บทที่ 55 ชายผู้พิชิตได้ทั้งวงการบันเทิง!

เช้าวันรุ่งขึ้น เผยเกอตื่นแต่เช้าตรู่ตามความเคยชิน

หลังรดน้ำต้นไม้ใบหญ้าเสร็จ เขาก็ออกไปวิ่งจ็อกกิ้งยามเช้า

พอวิ่งไปตามทางได้สองรอบ เขาก็เอ่ยถามตากล้องด้วยความสงสัย

"วันนี้หยวนเซียวไม่มาวิ่งเหรอครับ"

"…"

ตากล้องถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้เลยว่าราชาจอเงินเผยถามคำถามนี้ออกมาด้วยความรู้สึกแบบไหนกันแน่

แม้แต่คนดูในห้องไลฟ์ก็เริ่มสงสัยขึ้นมาอีกระลอก—

ตกลงราชาจอเงินเผยนี่ใสซื่อจริง หรือว่าเป็นจอมเจ้าเล่ห์ตัวพ่อกันแน่

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ คนส่วนใหญ่คงคิดว่าราชาจอเงินเป็นหนุ่มหล่อผู้แสนบริสุทธิ์ผุดผ่อง

อย่างมากก็แค่มีมุมร้ายเดียงสาแบบน่ารักๆ นิดหน่อย

แต่หลังจากผ่านมรสุมเมื่อคืนและการสั่งสอนจาก "จักรพรรดิเย็บแผล" มาแล้ว ทุกคนก็ไม่กล้าคิดแบบนั้นอีกต่อไป

ส่วนใครที่ยังคิดแบบเดิมอยู่ ก็คงบอกได้คำเดียวว่า คนที่ไร้เดียงสาคงไม่ใช่จักรพรรดิเย็บแผลหรอก แต่เป็นคนดูผู้แสนซื่อพวกนี้ต่างหาก~

"คุณเผยครับ หยวนเซียวรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะครับ วันนี้คงมาวิ่งไม่ไหวแล้ว"

ตากล้องตอบไปตามความจริง

"อ๋อ ครับ เมื่อวานผมบอกว่าจะชวนเขามาวิ่งด้วยกัน พอไม่เห็นก็เลยลองถามดูน่ะครับ"

พอไม่มีหยวนเซียว อารมณ์อยากวิ่งของเผยเกอก็หดหายไปเกินครึ่ง

น่าผิดหวังชะมัด!

'ดูท่าความแค้นของหมอนั่นที่มีต่อผมก็คงมีแค่นี้สินะ นึกว่าจะยอมเหนื่อยตายดีกว่ายอมเสียหน้าเป็นคนขี้ขลาดต่อหน้าผมซะอีก'

เผยเกอนึกบ่นในใจ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องวิ่งอยู่ดี

เจ้าเด็กนั่นน่าจะกำลังแอบดูไลฟ์ของเขาอยู่ ถ้าอย่างนั้นก็วิ่งเหยาะๆ สักสี่สิบกิโลเมตรเพื่อเหยียดหยามหมอนั่นให้หนำใจไปเลยแล้วกัน!

สี่สิบกิโลเมตร นั่นหมายความว่าจะต้องวิ่งเลียบฝั่งตรงข้ามแม่น้ำถึงสี่สิบรอบ ใครที่ได้ยินตัวเลขนี้ต่างก็พากันอึ้งจนตาค้าง

[ความอึดของราชาจอเงินนี่ของจริงว่ะ!]

[สายรุกตัวพ่อชัดๆ!]

[ตอนแรกเห็นเขาหน้าตาหล่อเหลาแถมเก่งรอบด้าน นึกว่าจะเป็นสายรับคนแกร่งซะอีก! แต่พอเห็นเขาวิ่งสี่สิบรอบหน้าตาเฉย ฉันว่าไม่มีใครกดราชาเผยลงแล้วล่ะ!]

[อย่าว่าแต่เรื่องแรงเลย เทียบพลังต่อสู้แล้วคนพวกนั้นยังกล้าคิดจะกดจักรพรรดิเย็บแผลของฉันอีกเหรอ?! โดนกดเส้นประสาทเวกัสทีเดียว ก็นอนนิ่งเป็นเด็กดีแล้วจ้า]

[ระวังหัวแตกจนต้องเย็บยี่สิบกว่าเข็มอีกรอบนะจ๊ะ!!]

[วันแรกฉันยังลงเรือฉีเซวียนอยู่เลย! น้องเสี่ยวฉีดุดันขนาดนั้น ฉันยังเชียร์ให้จับราชาเผยกลืนลงท้องให้ได้อยู่เลย ผ่านไปคืนเดียว ฝันสลายหมดแล้ว…]

[555! ฉันก็ด้วย! ตอนแรกยังดีใจอยู่เลยว่าในที่สุดรายการหาคู่ก็มีคู่หญิงรุกชายรับที่สมบูรณ์แบบสักที ทั้งคาแรกเตอร์ทั้งหน้าตาก็ระดับท็อป เข้ากันสุดๆ แต่ตอนนี้ขอยอมคุกเข่าให้เลย จักรพรรดิเย็บแผลคือที่สุดตลอดกาล ผู้ชายที่คุณไม่มีวันกดลงได้ชั่วชีวิต!]

[ราชาเผยของฉันคือผู้ชายที่รุกได้ทั้งวงการบันเทิงย่ะ!]

[ราชาเผยโคตรเท่!]

ตงเหลยมองข้อความคอมเมนต์พวกนี้ที่ไหลผ่านหน้าจอ พลางกดแคปเจอร์รัวๆ

เขาจะเก็บภาพพวกนี้ไว้ส่งให้ท่านอาจารย์ดู จะได้ทำให้ท่านอาจารย์อารมณ์ดี ( •̀ ω •́ )y

ถ้าเผยเกอรู้ว่าคนดูในห้องไลฟ์ชมเขาขนาดนี้ แถมยังชมได้ตรงจุดเป๊ะๆ ล่ะก็ เขาคงวิ่งเพิ่มอีกสักสิบยี่สิบรอบเป็นแน่

หลังจากวิ่งไปหลายสิบรอบจนเหงื่อซึม พอกลับมาเผยเกอก็อาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปทั้งตัว

เป้ยเสี่ยวฉีตื่นแล้ว แถมยังลงมือทำอาหารเช้าด้วยตัวเองอีกต่างหาก

"อรุณสวัสดิ์ครับ"

เผยเกอเอ่ยทักทายเธอ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ พี่ตื่นเช้าจังเลยนะคะ"

"ชินแล้วน่ะครับ" เผยเกอบอก

"ฉันไม่ไหวหรอกค่ะ ฉันชอบนอนตื่นสาย แถมยังติดเตียงอีกต่างหาก"

"ช่วงเช้าไม่มีกิจกรรมอะไรนี่ครับ เธอจะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะ"

"แต่ต้องทำอาหารเช้านี่คะ…"

"ให้ผมทำอาหารเช้าก็ได้ แล้วเธอค่อยรับผิดชอบมื้อกลางวันหรือมื้อเย็นแทน แบบนี้ดีไหมครับ" เผยเกอเสนอ

"อ๊ะ ได้จริงๆ เหรอคะ"

"ไม่มีปัญหาครับ"

ในอดีตเผยเกอก็เป็นพวกชอบนอนตื่นสายเหมือนกัน ประเภทที่ว่าถ้าไม่เที่ยงก็ขี้เกียจลุกจากเตียงนั่นแหละ

ดังนั้นเขาจึงเข้าใจหัวอกคนชอบนอนตื่นสายเป็นพิเศษ

ขอแค่ไม่กระทบเรื่องงานก็พอแล้ว

เป้ยเสี่ยวฉีรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจจนล้นปรี่

ถึงกับแอบคิดสงสัยขึ้นมาว่า ราชาจอเงินจอมปีศาจคนเมื่อคืนก่อนนั้น เป็นแค่ภาพหลอนที่เธอคิดไปเองหรือเปล่านะ

พอกินข้าวเสร็จ เผยเกอก็รับหน้าที่ล้างจาน

เป้ยเสี่ยวฉีคิดจะเบียดตัวเข้าไปในครัวเพื่อใกล้ชิดกับเทพบุตรสุดหล่อสักหน่อย

"ล้างจานเป็นหน้าที่ของผม เธอไม่ต้องมาแย่งหรอกครับ ออกไปเล่นข้างนอกเถอะ"

เผยเกอยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่มือกลับออกแรงชนิดไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ดันเป้ยเสี่ยวฉีออกจากห้องครัว แล้วปิดประตูปังใส่ทันที

"ฮือออ…"

เป้ยเสี่ยวฉีแอบร้องไห้กระซิกอยู่ในใจ

เทพบุตรยังคงเข้าถึงยากเหมือนเดิมเลย~

ไม่เปลี่ยนไปสักนิดเดียว!

เผยเกอก็เหนื่อยใจเหมือนกัน

เป้ยเสี่ยวฉีเป็นพวกไม่ยอมถอดใจง่ายๆ และชอบได้คืบจะเอาศอก

กับคนประเภทนี้ ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง ตราบใดที่ไม่อยากให้ความหวัง ก็จำเป็นต้องตั้งการ์ดป้องกันอย่างรัดกุมในระดับหนึ่ง

ช่วงสาย ทีมงานของรายการนำการ์ดเชิญใบหนึ่งมาส่งให้

เชิญคู่รักจำลองทั้งสี่คู่ไปร่วมพิธีมงคลสมรสของคู่บ่าวสาวฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ

โดยต้องเตรียมของขวัญแสดงความยินดีไปกันเอง

"เรียลลิตี้หาคู่แนวทดลองใช้ชีวิตแต่งงานเนี่ย กิจกรรมแต่ละช่วงจัดได้น่าสนใจดีแฮะ"

เผยเกอรำพึงขึ้นมา

ในอดีตเขาเคยเข้าร่วมเรียลลิตี้หาคู่มาแล้วสองรายการ รายการหนึ่งไปในฐานะแขกรับเชิญหญิง ส่วนอีกรายการไปในฐานะแขกรับเชิญชาย

ไม่ว่าจะไปในฐานะไหน ขอแค่เป็นเรียลลิตี้หาคู่ที่มีเขาเข้าร่วม ผู้ชมต่างแซวกันว่าเป็นรายการวาไรตี้สุดพิลึกแต่มหัศจรรย์ที่มี "ครบทุกอย่างยกเว้นความรัก"

สำหรับรายการนี้ การจัดกิจกรรมในแต่ละช่วงถือว่าแปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร

แถมยังพุ่งเป้าไปที่เรื่องราวชีวิตของคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันทั้งนั้น

คนสองคนมาสร้างครอบครัวด้วยกัน ย่อมหลีกเลี่ยงการเข้าสังคมและการผูกมิตรไปไม่ได้

เรื่องการให้ของขวัญแก่ผู้อื่น ดูเหมือนง่าย แต่บ่อยครั้งมักกลายเป็นชนวนเหตุให้สามีภรรยาทะเลาะกัน

เมื่อเจอกับโจทย์นี้ ทั้งสี่คู่จำลองต่างมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป

"คิดยากจังเลย ตอนเพื่อนสนิทฉันแต่งงาน ฉันใส่ซองให้อย่างเดียวเลยนะ แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีเงินติดตัวกันสักบาท ของอะไรแถวนี้ก็ไม่มี จะเอาอะไรไปให้ล่ะเนี่ย"

เส้าเจียหรานมองการ์ดเชิญด้วยสีหน้าลำบากใจ

เซี่ยเฟยหยางคิดในใจ คนไม่รู้จักสองคนแต่งงานกัน ทำไมฉันต้องมาเปลืองสมองคิดด้วย อีกอย่าง ตัวท็อปอย่างฉันยอมโผล่หน้าไปร่วมงานแต่งงานของพวกเขาก็เอาไปคุยโม้ได้ทั้งชาติแล้ว ยังจะต้องให้อะไรอีก

แน่นอนว่าคำพูดพรรค์นี้ย่อมพูดออกไปตรงๆ ไม่ได้

"ของขวัญอยู่ที่ใจครับ ขอแค่ความจริงใจของพวกเราส่งไปถึงคู่บ่าวสาวก็พอแล้ว"

"จะไปมือเปล่าเหรอ" เส้าเจียหรานส่ายหน้า "ดูไม่ค่อยดีมั้ง"

"งั้นให้ลายเซ็นพวกเราดีไหมครับ"

ลายเซ็นของพวกเขาก็เอาไปขายได้เงินตั้งหลายบาทอยู่นะ

คราวนี้เส้าเจียหรานไม่ได้คัดค้าน

แม้เธอจะไม่หลงตัวเองเท่าเซี่ยเฟยหยาง แต่เธอก็เป็นดาราสาวดาวรุ่งแถวหน้า

สองปีมานี้มีแต่คนตามประจบเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ

คนที่ชินกับการถูกประคบประหงม มักจะมีความคิดที่หลงระเริงไปตามสภาพแวดล้อมได้ง่าย

เส้าเจียหรานเองก็เช่นกัน

เธอคิดว่า คู่บ่าวสาวก็ยังเป็นคนหนุ่มสาวกันอยู่ทั้งคู่ ไม่แน่อาจจะเป็นแฟนคลับของเธอด้วยซ้ำ

ถ้าให้ลายเซ็นไป พวกเขาก็น่าจะดีใจมาก

ทางฝั่งของหยวนเซียวกับหมี่เหลียนดูติดดินกว่าเยอะ

"ฉันจะร้องเพลงแต่งงานให้คู่บ่าวสาวสักเพลง อวยพรให้พวกเขาถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร หวานชื่นกันตลอดไปค่ะ!" หมี่เหลียนเสนอ

"พี่ ผมเล่นดนตรีคลอให้"

"ไม่ร้องด้วยกันเหรอ" หมี่เหลียนถาม

หยวนเซียวส่ายหน้า "พี่ร้องเพลงเพราะขนาดนั้น ผมชอบฟังพี่ร้องมากกว่า"

ทุกคนต่างชมว่าครั้งนี้หยวนเซียวทำตัวดี พูดจาเข้าหู

ทว่ามีเพียงหยวนเซียวเท่านั้นที่รู้แก่ใจ ว่าเขาไม่อยากไปเต้นแร้งเต้นกาในงานแบบนั้น

มันดูกระจอก

ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ในอดีตตอนที่วงคว้างอู่ยังไม่ดัง เพื่อความอยู่รอด นอกจากจะไปช่วยเปิดเวทีสร้างบรรยากาศในงานอีเวนต์ต่างๆ แล้ว พวกเขายังเคยไปรับจ้างแสดงในงานแต่งงานของคนอื่นด้วย

ทั้งร้องทั้งเต้น พยายามบิวต์อารมณ์สุดชีวิต เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ได้เงินมาเพียงหยิบมือ แถมยังโดนคนอื่นนินทาอยู่บ่อยครั้ง พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ก็รู้สึกว่าน่าอับอายเหลือเกิน

พอได้ขึ้นเวทีใหญ่แล้ว ใครจะอยากก้มมองสถานที่พรรค์นั้นอีกล่ะ

มันมีแต่จะทำให้เขานึกถึงอดีตที่ไม่อยากจำ และหยวนเซียวก็ไม่อยากให้ใครขุดคุ้ยเรื่องราวเหล่านั้นของพวกเขาขึ้นมาอีกแล้ว