บทที่ 100 ซางหว่านซิง อย่าหวังจะใช้ศีลธรรมมาผูกมัดฉัน เพราะฉันไม่มีศีลธรรม

ทำท่าจะคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ!

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอย่างนั้น เสียงราบเรียบของซางหว่านซิงก็ดังขัดขึ้น "อย่าคิดจะเอาศีลธรรมมาผูกมัดฉัน เพราะฉันไม่มีศีลธรรม"

คุณท่านเผย: "…"

เข่าที่ตั้งท่าจะทรุดลงไปกลับแข็งค้างอยู่กลางอากาศด้วยความกระอักกระอ่วน

แต่ระดับเซียนเขี้ยวลากดินอย่างเขาไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว เขาแกล้งกระแอมไอเบาๆ ก่อนจะหาทางลงให้ตัวเองอย่างหน้าตาเฉย "ขาแก่ๆ นี่นั่งนานมันเลยเมื่อย เลยขยับเส้นขยับสายหน่อยน่ะ"

ซางหว่านซิงยังคงเท้าคางมองดูอีกฝ่ายโชว์สกิลการแสดงอย่างเฉยเมย เธอเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

คุณท่านเผย: "…" เด็กแค่นี้ทำไมถึงสร้างแรงกดดันได้มหาศาลขนาดนี้นะ

ทว่าในจังหวะที่สบตากัน คุณท่านเผยก็เข้าใจในที่สุดว่าสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ คืออะไร… นั่นคือคำขอโทษ การดึงคนที่ไร้ส่วนเกี่ยวข้องเข้ามา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลที่ดูสวยหรูแค่ไหน แต่นั่นก็คือความเลวร้ายอย่างหนึ่ง

ซางหว่านซิงหุบยิ้ม แววตาดูเกียจคร้าน "ฉันยอมรับคำขอโทษของคุณ"

เธอลุกเดินไปที่หน้าต่างบานสูงอย่างไม่รีบร้อน พลางทอดสายตามองออกไปข้างนอก "พืชที่ออกดอกนี่ชื่อเสวี่ยหลี่เซียง คนปกติถ้าได้กลิ่นมากไปก็แค่เพลีย แต่สำหรับผู้ป่วยมะเร็งร้าย กลิ่นของมันก็คือยมทูตดีๆ นี่เอง"

ซางหว่านซิงก้มหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ "ที่น่าตลกคือ มันมีอีกชื่อที่เรียกกันว่า 'เซี่ยฟู่'"

คุณท่านเผยชะงักไป บนใบหน้าแก่ชราปรากฏร่องรอยความหม่นหมองในที่สุด…

ชั้นล่าง ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยชะเง้อมองทางบันไดเป็นระยะด้วยความร้อนใจ "ทำไมยังไม่ลงมาอีกนะ"

เธอยังพลิกดูพินัยกรรมในมือไปมา ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกโชคดี—

เดิมทีตามแผน อีกไม่กี่วันคุณท่านควรจะหมดสติเข้าโรงพยาบาลด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน และเรื่องที่เขาป่วยเป็นมะเร็งก็จะถูกเปิดเผยออกมา เพื่อให้จื่อซวนเข้ามารับช่วงต่อตระกูลเผยอย่างชอบธรรม ส่วนตัวเธอเองก็จะอาศัยจังหวะนี้ตักตวงผลประโยชน์ด้วย

ใครจะไปคิดว่าคุณท่านจะงัดไม้ตายก้นหีบออกมา ทิ้งทรัพย์สมบัติทั้งหมดไว้ให้คนนอกหลังจากที่ตัวเองตายไป

ถ้าอย่างนั้นคุณท่านก็ต้องอยู่ให้นานที่สุดสินะ ถึงจะเป็นผลดีกับพวกเธอ!

"ฮึ?" เจ้าซาลาเปาน้อยยื่นมือไปจิ้มคุณลุงตัวเอง "พี่ซิงจะลงมาเมื่อไหร่?"

แววตาของซืออวี้ไป๋ราวกับถูกปกคลุมด้วยไอเย็น เสียงของเขาต่ำพร่า "ไม่รู้"

"ฮึ ฮึ ฮึ?" เจ้าซาลาเปาน้อยเอียงคอ "อวี๋อวี๋ไปหาพี่ซิงได้ไหม?"

ซืออวี้ไป๋ก้มมองเจ้าซาลาเปาน้อยอย่างเย็นชา รอยคล้ำใต้ตาทำให้เขาดูน่าเกรงขามขึ้นไปอีก "ไม่ได้"

เจ้าปักเป้าน้อยที่กำลังโกรธจัดสะบัดหน้าหนีอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง!

"ท่านซือพอจะมีเวลาคุยกับผมสักหน่อยไหมครับ?" เผยจื่อซวนตั้งสติ เขามองไปยังเผยจิ่งจือลูกพี่ลูกน้องที่ยังคงยืนเอ๋ออยู่ข้างๆ ก่อนจะพยายามสร้างตัวตนต่อหน้าซืออวี้ไป๋อย่างมีนัยแฝง

ฉีเยี่ยนมองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก อาซืออารมณ์เสียชัดเจนขนาดนี้ ยังจะกล้าเอาตัวมาเสี่ยงตายอีก—

"จะคุยอะไร?" นัยน์ตาของซืออวี้ไป๋ลึกซึ้งราวกับบึงน้ำเย็นเยียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เขามองเผยจื่อซวนด้วยสายตาหม่นทมิฬ สีหน้าเรียบเฉยแต่กลับแผ่รังสีอำนาจที่กดขี่ทุกสิ่งอย่างหนักหน่วง "จะคุยเรื่องที่คุณวางแผนปลดคนสนิทในบอร์ดบริหารของคุณตาคุณ? หรือจะคุยเรื่องที่แม่คุณแอบยักยอกเงินหลายร้อยล้านไปร่วมลงทุนในโปรเจกต์ของตระกูลซือลับหลังคุณตากันแน่?"

เผยจื่อซวนหน้าแข็งค้าง "…" ท่านซือรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาที่ดุดันของซืออวี้ไป๋ ไอเย็นวูบหนึ่งก็แล่นพล่านจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงยอดศีรษะ

ทันใดนั้น— เจ้าซาลาเปาน้อยที่นั่งเท้าคางรออย่างหงอยๆ ก็ดีดตัวขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายจ้องมองไปทางบันได

ซางหว่านซิงกับคุณท่านเผยเดินลงมาแล้ว

เจ้าซาลาเปาน้อยไม่พูดพร่ำทำเพลง อ้าแขนเล็กๆ เตรียมจะวิ่งเข้าหาซางหว่านซิง "ฮึ?"

วิ่งไปตั้งนานแต่ตัวยังอยู่ที่เดิม เจ้าซาลาเปาน้อยหันกลับไปอย่างมึนงง ก่อนจะสบตากับซืออวี้ไป๋ที่ยื่นมือมาจับคอเสื้อหลังของเขาไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เจ้าซาลาเปาน้อย: "…"

ซืออวี้ไป๋: "…"

"คุณพ่อคะ!" ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยยิ้มแย้มเต็มหน้า รีบลุกขึ้นจะเข้าไปประคองคุณท่าน แต่ถูกคุณท่านเผยยกมือห้ามไว้

"ทนายเฉิน—" คุณท่านเผยเหลือบมองทนายความ

ทนายความรีบหยิบสัญญาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาวางบนโต๊ะ "รบกวนคุณซางเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยก็ถลึงตาใส่ซางหว่านซิงอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อกี้เธอไม่ได้แกล้งปฏิเสธหรอกหรือ? ทำไมขึ้นไปข้างบนแป๊บเดียว ถึงยอมตกลงตามที่คุณท่านว่าได้ล่ะ?

ซางหว่านซิงเอามือล้วงกระเป๋าเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เธอส่งยิ้มยียวนให้ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผย บนใบหน้าสวยจัดนั้นเต็มไปด้วยความกวนประสาท ราวกับตัวแสบที่ไม่มีใครรับมือได้

เธอยกมือขึ้นดึงปากกาที่ม้วนรวบผมยาวออก เส้นผมดุจแพรไหมไหลลงมาเป็นคลื่นดั่งน้ำตกกระจายอยู่ด้านหลัง ราวกับเมฆหมอก สวยงามจนบรรยายไม่ถูก

"คุณควรหากระจกมาส่องดูสีหน้าตัวเองตอนนี้บ้างนะ" หางตาที่แดงระเรื่อบนผิวขาวดุจหิมะ ซางหว่านซิงจรดปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงในสัญญาอย่างมั่นใจ โดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยเลยแม้แต่นิด

เห็นอีกฝ่ายโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ซางหว่านซิงก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย "ดูไม่ได้เลยจริงๆ"

"แก—" ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยแทบอยากจะกระโจนเข้าไปฉีกทึ้งเธอให้รู้แล้วรู้รอด

เผยจื่อซวนยกมือห้ามแม่ไว้ เป็นนัยไม่ให้เธอสร้างเรื่องเพิ่ม เขามองซางหว่านซิงด้วยสีหน้าเย็นชา สัญชาตญาณบอกเขาว่าคุณตาต้องมีแผนสำรองที่ยังไม่ได้เปิดเผยออกมาแน่

ก็จริงดังคาด— "จิ่งจือ" คุณท่านเผยหันไปเรียกหลานชายแท้ๆ ของตัวเอง

เมื่อครู่ตอนอยู่ข้างบน เขาได้พูดคุยกับแม่หนูซางอย่างจริงจังอีกครั้ง เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกรอบว่าหลานชายคนนี้ช่างมีบุญในความโง่จริงๆ ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนถึงเลือกข้างได้ถูก แถมยังได้รับความสนใจจากแม่หนูคนนี้อีก

เผยจิ่งจือตาแดงก่ำ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่คราวนี้กลับเดินไปยืนข้างคุณปู่โดยดี

คุณท่านเผยสีหน้าซับซ้อน เขาเงยหน้ามอง "แกเล่นมานานพอแล้ว ได้เวลาตั้งใจทำตัวเป็นผู้เป็นคนเสียที"

ประโยคนี้ทำให้เผยจื่อซวนใจกระตุกวูบ คุณตาเตรียมจะดึงลูกพี่ลูกน้องคนนี้เข้าบริษัทมาแย่งตำแหน่งกับเขาแล้วใช่ไหม?

"คุณพ่อคะ!" ลูกสาวคนที่สองอุทานเสียงสูง

คุณท่านเผยไม่สนใจคนอื่น "ฉันจะมอบบริษัทสาขา 'เจิ้นหัว' ให้แกไปดูแล อาทิตย์หน้าแกไปรับตำแหน่งซะ"

เผยจิ่งจืออึ้งไปครู่หนึ่ง เขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า?

เมื่อคุณท่านพูดจบ เผยจื่อซวนที่เมื่อครู่ยังใจหายใจคว่ำก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก บริษัทสาขาเหรอ? ใครๆ ก็รู้ว่าบริษัทสาขา 'เจิ้นหัว' ในเครือตระกูลเผยที่ผลิตโดรนนั้นขาดทุนซ้ำซาก เป็นตัวผลาญเงินชัดๆ บริษัทใหญ่ของตระกูลเผยต้องคอยถมเงินให้ทุกปีเป็นจำนวนมหาศาล

ถ้าเผือกร้อนชิ้นนี้สามารถโยนให้ลูกพี่ลูกน้องไปรับผิดชอบ ดูแลแยกออกไปต่างหาก เชื่อว่าในบอร์ดบริหารคงไม่มีใครคัดค้าน!

ฉีเยี่ยนสะกิดซางหว่านซิงใต้โต๊ะ ลดเสียงลงจนได้ยินกันแค่สองคน "เธอเป็นคนแนะนำคุณท่านเหรอ?"

ซางหว่านซิงปรายตามองฉีเยี่ยนแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงยิ้มบาง

"ผมไม่ไหวหรอก ผมไม่ใช่คนประเภทนั้น ผม—" เผยจิ่งจือถอยกรูด

ซางหว่านซิงขยับเท้าขวางทางถอยเขาไว้อย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงราบเรียบ "แกพูดว่าอะไรนะ?"

ทันทีที่เห็นแบบนั้น เผยจิ่งจือก็เข่าอ่อน ไม่กล้าพูดจาพล่อยๆ อีก "พี่ซิง นี่มันบริหารบริษัทเลยนะ—" เขาพึมพำเบาๆ อย่างอดไม่ได้

ซางหว่านซิงไม่สนใจเขาอีก

"คุณตาครับ ในเมื่อจะให้ลูกพี่ลูกน้องได้ฝึกงาน งั้นแยก 'เจิ้นหัว' ออกจากตระกูลเผยไปเลยดีไหมครับ? ผมเชื่อว่าภายใต้การนำของเขา เจิ้นหัวจะต้องรุ่งเรืองและสร้างผลงานที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเดิมแน่นอน"

เผยจื่อซวนพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ

"แกแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจภายหลัง?" คุณท่านเผยจ้องมองเขาด้วยสายตาซับซ้อน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง