่างนั้นพอเซี่ยเฟยหยางโดนซัด ทำไมหมอนั่นถึงดีใจขนาดนั้น?

หรือว่าเป็นเพราะในที่สุดก็มีเพื่อนมาร่วมชะตากรรม ทำให้ตัวเองไม่ดูขายหน้าอยู่คนเดียว ในใจก็เลยโล่งอกขึ้นมาหน่อย?

ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต้มแฟนคลับก็ไม่น่าจะพุ่งขึ้นมาได้นี่นา

ไม่เกลียดขี้หน้าเขาก็บุญหัวแล้ว

"เซี่ยเฟยหยางเคยพูดเหน็บแนมหลังจากที่ฉินอวี้แพ้ไปจริงๆ ครับ ทำให้ฉินอวี้รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่จากการวิเคราะห์ของผม สถานการณ์จริงไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ"

ตงเหลยคือเด็กใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นนี้ของสถานีมิติเวลา

เขาเก่งกาจเป็นพิเศษในเรื่องการวิเคราะห์จิตวิทยาและศึกษาวิจัยข้อมูล

ในแง่หนึ่งแล้ว ข้อสรุปที่เขาประเมินออกมานั้น ทั้งความถูกต้องและความน่าเชื่อถือยังสูงกว่าพวกศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงของเขาเสียอีก

เพื่อที่จะวิเคราะห์และวิจัยข้อมูลให้ได้ดียิ่งขึ้น ตงเหลยจึงได้ไปลงเรียนเสริมทั้งวิชาเศรษฐศาสตร์ จิตวิทยา การบริหารจัดการ สถิติ พฤติกรรมองค์กร และศาสตร์แขนงอื่นๆ อีกมากมาย

บางวิชาก็แปลกประหลาดสารพัดอย่าง ชนิดที่นึกไม่ออกเลยว่าจะเอาไปใช้ทำประโยชน์อะไรได้ เขาก็ยังตั้งหน้าตั้งตาศึกษาอย่างจริงจัง

ตลอดเวลาที่อยู่ในสถานี ตงเหลยไม่เคยหยุดเรียนรู้เลย

เวลาที่เผยเกอจำศีลพักผ่อน เจ้าเด็กคนนี้ก็จะคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ พร้อมกับนั่งกลืนตำราวิชาการอันแห้งแล้งน่าเบื่อพวกนั้นไปพลาง

เขาคือ "ตัวตึงสายขยัน" อันดับหนึ่งของสถานีมิติเวลา

แม้กระทั่งเผยเกอเอง ทุกครั้งที่ตื่นจากการจำศีล เจ้าเด็กคนนี้ก็มักจะทำให้เขาต้องมองด้วยความทึ่งอยู่เสมอ

"ไม่เบื่อบ้างเหรอ?" มีอยู่ครั้งหนึ่ง เผยเกออดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

ตงเหลยมองเขาแล้วส่ายหน้า

"ถ้าผมเรียนสำเร็จได้เร็วเท่าไร ก็จะยิ่งช่วยอาจารย์ได้ดียิ่งขึ้นครับ! อาจารย์จะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้"

เขาอยากจะแข็งแกร่งขึ้น

แกร่งจนกระทั่งวันหนึ่งจะสามารถกลายเป็นแสงสว่างเหมือนกับคนตรงหน้านี้ได้ แล้วก้าวไปส่องทางให้แก่ผู้คนอีกมากมาย

เขายิ่งหวังว่า ตัวเองจะรีบเติบโตขึ้นเป็นเสาหลักที่ยืนหยัดได้อย่างเต็มภาคภูมิโดยเร็ว!

จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งบนบ่าของคนผู้นี้ สานต่อเจตจำนงของเขา และจารึกชื่อเคียงข้างกันไว้ใต้ผืนฟ้าราตรีแห่งดวงดาราตลอดกาล—