บทที่ 53 โลภมากไม่รู้จักพอ ; อาการป่วยที่ทรุดลงกะทันหัน

ซางหว่านซิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งอย่างหาได้ยาก ก่อนจะยอมปล่อยมือ “ไม่”

เธอตั้งใจจะซุกมือกลับลงไปในกระเป๋าเสื้อ แต่พอปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงกลิ่นแป้งที่เปื้อนมาจากตัวไช่ซู่เวิ่น ความรู้สึกอยากทำก็หายวับไปทันที เธอสะบัดมือออกอย่างหงุดหงิด

ทิชชู่เปียกฆ่าเชื้อแผ่นหนึ่งยื่นออกมาจากหน้าต่างรถ

เฉินอวี๋ “…”

เธอนิ่งมองซางหว่านซิงรับมันไป สีหน้าของเฉินอวี๋ถึงค่อยดูดีขึ้นหน่อย

“พาพวกเขาขึ้นไปเถอะ” ซางหว่านซิงลดท่าทีคุกคามลง ก่อนจะหันไปพูดกับเฉินอวี๋ด้วยท่าทีเฉื่อยชาตามปกติ เหมือนกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในเมื่อพวกเขาอยากแสดงตัวกันขนาดนี้ เธอก็ไม่คิดจะขัดขวาง

“แกจำไว้เลย!”

ซือเต๋อเฉวียนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาขู่เธอผ่านรูปปาก ซางหว่านซิงแค่นหัวเราะ ยกเท้าขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ทำเอาอีกฝ่ายรีบวิ่งแจ้นเข้าโรงพยาบาลราวกับเห็นผี

น่าเบื่อชะมัด

ซางหว่านซิงเปิดประตูรถกลับเข้าไปนั่ง ถึงได้เห็นว่าซืออวี้ไป๋สวมหูฟังบลูทูธอยู่

เขากำลังติดสายอยู่พอดี

ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง แววตาเรียบเฉยข่มความหงุดหงิดไว้ จ้องมองหน้าต่างห้องพักฟื้นด้วยท่าทีเย็นชา ใบหน้าด้านข้างดูประณีตงดงาม ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“อืม” ซืออวี้ไป๋ขานรับขณะคุยสาย ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นวัตถุสีดำที่วางอยู่ข้างเท้า

มันคือนาฬิกาดิจิทัลสีดำ

เหมือนกับเรือนที่เจ้าซาลาเปาน้อยสวมเมื่อเช้าเป๊ะ

เดิมทีมันน่าจะอยู่ในกระเป๋าของซางหว่านซิง ไม่รู้ว่าหล่นออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ซืออวี้ไป๋ยื่นมือไปหยิบนาฬิกาเรือนนั้นขึ้นมาด้วยท่าทางเย็นชาและไร้อารมณ์ราวกับนักบวช เขาเหลือบมองซางหว่านซิง แต่เธอไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขา ในหูฟังยังมีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมา “ไม่ได้วางแผนจะปิดฉากแล้วกลับเขตอิสระระหว่างทวีปหรอกเหรอ? ทำไมถึงเปลี่ยนใจอีกล่ะ?”

ตามแผนเดิมที่วางไว้ ตอนนี้กลุ่มบริษัทซือควรจะพินาศย่อยยับไปแล้ว และซืออวี้ไป๋ก็น่าจะพาเสี่ยวเป่ากับคุณนายใหญ่ซือกลับ… ไปที่เขตอิสระระหว่างทวีปแล้ว

ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ?

“อุบัติเหตุ” ซืออวี้ไป๋ตอบหน้าตาย พลางหมุนนาฬิกาดิจิทัลเล่นในมือ

ในชีวิตอันแห้งแล้งของเขา ได้มีดอกกุหลาบดอกแรกผลิบานขึ้นมาแล้ว

“วันนี้คุณเล่นงานคนของชื่ออิ่งซะขวัญหนีดีฝ่อเลยนะ” ปลายสายหัวเราะเบาๆ แล้วเตือน

ซืออวี้ไป๋ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้นะ”

ปลายสาย “…”

เอาเถอะ

ซืออวี้ไป๋วางสาย หยวนอีไม่ได้รับคำสั่งจึงยังไม่เคลื่อนรถ อันที่จริงเขารู้สึกไม่พอใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่มาก ความสามารถของคุณซางนั้นประจักษ์แก่สายตา หากเธอบอกว่าห้ามกิน “โอสถเจิ้งหยวน” ก็แปลว่าห้ามกินเด็ดขาด หากเธอบอกว่ารักษาให้ท่านพานหายดีได้ ก็แปลว่าต้องรักษาหายได้แน่นอน

ราวกับลืมความระแวงที่มีต่อซางหว่านซิงตอนที่เธอมาถึงใหม่ๆ ไปหมดแล้ว หยวนอีได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ในใจ

“ท่านซือครับ จะกลับเกาะเลยไหมครับ?” หยวนอีถาม

“ยังไม่กลับ” ซางหว่านซิงก้มหน้าดูโทรศัพท์โดยไม่เงยหน้าขึ้น

หยวนอีเหลือบมองซืออวี้ไป๋ผ่านกระจกหลังโดยสัญชาตญาณ เมื่อได้รับสัญญาณอนุญาต เขาก็นั่งรอเงียบๆ ต่อไป

เวลานี้ หน้าจอโทรศัพท์ของซางหว่านซิงเต็มไปด้วยรหัสยุ่งเหยิง

คริสตัลสีชมพูราคาถูกที่เคยระยิบระยับหายไปนานแล้ว ระบบถูกเข้ารหัสและอัปเกรดใหม่จนหมดสิ้น

นี่เป็นนิสัยส่วนตัวของเธอ

ไม่นานนัก อีเมลเข้ารหัสลับฉบับหนึ่งก็ถูกส่งออกไป

ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องอาหารตระกูลเผย

“คุณพ่อคะ คุณนายใหญ่ซือถือ ‘โอสถเจิ้งหยวน’ ไปที่โรงพยาบาลแล้ว พ้นคืนนี้ไป คุณนายใหญ่ซือที่ได้จับมือกับตระกูลพานแห่งเมืองหลวงคงได้ทะยานขึ้นฟ้าแน่ๆ แต่เราดันมาขอเลิกสัญญากับเขาตอนนี้ นี่เรียกว่าอะไรคะ? นี่มันสร้างศัตรูชัดๆ!”

เมื่อเห็นคุณท่านเผยไม่สะทกสะท้าน ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนแทบจะแตก นี่มันเงินก้อนโตทั้งนั้นที่เสียไป! เธอเจ็บใจจนเนื้อเต้น

“อาครับ คุณนายใหญ่ตระกูลซือยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลเลย อาอย่าพูดมั่วสิครับ!”

คุณชายเผย ‘เผยจิ่งจือ’ สวมเสื้อเชิ้ตลายดอกเดินเข้ามาด้วยท่าทางกวนประสาท เขาลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าอาของตัวเอง “อีกอย่างนะ ตอนที่อาการคุณนายใหญ่ซือวิกฤต ยายแก่แซ่ไช่นั่นมียาในมือแต่ไม่ยอมเอาออกมา พอตอนนี้เห็นว่ามีผลประโยชน์ก็รีบแจ้นเอาไปให้ถึงโรงพยาบาล นิสัยแย่จริงๆ!”

คนรับใช้ตักซุปเป็ดตุ๋นให้เผยจิ่งจือ

เผยจื่อซวนใช้ผ้าเช็ดปากซับมุมปากอย่างสุภาพนุ่มนวล “พี่ชายครับ เรื่องนิสัยก็ส่วนเรื่องนิสัย เรื่องธุรกิจก็ส่วนเรื่องธุรกิจ เอามาปนกันไม่ได้หรอกครับ”

“ทำไมจะปนกันไม่ได้?” เผยจิ่งจือซดซุปหนึ่งคำแล้วพูดต่อ “สัญชาตญาณบอกฉันว่า คืนนี้ต้องมีเรื่องแน่!”

เผยจื่อซวนเก็บความดูถูกไว้ในแววตา “พี่ชาย พี่เข้าใจสรรพคุณของ ‘โอสถเจิ้งหยวน’ จริงๆ เหรอ?”

น้ำเสียงของเขาเนิบนาบราวกับสุภาพบุรุษผู้มีความรู้ ตัดกับท่าทีของลูกคุณหนูเสเพลตรงหน้าอย่างชัดเจนที่สุด

“ไม่ต้องสนหรอกว่าเจ้าโอสถนั่นจะมีสรรพคุณอะไร ฉันได้ยินมาว่ายาเม็ดเดียวในหัวเซี่ยเดิมทีอยู่ในมือตระกูลเฉิง เรื่องราวเบื้องหลังจะเป็นยังไงเราก็ไม่กล้าเดา แต่ทางตระกูลเฉิงต้องมีปัญหาแน่นอน ยายแก่แซ่ไช่นั่นถึงได้กระโดดออกมาถวายยาในตอนนี้ เอาตัวเองไปเป็นเป้าสายตา แบบนี้ไม่โง่หรือไง!”

เผยจิ่งจือกลอกตา

เผยจื่อซวน “…”

คุณท่านเผยหันไปมองหลานชายที่เอาแต่ทำตัวเสเพลมาตลอดคนนี้ แววตาของเขาฉายแววชื่นชมอย่างหาได้ยาก

เห็นดังนั้น เผยจื่อซวนกับแม่ก็สบตากัน สายตาดูหม่นหมองลง

พวกเขาไม่พูดอะไรอีก

ไม่มีการสนทนาใดๆ ต่อ

ไม่มีใครรู้เลยว่าลูกสาวคนที่สองของท่านเผยได้แอบลงทุนในโครงการของตระกูลซือเป็นการส่วนตัวไปห้าสิบล้านในนามของตระกูลสามี เธอเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อมากกว่าใครว่าคืนนี้ตระกูลซือจะพุ่งทะยานขึ้นไป และทำให้เธอได้รับผลกำไรอย่างมหาศาล

โรงพยาบาล

นายกเทศมนตรียิ้มแห้งอยู่ในใจ เขานึกรำคาญซือเต๋อเฉวียนเต็มทน ตาแก่นี่พอมาถึงก็เอาแต่จะขอที่ดินผืนสำคัญจากทางเทศบาลอยู่ได้ เก่งนักทำไมไม่ขึ้นไปอยู่บนฟ้าซะเลยล่ะ? คุณท่านซือถึงกับยอมตัดชื่อออกจากกลุ่มบริษัทจิ่วโจวเพื่อคนแบบนี้เนี่ยนะ? สงสัยจะแก่จนเลอะเลือนแล้วจริงๆ!

อีกด้านหนึ่ง ท่านเฉิงดมกลิ่นพิสูจน์แล้วว่าเป็น "โอสถเจิ้งหยวน" จริง จึงพยักหน้าให้คนอื่นๆ เป็นเชิงยืนยัน

"เร็วเข้า ช่วยคุณตาผมที!" ลู่เฉิงที่กังวลใจมาตลอดในที่สุดก็ใจชื้นขึ้นมา เขาแทบรอไม่ไหวที่จะป้อนยาให้คุณตา แต่ทว่าสีหน้าของผู้อาวุโสอีกสามท่านกลับดูแปลกพิกล

"พวกคุณว่าที่ยัยหนูนั่นพูด เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?" ท่านเฉิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อครู่หลานชายอย่างเฉิงหนานเพิ่งเล่าเหตุการณ์ในโรงพยาบาลให้ฟัง ประกอบกับที่เหล่าจางบอกว่าครั้งก่อนที่ไลฟ์สดผ่าตัดบนบอร์ดดิงเซียงก็เป็นยัยหนูนั่นเหมือนกัน เขาเริ่มจะไม่แน่ใจเสียแล้ว

ไม่มีใครตอบคำถามเขา

"คุณฉวี่…" ฉินไห่ที่เป็นทหารองครักษ์ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ชะงักไป แม้จะไม่ได้สัมผัสกับเธอมากนัก แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าควรจะเชื่อซางหว่านซิง

ทว่า… เมื่อเห็นลู่เฉิงถือยาเดินเข้าห้องผู้ป่วยไปแล้ว สุดท้ายฉินไห่ก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ เผื่อว่ากินยาเข้าไปแล้วอาการจะดีขึ้นล่ะ? อย่างไรเสีย "โอสถเจิ้งหยวน" ก็เป็นยาต่อชีวิตที่ได้รับการยอมรับไปทั่วประเทศหัวเซี่ย

ภายในห้องผู้ป่วย

ลู่เฉิงป้อนยาเข้าปากท่านพานโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาในตอนนี้คือขอให้คุณตามีชีวิตรอด

บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะ เฉินอวี๋เดินตามหลังเหล่าผู้อาวุโสเข้ามา เธอจ้องมองใบหน้าที่เคยเขียวคล้ำของท่านพานบนเตียงที่ค่อยๆ กลับมาเป็นสีปกติ ทุกอย่างดูเหมือนกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีขึ้น

ความกังวลที่เกาะกุมใจทุกคนเริ่มจางหายไป ในขณะที่เปลือกตาของท่านพานขยับเล็กน้อย

ลู่เฉิงดีใจจนเนื้อเต้น ทว่าในวินาทีต่อมา เลือดสีดำคล้ำกลับพุ่งทะลักออกมาจากปากของท่านพานเป็นคำโต สภาพที่เห็นทำให้ทุกคนถึงกับขวัญผวา

"หมอ!"

ภายในรถที่จอดอยู่ด้านล่าง ซางหว่านซิงปรือตาขึ้นช้าๆ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง