บทที่ 57 ถึงเวลาเล่นเหลี่ยมกับผู้กำกับอีกแล้วสินะ เหอะๆ!

ราชาเผยเป็นที่ชื่นชอบขนาดไหน เห็นได้ชัดเจนจากเรื่องนี้เลย

เขาเพิ่งมาที่นี่ได้แค่สองวัน ก็คว้าใจชาวบ้านแถบนี้ไปได้เพียบแล้ว

เสน่ห์ดึงดูดใจอันล้นเหลือบวกกับทักษะการเข้าสังคมแบบแนบเนียนขั้นเทพขนาดนี้ พวกตัวพ่อตัวแม่สายเข้าสังคมตัวจริงยังต้องยอมกราบ

[นี่สิถึงจะเรียกว่าสายเข้าสังคมของแท้! พวกที่พุ่งเข้าไปตีสนิทโต้งๆ แล้วชวนคุยแบบเดดแอร์เทียบไม่ติดฝุ่นเลย]

[5555! ราชาเผยของฉันบางทีไม่ต้องพูดสักคำ ก็กวาดคะแนนความเอ็นดูไปเต็มกระเป๋าแล้ว]

[นี่มันมิติใหม่ของสายเข้าสังคมชัดๆ! อิจฉาเวอร์!]

แม้จะยังมีพวกแอนตี้กับพวกที่ชอบอ้างตัวว่าเป็นกลาง ยืนกรานหัวชนฝาว่าทั้งหมดนี้คือเตี๊ยมบทไว้ทั้งนั้น

แถมยังบอกอีกว่าตอนนี้หนิงหัวกำลังอยากร่วมงานกับเขาต่อ นี่มันเป็นการปั่นกระแสโปรโมตให้เขาล่วงหน้าชัดๆ ฟังดูมีเหตุมีผลน่าเชื่อถือสุดๆ

ทว่าผู้ชมคนอื่นแค่สวนกลับประโยคเดียวก็ทำเอาพวกนั้นหุบปากสนิท

[อ้าวเหรอ? ตอนที่เผยเซวียนโดนด่าก่อนหน้านี้ พอแฟนคลับบอกว่าทีมงานจัดฉาก ไม่ใช่พวกแกหรอกเหรอที่แหกปากลั่นว่ามันเป็นสันดานของเขาเอง รายการนี้ไม่มีบทสักนิดน่ะ?]

ตอกกลับหงายเงิบ!

ตั้งแต่เผยเกอมาร่วมรายการนี้ เขาก็ทำผลงานได้ดีมาโดยตลอด

แต่พวกแอนตี้ก็ยังพยายามหาเรื่องจับผิด บอกว่าเขาไม่ให้เกียรติแขกรับเชิญคนอื่น

ก็เรื่องตอนหยวนเซียวนั่นแหละ

ตอนนั้นหยวนเซียวยืมมือฉินอวี้มาเหน็บแนมราชาจอเงินเผย แต่เผยเกอกลับนั่งวาดตัวการ์ตูนจิ๋วเฉย

พอสบช่องให้พวกแอนตี้คว้าไว้ได้ ก็เอาเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้มาวนด่าซ้ำไปซ้ำมาไม่ยอมเลิก

แฟนคลับของราชาจอเงินเผยเคยพูดว่านี่อาจเป็นบทของรายการ ก็โดนพวกแอนตี้รุมสับเละ

แถมยังพยายามพิสูจน์แทบตายว่ารายการนี้เรียลสดไม่มีสคริปต์เด็ดขาด

คราวนี้เลยกลายเป็นการตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่!

[ขำจนขากรรไกรค้าง! คนพวกนี้จะสองมาตรฐานไปถึงไหน พอเผยเซวียนได้คำชมก็บอกมีบท พอโดนด่าก็บอกเป็นที่ตัวเขาเอง]

[ราชาเผยน่าสงสารเกินไปแล้ว ดูพวกดาราท็อปเทรนด์สิ พอด้านดีก็ยกให้เป็นความดีความชอบของพี่ๆ ตัวเอง พอด้านแย่ก็โบ้ยให้ทีมงานรับจบหมด พอมาเป็นเขา ไหงกลับตาลปัตรหมดเลยล่ะเนี่ย นี่มันบทตัวเอกสายสู้ชีวิตผู้แสนอาภัพชัดๆ?]

เรื่องพวกนี้ในโลกอินเทอร์เน็ตก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปใส่ใจมากนัก วงการแฟนคลับกับแอนตี้ตีกันถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว

เพียงแต่ยิ่งเรียลลิตี้หาคู่นี้ดังระเบิดขึ้นเท่าไหร่ คนที่ชอบราชาเผยก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คนที่ยอมออกมาพูดให้ความเป็นธรรมแก่เขาก็มีมากขึ้นเช่นกัน

อย่างน้อยก็ไม่ตกเป็นฝ่ายโดนพวกหน้าม้ากดหัวเยาะเย้ยอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป

โดยเฉพาะเสน่ห์เฉพาะตัวอันโดดเด่นที่เผยเกอแสดงออกมาระหว่างถ่ายรายการ รวมถึงทักษะการมีปฏิสัมพันธ์ที่ลื่นไหลเป็นธรรมชาติดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน—

ทำเอาชาวเน็ตจำนวนมหาศาลจำพวก 'ปากเก่งในเน็ต แต่ชีวิตจริงพูดไม่กี่คำหน้าก็แดงก่ำ' พากันนับถือจนหมดใจ

ตัวเผยเกอเองไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องนี้มันยอดเยี่ยมตรงไหน

แต่พอย้อนมองกลับไป ในลานบ้านมี 'น้ำใจของชาวบ้าน' กองพะเนินจนแทบจะเต็มมุมหนึ่ง แถมในตู้เย็นยังมีทั้งเครื่องเคียงและผลไม้นานาชนิด…

มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

ก็นะ!

เขานี่มันเสน่ห์แรงจริงๆ

และคนอย่างเขา ปกติก็มีคติบุญคุณต้องทดแทนอยู่แล้ว

ชาวบ้านดีกับเขา เขาก็ต้องแสดงน้ำใจตอบแทนให้มากหน่อย

ครั้งนี้ประจวบเหมาะกับที่คู่บ่าวสาวฝั่งตรงข้ามแม่น้ำกำลังจะแต่งงาน เผยเกอก็อยากจะมอบคำอวยพรให้พวกเขาจากใจจริง

เป้ยเสี่ยวฉีกำลังนั่งกินส้มที่ชาวบ้านให้เผยเกอไปพลาง สมองก็แล่นคิดหาของขวัญที่จะมอบให้คู่บ่าวสาวไปพลาง

ดัมเบลโดนปัดตกไปแล้ว

ส่วนดาบยักษ์ก็แปลกประหลาดเกินไป แถมในงานมงคลสมรส มอบของพรรค์นั้นไปก็ดูไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ?

"พี่คะ ฉันเพิ่งค้นดูในเน็ตมา แถวนี้เวลาคนแต่งงานกัน มักจะได้พวกของประดับคริสตัล หมอนชา อะไรทำนองนี้กันเยอะเลยค่ะ"

เผยเกอตาวาวขึ้นมาทันที

ในที่สุดน้องเสี่ยวฉีก็ให้ข้อเสนอแนะที่เข้าท่าสักที

"แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีทั้งของประดับคริสตัลหรือหมอนชานี่สิคะ ไม่งั้นพวกเราเอา… ฮิๆ!"

เป้ยเสี่ยวฉีเดินไปที่ริมหน้าต่าง สายตาหยุดอยู่ที่กระถางดอกไม้สองกระถางของเผยเกอ

มือไม้ยังแอบเอื้อมไปแตะกลีบดอกไม้สีชมพูดอกหนึ่งเข้าให้

พริบตานั้น เป้ยเสี่ยวฉีสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากสายตาของเผยเกอ

เธอสะดุ้งเฮือก รีบหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน

"ล้อเล่นน่า ฉันรู้ว่าสองกระถางนี้เป็นของรักของหวงของพี่ ฮ่าๆ! ฉันสัญญาเลยว่าจะไม่แตะต้องพวกมันเด็ดขาด จริงๆ นะคะ~"

จริงๆ แล้วดอกไม้สองกระถางนี้ไม่ได้ถึงขั้นเป็นของรักของหวงอะไรของเผยเกอหรอก

แต่มันเป็นสิ่งที่เขาลงมือย้ายกระถาง ตัดแต่งกิ่ง และรดน้ำด้วยตัวเองจริงๆ

เวลาไม่มีอะไรทำแล้วนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เผยเกอก็มักจะนั่งมองดอกไม้สองกระถางนี้เพลินๆ

ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ

"ไม่ใช่หวงหรอก แต่ถ้าจะเอาไปเป็นของขวัญ มันดูมีน้ำหนักไม่พอต่างหาก" เผยเกอกล่าว

นี่มันก็แค่ดอกไม้ที่พบเห็นได้ทั่วไปตามชานเมือง สำหรับคนที่นี่แล้วมันแทบไม่ต่างอะไรจากวัชพืชริมทางเลย

ถึงแม้ตอนนี้เผยเกอจะดูแลจนมันดูสวยงามน่ามองแล้วก็เถอะ แต่นำไปมอบเป็นของขวัญให้คนอื่นก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ

"อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ"

เป้ยเสี่ยวฉีคิดตามแล้วก็เห็นด้วยกับที่เขาพูด

"เมื่อกี้เธอว่าส่งหมอนชาใช่ไหม" เผยเกอถามซ้ำ

"ใช่ค่ะ"

"งั้นพวกเราให้หมอนชาสักคู่หนึ่งแล้วกัน"

"คะ? แต่พวกเราไม่มีนี่นา"

"พวกเราทำกันเองสิ"

"?!" เป้ยเสี่ยวฉีเบิกตากว้าง

ทำหมอนชาเองเนี่ยนะ?

ทำยังไงล่ะนั่น?

ไม่เหมือนกับคนรุ่นใหม่ในยุคนี้ที่พอขาดอะไรก็ชอบใช้เงินแก้ปัญหาด้วยการซื้อ เผยเกอเคยใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยที่ข้าวของเครื่องใช้ขาดแคลนมาก่อน ทักษะงานฝีมือจึงเก่งกาจเป็นเลิศ

ทำเป็นแทบทุกอย่าง

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าเขาจะไปเยือนอาณาจักรหรือชนเผ่าที่ล้าหลังแห่งใด เขาก็มักจะนำสิ่งแปลกใหม่เข้าไปเผยแพร่ที่นั่นเสมอ

เขาคือผู้เผยแพร่อารยธรรมและวัฒนธรรม เรื่องแค่นี้ไม่มีทางคณามือเขาอยู่แล้ว

รายการนี้จับแขกรับเชิญมาปล่อยไว้ในหมู่บ้านที่ค่อนข้างตัดขาดจากโลกภายนอก แถมยังห้ามใช้เงินสดและห้ามช้อปปิ้งออนไลน์ ซึ่งสภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อฝีมือของเผยเกอเลยสักนิด

ตรงกันข้าม มันยิ่งช่วยดึงให้เห็นความต่างชั้นระหว่างเขากับแขกรับเชิญคนอื่นๆ ชัดเจนขึ้นไปอีก

"คู่บ่าวสาวคู่นั้นจะแต่งงานกันวันมะรืน คำนวณเวลาดูแล้วก็ทันเหลือเฟือ"

เผยเกอวางแผนการอย่างรวดเร็ว

เมื่อมั่นใจว่าทำได้จริง เขาก็เอ่ยปากชวนเป้ยเสี่ยวฉี

"พวกเราสองคนมาร่วมมือกันทำหมอนชาคู่บุพเพสันนิวาสให้คู่บ่าวสาวกันดีกว่า!"

ดวงตาของเผยเกอเป็นประกายวิบวับ ราวกับในที่สุดก็ได้เจอเรื่องที่น่าสนุกเข้าแล้ว

ทั้งร่างดูเปี่ยมไปด้วยพลังล้นเหลือ

"…ได้ค่ะ!" เป้ยเสี่ยวฉีเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เธออดไม่ได้ที่จะแอบรำพึงในใจอีกครั้ง: ผู้ชายคนนี้จะหล่อไปไหนเนี่ย! เห็นทีไรก็อดใจไม่ให้จ้องนานๆ ไม่ได้ทุกที

การมอบหมอนชาเป็นของขวัญแต่งงานถือเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว

นอกจากจะใช้งานได้เหมือนหมอนทั่วไปแล้ว ยังมีสรรพคุณทางสุขภาพอีกด้วย

กลิ่นหอมละมุนของใบชาจะช่วยให้หลับสบาย ผ่อนคลายประสาท ทั้งยังช่วยป้องกันไรฝุ่นและยับยั้งแบคทีเรีย

ไม่เพียงแต่มีความหมายมงคล แต่ยังดูดีมีระดับอีกต่างหาก

จากนั้น ภายใต้การนำของเผยเกอ ทั้งสองคนก็เริ่มลงมือทำหมอนชากัน

อันดับแรกสุดก็คือใบชา

ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน!

เมื่อเช้าตอนออกไปวิ่งจ๊อกกิ้ง เผยเกอเพิ่งจะได้รับใบชาที่ชาวบ้านมอบให้มาพอดี คราวนี้เลยได้เอามาใช้ประโยชน์จนได้

เริ่มจากนำใบชาไปแช่น้ำ จากนั้นก็นำไปตากให้แห้ง

แต่ยังขาดวัตถุดิบจำเป็นอีกสองสามอย่าง

ผ้าคลุมหมอนกับไส้หมอนพวกนี้มีของสำรองอยู่หรอก แต่มันไม่ผ่านมาตรฐานของเผยเกอ

เขายืนครุ่นคิดอยู่ในห้องนั่งเล่นครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินกลับไปจิบชาอ่านหนังสือต่อ

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง เขาก็บอกว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อย

ตอนจะไป ยังหยิบทับทิมที่ชาวบ้านให้ติดไม้ติดมือไปด้วย

พอแกะออก เมล็ดทับทิมที่ใสกระจ่างราวกับอัญมณีก็ดูน่ากินสุดๆ ชวนให้น้ำลายสอ

หลังจากเผยเกอก้าวออกจากประตูบ้าน เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็บังเอิญเจอกับผู้กำกับจินเฉิงซีที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

"ผู้กำกับจิน"

"คุณเผย ออกมาเดินเล่นเหรอครับ?"

"ครับ นี่ทับทิมที่ชาวบ้านให้มา หวานมากเลยนะ ลองชิมดูไหมครับ?"

เผยเกอเอ่ยพลางยื่นทับทิมครึ่งซีกในมือซ้ายไปให้จินเฉิงซี

"ดีเลยครับ!"

จินเฉิงซีรีบรับมาทันที

พอลองชิมดู

"โห! หวานเจี๊ยบเลย! ทับทิมนี้ไม่รู้มีขายที่ไหนบ้าง เดี๋ยวผมต้องไปหาซื้อบ้างแล้ว"

"ครับ ถ้าอร่อย อีกครึ่งซีกนี้ผมยกให้คุณด้วยเลย" เผยเกอยื่นอีกครึ่งซีกในมือขวาให้เขาด้วย

"ขอบคุณครับคุณเผย"

จินเฉิงซีรับมาอย่างเบิกบานใจ แล้วก็กินอย่างเอร็ดอร่อย

พอกินทับทิมไปจนเกือบหมดลูก เผยเกอก็ตบไหล่เขาเบาๆ

"ผู้กำกับจิน ทับทิมอร่อยไหมครับ?" เขายิ้มอย่างอ่อนโยนเป็นกันเอง

"อื้มๆ อร่อยมากเลยครับ!"

"อร่อยก็ดีแล้วครับ แต่คุณก็รู้ใช่ไหมว่า ในโลกนี้ไม่มีของกินฟรีหรอกนะ"

"…" จินเฉิงซีตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที