บทที่ 426 จ้านเย่ ของฉัน

“เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ” เหยาหรงทำหน้าเหมือนเห็นผี เธอเค้นสมองแทบแตกก็ยังนึกไม่ออกว่าใบหน้านี้ไปตรงกับผู้มีอิทธิพลคนไหนในแวดวงปักกิ่งที่ห้ามแตะต้อง

ขณะที่เหยาหรงกำลังสับสนและหวาดระแวง จู่ๆ เสียงของสามีก็ดังขึ้นข้างหู—

เกาจื้อเหว่ย “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”