บทที่ 53 ยังไม่พอ! ต้องเล่นให้หนักกว่านี้อีกหน่อยถึงจะดี~

“ส่วนเซี่ยเฟยหยางกับหยวนเซียว เด็กหนุ่มสองคนนี้ไม่ใช่แค่มีอคติกับท่านอาจารย์ธรรมดาๆ แล้วครับ”

พอตงเหลยเอ่ยถึงสองคนนี้ แม้จะยังรักษาความสุขุมเป็นกลางเอาไว้ได้ แต่ลึกๆ ในใจกลับไม่ชอบหน้าทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย

ใครที่ไม่ชอบท่านอาจารย์ เขาก็เกลียดหมดนั่นแหละ

“ว่ามาสิ”

เผยเกอถอนหายใจ

เจ้าเด็กสองคนนั้น ต่อให้แต้มความชอบติดลบหนึ่งร้อยเขาก็ไม่แปลกใจหรอก

เหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเองก็ไม่เคยใส่ใจเลยสักนิดว่าสองคนนั้นจะมองตนอย่างไร

“ค่าตัวเลขปัจจุบันของเซี่ยเฟยหยางคือติดลบ 37 ลดลงไปสิบแปดแต้มครับ ถ้าจะบอกว่าตอนแรกเขาแค่ริษยาและดูแคลนราชาจอเงินเผยตามปกติ ตอนนี้กับท่านอาจารย์คงเรียกว่าตาร้อนผ่าวอย่างเห็นได้ชัดแล้ว”

เพราะผลงานอันเจิดจรัสสารพัดของเผยเกอในรายการ ทำให้เซี่ยเฟยหยางรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าตัวเองกำลังโดนข่มจนมิด

รัศมีความเด่นโดนแย่งไปหมดเกลี้ยง

เขาต้องรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว

“ฮะ! แค่นี้เองเหรอเนี่ย~”

แสดงว่าเขายังพยายามไม่พอนี่หว่า!

เผยเกอคิดในใจ

สำหรับเจ้าเด็กเซี่ยเฟยหยาง ถ้าเขาไม่ทำให้อีกฝ่ายแต้มติดลบสักหนึ่งร้อย ก็ชักจะเสียชื่อเทพชั้นเซียนหมดสิ 555~

ท่านอาจารย์ช่างมองโลกในแง่ดีจริงๆ

ตงเหลยเองก็อดหัวเราะไม่ได้

งั้นก็ขออวยพรให้ท่านอาจารย์สมปรารถนาในเร็ววันแล้วกัน

“แต่ว่าท่านอาจารย์ครับ มีจุดหนึ่งที่น่าสนใจมาก เซี่ยเฟยหยางคนนี้แม้จะมีแต้มความชอบต่อท่านต่ำที่สุด แต่ตัวเลขของเขากลับกระโดดไปมาอย่างหวือหวาผิดปกติเลยครับ”

เผยเกอส่งเสียง “อ๋อ~~” ลากยาว

เรื่องนี้เขาคุ้นเคยดีเลยล่ะ!

คุ้นเคยสุดๆ!

แต่นี่มันไม่ใช่เอกลักษณ์เฉพาะตัวของพวกปากไม่ตรงกับใจหรอกเหรอ พวกประธานจอมเผด็จการทั้งชายทั้งหญิงชอบเล่นสไตล์นี้กันทั้งนั้น

ที่เว่อร์ที่สุดก็คือกราฟรูปฟันปลาของคุณหนูใหญ่บางคน

เซี่ยเฟยหยางเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์นั่น ก็มาสายนี้กับเขาด้วยเหรอเนี่ย

ไม่รู้ทำไม เผยเกอถึงไม่อยากเอาเซี่ยเฟยหยางไปเทียบชั้นกับสองคนนั้นเลยจริงๆ

รู้สึกแค่ว่า…หมอนั่นไม่คู่ควรหรือเปล่านะ?

“มีบางจังหวะ แต้มความชอบที่เซี่ยเฟยหยางมีต่อท่านอาจารย์เคยพุ่งขึ้นไปเป็นบวกด้วยนะครับ แต่พอพ้นจุดนั้นไป ก็ดิ่งวูบลงมาอย่างรวดเร็ว”

เผยเกอลูบคางพลางเอ่ยอย่างปลงๆ “คงโดนความหล่อของฉันกระแทกตาเข้าให้ละมั้ง”

คำพูดนี้ฟังดูอาจจะหลงตัวเองไร้ยางอายไปหน่อย แต่มันคือความจริงแท้ๆ เลย

“ครับ ศิษย์เองก็คิดแบบนั้น ในจังหวะที่ท่านอาจารย์ปล่อยพลังขั้นเทพออกมา เขาอาจจะลืมเรื่องชิงดีชิงเด่นไปชั่วคราว มันคือความชื่นชมที่มีต่อผู้แข็งแกร่งอย่างบริสุทธิ์ใจ”

“แต่พออารมณ์เริ่มเย็นลง พลันตระหนักได้ว่าท่านอาจารย์ตกแฟนคลับได้มากกว่าตัวเอง มันก็เลยแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังและหงุดหงิดงุ่นง่านแทน”

เผยเกอยิ้มมองลูกศิษย์ตัวน้อย เห็นสีหน้ามั่นอกมั่นใจขนาดนี้ ดูท่าคงเตรียมแผนรับมือไว้เรียบร้อยแล้วสินะ

“ลองว่ามาสิ ถ้าให้เธอจัดการกับคนประเภทนี้ เธอจะทำยังไง”

“ศิษย์มีตั้งหลายแผนครับ แต่สำหรับท่านอาจารย์แล้ว มีแค่แผนเดียวเท่านั้น และไม่จำเป็นต้องเลือกทางอื่นเลย”

“หืม?” คำพูดนี้ทำเอาเผยเกอนึกสนใจขึ้นมา

“ตอนนี้เขายังริษยาท่านอาจารย์อยู่ นั่นเพราะท่านอาจารย์ยังออมมือให้อยู่ครับ ท่านอาจารย์ ไม่ต้องไปเกรงใจพวกเขาหรอก เล่นสนุกให้เต็มที่ไปเลย!”

“จนกระทั่งถึงวันที่เขาพบว่า ต่อให้ทุ่มเทสุดกำลังแค่ไหนก็ยังมองไม่เห็นแม้แต่แผ่นหลังของท่านอาจารย์ อยากจะวิ่งตามก็ไล่ไม่ทัน ถึงเวลานั้นเขาก็จะหมดปัญญามานั่งหงุดหงิดไปเอง”

“ความเกลียดชัง ก็จะกลายเป็นการยอมจำนนอย่างแท้จริง”

หรือเผลอๆ คนที่เคยเกลียดท่านอาจารย์มากที่สุดคนนี้ อาจจะพลิกกลับมาเป็นแฟนคลับผู้ภักดีที่สุดของท่านก็ได้

ทว่าต่อคำพูดยืดยาวของตงเหลย เผยเกอกลับตอบสั้นๆ แค่ประโยคเดียว

“วิชาจิตวิทยาของเธอเรียนมาใช้ได้เลยนี่”

“ขอบคุณครับท่านอาจารย์!”

สำหรับตงเหลยแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับคำชมเชยที่ยอดเยี่ยมที่สุด!

สีหน้าของตงเหลยยังคงปั้นหน้านิ่งขรึมดูมีเหตุผลและเที่ยงธรรม ทว่าในใจกลับลิงโลดด้วยความตื่นเต้นยกใหญ่

เขายังใช้เครื่องบันทึกกาลเวลา บันทึกภาพฉากที่ท่านอาจารย์เอ่ยชมเก็บเอาไว้อีกด้วย

เขาจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก ชิชะ~

“แต้มความชอบของหยวนเซียวที่มีต่อท่านอาจารย์อยู่ที่ติดลบ 24 ลดลงมานิดหน่อยครับ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก”

“ช่วงเวลานี้ ในใจของเขากำลังทำเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา นั่นคือการเอาท่านไปเปรียบเทียบกับเผยเซวียนในความทรงจำ”

“เผยเซวียนในความทรงจำงั้นเหรอ ในนิยายต้นฉบับสองคนนี้เคยเจอกันแค่สองครั้งเองไม่ใช่หรือไง” เผยเกอว่า

“เจอกันแค่สองครั้งก็จริงครับ แต่เขากลับใส่ใจและรู้เรื่องของเผยเซวียนเป็นอย่างดี เป็นประเภทที่ว่าเวลาคนอื่นพูดถึงจะทำหน้าดูถูกเหยียดหยาม แต่เผยเซวียนไปร่วมงานแถลงข่าวไหน เคยพูดประโยคอะไรไว้บ้าง เขากลับจำได้แม่นยำทุกรายละเอียดเลยครับ”

โรคจิตชัดๆ นี่มัน…

เผยเกอเกือบจะหลุดปากพูดออกไปแล้ว

อยู่ต่อหน้าลูกศิษย์ ยังไงก็ต้องรักษาความสุขุมไว้สักหน่อยดีกว่า

“ช่างเถอะ สิ่งที่เขาใส่ใจจริงๆ ไม่ใช่เผยเซวียน แต่เป็นตัวเขาในอดีตที่ก้าวข้ามไปไม่ได้ต่างหาก”

ในระดับหนึ่งหยวนเซียวถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว แต่เขากลับยังคงปล่อยวางวันเวลาเก่าๆ ที่ยังไม่มีชื่อเสียงไม่ได้เลย

วันเวลาเหล่านั้นอันที่จริงก็ไม่ได้ยากแค้นอะไรขนาดนั้น ตรงกันข้าม สำหรับเขาแล้วมันกลับมีความสุขเสียด้วยซ้ำ

หยวนเซียวไม่ได้เกิดมาในครอบครัวยากจน ฐานะทางบ้านของเขาดีกว่าหมี่เหลียนกับฉินอวี้ตั้งเยอะ

เพียงแต่ในบ้านหลังนั้น เขาไม่เคยได้รับความรักความอบอุ่นสักเท่าไร

ประกอบกับความดื้อรั้นอยากจะทำเพลง ไม่ยอมทำตามความคาดหวังของพ่อแม่ ก็เลยตัดขาดการติดต่อกับทางบ้านไป

หยวนเซียวให้ความสำคัญกับเพื่อนพ้องไม่กี่คนนั้นมาก เขามองคนพวกนั้นเป็นเหมือนคนในครอบครัว

แม้จะลำบากไปบ้าง แต่เขาก็มีความสุขมาก และรู้สึกถึงอิสระอย่างแท้จริง

ทว่าเพราะไม่มีชื่อเสียง หาเงินได้น้อยเกินไป เพื่อนพ้องที่ร่วมวิ่งตามความฝันมาด้วยกัน บางคนจึงจำต้องถอนตัวออกไป

หยวนเซียวอยากมีชื่อเสียงจนแทบบ้า

เขาอยากจะอยู่ร่วมกับเพื่อนพ้องเหล่านี้ตลอดไป

และเผยเซวียน ก็คือจุดสูงสุดของวงการบันเทิงที่หยวนเซียวสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

คือภาพจินตนาการอันชัดเจนและชวนฝันที่สุดที่เขามีต่อสายอาชีพนี้ ต่อความสำเร็จและชื่อเสียงเงินทอง!

ถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย เดินไปทางไหนก็มีแต่สายตาที่คลั่งไคล้เทิดทูนและหลงใหลส่งมาให้!

พรสวรรค์น่าทึ่ง ความสามารถรอบด้าน หล่อเหลากระชากใจ มีทั้งผลงานทำเงินและรางวัลการันตี มีทั้งชื่อเสียงและฐานแฟนคลับมหาศาล

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ ว่ามีคนที่เปี่ยมด้วยความฝันก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงกี่คน ที่มีความปรารถนาสูงสุดคือการได้เป็นเผยเซวียนคนต่อไป

แต่หยวนเซียวไม่ยอมให้ตัวเองไปอิจฉาคนคนนี้

เขาเกลียดหมอนั่น และอยากจะก้าวข้ามไปให้ได้!

ไม่ใช่คอยวิ่งไล่ตามอย่างไร้สมองเหมือนพวกคนโง่เง่าพวกนั้น เหอะๆ~

แต่พอก้าวเข้ามาในวงการนี้ และมีชื่อเสียงสมใจอยากแล้ว เขากลับพบว่าทุกอย่างไม่ได้สวยงามขนาดนั้นเลยสักนิด

ศักดิ์ศรียังงั้นเหรอ

ไอ้สิ่งที่หยวนเซียวให้ความสำคัญเป็นที่สุดนี้ ส่วนใหญ่แล้วในวงการนี้มันกลับไร้ค่าไม่มีราคาเลยสักแดงเดียว

ผู้คนมากมายยอมทำทุกวิถีทางเพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ ไม่สนใจแม้กระทั่งศักดิ์ศรีหน้าตา

ในสายตาของคนบางกลุ่ม พวกเขาไม่มีวันเทียบชั้นขึ้นไปยืนในจุดที่คู่ควรได้เลย

วินาทีที่แล้วยังส่งยิ้มหวานระรื่นหวังจะสูบเงินจากนาย แต่วินาทีถัดไปก็แอบถ่มน้ำลายรดหลังนายแล้ว

แฟนคลับคอยวิ่งตามแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร

เรื่องพวกนี้สำหรับหยวนเซียวแล้วมันยังห่างไกลจากคำว่าพอมากนัก!

สิ่งที่เขาต้องการ คือการทำให้พวกคนที่เคยอยู่สูงส่ง เคยปฏิเสธพวกเขา ต้องหันมาเคารพเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ และมาคุกเข่าอ้อนวอนเขาต่างหาก!

ทว่าเขากลับไม่ได้มันมา

เขายังคงตกเป็นฝ่ายตั้งรับ แทบไม่ต่างจากเบี้ยล่างที่ใครจะเรียกใช้เมื่อไรก็ต้องมา จะไล่ไปเมื่อไรก็ต้องไป

เพียงเพราะเขายังไม่ได้ก้าวไปสู่จุดสูงสุดของวงการ

และไม่ได้เป็นตัวจริงที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้

ทว่าเผยเซวียน ในอดีตเคยทำสิ่งนั้นได้สำเร็จมาแล้ว

เขาทำให้คนพวกนั้น แค่ได้ร่วมเฟรมกับตนก็ตื่นเต้นดีใจไปได้ตั้งนาน

สามารถทำให้พวกนายทุนมากมายกอบเงินก้อนโตมาอ้อนวอนขอให้เขาไปเล่นหนังให้

ขอยกตัวอย่างง่ายๆ พวกบิ๊กบอสเหล่านั้นเวลาเจอเผยเซวียนในงานอีเวนต์ ต่างก็พยายามสรรหาวิธีเพื่อจะได้เบียดเข้าไปขอถ่ายรูปคู่ด้วย จากนั้นก็เอาภาพจับมือกับเขาไปโพสต์อวดลงในโซเชียลอย่างภาคภูมิใจ

แต่สำหรับพวกดาราไอดอลกระแสอย่างพวกเขา แม้จะเสนอหน้าเข้าไปขอจับมือ คนพวกนั้นก็ยังพยายามเก๊กท่าทางสูงส่งเย่อหยิ่งใส่

มองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยามชำเลืองมองหางตา

จะให้เอาภาพจับมือไปอวดเหรอ

ฝันไปเถอะ ไม่กลัวโดนพวกเพื่อนมหาเศรษฐีด้วยกันหัวเราะเยาะหรือไง

เรื่องพวกนี้ล้วนเกิดขึ้นกับตัวหยวนเซียวจริงๆ มันทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้าเป็นที่สุด

และบังเอิญเหลือเกินที่บอสคนที่จับมือนั้น ภาพถ่ายตอนจับมือกับเผยเซวียน ยังคงแขวนหราอยู่ตรงล็อบบี้บริษัทของพวกเขาจนถึงตอนนี้ เหอะๆ~

และเรื่องนี้นี่เอง ที่ทำให้หยวนเซียวไม่เพียงไม่อาจปล่อยวางเรื่องของเผยเซวียนได้ หนำซ้ำยังเก็บมาฝังใจยิ่งกว่าเดิม

หากจะถามว่า เผยเซวียนมีความหมายอย่างไรต่อหยวนเซียว

นั่นคือฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอน คืออสูรร้ายที่ตามติดดั่งเงาตามตัวจนทำให้จิตใจเขาไม่อาจสงบลงได้

แต่ถ้ามองในมุมของเผยเกอแล้วล่ะก็ มีคำวิจารณ์สั้นๆ แค่ประโยคเดียว

—ว่างจนหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!

ไร้สาระชะมัด!