บทที่ 68 ล้วนเป็นภรรยาตัวน้อยของราชาเผยของฉันทั้งนั้น!!

"ไร่ข้าวโพดอยู่ที่ไหนเหรอคะ ทำไมไกลจังเลย"

ทั้งกลุ่มเดินกันมาตั้งนานแล้วก็ยังไปไม่ถึงเสียที

"ใกล้แล้วๆ"

"คำนี้พี่พูดมาหลายรอบแล้วนะ แต่ก็ยังไม่ถึงสักที"

เหล่าแขกรับเชิญต่างรู้สึกว่าตัวเองโดนหลอกเข้าให้แล้ว

ระยะทางไกลขนาดนี้ อย่าว่าแต่แบกข้าวโพดเลย แค่เดินตัวเปล่าไปกลับก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว

ไร่ข้าวโพดตั้งอยู่บนเนินเขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

เดินจากบ้านพักใช้เวลาประมาณหกถึงเจ็ดนาที คนปกติเดินไปกลับรอบหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสิบกว่านาที

แขกรับเชิญทั้งแปดคนต่างสะพายตะกร้าไว้บนหลังคนละใบ

"ไม่มีพาหนะทุ่นแรงให้พวกเราหน่อยเหรอคะ ขากลับยังต้องแบกข้าวโพดเดินไกลขนาดนี้อีก" หมี่เหลียนถามขึ้น

เธอไม่ได้กลัวความลำบาก แต่รู้สึกว่าการทำแบบนี้มันไม่จำเป็นเอาเสียเลย

"ขอโทษด้วยนะครับพี่หมี่เหลียน ทางรายการไม่มีพาหนะทุ่นแรงสำรองให้เลยครับ"

พูดจาเหลวไหลสิ้นดี

พาหนะทุ่นแรงน่ะมีเหลือเฟือแน่นอน แค่ไม่อยากให้พวกเขายืมใช้ต่างหาก

"ไปกันเถอะครับ พวกเราแบกไหวเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น เหนื่อยก็พัก ไม่ต้องฝืนนะ" ฉินอวี้เอ่ยบอกหมี่เหลียนและทุกคน

"อื้ม" ทุกคนพยักหน้า

ยังไงก็กำลังไลฟ์อยู่!

ต้องให้ทุกคนได้เห็นพลังและความกระตือรือร้นของพวกตน อย่าให้ใครมาว่าได้ว่าสำออยปวกเปียก

"ทางขึ้นเนินนี่เหนื่อยเอาเรื่องเลยแฮะ"

"เนินค่อนข้างชันทีเดียว"

"เดี๋ยวตอนพวกเราแบกข้าวโพดลงเนินต้องระวังกันด้วยนะ อย่าแบกหนักเกินไป เอาความปลอดภัยไว้ก่อน"

หลายคนเดินคุยกันไปพลาง จนในที่สุดก็มาถึงไร่ข้าวโพด

"ข้าวโพดเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

"ถ้าพวกเราขนกลับไปได้หมด จะแลกของกินอร่อยๆ กับสิทธิพิเศษได้ตั้งเท่าไหร่กันนะ!" เป้ยเสี่ยวฉีตื่นเต้น

"เสี่ยวฉี—"

แขกรับเชิญหญิงคนอื่นๆ ต่างมองเธอด้วยสายตาตัดพ้อ

เวลานี้ยังกล้าคิดแบบนี้อีก

ยัยเด็กนี่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลยจริงๆ

"เริ่มงานได้!!"

จินเฉิงซีตะโกนขึ้นมาหนึ่งเสียง แขกรับเชิญทุกคนก็เริ่มขยับตัวลงมือทำ

"พี่ครับ ข้าวโพดนี่หักยังไงเหรอ ผมทำไม่เป็นอะ~" เซี่ยเฟยหยางเบียดตัวเข้ามาข้างเผยเกอ เอ่ยปากขอคำแนะนำอย่างกระตือรือร้น

ทิ้งให้เส้าเจียหรานคู่จิ้นของเขายืนเก้ออยู่ตรงนั้นคนเดียวจนแอบเหวอไปนิดๆ

สีหน้าแววตาของเธอราวกับจะฟ้องว่า: เซี่ยเฟยหยางเป็นผู้ชายแท้ๆ ไหงชอบแย่งบทกับบทพูดของผู้หญิงไปหมดล่ะเนี่ย

ตามปกติในกิจกรรมแบบนี้ ส่วนใหญ่ต้องเป็นฝ่ายหญิงมาขอคำแนะนำจากฝ่ายชายไม่ใช่เหรอ

เผยเกอไม่ได้พูดอะไรมาตลอดทาง

อย่าเห็นว่าบางครั้งราชาจอเงินเผยจะพูดเยอะ ทว่าจากการดูไลฟ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผู้ชมต่างก็ตระหนักได้เป็นอย่างดีว่าคนคนนี้แทบไม่เคยพูดเรื่องไร้สาระเลย

เวลาที่ไม่จำเป็นต้องแสดงความสามารถ เขาก็จะยืนนิ่งๆ อยู่ข้างๆ

รูปร่างสูงโปร่งสง่างามประดุจต้นไผ่ ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาราวหยกสลัก นับเป็นทัศนียภาพที่งดงามที่สุด

ไม่ได้พยายามเก๊กท่าเป็นเทพบุตร แต่กลับแผ่ออร่าเทพบุตรออกมาเต็มเปี่ยม

แม้จะเป็นเพียงฉากหลังอันเงียบสงบ ยืนฟังคนอื่นพูดคุยสัพเพเหระ ผู้ชมก็ยังเผลอกวาดสายตามองหาร่างของเขาในกลุ่มคนโดยไม่รู้ตัว

คอยใส่ใจทุกท่วงท่าของเขา

เขากำลังคิดอะไรอยู่ อารมณ์ดีหรือเปล่า

เพียงแค่เขายกมุมปากขึ้นนิด ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาหน่อย ผู้ชมจำนวนมากก็พลอยมีความสุขตามไปด้วย

"คนคนนี้อารมณ์ดีจังเลยน้า~"

"ว้าว อยากให้ราชาเผยแฮปปี้แล้วก็ยิ้มเยอะๆ ในรายการจัง"

ผู้ชมเริ่มรู้สึกกันมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเวลาดูไลฟ์รายการนี้ ความคิดและความต้องการของพวกตนกลับบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

นั่นก็คือการหวังจากใจจริงให้คนคนนี้มีความสุข

แกร๊ก!

เผยเกอใช้มือข้างหนึ่งจับต้นข้าวโพดไว้ ส่วนมืออีกข้างจับฝักข้าวโพดหักจากบนลงล่าง ออกแรงไม่มาก อาศัยจังหวะใช้แรงส่งบิดตรงขั้วเบาๆ ฝักข้าวโพดก็หลุดออกมาอย่างง่ายดาย

"ทำแบบนี้แหละ" เผยเกอบอกเซี่ยเฟยหยาง

"อ๋อๆ ได้ครับ"

เซี่ยเฟยหยางพยักหน้า แล้วลองทำดูด้วยตัวเอง

ทั้งที่เป็นเรื่องง่ายแท้ๆ แต่เขากลับแกล้งทำเป็นทำไม่เป็น

"พี่ครับ ผมยังทำไม่ค่อยได้เลย—"

"เจียหราน เธอทำเป็นแล้วใช่ไหม" เผยเกอหันไปถามเส้าเจียหราน

ตอนที่เขาสาธิตเมื่อครู่ แขกรับเชิญคนอื่นๆ ที่ทำไม่เป็นก็ล้อมวงดูอยู่ข้างๆ ซึ่งรวมเส้าเจียหรานด้วย

"เป็นแล้วค่ะ"

"งั้นเธอช่วยสอนเฟยหยางทีนะ ทางเสี่ยวฉีใกล้จะเต็มตะกร้าแล้ว ผมต้องรีบเร่งมือหน่อย"

"อืม ได้ค่ะ"

เผยเกอเดินกลับไปหาเป้ยเสี่ยวฉี

สาวน้อยคนนี้ทำงานเก่งจริงๆ ระหว่างที่พวกเขาคุยกันอยู่นั้น เป้ยเสี่ยวฉีก็หักดังแกร๊กๆ จนเกือบเต็มตะกร้าแล้ว

ผู้ชมเองต่างก็พากันเอ่ยปากชม ในบรรดาสาวๆ ทั้งหมด เป้ยเสี่ยวฉีดูมีชีวิตชีวาน่ามองที่สุด แถมยังกระฉับกระเฉงพร้อมลุยงานที่สุดด้วย

นิสัยยังร่าเริงและมองโลกในแง่ดีอีกต่างหาก

ไม่ใช่แค่ในหมู่แขกรับเชิญหญิงเท่านั้น แต่เป้ยเสี่ยวฉียังทำได้ดีกว่าแขกรับเชิญชายบางคนเสียด้วยซ้ำ

เธอยังคิดจะใส่ข้าวโพดลงตะกร้าสานเพิ่ม แต่ถูกเผยเกอห้ามไว้ก่อน

"พอแค่นี้เถอะครับ อย่าแบกหนักเกินไป ทางยังอีกค่อนข้างไกล"

ไอดอลกำลังเป็นห่วงเธออยู่เหรอเนี่ย?

เป้ยเสี่ยวฉีพยักหน้าหงึกหงัก แอบดีใจอยู่เงียบๆ

"งั้นพี่คะ ฉันช่วยพี่นะ"

เมื่อส่วนของตัวเองเสร็จเรียบร้อย เธอจึงช่วยเผยเกอขนใส่ตะกร้าสานด้วยกัน

เผยเกอทำงานคล่องแคล่ว แต่เขาไม่ได้คิดจะมาโชว์เหนืออะไรตอนนี้

ความจริงแล้วด้วยพละกำลังของเผยเกอ อย่าว่าแต่ข้าวโพดหนึ่งตะกร้าเลย ต่อให้แบกขึ้นมาทั้งคันรถก็ยังไหวสบายๆ

แต่มันไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นนี่นา

เก็บแรงไว้ใช้เองดีกว่า

ฝั่งพวกเขาเก็บใส่ตะกร้าเสร็จเร็วที่สุด

"ทุกคนคะ พวกเราไปก่อนน้า!"

เป้ยเสี่ยวฉียิ้มพลางโบกมือให้ทุกคน จากนั้นก็แบกตะกร้าข้าวโพดเดินลงเนินไปก่อน

เผยเกอเดินตามหลังเธอไป

ทางลงเนินเดินค่อนข้างลำบาก แถมทางยังแคบอีกต่างหาก

เป้ยเสี่ยวฉีแบกไหวก็จริงอยู่ เพียงแต่เธอตัวเล็ก ตะกร้าใบนี้ทั้งหนักทั้งรั้งตึง ยามเดินลงเนิน ตะกร้าด้านหลังจึงคอยถ่วงดึงตัวเธออยู่ตลอด เหนื่อยกว่าที่คิดเอาไว้ไม่น้อยทีเดียว

ทว่าเธอเป็นหญิงสาวที่ดื้อรั้นคนหนึ่ง ทั้งยังมีความคิดอยากจะโชว์ฟอร์มอยู่ลึกๆ

เธอจึงไม่เพียงแต่ไม่แสดงอาการเหนื่อยล้าออกมา แต่ยังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำตัวให้ดูผ่อนคลายสบายๆ

หลังเหยียดตรง เชิดอกแขม่วพุง แถมยังเค้นสมองสรรหาประเด็นน่าสนใจมาชวนราชาจอเงินเผยคุยเล่น

พอทำแบบนี้เข้า ก็เลยไม่ได้ดูทางใต้เท้า

เท้าสะดุดกึก ร่างแทบจะไถลคะมำลงจากเนิน

"กรี๊ด—"

อย่าว่าแต่ผู้ชมในห้องไลฟ์เลย แม้แต่ทีมงานในที่เกิดเหตุต่างก็พากันตกอกตกใจ

เหตุมันเกิดกะทันหันเกินไป ต่อให้ทุกคนอยากเข้าไปช่วยก็ตอบสนองไม่ทันอยู่ดี

"ระวัง!"

เดิมทีเผยเกอยังอยู่ห่างจากเป้ยเสี่ยวฉีตั้งหลายเมตร พอเห็นท่าไม่ดี แม้จะแบกตะกร้าข้าวโพดใบใหญ่เอาไว้ก็ยังก้าวเท้าฉับไวประหนึ่งเหาะ

เรียวขายาวก้าวพุ่งไปข้างหน้าเพียงสองสามก้าว ก็คว้าตะกร้าข้าวโพดที่เป้ยเสี่ยวฉีสะพายอยู่ได้ทัน

"เฮ้อ!"

เมื่อเห็นว่าเผยเกอดึงเป้ยเสี่ยวฉีเอาไว้ได้ในวินาทีวิกฤต ทุกคนต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่ตรงนี้อยู่กลางเนินเขา ถ้าหากทั้งสองคนยืนไม่มั่นคงแล้วพากันกลิ้งตกลงไป มีหวังเกิดเรื่องใหญ่แน่

ทีมงานร้องตะโกนลนลาน รีบวิ่งกรูเข้ามาช่วย

ทว่าแขนขวาของเผยเกอกลับคว้าตะกร้าข้าวโพดของเป้ยเสี่ยวฉีไว้แน่น ออกแรงเพียงนิดเดียวก็ดึงทั้งตะกร้าและตัวเป้ยเสี่ยวฉีกลับมาอยู่ข้างกายได้แล้ว

มือซ้ายประคองให้เธอยืนหยัดได้อย่างมั่นคง ส่วนมือขวาก็ปลดตะกร้าบนหลังเธอลงมาถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

ตะกร้าข้าวโพดหนักราวสามสิบถึงสี่สิบชั่ง พอตกอยู่ในมือเขา กลับเบาหวิวราวกับหิ้วตุ๊กตาไว้ตัวหนึ่ง

ตลอดช่วงเวลานี้ ขณะที่ทีมงานรายการแทบจะแตกตื่นกันไปหมด มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงนิ่งสงบที่สุด

ท่วงท่าตอนช่วยคนของเขานั้น ยิ่งทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนหลงใหลจนหัวใจเต้นระรัว

[กรี๊ดดดดด!! หล่อเกินไป หล่อเกินไปแล้วมั้ยเนี่ย!]

[ขายาวๆ คู่นั้นที่ราชาเผยของเราก้าวออกไปนะ ฟินจะตายอยู่แล้ว! ฮือออ~ อยากสิงร่างน้องเสี่ยวฉีแล้วล้มเข้าไปในอ้อมกอดราชาเผยจังงง~ ทำไมคนที่ฮีโร่ช่วยไว้ถึงไม่ใช่ฉันกันนะ กรี๊ดด!! o(≧口≦)o]

[จะบ้าตาย! ผู้ชายคนนี้หล่อสลบ!! จังหวะที่คว้าน้องเสี่ยวฉีพร้อมตะกร้าดึงกลับมาทีเดียว โคตรจะเท่เลยอะ!]

[ตะกร้าหนักขนาดนั้น ราชาเผยของเราใช้มือเดียวรับไว้ได้แบบชิลๆ ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมบางคนถึงชอบผู้ชายทรงพลัง ก็มันทั้งเท่ทั้งให้ความรู้สึกปลอดภัยจริงๆ นี่หว่า!!]

[สายรุกตัวพ่อ! สายรุกตัวพ่อชัดเจน!! ถ้าเทียบกับราชาเผยแล้ว รายการนี้ไม่ว่าจะเป็นแขกชายหรือแขกหญิง ก็ได้แต่ต้องเป็นภรรยาตัวน้อยของราชาเผยเท่านั้นแล้วล่ะ 5555!!]