บทที่ 77 อย่างนายน่ะเหรอ มีสิทธิ์มานั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับฉัน !

“…”

“!!!”

“…”

“???”

รอบบริเวณที่เคยส่งเสียงเอะอะโวยวายเงียบกริบลงในพริบตา

โม่เซี่ยงตงผู้สุขุมเยือกเย็นเสมอไม่ว่าจะเจอเรื่องใด แม้ต้องเผชิญหน้ากับต่อหัวเสือสามตัวก็ยังรักษามาดไว้ได้ ทว่าบัดนี้กลับยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น

เขามองไปยังทิศทางที่เผยเกอกับเป้ยเสี่ยวฉียืนอยู่ด้วยความตกตะลึง

เผยเกอชักมือกลับไปแล้ว และยังคงก้มหน้าปักผ้าต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ราวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เป็นแค่เรื่องขี้ผงที่ไม่คุ้มค่าให้ใส่ใจเลยสักนิด

โม่เซี่ยงตงยิ่งรู้สึกสะท้านขึ้นมาในใจ

“เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรกันน่ะ”

ทีมงานบางคนที่ไม่ทันเห็นเหตุการณ์และไม่เข้าใจสถานการณ์ เอ่ยถามเพื่อนข้างๆ

“เมื่อกี้นี้ไง!”

เพื่อนร่วมงานคนนั้นหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดผวา อยากจะเล่าให้ฟัง แต่อ้าปากแล้วกลับไม่รู้จะบรรยายออกมายังไง

เพราะเรื่องมันเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ

อย่างกับยอดฝีมือในหนังกำลังภายในที่ซัดเข็มปลิดชีพ เด็ดใบไม้แทนกระบี่อะไรทำนองนั้นเลย

มันเกินขอบเขตจินตนาการของคนยุคปัจจุบันไปไกลลิบ!

เป้ยเสี่ยวฉีอ้าปากค้างจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หุบ

เธอค่อยๆ หันคออย่างแข็งทื่อ มองเผยเกอข้างกายที่กำลังนั่งปักผ้าอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แล้วสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความตื่นตะลึง

เกือบจะเป็นลมล้มพับไปเสียให้ได้

จินเฉิงซีที่เพิ่งมาถึงตรงประตูใหญ่ ทันเห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

เขายืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ช็อกจนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

“อ๊ะ คุณโม่ คุณบาดเจ็บนี่ครับ!”

รองผู้กำกับที่เดินตามหลังมาพลาดฉากเด็ดนี้ไปพอดี จึงไม่ได้ยืนตะลึงตาค้างเหมือนคนอื่นๆ

พอเห็นรอยเลือดบนแก้มของโม่เซี่ยงตง เขาก็รีบวิ่งถลาเข้ามาดูด้วยความห่วงใย

“เอ๊ะ นี่มันอะไรกันเนี่ย”

รองผู้กำกับสังเกตเห็นตัวต่อหัวเสือบนผมของโม่เซี่ยงตงเข้า จึงสะดุ้งโหยงด้วยความกลัว

พอเพ่งดูชัดๆ ถึงพบว่าต่อหัวเสือตัวนี้ดูเหมือนจะตายไปแล้ว

เขาจึงรวบรวมความกล้าหยิบมันลงมา

ทุกคนถึงได้เห็นว่า ต่อหัวเสือตัวนี้ถูกเข็มปักผ้าเล่มหนึ่งเสียบทะลุกลางลำตัว ดับสนิทไปแล้ว

“นี่มัน…คงไม่ใช่ว่า!”

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ณ วินาทีนั้น เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ต่างก็หันขวับไปมองเผยเกอที่ยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

บางคนถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ด้วยความเหลือเชื่อสุดขีด

——เฮ้ยๆ บ้าไปแล้ว จะเป็นไปได้ยังไง! นี่มันเรื่องที่มนุษย์ทำได้จริงๆ เหรอเนี่ย

——นี่ฉันยังอยู่บนโลกมนุษย์ อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงแน่ใช่ไหม ไม่ได้หลุดเข้าไปในนิยายเล่มไหนใช่ไหมเนี่ย

“ตรงนี้ก็มีอีก!”

ทีมงานคนอื่นเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นมีต่อหัวเสืออยู่สามตัวนี่นา

จู่ๆ ทุกอย่างก็เงียบกริบ แล้วอีกสองตัวหายไปไหนล่ะ

หรือว่าจะตกใจบินหนีไปแล้ว

พอกวาดตามองรอบๆ ก็พบซากต่อหัวเสืออีกสองตัวที่ถูกเข็มปักผ้าเสียบทะลุร่าง ตกอยู่ไม่ไกลจริงๆ

ใช้เข็มปักผ้าเล็งเป้าเข้าต่อหัวเสือสามตัวพร้อมกันเนี่ยนะ?!

แถมระยะทางยังห่างกันตั้งไกลขนาดนี้ด้วย!

ล้อเล่นกันรึไงเนี่ย!!

เผยเกอกลับรู้สึกเสียหน้านิดหน่อย

ดูเหมือนรอบนี้จะเก๊กท่าเกินเบอร์ไปหน่อยแล้วสิ

ชิ!

ลืมไปเลยว่านี่คือยุคปัจจุบัน ขืนทำแบบนี้มันจะดูเว่อร์วังไปนิดใช่ไหมเนี่ย

ดูจากสีหน้าอ้าปากตาค้างของคนพวกนี้แล้ว คราวนี้คงแถให้เนียนยากน่าดู

ความจริงแล้ว ต่อหัวเสือสามตัวนั้นเป็นสิ่งที่เขาเสกขึ้นมาชั่วคราว จึงไม่ได้มีชีวิตจริงๆ

ไม่อย่างนั้น ถ้าแค่จะหาทางระบายอารมณ์ใส่โม่เซี่ยงตง แล้วต้องฆ่าต่อหัวเสือของจริงตายไปถึงสามตัว เผยเกอก็ขี้เกียจทำบาปทำกรรมแบบนี้เหมือนกัน

แน่นอนว่า ตอนแรกที่เผยเกอเสกต่อหัวเสือขึ้นมา ก็แค่อยากจะขู่โม่เซี่ยงตงให้ตกใจ แล้วปล่อยให้มันต่อยสักแผลเล็กๆ เอาให้ปวดแสบปวดร้อนไปสักสองสามวัน

ต่อหัวเสือที่เสกขึ้นมาไม่ได้มีพิษร้ายแรง ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอยู่แล้ว

ทว่าพอทีมงานพากันกรูเข้ามา เผยเกอไม่ได้กลัวว่าต่อหัวเสือที่เสกมาจะคุมไม่อยู่หรอก แต่ถ้าทีมงานที่มะรุมมะตุ้มดันชนเปะปะจนโดนต่อยไปด้วย มันจะกลายเป็นเรื่องน่ากระอักกระอ่วนใจเอา

เขาจึงต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากปล่อยให้ไอ้ลูกหมาโม่เซี่ยงตงลอยนวลไปสบายๆ

ก็เลยจัดฉากแอ็กชันซีนนี้ให้ซะเลย

ระดับเทพอย่างเขาก็มีอารมณ์โมโหเหมือนกัน และถ้ามีอารมณ์เมื่อไหร่ก็ต้องระบายออกมาตรงๆ!

เจย์นที่เป็นผู้ช่วยพิเศษพอได้ยินเรื่องทางนี้เข้า จึงรีบวิ่งหน้าตาตื่นกลับมาจากข้างนอก

เขายังไม่รู้แน่ชัดว่าข้างในเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของคุณโม่สำคัญที่สุด

"คุณโม่ครับ ผมพาไปโรงพยาบาลนะครับ!"

"ไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อยเท่านั้น"

โม่เซี่ยงตงเดินผ่านเขาไป มุ่งตรงไปหาเผยเกอ

จินเฉิงซีเห็นดังนั้นจึงรีบแนะนำอีกฝ่ายให้เผยเกอรู้จักทันที

“พี่เผยครับ นี่คือคุณโม่แห่งหนิงหัวครับ”

เผยเกอยิ้มพลางวางเข็มปักผ้าในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นจับมือกับโม่เซี่ยงตง

“คุณโม่”

“ราชาจอเงินเผย ฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ ครับ! ทำเอาผมเปิดหูเปิดตาเลย!”

“อ๋อ~ ไม่ใช่ว่าวิชาเข็มของผมเก่งกาจอะไรหรอกครับ บังเอิญต่อหัวเสือสามตัวนั้นมันตาบอด บินมาชนเองต่างหาก” เผยเกอตอบหน้าตาย

“…”

โม่เซี่ยงตงถึงกับสะอึก

ส่วนคนรอบข้างก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งเคี้ยวเศษดินเข้าไป

คำพูดนี้ยังจะแถได้น่าเกลียดกว่านี้อีกไหมเนี่ย

ต่อให้ต่อหัวเสือจะโง่แค่ไหน มันก็คงไม่บินพุ่งชนเข็มปักผ้าเพื่อเสียบทะลุร่างตัวเองหรอกนะ

แถมยังโง่พร้อมกันทั้งสามตัวอีกเนี่ยนะ

“ราชาจอเงินเผยอารมณ์ขันจริงๆ” โม่เซี่ยงตงหัวเราะแห้ง

คงมีแต่คำว่าอารมณ์ขันเท่านั้นแหละที่จะใช้อธิบายได้

“เอาเป็นว่าเรื่องในวันนี้ผมต้องขอบคุณคุณมากจริงๆ ครับ มื้อเที่ยงนี้ให้ผมเป็นเจ้าภาพ เลี้ยงข้าวราชาจอเงินเผยสักมื้อเป็นการตอบแทนดีไหมครับ”

จินเฉิงซีที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบขยิบตาส่งสัญญาณยิกๆ บอกให้เผยเกอรีบตอบตกลง

โอกาสทองแบบนี้ ใครๆ ก็อยากได้จนตัวสั่นทั้งนั้น

ทว่าเผยเกอกลับปฏิเสธ

“ขอบคุณในความหวังดีของคุณโม่ครับ แต่ถึงหน้าของคุณจะเป็นแค่รอยถลอกภายนอก เข็มปักผ้าของผมก็เฉี่ยวโดนอยู่ดี เพื่อความปลอดภัย ไปทำแผลที่โรงพยาบาลดีกว่าครับ จะได้ไม่ติดเชื้อ”

“?”

โม่เซี่ยงตงรู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย

มีคนตั้งเท่าไหร่ที่ดิ้นรนแทบตายเพียงเพื่อจะได้ร่วมโต๊ะอาหารกับเขา แต่นี่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนเองแท้ๆ กลับถูกปฏิเสธหน้าตาเฉย

ยิ่งไปกว่านั้น การที่อีกฝ่ายยอมมาร่วมรายการนี้ ก็เพื่อหาทางเกาะหนิงหัวไม่ใช่หรือไง โอกาสทองมาวางกองอยู่ตรงหน้า แค่ก้าวขาออกมานิดเดียวก็คว้าไว้ได้แล้วแท้ๆ กลับผลักไสมันทิ้งไปเนี่ยนะ?

“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปทำแผลก่อน คราวหน้าค่อยเชิญราชาจอเงินเผยใหม่อีกทีนะครับ”

เผยเกอพยักหน้ารับน้อยๆ

ท่าทางดูสุภาพเรียบร้อย ทว่าโม่เซี่ยงตงกลับจับสังเกตถึงความหยิ่งทะนงในแววตาของคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

กับคนอื่น หรือแม้กระทั่งกับทีมงานธรรมดาๆ แววตาของคนคนนี้ยังมีความเป็นมิตรให้เห็น

มีเพียงแค่กับเขาเท่านั้นที่มองมาราวกับจะเหยียบให้จมดิน

ราวกับกำลังจะบอกว่า แค่แก มีสิทธิ์อะไรมานั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับฉัน?!