บทที่ 55 ท่านนายกเทศมนตรี แม่หนูนั่นมีที่มาอย่างไรกันแน่

ท่านนายกเทศมนตรี: "…???"

ทำไมถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ?

ภายในห้องพักฟื้นเงียบกริบ แม้ทุกคนจะเตรียมใจไว้แล้วว่าแม่สาวน้อยคนนี้ต้องเรียกร้องสูงลิ่ว แต่พอถึงเวลาจริง เหล่าผู้อาวุโสก็อดไม่ได้ที่จะระแวง โดยเฉพาะหลังจากได้เห็นความโลภไม่รู้จักพอของซือเต๋อเฉวียนเมื่อครู่

ซือเต๋อเฉวียนกล้าดีอย่างไรถึงเอ่ยปากให้ท่านนายกเทศมนตรียกที่ดินสองแปลงทางใต้ของเมืองให้เขา? พูดออกมาได้ยังไงกัน!

ลู่เฉิงถามเสียงเรียบ: "คุณต้องการอะไร? ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตความสามารถของตระกูลพาน ผมยินดีทำตามที่ต้องการ"

ซางหว่านซิงไม่แม้แต่จะปรายตามองลู่เฉิง ในเมื่อมีซืออวี้ไป๋คอยเป็นอาหารตาอยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้แฟนคลับหัวใจเต้นรัวแบบคนนี้ จึง-อิทธิพลต่อเธอแม้แต่นิดเดียว

"ที่ดินสองแปลงทางใต้ของเมือง ฉันต้องการทั้งหมด" ซางหว่านซิงพูดสั้นๆ ได้ใจความ

ลู่เฉิง: "…"

ท่านนายกเทศมนตรี: "…"

คนอื่นๆ ในห้อง: "…"

ให้ตายเถอะ นี่มันโลภยิ่งกว่าซือเต๋อเฉวียนเสียอีก อย่างน้อยซือเต๋อเฉวียนก็ยังขอแค่แปลงเดียว แต่นี่อ้าปากขอทีเดียวสองแปลง ที่ดินทางใต้ของเมืองที่แพงหูฉี่ขนาดนั้น เธอเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?

ลู่เฉิงสีหน้าลำบากใจ: "คุณ…"

ยังไม่ทันที่ลู่เฉิงจะพูดจบ ซางหว่านซิงก็ยื่นมือไปปัดเขาที่ขวางหน้าอยู่ออกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะจ้องมองท่านนายกเทศมนตรีตรงๆ

"เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ส่วนขั้นตอนและเอกสารก็ดำเนินการไปตามปกติ"

ท่านนายกเทศมนตรี: "???"

"คุณรู้ไหมว่ามันราคาเท่าไหร่?" เฉินอวี๋ทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงลดเสียงเตือนเบาๆ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลซือ เผย หรือเฉิน หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองหูเฉิง ก็-ใครกล้ากินรวบเพียงลำพังหรอก เธอหยุดพูดเถอะ

"เอ่อ คือว่า…" ท่านนายกเทศมนตรีกระแอมสองครั้ง เคลียร์คอจนในที่สุดก็หาเสียงตัวเองเจอ

เขาจะอธิบายอย่างไรดีว่าที่ดินสองแปลงที่แพงที่สุดทางใต้ของเมืองนี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากขาย แต่ขายไม่ได้ เพราะเบื้องบนสั่งการมาว่าต้องการให้ใช้ที่ดินสองแปลงนี้เป็นฐานที่มั่นสำหรับย้ายห้องทดลอง 709 กลับเข้าประเทศ

สายตาของซางหว่านซิงเรียบเฉยเย็นชา: "709 ใช่ไหม?"

ประโยคเดียวทำเอาทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป

ห้องทดลอง 709 เป็นห้องทดลองของชาวจีนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ M

ภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี ที่นี่ได้รวบรวมนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำของโลกไว้มากมาย จนเทียบชั้นได้กับห้องทดลองแห่งชาติของประเทศ M โดยมีผลงานวิจัยที่ก้าวล้ำทั้งด้านควอนตัมสารสนเทศ กลศาสตร์ควอนตัม และการคำนวณควอนตัม ซึ่งเคยสนับสนุนความสำเร็จด้านอุตสาหกรรมป้องกันประเทศบางอย่างภายในประเทศมาแล้ว!

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ระดับสูงของหัวเซี่ยพยายามดึงตัวพวกเขาให้กลับประเทศอยู่ตลอด แต่ทางห้องทดลอง 709 ก็ไม่เคยยอมตกลงง่ายๆ ที่ดินสองแปลงทางใต้ของเมืองนี้เลยต้องถูกทิ้งร้างไว้แบบนั้น

ซางหว่านซิงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูอย่างไม่ใส่ใจ

อีเมลเข้ารหัสนั่นพวกเขาต้องได้รับแล้วแน่ๆ

"รับสายสิ" เธอบอกท่านนายกเทศมนตรี

ท่านนายกเทศมนตรี: "หา?"

มือถือเขาไม่ได้ดังสักหน่อย

ทว่าวินาทีถัดมา เสียงเรียกเข้าจากมือถือของท่านนายกเทศมนตรีก็ดังขึ้น ทำให้เขาเผลอหันไปมองซางหว่านซิงด้วยความตกตะลึง

จนกระทั่งวางสาย เขายังคงยืนมึนงงอยู่อย่างนั้น

เมื่อครู่นี้เอง ห้องทดลอง 709 ยอมตอบตกลงแล้ว และหนึ่งในเงื่อนไขที่พวกเขายื่นมาก็คือ…

ท่านนายกเทศมนตรีมองซางหว่านซิงด้วยสายตาซับซ้อน แม้ฝ่ายหลังจะยังคงท่าทีเย็นชาและไม่ยินดียินร้ายเช่นเดิม แต่จากวินาทีนี้เป็นต้นไป เขาไม่กล้าดูแคลนเด็กสาวคนนี้แม้แต่นิดเดียวอีกแล้ว

"คุณซาง ที่ดินสองแปลงทางใต้ของเมืองเป็นของคุณแล้วครับ ผมจะสั่งการให้ดำเนินการเป็นกรณีพิเศษ จะรีบจัดการขั้นตอนทั้งหมดให้เสร็จโดยเร็วที่สุด นี่เบอร์ผม สะดวกบันทึกไว้เพื่อติดต่อเรื่องเอกสารต่อไหมครับ?"

ต่อให้คนรอบข้างจะโง่เขลาเพียงใด แต่เมื่อเห็นท่าทีของท่านนายกเทศมนตรีที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ก็ย่อมต้องรู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ยิ่งไปกว่านั้น…ที่ดินทางใต้ของเมืองตกเป็นของแม่สาวน้อยคนนี้ง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?

"ฉันเกลียดกลุ่มบริษัทซือในตอนนี้มาก" หลังจากบันทึกเบอร์เสร็จ ซางหว่านซิงเอ่ยปากเรียบๆ คนฉลาดย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในนั้นได้เอง

กลุ่มบริษัทซือที่ก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองหูเฉิงได้ ก็เพราะความเด็ดขาดของซืออวี้ไป๋

ในเมื่อตอนนี้ซืออวี้ไป๋ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว ในเมื่อคุณท่านซือมั่นใจนักว่าซือเต๋อเฉวียนและคนอื่นๆ จะพาบริษัทเติบโตและสร้างความรุ่งโรจน์ได้อีกครั้ง งั้นเธอก็จะรอดู!

"ผมเข้าใจแล้วครับ" ท่านนายกเทศมนตรีพยักหน้าอย่างกระจ่างแจ้ง

"อีกอย่าง…" ซางหว่านซิงพูดเสริมความต้องการอีกข้อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คนอื่นๆ: "…"

เชี่ย พวกเขาเพิ่งได้ยินอะไรเข้าไปเนี่ย?

***

ชั้นล่าง ในรถไมบัค

ขณะที่สายโทรศัพท์ของท่านหัวหน้าลู่ดังเข้ามาก่อนหน้านี้ ซืออวี้ไป๋กำลังประชุมทางวิดีโออยู่ เสียงภาษารัสเซียเย็นชาและคล่องแคล่วเอ่ยออกมาจากปากเขา เขานั่งเอนหลังพิงเบาะหนังสีดำราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดูห่างเหินและเยือกเย็นจนบาดลึก

การประชุมหยุดพักชั่วคราว

"ลุงลู่" น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนอ่านอารมณ์ไม่ออก

"แม่สาวน้อยที่อยู่ข้างๆ นายเนี่ย ตกลงเป็นใครกันแน่?" นานๆ ครั้งที่ท่านหัวหน้าลู่จะเสียอาการจากความสุขุมที่เคยมี

ซืออวี้ไป๋ไม่ได้พูดอะไร สีหน้ายังคงไร้ความรู้สึก แต่ท่านหัวหน้าลู่ดูเหมือนจะชินกับความเย็นชาของอีกฝ่ายมานานแล้ว จึงพูดต่อ: "ที่ดินสองแปลงทางใต้ของเมือง อนุมัติให้แม่สาวน้อยคนนั้นไปหมดแล้วนะ"

บนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูซีดเซียวของซืออวี้ไป๋มีหมอกจางๆ บดบัง ทำให้คนมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร "จัดการข้อมูลของเธอให้เป็นระดับความลับสูงสุดซะ"

"เรื่องนี้วางใจได้เลย ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ทาง 709 คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่"

"709?" ซืออวี้ไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะยื่นมือไปตัดสายวิดีโอคอลบนแท็บเล็ตทิ้ง ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติราวกับพระเจ้าลำเอียงสร้างมาถูกอาบไปด้วยเงา จนแยกไม่ออกว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร

ท่านหัวหน้าลู่ที่ปลายสายสรุปใจความสำคัญคร่าวๆ ซืออวี้ไป๋นั่งฟังอย่างเงียบๆ ส่วนหยวนอีที่นั่งอยู่เบาะคนขับกลับรู้สึกว่าอารมณ์ของเจ้านายดูจะดีมากทีเดียว

“แล้วก็… เธอ…” พูดค้างไว้แค่นั้น ท่านหัวหน้าลู่ก็ชะงักไป ช่างเถอะ เรื่องนี้อีกสองวันอาซือก็คงรู้เอง เขาจะไปทำลายเซอร์ไพรส์ของแม่สาวน้อยทำไมกัน

“อะไร?” ซืออวี้ไป๋ถามกลับอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก

“-อะไรๆ ฉันมีธุระ ขอวางก่อนนะ วันหลังพาเสี่ยวเป่ามากินซุปที่บ้านสิ ป้าเขาคิดถึงเสี่ยวเป่าแล้ว”

ท่านหัวหน้าลู่พูดอย่างอารมณ์ดี

ถ้าลูกน้องเขามาเห็นท่าทางแบบนี้คงต้องตกใจจนตาค้าง ไม่นึกเลยว่าท่านหัวหน้าลู่ผู้เที่ยงธรรมและเคร่งครัดจะยังมีมุมแบบนี้ในเวลาส่วนตัว

ซืออวี้ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง “ตกลง”

เขาควรพิจารณาเรื่องให้เสี่ยวอวี๋ได้มีปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอกบ้างแล้ว

เขาเงยหน้ามอง สายตาของซืออวี้ไป๋ทอดผ่านกระจกรถไปยังหน้าต่างห้องพักฟื้นที่เปิดไฟสว่างจ้าในโรงพยาบาล บนใบหน้าที่สวยงามน่าทึ่งถึงขีดสุดนั้น ปรากฏแววอ่อนโยนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

โซนทำความสะอาดนอกห้องผ่าตัด

ซางหว่านซิงกำลังล้างมือฆ่าเชื้อ เฉินอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนมีเรื่องอยากจะพูดแต่ก็ลังเล

“เธอ…”

พอคำพูดมาจ่อที่ริมฝีปาก เธอกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ซางหว่านซิงสามารถทำลายภาพจำที่เธอเคยมีต่ออีกฝ่ายได้เสมอ

ซางหว่านซิงมองเฉินอวี่ผ่านกระจกเงา ยิ้มมุมปาก

ในฐานะผู้ช่วยผ่าตัดมือหนึ่ง เธอใช้งานได้ดีจริงๆ

“ฉันขอเตือนนะ อย่าไปชอบท่านซือเลย”

พอนึกถึงคำพูดที่ซางหว่านซิงพูดกับท่านนายกเทศมนตรี เฉินอวี่ก็เกิดอาการเลือดขึ้นหน้าจนหลุดปากพูดออกมา

ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว สีหน้าดูซับซ้อน

“เธอก็เคยเห็นลูกประคำที่ข้อมือเขาสินะ?” เฉินอวี่กระแอมไอแล้วลดเสียงลงเบาๆ ราวกับกำลังกระซิบกระซาบกับเพื่อนสนิท แบ่งปันเรื่องซุบซิบอย่างลับๆ

“ในวงการเขาลือกันว่าลูกประคำที่ข้อมือท่านซือเป็นผู้หญิงให้มา หลายปีมานี้ไม่เคยเห็นมีผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เขาเลย ทุกคนเลยพูดกันว่าเขากำลังรักษาความบริสุทธิ์เพื่อคนรัก!”

พูดมาถึงตรงนี้ เฉินอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะทำเสียงจิ๊จ๊ะ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง