บทที่ 54 ซางหว่านซิง ผ่าตัดได้ แต่เงื่อนไขเพิ่มเป็นสองเท่า

"ที่ดินผืนนั้นทางใต้ของเมือง คุณสนใจไหม?" ซางหว่านซิงเท้าคางพลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน สายตาเรียบเฉยราวกับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดออกมานั้นน่าตกตะลึงแค่ไหน

หยวนอี: "…"

แม้เขาจะเชื่อมั่นในฝีมือหมอของคุณซาง แต่การเอ่ยถึงที่ดินขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้ มันไม่ดูเล่นใหญ่เกินไปหน่อยหรือไง

ยิ่งไปกว่านั้นนั่นมันที่ดินทางใต้ของเมือง ที่ซึ่งราคาตารางเมตรละสี่แสนกว่าหยวน รัฐบาลเก็บที่ดินสองผืนนั้นไว้ไม่ยอมปล่อยออกมานานแล้ว คนใหญ่คนโตในแวดวงธุรกิจของเมืองหูเฉิงต่างก็จ้องจะงาบกันตาเป็นมัน

นั่นมันขุมทรัพย์ชัดๆ!

"ยกให้คุณเอาไหมล่ะ?" เธอหาวเบาๆ อย่างง่วงงุน หางตาเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

ซืออวี้ไป๋ไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดขาวราวกับคนป่วยยังคงนิ่งสนิท ทว่ากลับดูเย็นชาและเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เขาก็ดูไร้ที่ติ

"ตกลง"

หยวนอี: "…"

นี่มันอะไรกันเนี่ย คู่รักคู่นี้กล้าให้และกล้าเอาเสียจริง

ทันใดนั้น

เฉินอวี๋วิ่งหน้าตั้งออกมาจากประตูกระจกหมุนของโรงพยาบาล เธอตรงมาที่รถไมบัค เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ใบหน้าซีดเผือดขณะทุบกระจกรถรัวๆ

กระจกรถเลื่อนลง

"ฉันเตือนพวกคุณแล้ว" ซางหว่านซิงเอ่ยเสียงเย็น

ทว่าเธอกลับไม่มีท่าทีจะลงจากรถเลยแม้แต่น้อย

คำพูดนั้นทำให้เฉินอวี๋จุกจนพูดไม่ออก ความรู้สึกละอายใจตีตื้นขึ้นมาจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

ไม่ใช่แค่เตือนธรรมดา แต่เธอเตือนไปตั้งสองรอบ!

ทำผิดซ้ำซากเกินขีดจำกัด ต่อให้เป็นตัวเธอเองก็คงเหลืออดเหมือนกัน ยิ่งตอนนี้ยังต้องให้อีกฝ่ายมาตามเช็ดล้างสิ่งที่พวกตัวเองทำพังไว้อีก!

แต่สถานการณ์ของท่านพานตอนนี้รอไม่ได้แล้วจริงๆ

"ซาง…"

"ขอร้องล่ะ ช่วยคุณตาฉันด้วย!"

ลู่เฉิงที่ใบหน้าไร้สีเลือดมายืนอยู่ด้านหลังเฉินอวี๋ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือและเสื้อผ้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เขามองซางหว่านซิงที่นั่งอยู่ในรถราวกับกำลังมองหาฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตคนสำคัญของเขา

ท่าทีที่มั่นอกมั่นใจตอนไล่เธอไปเมื่อครู่หายไปไหนหมด?

เมื่อเห็นว่าซางหว่านซิงดูเหมือนจะไม่สนใจ ลู่เฉิงก็ก้มหน้าลง ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็เม้มปากแน่นก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่า

ทว่าก่อนที่เข่าของเขาจะแตะพื้น รองเท้าผ้าใบสีขาวข้างหนึ่งก็ยื่นมาขวางเอาไว้เสียก่อน

ลู่เฉิงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง

เขากลับเห็นซางหว่านซิงที่ลงจากรถมาตอนไหนไม่รู้กำลังก้มลงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา…

ที่โถงทางเดิน

คนตระกูลซือที่เมื่อครู่ยังทำตัวกร่างต่อรองกับท่านนายกเทศมนตรี ตอนนี้กลับดูเหมือนคนถูกตัดลิ้น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อมองผ่านช่องประตู พวกเขาเห็นเหตุการณ์ที่ท่านพานอาเจียนออกมาเป็นเลือดกับตา

น่ากลัวชะมัด!

"แม่ครับ เราก่อเรื่องแล้วหรือเปล่า?" ซือเต๋อเฉวียนที่ไร้ความรับผิดชอบคิดจะหนีเอาตัวรอด

ไช่ซู่เวิ่นเองก็มีสีหน้าตื่นตระหนก "เสี่ยวหลาง ทำยังไงดี?"

ตลอดหลายปีมานี้ เธอชินกับการที่มีปัญหาอะไรก็ต้องพึ่งพาหลานชายอัจฉริยะคนนี้ก่อนเสมอ

ถึงซือหลางจะอัจฉริยะแค่ไหน แต่เขาก็เป็นแค่เด็กห้าขวบเท่านั้น

ขณะที่ไช่ซู่เวิ่นและพวกพ้องกำลังกระวนกระวายใจถูก 'เชิญ' ไปพักที่ห้องรับรอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก ซางหว่านซิงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาด้วยท่าทางเย็นชาและถือตัว โดยมีเฉินอวี๋และลู่เฉิงเดินตามมาติดๆ เธอผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไปด้วยมาดบอสสาวผู้ทรงอิทธิพล

ในตอนนั้น ท่านพานยังคงอยู่ในระหว่างการกู้ชีพ

เขายังคงอาเจียนเป็นเลือดคำโตไม่หยุด สัญญาณชีพตกลงอย่างรวดเร็ว

เหล่าหมอยืนล้อมรอบเตียงด้วยท่าทีจนปัญญา

"หลีกไป"

เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังเหล่าหมอ ร่างกายของพวกเขาสนองตอบโดยสัญชาตญาณ รีบถอยหลีกทางให้ทันที

"แม่หนู…"

ท่านเฉิงที่เห็นเธอกลับมาก็ดีใจจนแทบคลั่ง

จางซือเหมี่ยวรีบสั่งให้คนเคลียร์พื้นที่ เชิญหมอทุกคนในห้องออกไป เหลือไว้เพียงเฉินอวี๋คนเดียว

ซางหว่านซิงเดินตรงไปข้างเตียง ก้มมองคนไข้สองสามครั้ง

"เข็ม"

เธอแบมือออก

ไม่มีใครขยับตัวอยู่ครู่หนึ่ง

เธอเงยหน้ามองลู่เฉิงด้วยสายตาหงุดหงิด

"เข็มฝังเข็มของคุณตาเธอ"

ลู่เฉิง: "…"

หากไม่ใช่เพราะสีหน้าของเธอจริงจังเกินไป ลู่เฉิงคงนึกว่าเธอมาหาเรื่องด่าคนแน่ๆ

ลู่เฉิง: "นั่นคุณตาผมครับ"

"อยู่ที่ฉัน"

จางซือเหมี่ยวไอเบาๆ พลางนึกในใจว่าโชคดีที่เขาเตรียมชุดเข็มฝังเข็มที่ท่านพานใช้เป็นประจำมาด้วย ไม่นึกเลยว่าจะได้ใช้จริงๆ

ซางหว่านซิงไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง เธอหยิบเข็มออกมาห้าเล่มจากชุดนั้นทันที เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้นแผ่วเบาราวกับเสียงยุง เข็มเงินที่บางราวกับขนวัวดูเหมือนจะปลิวไปตามลมได้ทุกเมื่อกลับพุ่งตรงตั้งตระหง่านอยู่กลางอากาศ ทำเอาคนรอบข้างถึงกับอึ้ง

นี่มัน…

จางซือเหมี่ยวตกตะลึง สมัยนี้ยังมีคนฝีมือการฝังเข็มระดับนี้อยู่อีกหรือ?

ในขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้น ซางหว่านซิงผู้มีสีหน้าเรียบเฉยก็ปักเข็มเงินทั้งห้าเล่มลงบนกระหม่อมของท่านพานพร้อมกันแล้ว

ทุกคน: "…"

นั่นคือจุดที่แข็งที่สุดของร่างกายมนุษย์เลยนะ เธอฝังเข็มลงไปได้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ยังไม่ทันจะหายตกใจดี ก็ได้ยินซางหว่านซิงเอ่ยขึ้นเรียบๆ "เสร็จแล้ว"

ทุกคน: "???"

อะไรเสร็จ?

ราวกับจะไขข้อข้องใจของทุกคน เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพที่เพิ่งส่งเสียงเตือนไม่หยุดเมื่อครู่กลับเงียบลงทันที ค่าสัญญาณชีพทุกอย่างกลับคืนสู่ระดับที่ปลอดภัย แม้แต่อาการกระอักเลือดก็หยุดลงแล้ว

นายกเทศมนตรี: "ปาฏิหาริย์ขนาดนี้เลย?"

ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? ผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาทีด้วยซ้ำ

แล้วที่พวกเขาตื่นตระหนกวุ่นวายกันเมื่อกี้เพื่ออะไรกันล่ะ?

ซางหว่านซิงเงยหน้ามองลู่เฉิง ยิ้มมุมปาก "ข้อสอบเปิดตำราแท้ๆ ยังทำเละเทะขนาดนี้ โง่ชะมัด"

ลู่เฉิง: "…"

เขาก็รู้สึกว่าตัวเองโง่จริงๆ เหมือนเพิ่งผ่านฝันร้ายมาเลย

"ทำไมถึงห้ามใช้ 'โอสถเจิ้งหยวน' ครับ?"

หลังจากยืนยันแล้วว่าสหายเก่าพ้นขีดอันตรายในพริบตา ท่านเฉิงผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คลั่งไคล้ศาสตร์แห่งยาในหัวเซี่ยก็อดไม่ได้ที่จะขอให้เธอช่วยไขข้อสงสัยในใจ เขาอยากรู้จนแทบบ้าอยู่แล้ว

“โอสถเจิ้งหยวนมีธาตุไฟรุนแรง เป็นหยางสุดโต่ง ส่วนท่านผู้เฒ่าถูกวางยาพิษซ้ำยังถูกทำลายเส้นประสาทที่มือจากภายนอก ร่างกายภายในตอนนี้เต็มไปด้วยไฟธาตุอัดอั้น เหมือนหม้ออัดแรงดันที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ถ้าคุณเติมไฟเข้าไปตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเร่งให้เขาตาย”

น้ำเสียงของซางหว่านซิงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง คนฟังถึงกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ไอ้เดรัจฉานนั่น!”

คุณฉวี่ตบโต๊ะดังปัง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ท่านพานรักศิษย์เอกคนนี้เหมือนลูกในไส้ ใครจะไปคิดว่าจะถูกหักหลังได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ แถมยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด

เขาอยากจะถามไอ้สารเลวนั่นนักว่าท่านพานเคยทำอะไรให้มันแค้นเคือง ถึงได้ทำเรื่องเลวระยำแบบนี้ลงไป

“นอกจากนี้…”

แววตาของซางหว่านซิงฉายประกายเย็นเยียบ คนอื่นๆ ต่างหันมามองเธอโดยสัญชาตญาณ ทุกคนเงียบกริบเพื่อตั้งใจฟัง

“ยาโอสถเจิ้งหยวนเม็ดที่หายไป ควรจะรีบสืบให้ชัดเจนโดยเร็วที่สุด”

“หมายความว่ายาของตระกูลซือเม็ดนี้…” นายกเทศมนตรีอุทาน

ซางหว่านซิงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ทำให้นายกเทศมนตรีรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอทันที

“ที่คุณซางหมายถึงคือ ‘โอสถเจิ้งหยวน’ เม็ดนี้เกรงว่าจะตกไปอยู่ในมือพวกประเทศจอมฉกแล้ว ในงานแลกเปลี่ยนแพทย์แผนจีนระดับนานาชาติอีกครึ่งเดือนข้างหน้า เกรงว่าจะเกิดปัญหาใหญ่กว่านี้” เฉิงหนานที่เงียบอยู่นานในมุมห้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักใจ

เรื่องนี้ตระกูลเฉิงจะต้องสืบสวนภายในกันอย่างละเอียด

งานแลกเปลี่ยนแพทย์แผนจีนระดับนานาชาติในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า หาก ‘โอสถโอสถเจิ้งหยวน’ ต้องตกไปเป็นของต่างชาติเพราะเรื่องนี้ ตระกูลเฉิงคงไม่มีหน้าไปพบกับบรรพบุรุษแล้ว!

“คุณซาง ก่อนหน้านี้ที่คุณบอกว่าสามารถผ่าตัดให้มือของเขากลับมาเป็นปกติได้ ไม่ทราบว่าตอนนี้ยังนับคำเดิมอยู่ไหมครับ?” จางซือเหมี่ยวจ้องมองซางหว่านซิงด้วยแววตาคาดหวัง

ประโยคเดียวทำให้ทุกคนกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณอีกครั้ง

ตอนนี้ไม่มีใครคิดว่าคำพูดของเธอเป็นแค่คำคุยโวอีกต่อไป!

ซางหว่านซิงตอบรับอย่างง่ายดาย “ได้สิ”

น้ำเสียงของเธอฟังดูเรื่อยเฉื่อย

เธอเอียงคอเล็กน้อยแล้วมองไปที่นายกเทศมนตรี “ผ่าตัดน่ะได้ แต่เงื่อนไขเพิ่มเป็นสองเท่า”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง