บทที่ 67 ขายาวแล้ววิเศษนักเหรอ! แกล้งกันชัดๆ แงๆ~

“งั้นพี่เผยคะ ฉันมีอะไรต้องระวังไหม?”

ฟู่เซียงเสวี่ยที่ยังไม่โดนทัก หมุนตัวไปรอบหนึ่งแล้วส่งยิ้มถามเผยเกอ

เดิมทีเธอแค่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับเขาเล็กๆ น้อยๆ แต่เผยเกอกลับกวาดสายตามองสำรวจอย่างจริงจัง

ไม่เพียงแค่ฝั่งแขกรับเชิญชายทั้งสามคนที่ต้องปรับเปลี่ยนแผนรับมืออดีตราชาจอเงินตกอับคนนี้ บรรดาแขกรับเชิญหญิงก็ได้รับสายจากทางค่ายหรือผู้จัดการส่วนตัวเช่นกัน

เรื่องที่เคยคบหากับราชาจอเงินเผย ทั้งสามคนไม่เคยบอกใครเลย

แม้แต่บริษัทก็ยังปิดไว้

เพราะพวกเธอรู้ไส้รู้พุงสันดานของค่ายต้นสังกัดดี

นอกจากหมี่เหลียนแล้ว ทั้งฟู่เซียงเสวี่ยและเส้าเจียหราน ปกติก็มีกระแสโปรโมตไม่น้อยอยู่แล้ว

หากเคยคบหากับราชาจอเงินเผยเซวียนจริง ความรักครั้งนั้นคงถูกขุดขึ้นมาปั่นกระแสซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เรื่องปั่นกระแสอื่นๆ ของค่ายพวกเธอยินดีให้ความร่วมมือ แต่มีเพียงความรักครั้งนี้เท่านั้นที่ยังคงเป็นแผลฝังใจ

มันเป็นบาดแผลในใจที่ยากจะเยียวยา ไม่อยากกรีดมันซ้ำๆ อีกต่อไป แถมยังต้องมารับฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนอื่นอีก

ดังนั้นเรื่องที่ค่ายอยากให้พวกเธอเข้าหาอดีตราชาจอเงินให้มากขึ้น ทางที่ดีในรอบจับคู่ถัดไปให้จับคู่เป็นแฟนกับเขาให้ได้ ทั้งสองคนจึงไม่ได้ปฏิเสธอย่างชัดเจน

เออออหลอกล่อฝั่งค่ายไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

และยังมีอีกข้อหนึ่งที่เส้าเจียหรานและฟู่เซียงเสวี่ยไม่อยากยอมรับ

นั่นคือในก้นบึ้งของหัวใจ พวกเธอยังคงอาลัยอาวรณ์คนคนนี้อยู่

การได้พบกันอีกครั้ง เขาแตกต่างจากคนในความทรงจำไปมาก

เดิมทีพวกเธอก็ไม่เคยเข้าใจเขาอยู่แล้ว

แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า หลายปีผ่านไป พวกเธอเปลี่ยนไปแล้ว เผยเซวียนเองก็เปลี่ยนไปด้วย

เผยเซวียนในอดีตไม่รู้จักความรัก

แล้วตอนนี้ล่ะ?

จะสามารถ จะได้ไหม หรือควรจะลองดูอีกสักครั้งดี?

แม้ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาแล้วจะถูกเจ้าตัวรีบสลัดทิ้งทันที

ทว่าความคิดบางอย่างมันก็เหมือนวัชพืช ถอนทิ้งไปรอบหนึ่ง พอเผลอหน่อยเดียวก็กลับมางอกงามอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง!

“เธอรวบผมยาวขึ้นหน่อยก็ดีครับ” เผยเกอมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยบอกฟู่เซียงเสวี่ย

“รวบผมเหรอคะ?”

“เดี๋ยวตอนทำงานจะร้อนมาก” ปล่อยผมยาวสยายแบบนี้ ประเดี๋ยวเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว

“อ๋อ” ถ้าแค่ร้อนก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

“ผมยาวมันยุ่งง่าย แถมยังบังสายตา แล้วก็จะมีพวกเศษหญ้าแห้งมาติดด้วยครับ” เผยเกอกล่าวเสริม

การดูแลเส้นผมของเธอแต่ละครั้งมันยุ่งยากมาก แถมยังเสียเวลาตั้งเยอะ

อยู่ที่บ้านพักแบบนี้ก็ไม่ค่อยสะดวก งั้นก็ต้องระวังไว้หน่อยจริงๆ

ฟู่เซียงเสวี่ยจึงเดินกลับเข้าห้องไปมัดผมเช่นกัน

เซี่ยเฟยหยางคอยจับสังเกตทางนี้อยู่ตลอด พอเห็นสาวๆ ทั้งสามคนเดินไปหมดแล้ว ในที่สุดก็สบโอกาส กระโดดมาหยุดอยู่ตรงหน้าเผยเกอ

“งั้นพี่ครับ พี่ช่วยดูให้ผมหน่อยสิ ผมต้องเตรียมตัวอะไรบ้างไหม?”

รอยยิ้มของเซี่ยเฟยหยางเปล่งประกายเจิดจ้า ทั้งหวานทั้งหล่อ แถมยังแฝงความออดอ้อนไร้เดียงสาเอาไว้เล็กๆ

คนอย่างเขาน่ะ เวลาหยิ่งขึ้นมาก็กวนโมโหจนคนแทบคลั่ง

แต่ถ้าได้ลองแกล้งทำตัวว่าง่ายขายความน่ารักขึ้นมา รุ่นพี่หลายต่อหลายคนก็แพ้ทางลูกไม้นี้ของเขาเข้าจริงๆ

[กรี๊ดดดดด! หยางหยางหวานมาก สวยมากเลยอะ~]

[ลูกรัก นายมันน่ารักจนมัมหมีใจละลายไปหมดแล้ว~]

[ฉันจะเป็นบ้า! เป็นบ้าไปแล้วจริงๆ! ทำไมหยางหยางของเราถึงได้คาวาอี้ขนาดนี้เนี่ย!]

[นี่มันถั่วน้อยแสนหวานที่จุติลงมาบนโลกชัดๆ~ อยากจะจุ๊บสักทีจัง~( *︾▽︾)]

[น้องเฟยเฟยของเราดูจะชอบราชาเผยมากเลยนะ ภาพสองคนนี้อยู่ด้วยกันคืออาหารตาสุดๆ~]

[ฟินตัวแตกแล้วแม่!]

ผู้ชมคนอื่นๆ ต่างก็สงสัยกันว่า ทำไมอยู่ดีๆ เซี่ยเฟยหยางถึงทำตัวดีกับราชาเผยขนาดนี้

หรือว่าจะโดนเสน่ห์ของราชาเผยตกเข้าให้แล้วจริงๆ

ถึงจะอยากคิดแบบนั้นก็เถอะ แต่จากสไตล์ที่ผ่านๆ มาของเซี่ยเฟยหยาง เป็นไปได้สูงมากว่าแค่อยากปั่นกระแสมากกว่ามั้ง

เรื่องที่คนนอกยังมองออกทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ มีหรือที่เผยเกอจะไม่รู้

ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ใครมีลูกไม้อะไรก็งัดออกมาใช้ให้เต็มที่เลยเถอะ เขารับมือได้หมดนั่นแหละ!

“ผมดูแล้ว ทางนายก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่ครับ” เผยเกอเอ่ย

“พี่ยังไม่ได้ดูให้ละเอียดเลยนะครับ”

เซี่ยเฟยหยางชี้ไปที่กางเกงยีนส์ขาดๆ ของตัวเอง

“ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ มีรอยขาดตั้งหลายรูแน่ะครับ ถ้าผมโดนใบข้าวโพดที่พี่ว่าบาดเอาจะทำยังไงล่ะครับ”

“…”

เผยเกอนิ่งเงียบไป

ตัวเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือไง

แล้วจะมาถามทำไมอีก

เซี่ยเฟยหยางทำสีหน้าทำนองว่า ‘ผมรู้ แต่ผมแค่อยากให้พี่มาเป็นห่วงผมนี่นา’ ถือว่ากะเกณฑ์ความพอดีของความอ้อนแกมงอแงออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมทีเดียว

เหล่าแฟนคลับของเขาต่างส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่

แพ้ทางลูกไม้นี้ของเขาเข้าเต็มๆ

แถมเซี่ยเฟยหยางยังเล็งเห็นแล้วว่าราชาจอเงินเผยคนนี้อารมณ์ค่อนข้างดี อย่างน้อยภายนอกก็ยังรักษาภาพลักษณ์เทพบุตรไว้ได้

ตอนนี้กำลังไลฟ์สดอยู่ อยู่ต่อหน้าทุกคนขนาดนี้ คงไม่ใจร้ายถึงขั้นหักหน้าเขาจนลงไม่เป็นหรอก

“ถ้านายรู้อยู่แล้ว ก็กลับไปเปลี่ยนกางเกงเถอะครับ” เผยเกอตอบอย่างสุภาพและเรียบเฉย

“แต่ว่า กางเกงพวกนั้นของผมถ้าไม่ขาดเป็นรู ก็เป็นกางเกงขาสั้นหมดเลยนี่ครับ พี่ครับ ส่วนสูงของเราสองคนก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ พี่ให้ผมยืมกางเกงใส่สักตัวสิครับ!”

สมกับเป็นเซี่ยเฟยหยางจริงๆ

เชี่ยวชาญการปั่นประเด็นเป็นที่สุด

คนอื่นเขาอาจไม่มีความอดทนมาค่อยๆ สร้างโมเมนต์ทีละนิด แต่พ่อคุณเล่นเปิดฉากมาก็ขอยืมกางเกงอีกฝ่ายใส่ตรงๆ เลย

ไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะให้ความร่วมมือหรือไม่ ขอแค่ได้ใส่ก็คือกำไรเห็นๆ

ทางฝั่งพวกเขาก็จะได้เอาไปทำการตลาดปั่นกระแสต่อได้ยกใหญ่

พอแฟนคลับตัวแม่เริ่มเปิดประเด็น แฟนคลับตัวเล็กตัวน้อยข้างล่างก็ย่อมรู้หน้าที่ พากันแห่มาจิ้นกันให้ควั่ก

“ไม่ต่างกันเท่าไหร่…งั้นเหรอครับ” เผยเกอถึงกับเหวอไปนิดหน่อย

เขาเดินไปข้างๆ เซี่ยเฟยหยาง กวาดสายตามองกระหม่อมของอีกฝ่าย แอบเทียบส่วนสูงดูก่อนนิดหนึ่ง

จากนั้นก็ก้มหน้าลง สายตาหยุดอยู่ที่ช่วงเอวของทั้งสองคน…

อืม ขอเทียบความยาวช่วงขาอีกสักหน่อย

หลังจากชะงักไปครู่หนึ่งอย่างมีเลศนัย เผยเกอก็พูดด้วยน้ำเสียงเจือความเสียดายเบาๆ ว่า

“กางเกงของผมเกรงว่าจะไม่เหมาะกับนายหรอกครับ นายลองไปขอยืมเสี่ยวหยวนดูสิ”

“…”

มุมปากของเซี่ยเฟยหยางกระตุกกึก

ในใจเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาครามครัน

เจ้าหมอนี่!

ถึงปากจะไม่พูดอะไรออกมาสักคำ แต่สายตาสองแวบที่มองมาติดๆ กันนั่น มันบอกความหมายที่อยากจะพูดออกมาอย่างชัดเจนที่สุดแล้วไม่ใช่หรือไง!

ก็แค่อยากจะสื่อว่า เขาเตี้ยกว่าเจ้าหมอนั่นไม่กี่เซนติเมตรเอง

แถมตัวเจ้าหมอนั่นยังเอวคอดขายาว สัดส่วนสรีระดูดีกว่าของเขาเห็นๆ

แค่วัดความยาวขา สองคนนี้ก็ต่างกันเกือบแปดเก้าเซนติเมตรแล้ว!

น่าโมโหชะมัด!

ขายาวแล้วมันวิเศษนักเรอะ! สัดส่วนดีแล้วจะเก๊กอะไรเบอร์นั้น!

แกล้งกันชัดๆ ฮือออ~

ส่วนหยวนเซียวที่จู่ๆ ก็โดนลากเข้ามาเอี่ยว แถมยังโดนเหน็บแนมไปด้วยอีกคนถึงกับ “…”