บทที่ 69 ตาแก่หลงตัวเอง ระวังจะพลาดท่าคามือฉันนะ ฮึ~

[ราชาเผยทั้งบุ๋นทั้งบู๊ ผสานความแกร่งและความอ่อนโยน ชายหนุ่มยอดคนแห่งยุคชัดๆ!]

ด้านบุ๋นดีดผีผา ถือเข็มปักผ้าได้

ด้านบู๊สยบคู่ต่อสู้ในกระบวนท่าเดียว เป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม

พวกหน้าม้ากับแอนตี้แฟนที่ก่อนหน้านี้เห็นราชาจอเงินเผยปักผ้าแล้วแซะผลงานไม่ได้ จนต้องหลับหูหลับตาโจมตีว่า "พลังหยินล้นเกิน" พอมาเห็นฉากนี้เข้าก็พากันแกล้งตายไปอีกรอบ

เป้ยเสี่ยวฉีเองก็ตกใจไม่น้อย

เธอตบอกตัวเองรัวๆ

"พี่คะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดึงฉันไว้"

เผยเกอยิ้ม "เรื่องเล็กครับ ลงไปก่อนเถอะ"

ยืนคุยกันตรงทางลาดมันไม่ค่อยสะดวก

"ค่ะๆ"

เป้ยเสี่ยวฉีหันกลับมาจะรับตะกร้าของตัวเอง แต่เผยเกอเบี่ยงมือหลบ

"ผมถือให้ครับ"

"ฉันสะพายเองได้ค่ะพี่ พี่ถือเยอะขนาดนี้คนเดียวมันจะเหนื่อยเอานะคะ"

"ถึงข้างล่างแล้วผมค่อยคืนให้" เผยเกอรู้ว่าเป้ยเสี่ยวฉีแบกไหว จึงไม่ได้ดึงดันจะช่วยแบกตลอดทาง

"อื้อ!"

เป้ยเสี่ยวฉีไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

แต่ก่อนเรื่องที่เธอภาคภูมิใจที่สุดคือตัวเองแข็งแกร่งพอและพึ่งพาตัวเองได้เป็นอย่างดี

เธอไม่ต้องการให้ใครมาคอยดูแลประคบประหงมเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่คิดจะจีบเธอ มักจะชอบมาทำตัวเทกแคร์เกินเบอร์อยู่แถวนั้น

คอยช่วยนั่นช่วยนี่ให้ โดยไม่เคยถามสักคำว่าเป้ยเสี่ยวฉีชอบไหม หรือต้องการหรือเปล่า

บางทียังแอบคิดด้วยซ้ำว่า คนพวกนี้หลงตัวเองชะมัด ความสามารถก็เทียบเธอไม่ติด เรื่องก็จัดการไม่ได้เรื่อง สู้ถอยห่างไปไกลๆ หน่อยไม่ได้หรือไง!

แต่การดูแลที่พอดิบพอดี ไม่ล้ำเส้น ทั้งยังให้เกียรติในศักยภาพของเธออย่างเต็มที่แบบราชาจอเงินเผย ทำให้เป้ยเสี่ยวฉีรู้สึกสบายใจมาก

ในอกพลอยพองโตอย่างบอกไม่ถูก

เหมือนกับว่าพอได้อยู่ข้างคนคนนี้ เธอก็ไม่ได้อยากเป็นสาวแกร่งขนาดนั้นแล้ว

อ่อนแอบ้างเป็นครั้งคราว ได้ลองสัมผัสความรู้สึกของการถูกเขาดูแล มันก็ไม่เลวเหมือนกันนี่นา~

"พี่ครับ รอผมด้วย—"

ตอนที่เผยเกอกับเป้ยเสี่ยวฉีกำลังจะขยับตัวเดินลงไป เสียงตะโกนของเซี่ยเฟยหยางก็ดังมาจากด้านบนเนิน

เดิมทีเซี่ยเฟยหยางกะจะใส่ข้าวโพดลงไปแค่ไม่กี่ฝัก ใส่หนักเกินไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร มีแต่จะเหนื่อยตัวเองเปล่าๆ

แต่พอคิดดูอีกที

ถ้าใส่แค่ไม่กี่ฝัก มีหวังโดนผู้ชมสวดเละแน่

ขนาดเป้ยเสี่ยวฉียังแบกมาตั้งเต็มตะกร้า ถ้าเขาใส่มาแค่นิดเดียว มันจะเสียหน้าขนาดไหน?

ที่สำคัญที่สุดคือ เขายังตั้งใจจะแบกให้หนักหน่อย เพื่อให้ราชาจอเงินเผยช่วยแบก จะได้มีโมเมนต์คุยกันระหว่างทางมากขึ้น

เซี่ยเฟยหยางจึงประเมินกำลังของตัวเอง แล้วพยายามยัดข้าวโพดลงตะกร้าให้ได้มากที่สุด

เมื่อเห็นเขาแบกมาเต็มตะกร้าเหมือนกัน แฟนคลับของเขาก็ราวกับเตรียมตัวมาพร้อมอยู่แล้ว ต่างพากันอวยไส้แตกแหกค่าย

ทั้งบอกว่าอดทนสู้งาน ทั้งมีพลังแฟนหนุ่ม ทั้งหุ่นดีขนาดนี้ความสุขในอนาคตของฉันมีหลักประกันแล้วแน่ๆ~

"พี่ครับ อย่าเพิ่งไปสิ—"

เผยเกออยากทำเป็นหูทวนลมแล้วพาเป้ยเสี่ยวฉีเดินไปต่อใจจะขาด

แต่เซี่ยเฟยหยางเห็นว่าเผยเกอยังไม่ยอมหยุด ก็พุ่งถลันลงมาจากเนินเขาตรงดิ่งเข้ามาทันที

เขามั่นใจว่าเผยเกอต้องคว้าตัวเขาไว้แน่

เผลอๆ ทั้งสองคนอาจจะได้แตะเนื้อต้องตัวกันแบบชวนจิ้นฟินกระจาย

ไม่ว่าจะปั่นคู่จิ้นชายหญิงหรือคู่จิ้นชายชาย เซี่ยเฟยหยางล้วนช่ำชองเป็นที่สุด

นึกถึงตอนนั้น เพื่อจะเล่นซีรีส์มิตรภาพลูกผู้ชายแนวคู่พระเอกให้ออกมาดี เซี่ยเฟยหยางลงทุนลงแรงไปไม่ใช่น้อย

ทั้งทางค่ายและตัวเขาเองต่างมั่นใจเต็มร้อยว่าซีรีส์เรื่องนี้จะต้องส่งให้เขาดังเป็นพลุแตก

เขาจึงทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับซีรีส์เรื่องนั้น ทำการบ้านอย่างหนักทั้งหน้ากล้องและหลังกล้อง

ไม่เพียงแค่อ่านนิยายต้นฉบับจนทะลุปรุโปร่ง แม้แต่นิยายแฟนฟิคเขาก็กวาดอ่านจนเรียบ

อ่านทีเป็นสิบๆ เรื่อง ก่อนนอนก็ยังต้องกล่อมตัวเองด้วยแฟนฟิคพวกนี้

ถึงจะแอบบ่นแอบขำอยู่บ้าง แต่ประเด็นสำคัญทั้งหมดเขากลับซึมซับมาจนหมดจด

เดิมทีเป็นแค่นิยายมิตรภาพลูกผู้ชาย ไม่ใช่แนววายแท้ๆ ด้วยซ้ำ

ทว่าเซี่ยเฟยหยางกลับขุดคุ้ยทุกโมเมนต์ระหว่างสองพระเอก รวมถึงจุดจิ้นที่สาววายต้องการออกมาจนเกลี้ยง

ฝีมือการแสดงไม่ถึง ก็เอาโมเมนต์หวานมาโปะ

แฟนคลับต่างพากันเทใจให้หนุ่มคนนี้ แม้กระทั่งแฟนนิยายต้นฉบับที่ปกติขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยว ยังโดนความทุ่มเทอย่างจริงใจของเขาตกเข้าจนได้

ก็เล่นเข้าใจนิยายต้นฉบับยันแฟนฟิคแจ่มแจ้งขนาดนี้ ตั้งใจเกินเบอร์ไปแล้ว!

ต่อให้จะทำไปเพราะอยากดัง พวกเขาก็ยอมรับได้

ในเมื่อจิ้นแล้วฟินขนาดนี้ หน้าตาก็หล่อเหลาเอาเรื่อง

ฝีมือการแสดงห่วยงั้นเหรอ? เหอะน่า~ ช่างมันเถอะ พอกล่อมแกล้มถูไถไปได้

สำหรับการปั่นคู่จิ้น สไตล์ประจำตัวของเซี่ยเฟยหยางก็คือ—

ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำ แต่ถ้าจะทำต้องจัดใหญ่ไฟกระพริบ

เรื่องเสิร์ฟโมเมนต์ เขาก็ชอบแจกน้ำตาลก้อนโตแบบไม่ทันตั้งตัวให้แฟนๆ ได้ฟินกันจนสำลัก

เขาไม่ชอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ

ในเมื่อคิดจะปั่นอยู่แล้ว ยังจะมาทำเหนียมอาย ลีลาเยอะ อยากขายแต่ไม่กล้าขาย มันดูกระจอกเกินไป! ไม่ใช่ทางของเขาเลยสักนิด

ตัวเซี่ยเฟยหยางไม่เคยมีคำว่าหวั่นไหวจริงกับคู่จิ้นของตัวเอง

รักนอกจอเหรอ? เรื่องพรรค์นี้เขาไม่เคยคิดจะเก็บมาใส่หัว ปล่อยให้พวกแฟนคลับไปเถียงกันเอาเองเถอะ

เหอะ! ก็แค่ตัวละครเครื่องมือทั้งนั้น

เพื่อกระแส เพื่อยอดเอนเกจเมนต์ เขาเล่นสนุกกับตัวเองได้ และก็เล่นสนุกกับคนอื่นได้เหมือนกัน

นานวันเข้า แฟนคลับพันธุ์แท้ของเซี่ยเฟยหยางก็ถูกเขาเทรนจนรู้ใจไปหมด

ทันทีที่พี่ส่งสัญญาณ พวกเขาก็จะจิ้นกันแบบบ้าคลั่ง

อินจริงจังราวกับว่าพรุ่งนี้ทั้งคู่จะจูงมือกันเข้าพิธีวิวาห์

กระตือรือร้นผลิตคอนเทนต์ป้อนลูกเรือ อดตาหลับขับตานอนปั่นผลงานกันสุดชีวิต

แต่พอพี่เริ่มเย็นชาใส่เมื่อไหร่ พวกเขาก็จะรีบขีดเส้นแบ่งกับอีกฝ่ายทันที มัวแต่วุ่นอยู่กับการคัดกรองแฟนเดี่ยว ไม่มีการอาลัยอาวรณ์ให้เสียเวลาสักนิด!

รู้ความกันจนไม่รู้จะรู้ความยังไงแล้ว

พอได้มาปั่นคู่จิ้นกับราชาจอเงินเผย จะว่าไป ในใจของเซี่ยเฟยหยางก็แอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ

ไม่ใช่ว่าเซี่ยเฟยหยางจะพิศวาสอะไรเขาจริงๆ หรอกนะ

ทว่านั่นเป็นเพราะคู่จิ้นประเภทนี้ ในอดีตเขาแทบไม่เคยได้ประมือด้วยเลยต่างหาก

คู่แสดงชายบางคน ภายนอกดูเย็นชาหยิ่งผยอง แต่ความจริงพอหยอดแค่นิดเดียวก็หน้าแดงแจ๋ ตอนแรกก็สนุกดีอยู่หรอก พอนานไปก็ชักน่าเบื่อ

แต่คนคนนี้ หยอดโคตรยาก

แถมยังมีสติดีเกินไป

มีสติเสียจนเซี่ยเฟยหยางเริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจนิดๆ

เขารับรู้ได้ว่า ภายใต้แววตาเย็นชาคู่นั้น อีกฝ่ายมองเขาเหมือนกำลังมองเด็กน้อยไร้เดียงสาที่กำลังก่อเรื่องซุกซน

รู้ทันว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร

ไม่โกรธ ไม่แยแส

ไม่เห็นเรื่องพวกนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด

และมันก็ไม่มีค่าพอให้ต้องเปลืองอารมณ์หรือเสียเวลามาคอยรับมือด้วยซ้ำ

"คนแก่ขี้เก๊ก! ระวังจะตกหลุมพรางฉันเข้าล่ะ เหอะ~~"

เซี่ยเฟยหยางลูบริมฝีปากตัวเอง ยิ้มออกมาอย่างลำพองใจและเจ้าเล่ห์

ในหัวอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงภาพฉากหนึ่ง

—เขาจะยื่นมือออกไป ดึงราชาจอเงินผู้สูงส่งดั่งดอกฟ้าคนนั้นลงมาจากก้อนเมฆ แล้วดำดิ่งลงไปด้วยกัน

ทุกคนต่างก็เป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดาในโลกีย์อันวุ่นวาย จะปล่อยใจไปกับแสงสีความสุขสำราญพวกนี้มันจะแย่ตรงไหนกัน?

เหมือนกับเนื้อเพลงท่อนนั้นที่ร้องไว้ว่า

เข้ามาสิ~~~ มาร่วมสำราญกันเถอะ~~