บทที่ 52 ซางหว่านซิง ฉันจะรอให้คุณมาขอร้องฉัน

ในขณะที่ทุกคนกำลังร้อนรนเรื่องอาการของท่านพาน ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นกลับเอาแต่จดจ้องไปที่ซางหว่านซิง โดยเฉพาะตอนที่เห็นรอยรุ่ยที่ขอบเสื้อเชิ้ตของเธอ แววตาของเขาก็หม่นลงเล็กน้อย ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ตินั่นเรียบเฉยราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง

"หยวนอี" น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์นั้นกลับแฝงความฉงนไว้อย่างคาดไม่ถึง

"ครับ ท่านซือ" หยวนอีขานรับ

"ถ้าคนของตระกูลซางหายไปจากโลกนี้ทั้งหมด ผมก็น่าจะกลายเป็นผู้ปกครองของเธอได้อย่างถูกต้องชอบธรรมสินะ?"

หยวนอี: "…"

คำถามนี้เขาคงตอบยากจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง

"คุณเอาอะไรมาเป็นหลักประกัน?" ลู่เฉิงเหลือท่านพานที่เป็นญาติเพียงคนเดียว เขาไม่กล้าเสี่ยงอะไรทั้งนั้น

ซางหว่านซิงปรายตามองลู่เฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มแล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอขี้เกียจจะตามใจคนพวกนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เป็นเทวดาที่ไหนมากราบกรานขอร้องให้เธอช่วยชีวิต ก็ยังต้องดูอารมณ์ของเธอก่อนเลย

ฉลามอย่างเธอเคยถูกกังขาแบบนี้ที่ไหนกัน?

"อย่าไป!" ลู่เฉิงตกใจ รีบเอื้อมมือจะคว้าข้อมือของซางหว่านซิง

แต่ยังไม่ทันถึงตัว ซางหว่านซิงก็หลบไปด้วยสายตาที่เย็นชาและหงุดหงิด เธอปรายตามองเขาด้วยความเย็นเยียบ แววตามีรังสีอำมหิต ใบหน้าขาวเนียนนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า 'อย่ามาแตะตัวฉัน'

"อย่ามาโดนตัวฉัน!"

ซางหว่านซิงทำหน้าเฉยเมย เธอหมดความอดทนแล้ว "ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันจะตัดมือนายทิ้ง!"

ลู่เฉิง: "…"

ในฐานะซุปตาร์แถวหน้า เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเธอไม่ได้แกล้งเล่นตัวเพื่ออัพราคา รังสีอำมหิตในแววตานั่นพุ่งพล่าน ลู่เฉิงไม่สงสัยเลยว่าถ้าเขาขืนเอื้อมมือไปอีก เธอจะตัดมือเขาจริงๆ!

ที่สำคัญที่สุดคือ…

ลู่เฉิงมองไปยังต้นทางของบรรยากาศเย็นยะเยือกนั้นโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่แฝงความดุร้ายคู่นั้นเข้าเต็มเปา

ลู่เฉิง: "…"

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจ ราวกับมีฝ่ามือที่มองไม่เห็นบีบคอเขาแน่น

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของท่านนายกเทศมนตรีก็ดังขึ้นทำให้เขาตกใจ เมื่อดูหน้าจอสายที่เรียกเข้าเป็นผู้ช่วย ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายคงไม่โทรมาเวลานี้

เขาหันหลังไปรับสาย

"ว่าไงนะ? ตระกูลซือมี 'โอสถเจิ้งหยวน' งั้นเหรอ?"

น้ำเสียงของท่านนายกฯ สูงขึ้นด้วยความตกใจ!

ทุกคนหันมาสนใจประโยคนี้ ส่วนลู่เฉิงก็มีสีหน้าดีใจสุดขีดราวกับเพิ่งรอดตายมาได้ ถ้ามีโอสถเจิ้งหยวน คุณตาต้องปลอดภัยแน่!

"ตอนนี้ ผมขอเชิญคุณออกไป!"

ลู่เฉิงตั้งสติ หันไปมองซางหว่านซิง พร้อมผายมือเชิญด้วยท่าทางไม่ไว้หน้า

"ฉันจะรอให้คุณมาขอร้อง" ซางหว่านซิงพูดด้วยท่าทางสงบนิ่ง สีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกของเธอยังคงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ก่อนจะหันหลังเดินไปทางซืออวี้ไป๋

แต่ตอนที่เดินผ่านท่านอาจารย์จางซือเหมี่ยว เธอชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย

เอียงหน้าพูด

"ห้ามใช้โอสถเจิ้งหยวน"

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถือเป็นการเตือน

แม้ซางหว่านซิงจะมั่นใจว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาก็ต้องใช้มันอยู่ดี

ท่านอาจารย์จางขมวดคิ้วแน่นโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา

ซางหว่านซิงเองก็ไม่อยากเสียเวลามานั่งรอคำตอบจากเขา พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

ชั้นล่างของโรงพยาบาล

ซางหว่านซิงยืนรอหยวนอีขับรถมารับ

"เดี๋ยว!"

เฉินอวี๋หอบหายใจถี่วิ่งตามหลังมา

"มีอะไร?" ซางหว่านซิงหันไปมอง ท่าทางที่เธอเอียงคอเล็กน้อยทำให้ปกเสื้อเชิ้ตเผยให้เห็นไหปลาร้าอันงดงาม ขาวเนียนจนสะดุดตา

"ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่คิดว่าตระกูลซือจะมี…"

เฉินอวี๋ไม่กล้าสบตาซางหว่านซิง บนใบหน้าสวยนั้นไม่มีความหยิ่งยโสอย่างตอนแรกหลงเหลืออยู่เลย

ซางหว่านซิงเพียงเงยหน้ามองนิ่งๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไร รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างอุกอาจ ประตูหลังเปิดออก คนที่ก้าวลงจากรถมาเป็นคนแรกคือซือหลางวัยห้าขวบ

เขาสวมชุดสูทตัวเล็กสีดำผูกหูกระต่ายดูเป็นทางการสุดๆ ในมือถือกล่องเล็กที่ประดับด้วยเพชรระยิบระยับ

เห็นได้ชัดว่าเป็นโอสถเจิ้งหยวนนั่น!

สายตาของซางหว่านซิงหม่นลง เธอใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งจมอยู่ในแสงสลัว ให้ความรู้สึกกดดันอย่างประหลาด

จากนั้นคนที่ก้าวลงจากรถตามมาคือคู่แม่ลูกไช่ซู่เวิ่นและซือเต๋อเฉวียน ดูเหมือนพวกเขาจะไม่คาดคิดว่าจะมาเจอซางหว่านซิงที่นี่ ความลำพองใจบนใบหน้าของซือเต๋อเฉวียนยังไม่ทันจางหาย พอเห็นเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที

"เป็นเธอสินะ ที่ทำให้ตระกูลเผยประกาศยกเลิกความร่วมมือทั้งหมดกับตระกูลซือวันนี้!"

เขาตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราด

ในเมื่อซืออวี้ไป๋ไม่อยู่ ความแค้นใหม่ความแค้นเก่าประดังเข้ามา ซือเต๋อเฉวียนก็แค่อยากจะสั่งสอนเด็กสาวตรงหน้าให้หลาบจำเสียหน่อย

เหตุการณ์ที่ตระกูลเผยหักหลังในวันนี้เป็นสิ่งที่ตระกูลซือไม่เคยคาดคิด! ยิ่งได้ยินว่าคำสั่งนี้มาจากคุณท่านตระกูลเผยโดยตรง ก็ยิ่งเหลือเชื่อ! เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนตระกูลเผยเพิ่งลงนามในโครงการความร่วมมือสำคัญกับตระกูลซือ ตระกูลเผยยอมจ่ายค่าปรับเพื่อยกเลิกสัญญา มันไม่มีเหตุผลเลย! จนกระทั่งลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยโทรมาบอกถึงได้รู้ว่าต้นตอของปัญหาทั้งหมดมาจากแม่สาวน้อยคนนี้? น่าอัปยศอดสูชะมัด! ถ้าไม่ใช่เพราะโอสถเจิ้งหยวนที่แม่ของเขาแอบเก็บไว้ซึ่งนำมาใช้ได้ทันเวลาพอดี ตระกูลซือคงต้องขายหน้าหนักกว่านี้แน่ ระหว่างทางเขาคิดไว้แล้วว่าจะเจรจาต่อรองกับพวกนั้นอย่างไร! ตระกูลเผย เลือกข้างผิดก็รอวันเสียใจไปเถอะ!

เห็นซือเต๋อเฉวียนเดินปรี่เข้ามาหาซางหว่านซิงอย่างเกรี้ยวกราด คนที่ลงจากรถตระกูลซือก็ไม่มีใครห้าม เฉินอวี๋ทำท่าจะเข้าไปบังหน้าซางหว่านซิง แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกซางหว่านซิงปัดไปด้านข้างด้วยแรงเพียงน้อยนิด

เฉินอวี๋ที่งงเป็นไก่ตาแตกยังคงยืนอยู่ที่เดิม: ????

ซางหว่านซิงไม่มีสีหน้าอะไร เธอตวัดเท้าขวาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ขนตายาวหลุบต่ำปกปิดความรำคาญ

เธอเตะซือเต๋อเฉวียนร่างท้วมคนนั้นกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร

เฉินอวี๋: "…(°ー°〃)"

เมื่อกี้… เกิดอะไรขึ้น?

"ลูกแม่!" ไช่ซู่เวิ่นร้องอุทาน แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปพยุงลูกชาย เงาร่างหนึ่งก็ทาบทับลงมาตรงหน้า

ใจของไช่ซู่เวิ่นเต้นระรัว เธอเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาเรียบเฉยที่เย็นชาจนเข้ากระดูกของอีกฝ่าย ซางหว่านซิงบีบคางเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้น ความเจ็บปวดทำให้เธอเผลอร้องอุทานออกมา

"ปล่อยคุณยายของผมนะ!" ซือหลางตะโกน แต่กลับไม่กล้าพุ่งตัวเข้ามา

เฉินอวี๋เริ่มทนดูไม่ไหว กำลังจะเอ่ยปากขอให้ซางหว่านซิงพอเถอะ ทว่าในวินาทีต่อมา เมื่อได้ยินสิ่งที่ซางหว่านซิงพูด เธอก็ถึงกับชะงัก

"สรุปคือตอนที่คุณนายใหญ่ซือป่วยหนัก ทั้งๆ ที่คุณมียาอยู่ แต่กลับปล่อยให้เธอรอความตายงั้นเหรอ?"

ไช่ซู่เวิ่นเจ็บจนเหงื่อกาฬผุดซึม มวยผมสีเงินที่เคยรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมา

'โอสถเจิ้งหยวน' มีสรรพคุณช่วยฟื้นฟูพลังชีวิต ในตอนที่คุณนายใหญ่ซือป่วยหนักปางตายขนาดนั้น หากไม่ใช่เพราะซางหว่านซิงที่เป็น 'ตัวแปร' คนนี้ เธอคงสิ้นใจไปแล้วแน่!

เมื่อเฉินอวี๋ตระหนักได้ดังนั้น สายตาที่มองไช่ซู่เวิ่นก็เปลี่ยนไป ในฐานะหนึ่งในตระกูลใหญ่ของเมืองหูเฉิง เรื่องราวในตระกูลซือเธอก็พอได้ยินมาบ้าง คนที่อายุขนาดนี้แล้วยังทำให้คุณท่านซือเฝ้าคำนึงถึงได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไม่น้อย

รถไมบัคสีดำเคลื่อนเข้ามาอย่างช้าๆ

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นดวงตาเย็นชาดุจสัตว์ร้ายของซืออวี้ไป๋ เขากวาดสายตามองไช่ซู่เวิ่นและคนอื่นๆ อย่างเย็นเยียบ

"พวกเขาแกล้งคุณเหรอ?"

เขาเอ่ยถามซางหว่านซิงด้วยประโยคนี้

เฉินอวี๋: "…"

ไช่ซู่เวิ่น ซือเต๋อเฉวียน และซือหลาง: "…"

คนที่มีตาก็ดูออกว่าใครกันแน่ที่กำลังรังแกคน นี่ตาบอดหรือยังไง!!!!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง