บทที่ 59 ปรมาจารย์งานปักออนไลน์แล้ว! ปลดล็อกสกิลใหม่~

ผู้กำกับเล่นสองมาตรฐานขนาดนี้ ทนเสน่ห์เย้ายวนของราชาเผยไม่ไหว จนโดนแขกรับเชิญคนอื่นๆ รุมประท้วงยกใหญ่!

‘นี่จะมาโทษฉันไม่ได้นะ~ ถ้าพวกเธอทำตัวน่ารักเหมือนราชาจอเงินเผย แถมเอาทับทิมกับอมยิ้มมาให้ฉันกินบ้าง ฉันก็ยอมยกเว้นให้พวกเธอเหมือนกันนั่นแหละ’

แม้ผู้กำกับจะแอบคิดในใจอย่างนั้น แต่สีหน้ายังคงเก๊กฟอร์มเคร่งขรึมเป็นทางการ

“ผมก็ไม่อยากทำหรอกครับ แต่ดันพลาดท่าติดกับคุณเผยเข้าจนได้ ก็เลยต้องยอมตามใจเขาสักครั้ง”

ไม่รอให้แขกรับเชิญคนอื่นทันได้อ้าปาก เขารีบเสริมขึ้นมาอีกประโยคเพื่อสงบศึกทันควัน

“ครั้งนี้ถือเป็นข้อยกเว้น จะไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว อื้ม!”

“งั้นผู้กำกับก็ต้องมีข้อยกเว้นให้พวกเราคนละครั้งเหมือนกันสิคะ!”

บรรดาแขกรับเชิญไม่ใช่พวกที่จะยอมให้หลอกกันง่ายๆ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตรงหน้าคงกลบเกลื่อนส่งเดชไม่ได้แล้ว จินเฉิงซีจึงยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง

ของน่ะ เขายังคงจัดเตรียมให้ราชาจอเงินเผยตามเดิม

แต่ให้แค่แบบครึ่งๆ กลางๆ เท่านั้น

เช่นเดียวกัน ถ้าแขกรับเชิญคนอื่นอยากได้อะไร เขาก็ยอมตามใจให้ได้คนละครั้ง

และไม่มีข้อยกเว้น ทุกอย่างล้วนเป็นของแบบครึ่งๆ กลางๆ เหมือนกันหมด

เผยเกอต้องการหมอนคู่มงคลสมรสสักคู่ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาในท้ายที่สุดคือไส้หมอนหนึ่งใบ กับผ้าไหมสีพื้นอีกสองผืน

เป้ยเสี่ยวฉีถือผ้าเนื้อลื่นสองผืนนั้นไว้ในมือ ก่อนจะหันกลับมามองเผยเกอด้วยสีหน้าเหวอแทบสติแตก

“พี่คะ ทำไมมันไม่เห็นเหมือนที่พี่บอกไว้เลยล่ะ ผู้กำกับตกลงกับพี่แล้วไม่ใช่เหรอ”

เผยเกอตีหน้าซื่อไร้เดียงสา

ผู้กำกับจินก็ตกลงกับเขาแล้วจริงๆ นี่นา

แต่แขกรับเชิญคนอื่นย่อมไม่มีทางยอมอยู่เฉยแน่

ยังดีที่เขาเผื่อทางหนีทีไล่ไว้ให้ตัวเองตั้งแต่แรก

“อย่าเพิ่งตกใจไป เรายังมีเจ้านี่อยู่”

เผยเกอดึงกล่องไหมปักผ้าออกมาจากใต้ก้นกล่องพัสดุที่ทีมงานเพิ่งเอามาส่ง

“เอ๋ นี่อะไรเนี่ย ไหมปักผ้าเหรอ เอาไว้ใช้ปักผ้าเหรอคะ”

“อืม ในเมื่อไม่มีหมอนคู่มงคลสมรสสำเร็จรูป เราก็ปักขึ้นมาเองสักคู่สิ”

“…” เป้ยเสี่ยวฉีเอียงคอ สีหน้าค้างไปในทันที

แวบหนึ่งเธอถึงกับระแวงว่าหูตัวเองมีปัญหาไปแล้วหรือเปล่า

เธอไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม

ผู้ชายคนนี้เพิ่งจะบอกว่าจะลงมือปักผ้าเองจริงๆ เหรอเนี่ย

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันอ้าปากค้างตาโตเป็นแถว

แค่ราชาเผยเย็บเสื้อผ้าให้ตัวเองก็ทำเอาคนตกตะลึงพออยู่แล้ว ตอนนี้ถึงขั้นจะปักผ้าเลยเหรอ!

พวกแอนตี้แฟนอาศัยจังหวะที่คนอื่นยังตั้งสติไม่ทัน รัวแป้นพิมพ์กันอย่างบ้าคลั่ง

[เผยเซวียนนี่เรื่องเยอะฉิบหาย! ชอบหาซีนให้ตัวเองจริงๆ!]

[ผู้ชายบ้าอะไร ทำตัวตุ้งติ้งเป็นผู้หญิงไปได้]

[ฉันสงสัยรสนิยมเผยเซวียนมากเลยนะ หึๆ!]

[กระทู้แฉรอบก่อนก็บอกไม่ใช่เหรอว่าเขามีเรื่องพัวพันนัวเนียกับผู้ชาย 555! เมื่อกี้ยังจงใจอ่อยผู้กำกับจินเฉิงซีอยู่เลย ท่าทีของจินเฉิงซีที่มีต่อเขาก็ดูคลุมเครือแปลกๆ ฉันว่าสองคนนี้ต้องมีซัมติงกันแน่ ลับหลังคงแอบกินกันเรียบร้อยแล้วมั้ง~]

การด่าทอไปพร้อมๆ กับกุข่าวใส่ร้าย ถือเป็นไม้ตายถนัดมือของคนกลุ่มนี้อยู่แล้ว

ยังมีพวกที่อ้างตัวว่าเป็นกลางอีกกลุ่ม เริ่มวิพากษ์วิจารณ์อย่างถือดี

[เรื่องปักผ้าฉันไม่ได้มองว่ามีปัญหาอะไรหรอกนะ แต่การที่จงใจขอไหมปักผ้าจากจินเฉิงซีตั้งแต่แรกนี่ เขาแค่อยากอวดตัวเองล้วนๆ เลยไม่ใช่เหรอ]

[ผีผาน่ะเขาดีดเก่งจริงอยู่หรอก แต่งานปักผ้าก็คงทำได้แค่หลอกต้มคนนอกวงการเท่านั้นแหละ~]

[ต่อให้เขาปักนกเป็ดน้ำออกมากลายเป็นตะพาบน้ำ ก็ยังมีติ่งไร้สมองคอยช่วยกันอวยอยู่ดีจ้า~]

แฟนคลับดั้งเดิมของราชาจอเงินเผยรวมถึงผู้ชมที่เริ่มเอ็นดูเขา ในที่สุดก็ตั้งหลักดึงสติกลับมาได้

[พวกประสาทแดกนี่เกาะติดไม่ปล่อยจริงๆ อ้าปากก็กุเรื่อง น่ารังเกียจที่สุด!]

[ใครบอกว่างานปักผ้ามีแต่ผู้หญิงที่ทำได้ยะ ปรมาจารย์งานปักตั้งกี่คนก็เป็นผู้ชายทั้งนั้นเหอะ! โง่ดักดาน!]

[ก็บอกแล้วไงว่าราชาเผยของฉันหยั่งรู้ฟ้าดิน พวกสมองฝ่ออย่าเอาสมองกระจอกๆ ของตัวเองไปเดาทางเทพเจ้าได้ไหมยะ]

[พวกนี้ก็น่าเวทนาอยู่นะ พอจักรพรรดิเย็บแผลดังเปรี้ยงขึ้นมา ก็ทำได้แค่คอยจ้องจะจับผิดแซะทุกทางแบบบ้าคลั่ง~]

[เผยเซวียนไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักประมาณตน ในเมื่อเขากล้าเอ่ยปากว่าจะปักผ้าเอง ก็น่าจะมีฝีมือติดตัวอยู่บ้างแหละ พวกเรามารอดูกันดีกว่า]

เมื่อเผยเกอตัดสินใจจะทำสิ่งใดแล้ว เขาก็มุ่งมั่นไม่วอกแวก

เป้ยเสี่ยวฉียังตามจังหวะของเขาไม่ทัน ตอนนี้จึงยังดูมึนงง ไม่รู้เลยว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

“เสี่ยวฉี ช่วยเป็นลูกมือให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

เมื่อเผยเกอเห็นเป้ยเสี่ยวฉียืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยปากมอบหมายงานให้เธอทำ

“…ได้สิคะ พี่อยากให้ฉันทำอะไร บอกมาคำเดียวได้เลยค่ะ”

“งั้นเธอช่วยทำสะดึงปักผ้าให้ผมก่อนนะ ไม่ต้องซับซ้อนมาก ทำตามคลิปสอนในเน็ตได้เลย”

“ให้ฉันทำสะดึงเหรอคะ แต่ฉันทำไม่เป็นนะ ฉันยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร”

เป้ยเสี่ยวฉีที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับงานปักผ้าเลยไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย ทั้งยังกังวลว่าจะไปขายหน้าต่อหน้ากล้อง

“ไม่มีปัญหาหรอก ผมเชื่อมือเธอนะ” เผยเกอยิ้มให้เธอ

สีหน้าของเขาดูมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง

เป้ยเสี่ยวฉีเองยังไม่เข้าใจเลยว่าความมั่นใจที่เขามีต่อเธอนั้นมาจากไหน

“ทักษะงานช่างของเสี่ยวฉีออกจะดี ดาบประกอบฉากเล่มนั้น เธอก็เป็นคนปรับแต่งแล้วประกอบขึ้นมาใหม่เองไม่ใช่เหรอ”

“อ๊ะ พี่ดูออกด้วยเหรอคะ”

เป้ยเสี่ยวฉีประหลาดใจมาก ไม่คิดเลยว่าแม้แต่เรื่องนี้เขาก็ยังรู้

ในใจพลอยรู้สึกยำเกรงเขาเพิ่มขึ้นอีกสองส่วน

คนคนนี้เก่งกาจมากจริงๆ

ละเอียดรอบคอบ ช่างสังเกตทุกกระเบียดนิ้ว

ภายนอกดูนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน แต่แท้จริงแล้วกลับลอบจับตามองทุกสิ่งรอบตัวไว้ในสายตา

ในเมื่อเขาบอกว่าเธอทำได้ เธอก็จะขอลองดูสักตั้ง

เป้ยเสี่ยวฉีเปิดวิดีโอสอนทำสะดึงปักผ้าในอินเทอร์เน็ต

ถึงได้พบว่ามันง่ายมากจริงๆ เธอทำได้สบายอยู่แล้ว

จึงกระตือรือร้นเดินหาวัสดุที่เหมาะสมรอบๆ บ้านพัก

ในห้องเก็บของ เธอเจอท่อพีวีซีเหลือใช้อยู่จำนวนหนึ่ง

พอล้างทำความสะอาดแล้วเช็ดจนแห้ง ก็เอาเทปใสมาพันไว้ที่ปลายท่อพลาสติกทั้งสองด้าน

จากนั้นใช้ข้อต่อข้องอเชื่อมท่อพลาสติกเหล่านั้นเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดราวๆ ห้าสิบเซนติเมตร

สะดึงปักผ้าแบบทำมือก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์

เพื่อช่วยให้ราชาจอเงินเผยปักผ้าได้สะดวกยิ่งขึ้น เป้ยเสี่ยวฉีจึงหยิบท่อพีวีซีมาเพิ่มอีกสองสามท่อนตามที่ในคลิปแนะนำ

เธอยังเดินไปขอยืมเลื่อยจากบ้านดินของเซี่ยเฟยหยางกับเส้าเจียหราน เพื่อนำมาผ่าครึ่งท่อเหล่านั้น

เมื่อนำท่อครึ่งวงกลมนี้มาประกบใช้คู่กับตัวหนีบขนาดใหญ่ ก็จะช่วยล็อกขอบผ้ารอบด้านเวลาปักได้ ทั้งยังปรับความตึงหย่อนของเนื้อผ้าได้อีกด้วย

ก่อนจะลงมือปัก ต้องออกแบบลวดลายเสียก่อน

เผยเกอนั่งร่างแบบอยู่ภายในห้อง นานๆ ทีจะเงยหน้าขึ้นมา เห็นเป้ยเสี่ยวฉีกำลังง่วนทำงานอย่างเพลิดเพลินอยู่ในลานบ้าน เขาก็เบาใจลง

ภาพเหตุการณ์อันแสนอบอุ่นกลมกลืนนี้ ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์จำนวนไม่น้อยพากันหวีดร้องว่าฟินจนใจเจ็บ

และยังอดชื่นชมอีกครั้งไม่ได้ว่า ราชาจอเงินเผยคือสมบัติล้ำค่าบนโลกมนุษย์อย่างแท้จริง

ไม่ใช่แค่เพราะเขามักจะมีไม้เด็ดมาเซอร์ไพรส์คนดูอยู่เสมอ แต่กับทุกคนรอบข้าง หากไม่ใช่พวกที่เข้ามาระรานเขาก่อน เขาก็จะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างอ่อนโยนเสมอมา

ช่างดีงามจนทำให้ผู้คนมากมายเริ่มอยากจะมอบความอ่อนโยนนี้ตอบแทนกลับไปให้เขา

และแอบคิดอยากจะเรียนรู้จากเขา เพื่อนำความอ่อนโยนนี้ไปปฏิบัติต่อคนรอบข้าง และใช้รักโลกใบนี้ด้วยเช่นกัน

“เตรียมของเสร็จแล้ว เรามาเริ่มกันเถอะครับ!”

เวลาเหลือไม่มากแล้ว เผยเกอจึงต้องเร่งมือขึ้น

เป้ยเสี่ยวฉีรีบยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งดูอย่างใกล้ชิดทันที

ในใจยังคงแอบนึกสงสัย ภาพเวลาที่คนตรงหน้าลงมือปักผ้าจะออกมาเป็นแบบไหนกันนะ

จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ

ขึงผ้าลงสะดึง ร่างลายเส้น…

เผยเกอนั่งอยู่หน้าสะดึงปักผ้าอย่างสงบ สองมือขยับดำเนินไปตามขั้นตอนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

สีหน้าจดจ่อแน่วแน่ ท่วงท่าดูเหมือนแช่มช้าไม่รีบร้อน ทว่าความจริงแล้วไม่ได้ช้าเลยสักนิด

เส้นไหมที่ร้อยเรียง ปลายนิ้วที่พลิ้วไหว สอดรับกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพสร้าง ชวนให้สัมผัสได้ถึงความงดงามอันลึกลับและเปี่ยมเสน่ห์อย่างเงียบงัน

เป้ยเสี่ยวฉีมองดูอยู่นานเข้า ก็เผลอตกตะลึงจนตาค้างไปโดยไม่รู้ตัว