บทที่ 76 วิชาเข็มบินขั้นเทพปรากฏอีกครั้ง!!

“พี่คะ ทำไมพี่ถึงมาหัดปักผ้าเหรอคะ” เป้ยเสี่ยวฉีนั่งชมผลงานพลางเอ่ยถาม

“ไม่มีเหตุผลพิเศษอะไรหรอกครับ แค่รู้สึกว่าน่าสนใจก็เลยลองฝึกดู พอทำไปเรื่อยๆ ก็พบว่ามันช่วยให้จิตใจสงบดี เลยชอบน่ะครับ” มือของเผยเกอยังคงขยับไม่หยุด ปากตอบคำถามพลางแทงเข็มลงบนผืนผ้าต่อไป

เป้ยเสี่ยวฉีรีบถามต่อทันที “พี่มีเรื่องกลัดกลุ้มที่ชวนให้รำคาญใจเยอะเหรอคะ”

ตามธรรมชาติแล้ว เมื่อรู้สึกดีกับใคร ย่อมอยากคว้าทุกโอกาสเพื่อทำความเข้าใจอีกฝ่ายให้มากขึ้น

เป้ยเสี่ยวฉีรู้สึกว่าคนตรงหน้าดูลึกลับเหลือเกิน จนอดใจไม่ไหวที่จะอยากค้นหาตัวตนของเขา

“ก็มีครับ”

“เป็นเรื่องน่ารำคาญใจแบบไหนกันคะ” เป้ยเสี่ยวฉีเท้าคางลงบนหัวเข่า แกล้งทำตาแป๋วไร้เดียงสาราวกับเด็กไม่ประสีประสา

เธอรู้ดีแก่ใจว่า การที่เด็กสาวใสซื่อเอ่ยถามคำถามแบบนี้ มักทำให้ผู้คนยอมลดการป้องกันตัวลงได้ง่าย และไม่ชวนให้รำคาญใจ

เธอจึงฉลาดพอที่จะงัดความน่ารักไร้เดียงสาออกมาใช้ในยามจำเป็น

เผยเกอยิ้ม ทว่าสายตายังคงไม่ละไปจากผืนผ้าปัก

“ก็อย่างเช่น ของที่ผมชอบมาก จู่ๆ ก็มีคนอื่นมาหมายตาไว้ ทั้งที่ผมเองก็ไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามปรามอะไรเขาได้”

“เอ๊ะ?” คราวนี้เป้ยเสี่ยวฉีถึงกับงงจริงๆ

“ของที่ชอบเหรอคะ อะไรกันน่ะ”

“โน่นไงครับ”

นิ้วของเผยเกอมีไหมปักพันอยู่ จังหวะที่ดึงเข็มขึ้น เขาก็ชี้นิ้วไปยังฝั่งตรงข้ามเฉียงๆ

เป้ยเสี่ยวฉีมองตามมือเขาไป ก็เห็นโม่เซี่ยงตงยืนอยู่ใต้ระเบียงฝั่งตรงข้าม

โม่เซี่ยงตงกำลังก้มตัวลง ตั้งใจว่าจะเด็ดดอกไม้ขึ้นมาสักกำมือตามมารยาท พลันได้ยินคำพูดประโยคนี้ที่เผยเกอจงใจพูดเสียงดังขึ้นมา ร่างของเขาก็พลอยแข็งทื่อไปในทันที

สายตาเฉียบคมชะมัด!

เจ้านี่ทั้งปักผ้า ทั้งคุยกับสาว ยังอุตส่าห์เหลือบไปเห็นเขาที่เดินดุ่มๆ เข้ามาเงียบๆ ไม่ได้ทักทายใครได้อีก

เป้ยเสี่ยวฉีเบิกตากลมโตสำรวจคนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวกะทันหันผู้นี้

จะว่าเป็นทีมงาน เสื้อผ้าชุดนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะสวมใส่แน่ๆ

แต่ถ้าไม่ใช่ทีมงาน แล้วเขาเป็นใครกันล่ะ

ทำไมพวกทีมงานเห็นเขาเดินเข้ามาแล้วถึงไม่มีใครกล้าส่งเสียงสักแอะ

โม่เซี่ยงตงงั้นเหรอ

เผยเกอทวนชื่อนี้ในใจ

ชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง ทว่าในนิยายต้นฉบับไม่ได้มีบทบาทอะไรมากมายนัก

เขามีน้องชายคนหนึ่ง รู้สึกจะชื่อโม่เซี่ยงซีใช่ไหมนะ

แล้วยังมีน้องสาวอีกสองคน คนหนึ่งชื่อโม่เซี่ยงหนาน อีกคนชื่อโม่เซี่ยงเป่ย

พ่อแม่บ้านนี้ก็ช่างตั้งชื่อ พยายามมีลูกจนครบทั้งสี่ทิศ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ และเหนือจนได้

โม่เซี่ยงซีถือเป็นตัวละครที่มีบทบาทสำคัญพอสมควรในนิยายต้นฉบับ

คุณชายน้อยผู้เป็นแก้วตาดวงใจแห่งหนิงหัวคนนี้ ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยอารมณ์แค่อยากลองเล่นสนุก

หนังเรื่องไหนที่เขาแสดงเป็นต้องเจ๊งทุกเรื่อง จนกลายเป็นยาพิษบ็อกซ์ออฟฟิศ แถมยังถูกชาวเน็ตเอาไปทำมีมล้อเลียนสารพัด

ทว่าคุณชายน้อยคนนี้มีนิสัยค่อนข้างดี แค่เส้นสมองขาดไปเส้นหนึ่ง ออกจะบ๊องๆ เพี้ยนๆ ไปหน่อย

เขาชอบนางเอกมาก ตอนแรกมีคนเชียร์ให้เขาเป็นพระเอกอยู่ไม่น้อย แต่สุดท้ายเพราะความติ๊งต๊องเกินเยียวยา ทั้งนางเอกและคนอ่านเลยมองเขาเป็นแค่ตัวสร้างสีสันกับมาสคอตนำโชคเท่านั้น

แน่นอนว่าในจังหวะคับขัน เขาก็พึ่งพาได้อยู่เหมือนกัน และเคยช่วยเหลือนางเอกไว้หลายต่อหลายครั้ง

ส่วนพี่ชายคนโตอย่างโม่เซี่ยงตง ในนิยายต้นฉบับเคยพบกับนางเอกสองครั้ง และเกิดความสนใจในตัวเธอเช่นกัน

ก็แหม ชื่อนวนิยายมันคือ 《เรียลลิตี้หาคู่: ทั้งโซเชียลหลงฉันหัวปักหัวปำ》 นี่นะ โม่เซี่ยงตงย่อมไม่พ้นต้องตกเป็นเหยื่อเสน่ห์

แต่ก็คงเป็นเพราะผู้เขียนสร้างตัวละครหนุ่มหล่อพิมพ์เดียวกันออกมาเกลื่อนเกินไป ตัวละครที่ชอบนางเอกมีเยอะจนเขียนต่อไม่ไหว

โม่เซี่ยงตงคนนี้เปิดตัวค่อนข้างเร็ว ท้ายที่สุดจึงจมหายไปแบบไร้บทบาท

คิดมาถึงตรงนี้ เผยเกอก็เงยหน้าขึ้น สำรวจโม่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่ใต้ชายคาแวบหนึ่ง

หน้าตาดีขนาดนี้ แถมยังมีทรัพย์สินมหาศาล แต่ในนิยายที่นางเอกเสน่ห์ล้นเหลือกลับถูกตัดบทจนหายจ้อย เขาคนนี้ยังไม่เข้าขั้นจริงๆ นั่นแหละ…

จริงสิ โม่เซี่ยงตงคนนี้ยังมีความบาดหมางกับเจ้าของร่างเดิมอย่างเผยเซวียนอยู่บ้าง

ถ้าหมอนี่ไม่โผล่หน้ามา เผยเกอก็คงนึกไม่ออกไปชั่วขณะ

ในนิยายต้นฉบับ เผยเซวียนทำผลงานได้ย่ำแย่ในรายการวาไรตี้จนถูกชาวเน็ตทั้งโซเชียลรุมสวดส่ง

โม่เซี่ยงตงที่เดิมทีตั้งใจจะร่วมงานกับเผยเซวียน พอเห็นว่าเผยเซวียนหมดมูลค่าตามที่คาดหวัง ซ้ำยังไปล่วงเกินนางเอกที่ตนถูกใจเข้า ก็ตัดหางปล่อยวัดเขาทันทีอย่างไร้เยื่อใย

แถมยังใช้ประโยชน์จากเศษซากมูลค่าที่เหลืออยู่ก้นหม้อ ไปทำข้อตกลงทางการค้ากับฟางอีเฉินแห่งเฉินเซวียน

ตอนนั้นหมอนี่พูดว่ายังไงนะ

‘เขาไม่มีประโยชน์แล้ว ยึดหลักรีไซเคิลของเหลือใช้ ให้เขาทำเงินให้เราเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน’

คำว่า ‘ของเหลือใช้’ ช่างบาดหูจนเผยเกอสลักประโยคนี้ไว้ในหัว จำได้แม่นยำ

โม่เซี่ยงตง คนคนนี้คือนักธุรกิจโดยเนื้อแท้

การจะตัดสินคนคนหนึ่ง สิ่งแรกที่มองคือคนผู้นั้นสามารถทำเงินให้ตัวเองได้หรือไม่ มีประโยชน์ให้ตักตวงหรือเปล่า

ถ้ามีประโยชน์ ก็เก็บไว้ก่อน

ถ้าหมดประโยชน์ ก็สมควรเขี่ยทิ้ง

ตรรกะวัดคุณค่าแบบนี้ถูกพวกคนประเภทเดียวกับโม่เซี่ยงตงยกย่องให้เป็นสรณะ

กระทั่งสังคมสมัยใหม่ยังมีผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่หลงใหลคนแบบนี้ ถูกเปลือกนอกอันหรูหราล่อลวง คิดว่าพวกเขาดูเท่และเปี่ยมเสน่ห์

ทว่าแท้จริงแล้ว ภายใต้ภาพลักษณ์ของชนชั้นนำ รูขุมขนทุกรูกลับสูบเลือดคนอื่นอย่างละโมบ

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เผยเกอพบเห็นคนใจคดที่มองคนอื่นเป็นเบี้ยและหลงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่คับฟ้ามานับไม่ถ้วน

คนพวกนี้ ถ้าไม่โผล่หน้ามารังควานเขาก็แล้วไป

แต่ถ้ากล้าสะเออะมาระราน เขาไม่เคยออมมือให้แม้แต่น้อย!

"คุณเป็นใครน่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ" เป้ยเสี่ยวฉีเอ่ยถาม

ตากล้องรู้ความจึงไม่ได้แพนกล้องไปที่โม่เซี่ยงตง หลังจากจับภาพมุมกว้างในตอนแรก พอสบเข้ากับสายตาของโม่เซี่ยงตงก็รีบเบือนกล้องหนีทันที

ท้ายที่สุดทีมตากล้องทุกคนก็พากันออกจากลานบ้านไปเสียดื้อๆ กระทั่งกล้องที่ตั้งยึดอยู่กับที่ก็ยังถูกปิดลงด้วย

‘เหวย!’

ผู้ชมในห้องไลฟ์งุนงงเป็นไก่ตาแตกกับความโกลาหลนี้

คนใหญ่คนโตชัวร์!

ไม่อย่างนั้นทีมงานรายการคงไม่ให้เกียรติเปิดทางให้ขนาดนี้หรอก

เผยเกอปรายตามองไปรอบๆ อย่างเรียบเฉย พลันพบว่าหากตนอยากระบายความขุ่นแค้นในใจออกมา โอกาสตรงหน้านี้นับว่าเหมาะเจาะทีเดียว

ไม่อย่างนั้นหากต้องรอคราวหน้า ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่

คนอย่างเขาน่ะ หากมีเรื่องให้ไม่สบอารมณ์ ถ้าเอาคืนตรงนั้นได้ก็ไม่มีวันปล่อยให้ข้ามคืนเด็ดขาด

โม่เซี่ยงตงเดินตรงมาทางพวกเขา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่แวบแรกดูเป็นกันเอง แต่เนื้อแท้กลับเหินห่างอย่างยิ่ง

"ผมเป็นเพื่อนของผู้กำกับจิน วันนี้แวะมาเที่ยวเล่นน่ะครับ"

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง"

เป้ยเสี่ยวฉีพยักหน้า

เธอย่อมดูออกอยู่แล้วว่าคนคนนี้มีภูมิหลังไม่ธรรมดา เพียงแต่ไม่มีความจำเป็นต้องซักไซ้ แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวไปก็พอ

ทันใดนั้น เธอก็ขมวดคิ้วมุ่น

"ได้ยินไหม นั่นเสียงอะไรน่ะ"

คนอื่นๆ กลั้นหายใจเงี่ยหูฟังทันที แล้วทุกคนก็ได้ยินเหมือนกัน

แถมยังมองเห็นอีกด้วย

"นี่ตัวอะไรน่ะ ผึ้งเหรอ"

"ไม่ใช่ผึ้ง นี่มันเหมือนต่อหัวเสือพิษร้ายแรงเลยนะ!" ทีมงานคนหนึ่งเพ่งมองครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนขึ้นมา

พริบตานั้น ทุกคนต่างพากันแตกตื่นลนลาน

ต่อหัวเสือมาโผล่ที่นี่ได้ยังไงกัน!

มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อหัวเสือฝูงนี้ดูเหมือนจะพุ่งเป้ามาที่โม่เซี่ยงตงโดยเฉพาะ

หลังจากบินวนเวียนส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง มันก็พุ่งตรงเข้าใส่เขาทันที

โม่เซี่ยงตงรู้ดีว่าเจ้าสิ่งนี้มีพิษร้ายแรงและรับมือได้ยากยิ่ง

ทว่าเขายังคงสุขุมเยือกเย็น ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างเด็ดเดี่ยวแล้วกำแน่นไว้ในมือ

ทีมงานคนอื่นๆ อยากจะเข้าไปช่วย แต่ก็ไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามทะเล่อทะล่าเข้าไป

"รีบไปเอาเครื่องพ่นไฟมาเร็วเข้า!"

ทีมงานคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดออกไปทันที

ทีมงานที่เหลือต่างคว้าข้าวของเครื่องใช้แถวนั้น รวบรวมความกล้าค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้

"เร็ว มันพุ่งมาข้างหน้าแล้ว!"

"ข้างหลังก็มีอีกตัว! ระวัง!"

ต่อหัวเสือสามตัวโฉบเข้ามาล้อมโม่เซี่ยงตงไว้จากสามทิศทาง

จะชักช้าไม่ได้แล้ว!

ถ้าบอสใหญ่มาได้รับบาดเจ็บที่นี่ พวกเขาคงได้ตกงานกันหมดแน่!

ทีมงานพากันกัดฟันเตรียมจะพุ่งเข้าไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่งก็พลันวาบขึ้น

เข็มปักผ้าสามเล่มพุ่งออกจากมือของเผยเกอดุจดั่งดาวตกอันเยียบเย็น—

สองเล่มในนั้นเฉียดผ่านข้างแก้มของโม่เซี่ยงตงไปอย่างรวดเร็ว กรีดเป็นรอยเลือดบางๆ สองสาย ก่อนจะพุ่งไปปักตรึงต่อหัวเสือทางซ้ายและขวาด้านหลังเขาเอาไว้แน่น

ส่วนเข็มปักผ้าอีกเล่มหนึ่ง พุ่งแทงทะลุต่อหัวเสือที่อยู่ตรงหน้าโม่เซี่ยงตง ก่อนจะพาเอาซากของมันพุ่งไปปักตรึงอยู่บนเส้นผมของเขา—