บทที่ 51 ซางหว่านซิง นี่เป็นราคาอีกเรทหนึ่ง

เฉิงหนาน: "…"

เขาอึ้งค้างด้วยสีหน้าว่างเปล่า ก่อนจะหันกลับไปอย่างทื่อๆ ตกลงว่าคุณปู่ของเขาออกไปต้อนรับใครกันแน่?

"หมอเทวดาอยู่ไหน? หมอเทวดาอยู่ไหน?" ท่านเฉิงรีบปรี่มาที่รถด้วยท่าทางร้อนรน ตั้งแต่รู้ว่า 'โอสถเจิ้งหยวน' ถูกสับเปลี่ยน เขาก็อารมณ์เสียสุดขีด

ท่านเฉิงเอื้อมมือเปิดประตูรถไมบัคออกทันที

ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก

ท่านเฉิง: "…"

ปัง! เขาปิดประตูรถกลับไปทันที

ท่านเฉิง: วิธีเปิดประตูของเขาต้องผิดแน่ๆ

สูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งนี้ท่านเฉิงค่อยๆ เปิดประตูรถออกอีกครั้ง

ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

ท่านเฉิง: "…" หมอเทวดาอยู่ไหน????

ทำไมในรถถึงมีแค่จอมมารตัวพ่อกับเด็กสาวคนหนึ่งล่ะ?

ท่านเฉิง: "ท่านซือ?" เขาใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะดึงสติแล้วหาเสียงตัวเองเจอ

ซางหว่านซิงก้าวลงจากรถเป็นคนแรก

เธอปรือตาขึ้นมองเฉินอวี๋อย่างเกียจคร้าน ใบหน้าที่เคยขาวซีดราวกับกระดาษเริ่มมีเลือดฝาดให้เห็นบ้างแล้ว เส้นผมสีดำหยักศกสยายตัวเป็นแพอยู่ด้านหลัง สวยงามราวกับหลุดออกมาจากหนังสือการ์ตูน

ฉินไห่ที่ไม่ได้ตั้งตัว: "…"

เฉินอวี๋ที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวมีสีหน้าซับซ้อน: "เธอมาแล้วสินะ"

เฉิงหนาน: "…"

ท่านเฉิง: "…"

เดี๋ยวนะ คำพูดของเฉินอวี๋นั่นหมายความว่ายังไงกัน?

ซืออวี้ไป๋นั่งอยู่บนรถเข็นถูกหยวนอีเข็นลงมาจากรถอีกฝั่ง เฉินอวี๋เห็นภาพนั้นสีหน้าก็ยิ่งดูมีความนัยแฝง ทว่าท่านเฉิงกลับเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจออกมาตรงๆ: "ท่านซือมาทำไมหรือครับ?"

ณ จุดตัดของแสงและเงา ซืออวี้ไป๋ยังคงใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่คมฉายแววเย็นเยือกราวกับมาจากขุมนรก

"ผู้ปกครอง"

เขาเอ่ยสามคำนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพื่อประกาศสถานะของตัวเอง

เฉินอวี๋: "…"

เฉิงหนาน: "…"

ท่านเฉิง: "…"

ฉินไห่: "…"

มุกตลกฝืดนี่ไม่ขำเลยสักนิด เป็นผู้ปกครองให้ใคร? คงไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นคุณพ่อให้เขาหรอกใช่ไหม?

ทว่าซางหว่านซิงที่ได้ยินกลับหันมาเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย: "ผู้ปกครองเหรอ?"

คำคำนี้ฟังดูแปลกใหม่สำหรับเธอมาก

หรือว่าท่านซือจะมองเธอเป็นเหมือนเจ้าซาลาเปาน้อยกันนะ?

แต่ซืออวี้ไป๋กลับไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูซีดเซียวเล็กน้อยนั้นฉายแววว่ามันเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

ท่านอาจารย์จางซือเหมี่ยวไอค็อกแค็กออกมาหนึ่งครั้งเพื่อดึงทุกคนกลับสู่โลกความเป็นจริง

ท่านอาจารย์จางมองซางหว่านซิง เธอแต่งตัวเรียบง่ายด้วยเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ ผิวขาวใสจนมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจางๆ ข้อมือและข้อเท้าดูเล็กบางราวกับจะหักได้ง่ายๆ ทว่าคนตรงหน้านี้กลับเป็นศัลยแพทย์ผู้ลงมือผ่าตัดในเคสที่คนบนเว็บบอร์ดดิงเซียงยังคงพูดถึงกันไม่หยุดหย่อนจนถึงทุกวันนี้

ไม่น่าเชื่อ…

เหลือเชื่อจริงๆ!

ภายในโรงพยาบาล

ลู่เฉิงที่ถอดหน้ากากและแว่นกันแดดออกจนหมดสิ้นกำลังจ้องเขม็งไปทางหน้าลิฟต์ ขอบตาของเขาแดงก่ำ เดิมทีคุณตาอยากให้เขาสืบทอดอาชีพของท่าน แต่คุณชายลู่ผู้เอาแต่ใจกลับดื้อรั้นอยากจะไปโลดแล่นในวงการบันเทิง

หากตอนนั้นเขารู้ความและเชื่อฟังคุณตา…

ลู่เฉิงได้แต่คิดในใจ ทันใดนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดออก

เขาพรวดพราดลุกขึ้นยืน แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับดวงตาที่ทั้งเย็นชาและดูท้าทายของเด็กสาวท่าทางเกียจคร้านคนนั้นเข้าพอดี

เมื่อเห็นว่าเป็นซางหว่านซิง ความกังวลในใจของคุณฉวี่ก็พลันมลายหายไป

ทว่านายกเทศมนตรีที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับควบคุมสีหน้าไม่อยู่ไปชั่วขณะ

นายกเทศมนตรี: …ตกใจสุดขีด!

"เธอลองไปดูอาการท่านพานก่อนเถอะ" ถึงอย่างไรก็เป็นเขาที่ไปตามตัวเธอมา แถมยังเป็นการมาเยือนในยามวิกาลที่จัดเต็มขนาดนี้ เฉินอวี๋หลบสายตาไปทางอื่น ความเย่อหยิ่งที่เคยมีตอนเจอกันครั้งแรกที่ห้องพักผู้ป่วยของคุณนายใหญ่ซือได้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

ทว่าซางหว่านซิงเพียงแค่กวาดสายตามองเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยจากตรงหน้าประตูเท่านั้น

"รักษาได้" เธอเอ่ยสั้นๆ ได้ใจความ

ลู่เฉิง: "เธอยังไม่ได้เข้าไปดูใกล้ๆ ด้วยซ้ำ ก็บอกว่ารักษาได้เนี่ยนะ???"

นี่เขาเสียสติไปแล้ว หรือว่าโลกนี้กันแน่ที่บ้าไปแล้ว?

ซางหว่านซิงเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างนึกรำคาญ รอยยิ้มนั้นดูเย็นชาและร้ายกาจ: "งั้นให้ฉันกลับ?"

ลู่เฉิง: "…"

"อาการของเขาใช้ 'โอสถเจิ้งหยวน' ไม่ได้หรอก อีกอย่าง 'โอสถเจิ้งหยวน' ก็ไม่ใช่ของวิเศษวิโสอะไรขนาดนั้น"

ซางหว่านซิงไม่จำเป็นต้องเดินเข้าไปใกล้ก็รู้ได้ทันทีว่าท่านพานประสบภาวะเส้นประสาทแขนฉีกขาดออกจากระบบประสาทส่วนกลางอย่างสมบูรณ์ (เนื้อหาทางการแพทย์เป็นเพียงสิ่งที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงในเนื้อเรื่องเท่านั้น โปรดอย่าเชื่อถือ!) คนที่ทำร้ายเขาตั้งใจจะทำลายมือทั้งสองข้างของเขาให้ใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง

เฉิงหนาน: "…"

ท่านเฉิง: "…"

ยัยเด็กนี่ช่างพูดจาอวดดีเสียจริง ฟังแล้วทำให้ชายชราอย่างเขาโมโหจนควันออกหู!

ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาด ซางหว่านซิงจึงหันไปมองทางปู่หลานตระกูลเฉิง เธอเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงท่าทางเกียจคร้าน ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"โอสถเจิ้งหยวนของบ้านพวกคุณหายไปงั้นเหรอ?"

ท่านเฉิง: ยัยเด็กคนนี้ ทำไมต้องจี้จุดเจ็บกันขนาดนี้ด้วย!!!!

"เดี๋ยวค่อยแบ่งให้พวกคุณสักสองสามเม็ดเป็นไง?" ยาจิ๊บจ๊อยพวกนี้ก็ไม่ได้ปรุงยากอะไรเสียหน่อย ตอนอยู่ที่เขตอิสระระหว่างทวีป เธอเอาไว้ใช้ฝึกมือเล่นแท้ๆ ไม่รู้ทำไมพอมาถึงหัวเซี่ย เจ้าสิ่งนี้ถึงกลายเป็นของหายากที่ใครๆ ก็แย่งชิงกันไปได้

"ใครไม่ให้ก็หมาแล้ว!" ท่านเฉิงหัวเราะออกมาอย่างโกรธจัด เขาทำท่าฟึดฟัดด้วยความโมโห

"วันนี้ทุกคนเป็นพยานนะ! ถ้าแม่หนูนี่ไม่ยอมให้ฉันสักแปดเก้าเม็ด ต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะตามหาตัวเธอให้เจอจนได้!!!"

เฉินอวี๋: "…"

คุณฉวี่: "…"

เฉิงหนาน: "…"

นายกเทศมนตรี: "…"

ทุกคนต่างพากันนิ่งอึ้ง ไม่เข้าใจเลยว่าบทสนทนามันกระโดดมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร

"ได้สิ" ซางหว่านซิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ เธอพิงกำแพงท่าทางเกียจคร้าน

ก็แค่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ เท่านั้นเอง

อีกอย่าง สมุนไพรที่ว่ากันว่าสูญพันธุ์ไปจากหัวเซี่ยแล้ว เธอก็รู้จักคุณตาประหลาดคนหนึ่งที่มีอยู่พอดี

"แม่หนู เมื่อกี้ที่เธอพูดว่ารักษาได้ หมายความว่ายังไง?"

ในบรรดาทุกคน มีเพียงจางซือเหมี่ยวเท่านั้นที่มีสีหน้าจริงจัง เขากำลังครุ่นคิดคำพูดของเธอซ้ำไปซ้ำมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงความหมายอีกชั้นที่ซ่อนอยู่ในนั้น

"ก็หมายความว่า ที่พวกคุณบอกว่าใช้เข็มทองสกัดจุดได้ หรือจะผ่าตัดให้มือทั้งสองข้างของเขากลับมาใช้งานได้ปกติก็ทำได้เหมือนกัน แต่ว่าอย่างหลังนี่… มันต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มต่างหาก"

ซางหว่านซิงเอียงคอ น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์เฉกเช่นเดียวกับสายตาที่เธอมองท่านอาจารย์จาง

เธอเพียงแค่กำลังบอกเล่าข้อเท็จจริงอย่างใจเย็น แต่คนอื่นที่ได้ยินกลับคิดว่าเธอสติแตกไปแล้ว!

เฉินอวี๋ถึงกับหายใจติดขัดจนเกือบวูบ ศีรษะแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

เธอช่วยเลิกทำตัวเหนือความคาดหมายได้ไหมเนี่ย????

ลองฟังดูสิว่ามันสมเหตุสมผลตรงไหน?

เรื่องที่ขนาดอาจารย์ของเธอยังทำไม่ได้ เธอกลับบอกว่าทำให้มือของท่านพานกลับมาหายดีได้เนี่ยนะ?

ท่านอาจารย์จางดูเหมือนกำลังครุ่นคิด "เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"

ซางหว่านซิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว "คนก่อนหน้านี้ที่ผ่าตัดให้เขา พยายามจะใช้กล้องส่องตรวจช่องอกเพื่อเปิดและหยิบเส้นประสาทกะบังลมบนพื้นผิวหัวใจมาฟื้นฟูเส้นประสาทแขนที่ได้รับความเสียหาย แต่เขาล้มเหลว"

ท่านอาจารย์จางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

การดึงเส้นประสาทกะบังลมจำเป็นต้องเข้าสู่ช่องอก ซึ่งเส้นประสาทส่วนนี้แนบชิดอยู่กับพื้นผิวหัวใจที่เต้นอยู่ตลอดเวลา ระยะห่างจากหัวใจเพียงแค่หนึ่งมิลลิเมตรเท่านั้น ในสถานการณ์ที่ต้องไม่ให้เส้นเลือดและเยื่อหุ้มหัวใจได้รับความเสียหาย มือของเขาไม่สามารถทำได้

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาตัดสินใจยุติการผ่าตัด

แต่ทว่า ตอนนี้แม่หนูน้อยคนนี้ เพียงแค่ยืนมองจากหน้าประตูแวบเดียว ก็ล่วงรู้ทุกอย่างหมดสิ้นแล้ว นี่มันสัญชาตญาณที่น่ากลัวอะไรกัน?

คนอื่นๆ ต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เรื่องผ่าตัดพวกเขาฟังไม่เข้าใจ แต่สีหน้าของจางซือเหมี่ยวพวกเขากลับดูออก แม่หนูน้อยคนนี้… สิ่งที่พูดออกมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?

เห็นพวกเขาเงียบกันไปอีกครั้ง ซางหว่านซิงก็หาวออกมาอย่างง่วงงุนและเกียจคร้าน

"สรุปว่า จะเอาเข็มทองสกัดจุดหรือผ่าตัด รีบให้คำตอบฉันมาทีได้ไหม?"

เจ้าซาลาเปาน้อยยังรอเธออยู่ที่บ้านนะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง