บทที่ 99 ซางหว่านซิง ขอโทษที ฉันปฏิเสธ

“ซาง! หว่าน! ซิง?”

เธออ่านชื่อนั้นทีละคำพลางกัดฟันแน่น

รอยยิ้มบนหน้าฉีเยี่ยนแข็งค้าง เขาหันขวับไปมองซางหว่านซิง เหตุการณ์ที่พลิกผันปุบปับขนาดนี้ทำเอาเขาเกือบเอวเคล็ด… คุณท่านจะยกมรดกทั้งหมดที่มีให้เสี่ยวซิงคนนี้เนี่ยนะ?

“ซางหว่านซิงคือใคร?” ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอสติแตกไปแล้ว นึกยังไงก็คิดไม่ถึงว่าผู้สืบทอดจะไม่ใช่ทั้งลูกชายของเธอและไม่ใช่ทั้งเผยจิ่งจือ แต่กลับกลายเป็นคนนอกที่คาบไปรับประทานคนเดียวเนี่ยนะ?

“หือ?” พอได้ยินชื่อนั้น เจ้าซาลาเปาน้อยก็เอียงคอจ้องมองซางหว่านซิงอย่างใสซื่อ

พี่ดาวนี่นา~

“คุณซางรู้เรื่องนี้มานานแล้วสินะครับ?” เผยจื่อซวนสูดหายใจลึก หันไปมองซางหว่านซิง ต่อให้เขาจะเก่งเรื่องเสแสร้งแค่ไหน แต่ในวินาทีนี้สีหน้าของเขาก็แย่จนถึงขีดสุดแล้ว

ซางหว่านซิงเงียบไป เธอหันข้าง ยิ้มบางที่มุมปาก แต่หางตากลับแดงระเรื่อด้วยความเย็นชาและเกรี้ยวกราด ภายใต้สายตาที่เจ้าซาลาเปาน้อยมองไม่เห็น รัศมีนักฆ่าและกลิ่นอายดุร้ายแผ่ออกมาจนแทบจะคุมไม่อยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเจ้าตัวเล็กนี่อยู่ด้วย เธอคงลุกขึ้นคว่ำโต๊ะไปนานแล้ว

“อะไรนะ? เป็นยัยนี่เหรอ?” สายตาที่ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยจ้องมองซางหว่านซิงราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ “พ่อ พ่อแก่จนเลอะเลือนแล้วรึไง? พ่อจะยกสมบัติทั้งหมดให้คนนอกเนี่ยนะ!” พูดจบเธอก็คว้าถ้วยชาบนโต๊ะขว้างลงพื้น พร่ำด่าไม่หยุด จนเจ้าซาลาเปาน้อยสะดุ้งเฮือก

“หุบปาก” ซางหว่านซิงเอ่ยเสียงเย็น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความรำคาญเต็มเปี่ยม

ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยแทบไม่เชื่อหู “แกสั่งให้ฉันหุบปากเหรอ?”

ซางหว่านซิงไม่ได้ตอบ ดวงตาสวยหรี่ลงอย่างอันตราย ทว่าวินาทีต่อมา นิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้หอมจากด้านหลังก็ยื่นมาปิดดวงตาสีอำพันเข้มของเธอไว้

“ฉีเยี่ยน” ซืออวี้ไป๋เอ่ยเสียงเย็นเยียบ

สายตาที่ทอดมองลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยยิ่งดูมืดทะมึนขึ้นเรื่อยๆ ชั่วขณะนั้นแม้แต่อากาศรอบข้างก็ดูเบาบางลง

ความเข้าใจที่รู้ใจกันมานานทำให้ฉีเยี่ยนลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มกวนๆ ก่อนจะยกเท้าถีบโต๊ะเข้าให้อย่างแรง

ขอบโต๊ะกระแทกเข้าที่หน้าท้องของลูกสาวคนที่สองตระกูลเผยจนเธอร้องอื้ออึงด้วยความเจ็บปวด เหงื่อกาฬแตกพลั่กออกมาทันที

“ใครอนุญาตให้เธอขึ้นเสียงใส่เสี่ยวซิงของพวกเรา?” ฉีเยี่ยนที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากมังงะดูไม่ยี่หระ เขาเปลี่ยนโหมดทำหน้าโหดทันควัน “ลองชี้หน้าเธออีกทีสิ”

เขาเลิกคิ้วยิ้ม

“ฮี่ๆ” เจ้าซาลาเปาน้อยขยับตัวดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา แล้วหมุนตัวกลับไปกอดซางหว่านซิงไว้แน่น

บรรยากาศชะงักไปชั่วขณะ

ซางหว่านซิงยกมือขึ้น ตบหลังมือของซืออวี้ไป๋เบาๆ

“ขอโทษนะ แต่ฉันปฏิเสธ”

ทันทีที่มือเย็นเฉียบของซืออวี้ไป๋ลดลง ซางหว่านซิงก็กลับมานิ่งสนิท เธอเอ่ยขึ้นเรียบๆ ด้วยน้ำเสียงเนือยๆ อย่างไม่ใส่ใจ

ฉีเยี่ยนกลับมานั่งลงอีกครั้งพลางไขว่ห้าง ท่าทางดูแบดบอยสุดขีด

“คุณซาง นี่คือสัญญาโอนทรัพย์สิน” คุณท่านเผยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นี่ไม่ใช่การให้โดยเสน่หา แต่มันคือการ ‘ยัดเยียด’ ให้กันชัดๆ

“แต่ถ้าคุณซางไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร แค่รอให้ผมตาย ทุกอย่างก็จะถูกบริจาคเข้าการกุศลโดยอัตโนมัติ ไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว”

คุณท่านเผยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ บนใบหน้าที่ซีดเซียวเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของจิ้งจอกเฒ่า

ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผย: “…”

เธอไม่สนใจความเจ็บปวดที่ท้องอีกต่อไป รูม่านตาหดวูบด้วยความตกใจ

อะไร…นะ?

นี่ถ้าคุณท่านตายไป ต่อให้ยัยแซ่ซางนี่ไม่ยอมรับ เงินพวกนั้นก็จะถูกบริจาคไปจนหมดเนี่ยนะ????

หมดเกลี้ยงเลยเหรอ???

ซางหว่านซิงหรี่ตามองคุณท่านเผย ฝ่ายหลังก็มองตอบกลับมา

นี่คือการเผชิญหน้ากันอย่างเงียบเชียบระหว่างจิ้งจอกเฒ่ากับจิ้งจอกน้อย

ชายชราคนนี้ฉลาดกว่าที่เธอคิด คำพูดที่ว่า ‘ลูกสาวคนที่สองไปจ้างซินแสฮวงจุ้ยจากฮ่องกงมาจัดการให้’ ฟังเผินๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่ถ้าคิดตามดีๆ มันคือการบอกใบ้ทุกอย่างไว้หมดแล้ว

“แม่หนูซาง ไปคุยกับฉันที่ห้องหนังสือหน่อยไหม?”

คุณท่านเผยเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ซางหว่านซิงมองเขาลึกซึ้ง “ได้ค่ะ”

…

บนชั้นสอง ในห้องหนังสือ

คนแก่กับเด็กสาวนั่งเผชิญหน้ากันโดยมีโต๊ะทำงานคั่นกลาง

ตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้ คุณท่านเผยก็ละทิ้งท่าทีเสแสร้งไปจนหมดสิ้น ถึงผมจะขาวโพลนไปหมดแล้ว แต่เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น เขาก็ยังแผ่รังสีน่าเกรงขามออกมาได้ ทว่าใบหน้าที่ซีดขาวราวกับคนไร้เลือดนั้น ก็บ่งบอกชัดเจนว่าอาการป่วยของเขาหนักหนาสาหัสเพียงใด

“คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซางหว่านซิงถามด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ แต่สายตาจับจ้องไปยังโมเดลโดรนสีดำบนชั้นหนังสือไม่ไกลนัก

“ที่ถามน่ะ หมายถึงเรื่องที่ลูกสาวฉันปลูกพืชพิษไว้เต็มสวน? หรือเรื่องที่นางแอบวางยาในอาหารฉันกันล่ะ?” แม้จะเป็นเรื่องความเป็นความตาย แต่คุณท่านเผยก็ยังคงนิ่งสงบได้ดั่งเดิม

ซางหว่านซิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ นั่งท่าทางสบายๆ พลางเอียงคอหันไปมองนอกหน้าต่าง

“เธออยากให้คุณตาย คุณเลยใช้ฉันเป็นเครื่องมือสอนบทเรียนให้เธอสินะ”

คนที่คิดว่าตัวเองฉลาด คิดว่าทำทุกอย่างได้แนบเนียนไร้ที่ติ แท้จริงแล้วกลับเป็นเพียงตัวตลกในกำมือของพ่อบังเกิดเกล้า แถมยังถูกใช้ชีวิตของตัวเองเป็นไพ่ตายเพื่อตลบหลังกลับ

แววตาของซางหว่านซิงเรียบเฉย ใบหน้าสวยคมคายเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

การนำทรัพย์สมบัติมาวางกางให้คนโลภเห็นอย่างเปิดเผย ปล่อยให้เธอได้ลิ้มรสความตื่นเต้นเหมือนจะคว้ามาได้ แล้วค่อยบอกเธอว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตา เป็นจันทร์ในน้ำที่ไม่มีวันครอบครองได้…

ชายชราคนนี้ ในคฤหาสน์เก่าแก่แห่งนี้ จริงๆ แล้วกลับเป็นคนที่ใจคอเหี้ยมโหดที่สุดเลยต่างหาก!

“ตั้งแต่ตอนที่เราเจรจากันที่สถานีตำรวจ คุณก็วางแผนถึงวันนี้ไว้แล้วสินะ?” ซางหว่านซิงคาดเดาอย่างมั่นใจ ชายชราคนนี้จงใจเลือกจังหวะเวลาให้ลูกสาวแท้ๆ ของเขามาเห็นตอนที่กำลังแก้ไขพินัยกรรมพอดี

“ใช่” ที่นี่มีแค่พวกเขา คุณท่านเผยจึงไม่ได้ปิดบังอะไร “ตอนทำพินัยกรรมครั้งแรก มีแค่ฉัน ทนาย แล้วก็เธอที่รู้เรื่องนี้”

“คุณยืมมือฉันที่เป็น ‘มีด’ เล่มนี้ไล่พวกคนใช้ให้ออกไป พอพวกนั้นก้าวพ้นคฤหาสน์ตระกูลเผย คนของคุณก็จะลงมือจัดการพวกที่เกี่ยวข้องไปโดยไม่ให้ใครรู้ตัวสินะ?”

“ถูกต้อง” คุณท่านเผยหัวเราะ การได้คุยกับคนฉลาดมันน่าสบายใจกว่าเยอะ

“แล้วเป้าหมายของคุณคืออะไรกันแน่?”

ซางหว่านซิงเท้าคางกับพนักเก้าอี้ ท่าทางเนือยๆ นั้นแฝงความเย็นชาที่อธิบายไม่ได้

“ฉันต้องการให้จิ่งจือแบกรับตระกูลเผยได้ ฉันแค่อยากหาที่พึ่งให้เขา เพื่อที่ว่าหลังจากฉันตายไป เขาจะได้ไม่…” นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เข้ามาในห้องหนังสือที่ใบหน้าชราภาพนั้นฉายแววเจ็บปวดและสิ้นหวังออกมา แม้แต่ริ้วรอยรอบดวงตาแต่ละเส้น ยังบ่งบอกถึงความอาลัยอาวรณ์ของเขา

“เพื่อไม่ให้ทรัพย์สมบัติมหาศาลที่ทิ้งไว้ให้เผยจิ่งจือกลายเป็นยันต์เรียกวิญญาณของเขา เพื่อไม่ให้เขาต้องมีชีวิตอยู่เพื่อรับมรดก แต่ไม่มีโอกาสได้ใช้มัน…” น้ำเสียงของซางหว่านซิงเย็นเยียบ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวแฝงความจัดเจนทางโลกที่เกินอายุไปมาก

คุณท่านเผยไม่ได้พูดอะไร แต่คำตอบนั้นชัดเจนอยู่ในที

“คุณจงใจทำเป็นมองไม่เห็น ปล่อยให้พวกคนใช้รังแกเขา พอแน่ใจแล้วว่าเขารับมือไม่ได้จริงๆ ถึงได้เชิญฉันมาเล่นบท ‘ยืมดาบฆ่าคน’ นี้ เพื่อเปิดทางสู่การเปิดพินัยกรรม และฉีกหน้ากากความรักความอบอุ่นระหว่างพ่อลูกคู่นั้นทิ้ง คุณท่านเผย การดึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาในเกมแบบนี้ มันไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ?”

น้ำเสียงของซางหว่านซิงราบเรียบไร้อารมณ์ ในชั่ววูบนั้น คุณท่านเผยถึงกับรู้สึกราวกับว่าท่านซือมานั่งอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ วินาทีต่อมา เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมา ในจังหวะที่ซางหว่านซิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขากลับ…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง