บทที่ 58 ไม่มีใครหนีพ้นออร่าเสน่ห์ของราชาจอเงินเผยได้สักคน!

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันอึ้งทึ่งกับลีลาชั้นเชิงของราชาจอเงินเผยไปตามๆ กัน

กล้าวางแผนตลบหลังผู้กำกับเนี่ยนะ?

เซียนเกินไปแล้ว!

ผู้ชมตาไวบางคนชี้ว่า ราชาจอเงินเผยล็อกเป้าผู้กำกับเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

แกล้งทำเป็นเดินเอื่อยเฉื่อยเหมือนไม่มีอะไรทำ แต่ความจริงแอบสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา

พอเหลือบเห็นผู้กำกับเดินกลับมาจากห้องน้ำ ก็บิผลทับทิมที่ชาวบ้านให้มา แล้วเดินออกไปสร้างสถานการณ์บังเอิญเจอเหยื่อกระเป๋าหนักทันที

แถมยังกลัวผู้กำกับจินจะเปลี่ยนใจ เลยจงใจรอให้อีกฝ่ายกินจนเกือบหมดก่อนค่อยเปิดปากเจรจา

จิ้งจอกเฒ่าตัวจริงเสียงจริงชัดๆ!

“คุณเผย คุณวางแผนหลอกผมนี่!” จินเฉิงซีตัดพ้ออย่างน้อยอกน้อยใจ

ราชาจอเงินเผยในรายการ ถึงบางครั้งจะดูกวนประสาทไปบ้าง แต่โดยรวมก็เป็นคนดีนี่นา~

ทำไมพอมาถึงเขา กลับเปิดฉากด้วยลูกไม้ตลบหลังกันแบบนี้ล่ะ

ช่างไร้ความปรานีเสียจริง~

เผยเกอยกมือแตะจมูกแก้เก้อ “ผู้กำกับจิน ผมเองก็จนปัญญาครับ ไม่มีอะไรติดตัวสักอย่าง มันก็ต้องใช้สมองกันหน่อยสิครับ”

พูดพลางเผยเกอก็ดึงอมยิ้มยักษ์ที่เด็กน้อยให้มาเมื่อเช้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ตัดเรื่องรสชาติของมันทิ้งไปก่อน ภาพหนุ่มหล่อขั้นเทพถืออมยิ้มสีสันสดใสไว้ในมือ แถมยังทำหน้าตาไร้เดียงสาใสซื่อ มันช่างเป็นภาพที่กระตุกหัวใจคนดูเหลือเกิน

“หรือว่า…ผมให้อันนี้คุณด้วยดีไหมครับ?”

เผยเกอยื่นอมยิ้มออกไป สีหน้ายังเจือความเสียดายอยู่นิดๆ

“…”

จินเฉิงซีโดนดาเมจโจมตีเข้าเต็มเปา!

เขารู้อยู่แก่ใจว่าคนตรงหน้าคือระดับราชาจอเงิน

อัจฉริยะด้านการแสดงตัวพ่อ!

ทว่าวินาทีนี้สติสัมปชัญญะกลับเตลิดเปิดเปิง ฝืนทนได้ไม่ถึงวินาทีก็ยอมแพ้ราบคาบ

ในหัวมีแต่ความคิดแล่นพล่านไม่หยุด—

‘กรี๊ด! ราชาจอเงินเผยกำลังอ้อนฉันอยู่เหรอเนี่ย?’

‘นี่เขากำลังขอร้องฉันอยู่ใช่ไหม?’

‘พี่เผยน่ารักเกินไปแล้ว~ ผู้ชายคนหนึ่งจะน่ารักขนาดนี้มันไม่ผิดกฎหมายไปหน่อยเหรอ?’

ในฐานะผู้กำกับรายการวาไรตี้ชื่อดัง จินเฉิงซีเคยเจอคนดังมาออดอ้อนนับครั้งไม่ถ้วน มีทั้งดาราชายดาราหญิง บางครั้งดาราชายทำเสียงกระเง้ากระงอดใส่ เขายังรับมือยากกว่าพวกดาราสาวเสียอีก

แต่ราชาจอเงินตรงหน้านี้ ไม่ได้อ้อนแบบโจ่งแจ้ง แค่สีหน้าแสดงความเป็นมิตรเจือการเอาใจเพียงนิดเดียว ก็พังทลายกำแพงป้องกันทุกชั้นของจินเฉิงซีจนราบเป็นหน้ากลอง

ในร่างของเขาเริ่มมีคนแคระสองคนตีกันเองอีกแล้ว

คนแคระชุดขาวทางซ้ายตัวแทนแห่งเหตุผล

เอ่ยเตือนคนแคระชุดดำทางขวาที่กำลังขาดสติ

‘ตื่นสิเฟ้ย! เขากำลังหลอกใช้นายอยู่นะ!’

คนแคระชุดดำเถียงกลับทันควัน

‘เปล่าสักหน่อย! ไม่ได้หลอก! เขาแค่ต้องการฉันต่างหาก!’

คนแคระชุดขาว: ‘นายเป็นผู้กำกับนะ! นายต้องรักษาจุดยืนสิ!’

คนแคระชุดดำ: ‘ในฐานะผู้กำกับ บางครั้งจะไม่มีจุดยืนบ้างก็ได้ ต้องยืดหยุ่นตามสถานการณ์สิ~’

คนแคระชุดขาว: ‘…’

คนแคระชุดดำ: ‘ราชาจอเงินเผยของพวกเราน่ารักขนาดนี้! นายไม่เห็นสายตาตอนเขายื่นอมยิ้มให้ฉันเหรอ? มีทั้งความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่ม ทั้งความใสซื่อและเหนียมอายที่หาได้ยากในผู้ชายโตเต็มวัย นี่มันศิลปินระดับสมบัติของชาติชัดๆ!’

คนแคระชุดขาว: ‘ไปล้างสมองตัวเองเถอะ อย่ามโนเพ้อเจ้อให้มันมากนัก~ แล้วก็อย่าได้เผยธาตุแท้ออกมาต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาดเชียว น่ากลัวชะมัด!’

คนแคระชุดดำ: ‘อย่ามายุ่ง! ไสหัวไปเลย!’

คนแคระชุดดำตบคนแคระชุดขาวปลิวหายไป ยึดครองชัยชนะได้อย่างเด็ดขาด

จินเฉิงซีพยักหน้าให้เผยเกอ พยายามเค้นน้ำเสียงให้ดูมีเหตุผลและสุขุมที่สุด “ก็ได้ครับ แต่อมยิ้มอันเดียวกับทับทิมลูกเดียว แลกของได้จำกัดมากนะ”

เผยเกอกลับตอบว่า “นี่คือน้ำใจของชาวบ้าน ตามหลักการแล้วมันประเมินค่าไม่ได้เลยนะครับ”

“…” คำพูดนี้ทำเอาจินเฉิงซีเถียงไม่ออก และลึกๆ เขาก็ไม่อยากโต้เถียงกับเทพในดวงใจอยู่แล้ว “เอาละ คุณต้องการอะไรบ้าง ลองบอกมาก่อน เดี๋ยวผมฟังดู”

แขกรับเชิญคนอื่น: “…”

ผู้ชมในห้องไลฟ์: “…”

[ผู้กำกับจิน! ผู้กำกับจิน! คุณเป็นอะไรไปเนี่ย?]

[เหอะๆ ผู้กำกับจินยังอ่อนหัดเกินไป ความอดทนต่ำ โดนเสน่ห์ความหล่อเล่นงานจนต้านไม่ไหว 555~]

[ก่อนหน้านี้ฉันยังนึกว่าผู้กำกับคนนี้ใจแข็งมากแท้ๆ! แขกคนอื่นทั้งหล่อทั้งสวย เข้าไปออดอ้อนขอโน่นขอนี่ เขายังไม่สะทกสะท้าน เอาละ! ตอนนี้เก็ตรวมถึงบางอ้อแล้ว ไม่ใช่ว่าผู้กำกับหนักแน่นอะไรหรอก แต่เป็นเพราะคนพวกนั้นหล่อสู้ราชาเผยของฉันไม่ได้ต่างหาก!]

[ตอนตัดต่อเทปออนแอร์ ช่วยเอาช็อตที่ผู้กำกับปฏิเสธแขกคนอื่นรวดเดียวเจ็ดครั้งมาตัดต่อแทรกตรงนี้ทีเถอะ]

สภาพแวดล้อมที่ทีมงานจัดไว้ให้แขกรับเชิญในทริปนี้ ส่วนที่ดีก็ดีจริง แต่ส่วนที่แย่ก็จัดว่าลำบากถึงขีดสุด

พวกแขกรับเชิญต่างพากันหงุดหงิดงุ่นง่าน

มักจะไปขอสิ่งของนู่นนี่จากผู้กำกับอยู่บ่อยครั้ง ทว่านอกจากเรื่องจำเป็นจริงๆ อย่างการอาบน้ำหรือปัญหาเรื่องห้องน้ำแล้ว ผู้กำกับล้วนปฏิเสธเรียบวุธ

[ผู้กำกับจินเคยทำหน้าตาใจดีแบบนี้ใส่แขกคนไหนบ้าง?]

[จบสิ้นแล้ว! ผู้กำกับหน้ามืดตามัวเพราะความหล่อไปแล้ว]

[ไม่มีใครหนีพ้นออร่าทรงเสน่ห์ของราชาจอเงินเผยได้หรอก!]

[เซวียนเป่าลุคนี้คือน่ารักจนกระอักเลือด! ผู้กำกับ ฉันเตือนไว้เลยนะอย่ามาเล่นตัว! รีบจัดให้เขาที!]

[กรี๊ดดด ฉันโดนราชาเผยถืออมยิ้มตกจนร้องไห้แล้วเนี่ยยย~~ ถ้าเป็นฉันนะ สามีอยากได้อะไรฉันประเคนให้หมดทุกอย่าง!]

[เหอะ เมนต์ข้างบนน่ะ กระจอกไป! สามีฉันอยากได้อะไร ไม่ต้องเอ่ยปากด้วยซ้ำ ฉันจะคิดแทนเขา คอยเป็นห่วงแทนเขาทุกเรื่อง~~]

[ข้างบนนู้นว่ากระจอกแล้วนะ! แต่ข้างบนนี้ก็ไม่ได้เก่งกว่าเท่าไหร่หรอก ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะทำให้เขากลายเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก! ไม่ต้องคิดไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างฉันจัดการเอง ขอแค่คิดถึงฉันคนเดียวก็พอแล้ว ╰(￣▽￣)╭]

[เทพมาก!]

[ข้อความของประธานจอมเผด็จการบางคนทำเอาฉันเลี่ยนจนจะอ้วก อึ๋ย—]

[55555! ก็น่ารักดีออก ขำจะตายอยู่แล้วเนี่ย~~]

เผยเกอบอกรายการของที่ตัวเองต้องการไป พอจินเฉิงซีได้ยินเข้า รายจ่ายส่วนเกินก้อนนี้คงต้องควักเนื้อไปหลายร้อยหยวนทีเดียว

ราชาจอเงินเผยนี่ซื่อตรงจริงๆ

แขกคู่อื่นๆ ไม่ว่าจะทำแบบขอไปที หรือพอจะใส่ใจอยู่บ้าง แต่ลึกๆ ในใจก็ไม่ได้มองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงจังอะไร

มีแค่เขาคนนี้ ทั้งลงมือทำเอง ทั้งวางแผนตลบหลังผู้กำกับเพื่อของพวกนี้

แค่ความตั้งใจนี้ คู่บ่าวสาวมาเห็นคงซาบซึ้งใจแย่

ผู้กำกับจินที่ไม่เคยตระหนี่กับงานใหญ่ แต่ขี้งกสุดกู่กับเรื่องเล็กน้อย เริ่มอยากจะกลับคำพูดขึ้นมานิดๆ

ทว่าพอสบสายตาเข้ากับอมยิ้มอันใหญ่สุดมุ้งมิ้งในมือของราชาจอเงินเผย เขาก็กัดฟันข่มใจ

“ได้ เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะให้คนเอาไปส่งให้”

“ขอบคุณครับผู้กำกับจิน!”

เผยเกอกล่าวขอบคุณอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับยื่นอมยิ้มในมือส่งให้อีกฝ่าย

“นี่มัน…ของเด็กกินนี่นา”

“อ้าว งั้นผู้กำกับจะคืนให้ผมเหรอครับ”

เผยเกอพูดพลางทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบคืน

แต่จินเฉิงซีกลับเบี่ยงตัวหลบไปเสียก่อน

“ที่ห้องพวกฉันมีเด็กใหม่อยู่คนหนึ่ง พอดีชอบกินไอ้ของพรรค์นี้ ฉันจะเอากลับไปให้เขากินแล้วกัน”

“งั้นก็ได้ครับ” เผยเกอพยักหน้า

ดูท่าทางแอบเสียดายนิดๆ

จินเฉิงซีถืออมยิ้มเดินจากไปด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติสุดๆ

แต่พอพ้นรัศมีกล้องและกลับเข้ามาในห้อง เขาก็ควงอมยิ้มในมืออย่างระริกระรี้ แถมยังอดไม่ได้ที่จะหมุนตัวตามไปด้วยหนึ่งรอบ

นี่คืออมยิ้มที่ราชาจอเงินเผยให้มาเชียวนะ!

มีแค่อันเดียวเท่านั้น! ต้องเก็บสะสมไว้ให้ดี!

“ผู้กำกับครับ อมยิ้มผมล่ะ” จินเฉิงซีเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าห้องมา เด็กจบใหม่ที่เขาอ้างถึงเมื่อครู่ก็แบมือยื่นมาตรงหน้าเขาทันที

“อมยิ้มอะไร”

“ก็ผู้กำกับบอกกับราชาจอเงินเผยเองไม่ใช่เหรอครับ ว่าจะเอาอมยิ้มอันนั้นมาให้ผมกินน่ะ”

“ไปๆ! เด็กกะโปโลจะกินลูกอมอะไรกัน! ช่วงนี้ฉันเหนื่อยสายตัวแทบขาด น้ำตาลในเลือดต่ำ ต้องเติมน้ำตาลสักหน่อยแล้วละ~”

คำพูดนี้เรียกสายตามองบนด้วยความเอือมระอาจากทีมงานทั่วทั้งห้องทันควัน