บทที่ 66 ปลดล็อกสิทธิพิเศษ! ขอแค่ยังไม่ตาย ก็ลุยให้สุด!

ในเวลาเดียวกัน ณ สถานที่ถ่ายทำรายการ《คู่รักสมบูรณ์แบบ》

บ่ายสองโมงครึ่ง แขกรับเชิญทุกคนมารวมตัวกันที่ลานหน้าเรือนตรงเวลาเป๊ะ

“ถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าวโพดอีกแล้ว ตอนนี้ทุกบ้านกำลังเร่งเก็บข้าวโพดกันอยู่ ในเมื่อพวกเรามาถึงที่นี่กันแล้ว ก็ไปร่วมสนุกกับเขาหน่อย เพราะฉะนั้นกิจกรรมหลักช่วงบ่ายวันนี้ของพวกเราก็คือ การไปช่วยชาวบ้านหักข้าวโพดค่ะ”

พิธีกรฟ่านอิ๋งเอ่ยบอกทุกคน

“หา~~”

บรรดาวัยรุ่นต่างแสดงอาการต่อต้านขึ้นมาทันที

แม้ว่าอากาศวันนี้จะถือว่าไม่เลว ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น แต่การหักข้าวโพดมันเหนื่อยเอาเรื่องอยู่นะ

เผยเกอไม่ได้พูดอะไร

แค่หักข้าวโพดน่ะไม่เท่าไรหรอก

แต่เขามั่นใจว่าทีมงานต้องมีเงื่อนไขตามมาทีหลังแน่

ในเมื่อแขกรับเชิญไม่อยากทำ หากทีมงานอยากผลักดันกิจกรรมนี้ให้เดินหน้า ก็ต้องยอมเจ็บตัวควักเนื้อหน่อย

คิดจะหลอกใช้แรงงานคนฟรีๆ ได้ยังไงกัน

ถ้าอยากให้พวกเขามีกะจิตกะใจจะทำ สิ่งล่อใจก็ต้องมากพอ

ดังนั้นตอนนี้จึงไม่มีความจำเป็นต้องแสดงท่าทีอะไร รอดูก่อนดีกว่า

ฟ่านอิ๋งเห็นทุกคนดูไม่ค่อยเต็มใจ จึงอธิบายต่อ “แม้ว่าการหักข้าวโพดจะเป็นกิจกรรมกลุ่ม แต่ทางรายการไม่ได้บังคับนะคะ”

“อีกอย่าง ทุกๆ ครั้งที่นำข้าวโพดกลับมาได้ยี่สิบชั่ง ทีมงานจะมอบคูปองอาหารให้หนึ่งใบ และถ้าได้ข้าวโพดมากพอ ยังสามารถนำไปแลกบริการเอกสิทธิ์พิเศษได้ด้วยค่ะ”

เพื่อที่จะกระตุ้นให้แขกรับเชิญกลุ่มนี้ยอมขยับตัว ทีมงานจำต้องงัดลูกล่อลูกชนออกมาใช้สักหน่อย

คูปองอาหารที่แขกรับเชิญชนะมาเมื่อวาน ยกเว้นกลุ่มของเผยเกอกับเป้ยเสี่ยวฉีแล้ว คู่อื่นๆ ก็ใช้กันไปจนแทบจะหมดเกลี้ยง

เดิมทีคูปองก็น้อยอยู่แล้ว ไม่พอกินด้วยซ้ำ

มื้อต่อไปยังไม่รู้จะเอายังไงเลย จะไม่ยอมทำก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากความต้องการพื้นฐานในการเอาชีวิตรอดแล้ว ทีมงานยังตอบสนองความต้องการทางจิตใจให้อีกด้วย

บริการเอกสิทธิ์พิเศษ!

ภายใต้สภาพแวดล้อมแบบนี้ คงไม่มีใครปฏิเสธลงหรอก

แล้วก็เป็นไปตามคาด เซี่ยเฟยหยางเป็นคนแรกที่เอ่ยถามขึ้นมา

“บริการเอกสิทธิ์พิเศษ มีอะไรบ้างเหรอครับ”

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างก็อยากรู้เช่นกัน

“เอาละค่ะ ตอนนี้พวกเรามาปลดล็อกกระดานบริการเอกสิทธิ์พิเศษกันเลย!”

ฟ่านอิ๋งปรบมือ ทีมงานก็เข็นกระดานดำขนาดเล็กออกมา

ทุกคนกรูเข้าไปดู ก็พบว่าเอกสิทธิ์แต่ละระดับจำเป็นต้องใช้จำนวนข้าวโพดตามที่กำหนดเพื่อปลดล็อก

“ข้าวโพด 50 ชั่ง ปลดล็อกการแช่อ่างสมุนไพรพร้อมนวดโดยหมอนวดมืออาชีพหนึ่งครั้ง”

หลายวันมานี้ แขกรับเชิญมักจะบ่นว่าเหนื่อยและลำบากอยู่ตลอด

ไม่เป็นไรเลย!

แค่ใช้ข้าวโพด 50 ชั่ง ก็ได้ผ่อนคลายสบายตัวกันสักยกแล้ว

“ข้าวโพด 80 ชั่ง อิ่มอร่อยกับอาหารมื้อใหญ่สุดหรูหนึ่งมื้อ”

เหล่าแขกรับเชิญเริ่มกลืนน้ำลายเอื๊อก

ช่วงสองสามวันมานี้กินอยู่กันตามมีตามเกิดมาก แถมยังกินไม่อิ่มอีกต่างหาก

อาหารมื้อใหญ่นี่ อยากได้สุดๆ ไปเลย!

“ข้าวโพด 100 ชั่ง สิทธิ์สัมผัสเตียงใหญ่นุ่มเป็นพิเศษเป็นเวลาสามวัน!”

“กรี๊ดดด อันนี้แหละ!”

หยวนเซียวสะกิดแขนหมี่เหลียนที่อยู่ข้างๆ

กระท่อมไม้ไผ่ของพวกเขาใช้เตียงไม้ไผ่กันหมด ทั้งเล็กทั้งนอนไม่สบาย

“อื้อ!” หมี่เหลียนเองก็เล็งอันนี้ไว้เหมือนกัน

“ได้แค่สามวันเองเหรอ ขี้เหนียวจัง” เป้ยเสี่ยวฉีส่ายหน้า

พวกเธอไม่จำเป็นต้องใช้สิทธิ์นี้

แม้โซฟาเบดจะไม่ได้นอนสบายอะไรขนาดนั้น แต่เธอก็ไม่ใช่คนเรื่องมากหรือบอบบางมาจากไหน

อีกอย่าง ที่ราชาจอเงินเผยเคยบอกว่าจะให้เธอนอนโซฟาเบดมันก็แค่ล้อเล่น ความจริงแล้วพวกเขาสลับกันนอนคนละสัปดาห์ต่างหาก

ของเธอก็ใกล้จะครบกำหนดแล้วด้วย

หืม?

ถ้าอย่างนั้นสัปดาห์หน้าก็ต้องเป็นเขาที่ไปนอนโซฟาเบดน่ะสิ

ตัวเขาสูงขนาดนั้น ขืนไปนอนบนโซฟาเบด ขาคงเหยียดไม่พ้นแหงๆ

ถึงเป้ยเสี่ยวฉีจะแอบอยากเอาคืนเขาอยู่บ้าง แต่เอาเข้าจริงราชาจอเงินเผยก็ถือเป็นคนดีคนหนึ่ง และที่จริงเขาก็ดีกับเธอมาก

ที่สำคัญที่สุดคือเขาหล่อขนาดนี้ ก้นบึ้งของหัวใจเธอทนเห็นเขาต้องมาตกระกำลำบากไม่ได้หรอก!

เอาละ!

วันนี้เธอจะพยายามให้เต็มที่ หอบข้าวโพดกลับมาสักสองสามร้อยชั่ง เพื่อให้อิสระในการนอนหลับสบายบนเตียงหรูแก่ไอดอลของเธอ!

เป้ยเสี่ยวฉีคิดในใจอย่างเคลิบเคลิ้ม

เธอเหลือบสายตา แอบมองไอดอลของตัวเองเงียบๆ

พบว่าเขากำลังจ้องมองช่องล่างสุดพลางครุ่นคิด

“ข้าวโพด 200 ชั่ง ขอพรได้หนึ่งข้อ”

“พี่ฟ่านอิ๋งคะ ข้อสุดท้ายนี่หมายความว่ายังไงเหรอคะ” เป้ยเสี่ยวฉียกมือถาม

“ใช่แล้วค่ะ คิดว่าทุกคนคงสังเกตเห็นกันแล้ว สิทธิพิเศษขั้นสุดท้ายและปลดล็อกยากที่สุดของเราก็คือ การขอพรได้หนึ่งข้อค่ะ”

ฟ่านอิ๋งยิ้มพลางอธิบาย “แขกรับเชิญสามารถขออะไรก็ได้ตามใจชอบ ตราบใดที่ไม่เป็นการฝืนใจกันเกินไป หากรายการทำให้ได้ เราก็จะพยายามทำให้ถึงที่สุดค่ะ!”

“ผู้ชมทุกคนในห้องไลฟ์ร่วมเป็นพยานได้เลยนะคะ!”

“ดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ” หยวนเซียวไม่อยากจะเชื่อ “งั้นถ้าผมอยากให้ผู้กำกับมารินน้ำยกชาให้ผมล่ะ”

“จัดให้ได้เลย!”

ผู้กำกับจินเฉิงซีโผล่หัวออกมาจากหลังจอมอนิเตอร์ทันที

“ขอบคุณครับ แต่ไม่คุ้มค่าเหนื่อยเลยสักนิด” หยวนเซียวสะบัดหน้าหนี แกล้งทำท่าทางเย็นชาใส่

จินเฉิงซี: (；′⌒`)

555!

มุกตลกสั้นๆ นี้ทำเอาทุกคนหัวเราะลั่นอย่างถูกใจ

แถมยังได้รับการสนับสนุนจากแขกรับเชิญคนอื่นอีกด้วย

“นั่นสิ ข้าวโพดตั้งสองร้อยชั่ง เหนื่อยแทบขาดใจ แลกสิทธิ์อะไรก็ดีทั้งนั้น จะให้คุณมารินน้ำยกชาไปทำไม ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา”

จินเฉิงซียิ่งหดหู่เข้าไปใหญ่ “ก็นี่หยวนเซียวเป็นคนพูดเองนี่นา!”

ใช่ว่าเขาเสนอหน้าอยากทำสักหน่อย

“ทุกคนเข้าใจกติกากันหมดแล้ว ถ้าไม่มีคำถามอะไรแล้วละก็ พวกเราออกเดินทางกันเถอะค่ะ!” ฟ่านอิ๋งพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไปไหม”

คู่รักจำลองทั้งสี่คู่รีบปรึกษากันอย่างรวดเร็ว

“ไป!”

ทั้งแปดคนแทบไม่มีใครยอมพลาดโอกาสนี้เลย

บางคนปกติอาจจะดูรักสบายไปบ้าง แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะทนลำบากไม่เป็นเลยสักนิด

อย่างหยวนเซียวนี่ เรื่องใช้แรงงานแบบนี้ปกติเขาขี้เกียจทำอยู่แล้ว

แต่การเตรียมคอนเสิร์ตหรือการซ้อมเต้น ที่จริงก็ไม่ใช่งานที่สบายเลยสักนิดเดียว

ยังมีเซี่ยเฟยหยางอีกคน พอดังแล้วเขาก็ทั้งติดสบายทั้งชอบวางก้าม

ฉากไหนที่ยุ่งยากสักหน่อยก็โยนให้สแตนด์อินเล่นแทนหมด ตัวเองแค่โผล่ไปยืนเก๊กหล่อก็พอ

ทว่าก่อนจะดังเปรี้ยงปร้าง เขาก็เคยโดนคนในกองถ่ายโขกสับมาไม่น้อยเหมือนกัน

ฉากที่หินสุดๆ เขาก็เคยต้องลุยเองทั้งนั้น

ไม่ใช่ว่าเขาทำไม่ได้เสียทีเดียว เพียงแต่ตอนนี้ถูกประคบประหงมจนเคยตัว นานวันเข้าก็ยิ่งทำงานลวกๆ ชุ่ยๆ หลงคิดว่าตัวเองเป็นซุปตาร์เบอร์ใหญ่คับฟ้าไปแล้วต่างหาก!

ในความเป็นจริง คุณสมบัติสำคัญและเป็นพื้นฐานที่สุดของซูเปอร์สตาร์ตัวจริงหลายคนก็คือ ความเป็นมืออาชีพและความทุ่มเทในงาน

คนพวกนี้ เรื่องดีๆ ของดารารุ่นใหญ่ไม่คิดจะเอาอย่าง

แต่เรื่องวางมาดเบ่งนี่เรียนรู้มาได้เต็มร้อย ไม่สิ พอมาถึงรุ่นพวกเขา ความอวดดีคงต้องคูณสองคูณสามเข้าไปด้วยซ้ำ!

เซี่ยเฟยหยางอยากเปลี่ยนสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ อีกทั้งยังไม่ลืมคำกำชับจากทางค่าย จึงคิดจะอาศัยโอกาสนี้สร้างผลงานดีๆ และหาจังหวะเข้าหาเพื่อมีแอร์ไทม์ร่วมกับราชาจอเงินเผยให้มากขึ้น

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตอบตกลงไปอย่างค่อนข้างเด็ดขาด

ส่วนสี่สาวกลับรู้สึกกระตือรือร้นกับการหักข้าวโพดอยู่ไม่น้อย ถึงขั้นสุมหัวรวมกลุ่มกันว่าจะแข่งกันเลยทีเดียว

ก่อนจะออกเดินทาง เผยเกอก็เดินตรงเข้าไปหาสี่สาว

เขาเอ่ยเตือนหมี่เหลียนกับเส้าเจียหรานที่ใส่เสื้อแขนสั้นอยู่ว่า “ไปไร่ข้าวโพด พวกเธอเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนยาวจะดีกว่านะ”

หมี่เหลียนไม่เข้าใจ “ทำไมเหรอคะ มีอะไรต้องระวังด้วยเหรอ”

“ใบข้าวโพดทั้งยาวทั้งคม แถมยังขึ้นเบียดกันแน่นขนัด พวกเธอใส่เสื้อแขนสั้นไปทำงาน ระวังแขนจะโดนบาดจนแดงเถือกไปทั้งแถบนะ”

“จริงด้วยๆ ฉันลืมเตือนพวกเธอไปสนิทเลย”

เป้ยเสี่ยวฉีเคยเห็นคนอื่นหักข้าวโพดมาก่อน แต่เมื่อกี้ก็ดันนึกเรื่องนี้ไม่ออกเหมือนกัน

เพราะแบบนี้เธอถึงยิ่งทึ่งว่า ราชาจอเงินเผยคนนี้ช่างเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดจริงๆ

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เส้าเจียหรานไม่รู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลย

“ถ้าไม่อยากให้แขนตัวเองขึ้นผื่นแดงเต็มไปหมด แล้วตอนกลางคืนต้องมานอนคันคะเยอจนทนไม่ไหว ก็ไปเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนยาวเถอะครับ”

เด็กสาวพวกนี้ผิวพรรณบอบบาง โดนใบข้าวโพดบาดครูดเข้าไปที มีหวังได้ทรมานแน่

พอเผยเกอทักขึ้นมาแบบนี้ สองสาวจึงรีบวิ่งกลับห้องไปเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนยาวทันที