บทที่ 54 จะอวดอย่างไรให้ดูแนบเนียน

"ท่านอาจารย์ แล้วเรื่องหยวนเซียว อาจารย์วางแผนจะทำยังไงต่อครับ"

ต่อให้เป็นสุดยอดอัจฉริยะรอบด้านอย่างตงเหลย พอต้องมาเจอกับคนที่มีนิสัยบิดเบี้ยวซับซ้อนสุดกู่แบบนี้ เขาก็คิดหาวิธีรับมือดีๆ ไม่ออกเหมือนกัน

ส่วนใหญ่เป็นเพราะยังขาดประสบการณ์ชีวิต

"หึๆ ช่างหัวเขาสิ!"

เผยเกอโบกมือปัดๆ

ขี้เกียจจะพูดถึง

"ปล่อยไปแบบนี้จะดีเหรอครับ"

"คนบางประเภทน่ะ ยิ่งไปให้ค่าก็ยิ่งได้ใจ ปล่อยให้ค่อยๆ เรียนรู้แล้วโตขึ้นมาเองเถอะ"

เขาไม่ได้มีหน้าที่ต้องไปคอยแก้ปมในใจให้คนพรรค์นั้นเสียหน่อย

ขืนเผยเกอลงไปใส่ใจจริงๆ มีหวังอีกฝ่ายยิ่งเหลิงเข้าไปใหญ่

ตงเหลยพยักหน้ารับ

พระเจ้ารักมวลมนุษย์

ท่านอาจารย์ทำเรื่องนั้นได้ก็จริง

แต่ก็ไม่ใช่พ่อพระแม่พระเสียสละที่ไหน

จะช่วยใครสักคน ก็ต้องดูด้วยว่าคนคนนั้นคู่ควรให้ช่วยหรือเปล่า

แน่นอนว่าตงเหลยมั่นใจอยู่เรื่องหนึ่ง

ถ้าวันหนึ่งหยวนเซียวคิดจะก้าวข้ามเงามืดและปมในใจตัวเองขึ้นมาได้จริงๆ ถึงตอนนั้นท่านอาจารย์ก็คงยอมยื่นมือเข้าช่วยอยู่ดี

"สุดท้ายก็นางเอกเป้ยเสี่ยวฉีครับ ตอนนี้แต้มแฟนคลับที่มีต่อท่านอาจารย์อยู่ที่ 26 แต้ม ถึงเมื่อคืนจะฮวบลงไปหน่อย แต่วันนี้ก็เด้งกลับขึ้นมา แถมยังเพิ่มขึ้นอีกเพียบเลยครับ"

เผยเกอยิ้มบาง

เรื่องนี้ต่อให้ตงเหลยไม่บอก เขาก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว

เมื่อคืนคงทำเอาแม่สาวคนนั้นตกใจแทบแย่

แต่เป้ยเสี่ยวฉีเป็นพวกใจกล้า ผ่านไปไม่ถึงวัน นอกจากจะฟื้นตัวกลับมาได้แล้ว พอมาอยู่ต่อหน้าเขา ความกล้าก็เริ่มพองโตขึ้นมาใหม่อีกระลอก

"ท่านอาจารย์ แม่นางเอกคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะครับ ท่านอาจารย์ต้องระวังตัวให้มาก"

"ระวังเหรอ ทำไมล่ะ"

ตงเหลยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จะให้พูดได้ยังไงว่า เขากลัวท่านอาจารย์จะโดนนางเอกใจกล้าบ้าตัณหาคนนั้นกินเต้าหู้เอา!

"เมื่อคืนเธอยังกลัวท่านอาจารย์จนลนลานอยู่เลย แต่วันนี้กลับแกล้งปั่นบรรยากาศชวนจิ้น ศิษย์คิดว่าเธอยังไม่ละทิ้งเจตนาแอบแฝงที่มีต่อท่านอาจารย์แน่ เผลอๆ อาจมีลูกไม้อะไรตามมาอีกก็ได้ครับ"

"…"

แค่กๆ!

เผยเกอสำลักน้ำลายตัวเองทันควัน

ศิษย์ตัวน้อยพูดจาได้ขวานผ่าซากดีแท้

รู้เรื่องพวกนี้ไม่เบาเลยนี่หว่า

ดูไม่ออกจริงๆ ปกตินึกว่าเป็นเด็กหัวโบราณเสียอีก

"ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ท่านต้องใส่ใจบ้างนะครับ ในนิทานพื้นบ้านมีถมเถไป เทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่ผู้ตัดกิเลสมานับพันปี จิตใจนิ่งสงบดั่งสายน้ำ จู่ๆ ก็เกิดมีจิตปฏิพัทธ์ หลงเสน่ห์สาวชาวบ้าน จนถึงขั้นยอม… เอ่อ ท่านอาจารย์ ศิษย์พูดอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ"

ตงเหลยที่กำลังเล่าพล็อตนิทานพื้นบ้านอย่างออกรสพลันชะงักกึก เมื่อสบเข้ากับสายตาเป็นประกายใคร่รู้ของเผยเกอที่จ้องเขม็งมา

"อาจารย์ชักอยากรู้จริงๆ แล้วสิ ตอนที่อาจารย์กักตนอยู่ นอกจากตำราสารพัดวิชาแล้ว เธอยังแอบไปศึกษาอะไรพิเรนทร์พวกนี้มาอีกบ้างเนี่ย"

"…"

"จิ๊ๆ!"

เผยเกอยื่นมือไปประคองหัวกลมมนที่ยังเจือเค้าความเยาว์วัยของศิษย์รัก จับหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจดูให้ถนัดตา

ศิษย์คนนี้เขาไม่ได้ปล่อยให้โตตามมีตามเกิดเสียหน่อย อุตส่าห์เลี้ยงดูอุ้มชูมากับมือแท้ๆ

แต่ดูท่า เขาก็ยังคลาดช่วงเวลาการเติบโตของเด็กคนนี้ไปไม่น้อยอยู่ดี

ถ้าไม่ได้คุยกันวันนี้ เผยเกอก็คงไม่รู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์ของลูกศิษย์ตัวน้อย จะซ่อนความน่ารักน่าเอ็นดูไว้ขนาดนี้!

"ท่างอาจาง… จาทำอาไย…"

แก้มกลมๆ ของตงเหลยถูกเผยเกอบีบจนยู้เป็นก้อนแป้ง แถมยังโดนขยำไปขยำมา

ก่อนจะโดนเผยเกอยีผมบนหัวจนฟูฟ่องเข้าให้อีกชุดใหญ่

ตงเหลยผู้น่าสงสาร ในสายตาของพวกสาวๆ ที่สถานีมิติเวลา เขาออกจะสุขุมและหล่อเหลาแท้ๆ

แถมยังมีบุคลิกเป็นผู้ใหญ่เกินวัยอยู่ไม่น้อย กระทั่งเหล่าศิษย์พี่ที่อายุมากกว่า เวลาอยู่ต่อหน้าเขาก็ยังไม่กล้าลามปาม

แต่วันนี้กลับถูกท่านอาจารย์ของตัวเองจับ "ขยำเป็นก้อนบี้เป็นแผ่นแบน" ถึงอย่างนั้นเสี่ยวตงเหลยก็ไม่ได้คิดจะหลบเลยแม้แต่นิดเดียว

"เด็กน่ะไม่ต้องมาห่วงเรื่องของผู้ใหญ่หรอกน่า อาจารย์จัดการได้!"

มหาเทพตัวร้ายยอมปล่อยมือจากลูกศิษย์ตัวน้อยในที่สุด ก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินจากไป

"มือหนักชะมัด!" ตงเหลยพึมพำพลางนวดแก้มกลมๆ ของตัวเอง

ครู่ต่อมา เขาก็เผยรอยยิ้มน่ารักที่หาดูได้ยากออกมา

ฮี่ๆ~ เดี๋ยวเขาจะไปอวดพวกศิษย์พี่ ว่าท่านอาจารย์เพิ่งจะฟัดหัวเขามาด้วยล่ะ~ <(￣︶￣)>

แล้วภาพจำลองเมื่อกี้ ควรเอาไปเปิดให้พวกศิษย์พี่ดูด้วยดีไหมนะ?

แต่ก่อนหน้านั้น เด็กอัจฉริยะตัวน้อยก็รีบเปิดค้นข้อมูลจากตำราที่เกี่ยวข้องอย่างรวดเร็ว—

วิธีอวดอย่างไรให้ดูแนบเนียนที่สุด?

อวดแบบไหนถึงจะยิ่งกระตุกต่อมอิจฉาได้สะใจกว่าเดิม?

สิบเทคนิคสอนวิธีโชว์เหนือแบบไม่ดูเสี่ยว~

…

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ในบ้านพักต่างก็ติดตามความเคลื่อนไหวบนโลกออนไลน์อยู่เช่นกัน เมื่อเห็นว่าราชาจอเงินเผยใช้คำพูดเพียงประโยคเดียวก็สยบพายุคลื่นลมได้ แถมยังตกแฟนคลับเข้าด้อมมาได้อีกระลอกใหญ่ ทุกคนจึงต่างพากันมองเขาใหม่อีกครั้ง

โดยเฉพาะอดีตแฟนสาวทั้งสามคนของเขา

หมี่เหลียน: "เผยเซวียนไปตาสว่างมาจากไหนกันนะ?"

ฟู่เซียงเสวี่ย: "เมื่อก่อนถ้าเขารู้จักอ้าปาก รู้จักตอบโต้เหมือนตอนนี้บ้าง ก็คงไม่โดนแอนตี้รุมด่ามาหลายปีขนาดนี้หรอก!"

เส้าเจียหราน: "ในที่สุดเขาก็รู้จักอธิบายเรื่องเก่าๆ เสียที นิสัยเมื่อก่อนน่ะเห็นแล้วน่าหงุดหงิดใจจะตายไป!"

คืนนี้ แขกรับเชิญหญิงทั้งสามคนต่างก็นอนดึกกันหมด พวกเธอเอาแต่ไถฟีดแบบเรียลไทม์ที่เกี่ยวกับราชาจอเงินเผยเซวียนไม่หยุด

หมี่เหลียนเป็นคนไม่ค่อยท่องโลกอินเทอร์เน็ตเท่าไร

ข่าวคราวของตัวเธอเองบนอินเทอร์เน็ตก็มีทั้งเรื่องจริงเรื่องเท็จปะปนกันไป แต่เธอไม่ค่อยใส่ใจ และมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเธอมากมายนัก

ทว่าคืนนี้ เมื่อได้เห็นฟีดเรียลไทม์ที่มีแต่คนพูดเข้าข้างราชาจอเงินเผย ชาวเน็ตขาจรต่างก็เทใจไปอยู่ข้างเขาเกือบทั้งหมด บ้างก็หยิบเอาเรื่องเย็บแผลมาเล่นเป็นมีมขำๆ ด้วยความเอ็นดู บ้างก็ชื่นชมว่าเขาตอบกลับได้อย่างเด็ดขาดทรงพลัง

นอกจากนี้ยังมีกลุ่มคนที่หวนนึกถึงวันวาน มาร่วมแชร์ความรู้สึกในอดีตที่เคยชื่นชอบเผยเซวียนให้ทุกคนได้ฟังกัน

ยิ่งได้อ่านสิ่งเหล่านี้ หมี่เหลียนก็ยิ่งข่มตานอนไม่หลับ

หัวใจของเธอเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

เธอดีใจ ที่ในที่สุดก็มีคนยอมออกโรงพูดแทนผู้ชายคนนั้นเสียที

ไม่ใช่มีแต่การใส่ร้ายป้ายสีอย่างมุ่งร้ายและการรุมประณามอย่างไร้เหตุผลอีกต่อไป

หมี่เหลียนนึกย้อนไปว่า เมื่อก่อนเธอก็ชอบท่องโลกอินเทอร์เน็ตเหมือนกัน

ชอบแอบส่องข่าวซุบซิบและข่าวหลุดวงใน ถึงบางเรื่องจะรู้ทั้งรู้ว่าเป็นเรื่องกุขึ้นมา แต่เธอก็ยังนึกสนุกอยากติดตาม

แล้วมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

คงเป็นตอนที่มีคนจ้างหน้าม้า แล้วคนทั้งโซเชียลต่างพากันรุมด่าเผยเซวียนนั่นแหละ

แม้พวกเขาจะเลิกรากันไปแล้ว และจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่อาจปล่อยวางเรื่องนั้นลงได้ทั้งหมด แต่หมี่เหลียนเคยรักคนคนนี้จากใจจริง เธอไม่อยากให้คนที่ตัวเองเคยรักถูกสังคมตราหน้าว่าเป็นปีศาจร้าย

และเขาเองก็ไม่สมควรต้องมารับคำก่นด่ารวมถึงการรุมโจมตีที่ไม่ใช่ความผิดของเขาเลยสักนิด

ฟู่เซียงเสวี่ยและเส้าเจียหรานเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน

หลายปีมานี้ ข่าวคราวที่เกี่ยวข้องกับเผยเซวียนส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องแย่ๆ ทั้งนั้น

จนถึงขั้นที่ว่าพวกเธอเริ่มจะขยาดการได้เห็นชื่อนี้ไปแล้ว

ผู้ชายคนนี้อาจมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่เนื้อแท้แล้วกลับเป็นคนที่ไม่มีใครเกลียดลงได้จริงๆ

ท้ายที่สุดแล้ว อาจเป็นเพราะคนคนนี้ซื่อตรงและจิตใจดีเกินไปนั่นเอง

คนที่ดีงามและอ่อนโยนถึงเพียงนั้น แม้สุดท้ายจะไม่ได้ลงเอยกัน แต่ในส่วนลึกของหัวใจ ก็ยังคงหวังให้เขามีชีวิตที่ดีอยู่เสมอ