บทที่ 56 ซืออวี้ไป๋ เบื้องหน้าเป็นจอมมารผู้โหดเหี้ยม เบื้องหลังเป็นแมวน้อยแสนเชื่อง

หากพูดถึงความหล่อเหลา ถ้าท่านซือยอมรับว่าเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครในหูเฉิงกล้าเคลมว่าเป็นที่หนึ่งหรอก

ปีศาจชัดๆ

นับแต่ตระกูลซือเกิดเรื่องนั้น ข่าวลือเรื่องเขากลายเป็นปีศาจร้ายก็โหมกระพือไปไกล แต่ทางตระกูลซือกลับนิ่งเฉย ไม่คิดจะออกมาแก้ต่าง ปล่อยให้ข่าวลือมั่วซั่วพวกนั้นแพร่สะพัด แม้ว่า… ตัวท่านซือเองจะดูน่ากลัวจริงๆ ก็เถอะ

ซางหว่านซิง: "…"

นึกถึงลูกประคำสีดำที่ซืออวี้ไป๋ไม่เคยห่างกาย ซางหว่านซิงทำหน้าเฉยเมย

เธอขี้เกียจไปอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซืออวี้ไป๋ให้เฉินอวี่ฟัง

นิสัยเธอคือตาต่อตา ฟันต่อฟัน เป็นคนขี้งกและรักพวกพ้อง แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอเป็นคนรักษาคำพูด ในเมื่อท่านซือตกลงทำสัญญากับเธอด้วยค่าตอบแทนหนึ่งร้อยล้านแล้ว ก่อนที่สัญญาจะสิ้นสุดลง อาหลานคู่นั้น… เธอจะปกป้องเอง!

"เข้าไปแล้วนะ" ซางหว่านซิงเอ่ยเสียงเนือยๆ

…

หน้าห้องผ่าตัด

ดึกมากแล้ว ท่านเฉิงเพิ่งจะมีเวลาจัดการเรื่องที่ "โอสถเจิ้งหยวน" ถูกสับเปลี่ยน ทว่าจังหวะที่เขากำลังต่อสายหาตระกูลเฉิงนั่นเอง เสียงร้องโหยหวนก็ดังลั่นมาจากโถงทางเดินของโรงพยาบาล

กลิ่นคาวเลือดโชยแตะจมูก

ฉินไห่ บอดี้การ์ดส่วนตัวเข้าสู่โหมดเตรียมพร้อมทันที เขาขยับไปบังคุณฉวี่ไว้พลางจ้องมองไปยังเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง

เสียงมอเตอร์วีลแชร์ไฟฟ้าดังก้องขึ้นในความเงียบ

ซืออวี้ไป๋อยู่ในชุดสูทสีดำสนิท มีผ้าห่มผืนบางสีดำคลุมทับช่วงขา ดวงตาสีหมึกคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบจนน่าตะลึงกลับไร้ความรู้สึก ทว่าออร่าเย็นเยียบที่แผ่ออกมานั้นกดดันจนโถงทางเดินทั้งโถงดูไม่ต่างจากขุมนรกบนดิน

หยวนอีทำหน้าตาย ลากร่างชายโชกเลือดตามมาด้านหลัง

พื้นทางเดินเต็มไปด้วยคราบเลือด เสียง "ตุบ" ดังขึ้น ร่างโชกเลือดร่างนั้นถูกโยนลงตรงหน้าท่านเฉิง

"นั่น…" ท่านเฉิงสะดุ้งโหยง จำได้ลางๆ ว่านี่คือพ่อบ้านของตระกูล

"ซืออวี้ไป๋ แกตายไม่ดีแน่…"

ร่างโชกเลือดนั้นเงยหน้าขึ้น ร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ขาทั้งสองข้างที่ถูกตัดเส้นเอ็นลากครูดไปกับพื้นจนเนื้อหนังเละเทะ น่าสยดสยองเกินบรรยาย

แม้แต่ซือเต๋อเฉวียนทั้งสามคนที่ถูกลืมไว้ในห้องพักรับรองยังตกใจจนตัวโยน

ซืออวี้ไป๋หมุนลูกประคำอย่างไร้อารมณ์ เขามองร่างที่นอนจมกองเลือดนั้นราวกับมองสิ่งของที่ตายแล้ว

เขาสบตากับท่านเฉิง ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบจนแทบแช่แข็งเลือดในกายคนได้ ทั้งกระหายเลือดและวิปริตจนน่าหวาดหวั่น

"อาซือ เธอ…"

แม้ท่านเฉิงจะผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แต่ก็ยังทนภาพตรงหน้าไม่ไหว ยิ่งเลือดบนพื้นไหลนองเป็นลำธาร กลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูก เขาก็แทบจะอาเจียนออกมา

ห้องพักรับรองแง้มประตูออกเล็กน้อย

"คุณปู่ครับ" เฉิงหนานทำหน้าเคร่งขรึม เขานำตำราเก่าแก่สีเหลืองที่ถูกเผาไปครึ่งเล่มออกมา

ถ้าไม่ใช่เพราะท่านซือ เขาคงไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของตำราเล่มนี้แล้ว

เมื่อเห็นหนังสือที่ถูกเผาไหม้ไปครึ่งเล่ม ใบหน้าของคุณท่านเฉิงก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ นี่คือ "ตำราโอสถร้อยพรรณ" ตำราเก่าแก่ยิ่งกว่า "เปิ่นเฉ่ากังมู่" และเป็นสมบัติประจำตระกูลที่สืบทอดกันมานับร้อยปีของตระกูลเฉิง

ความพิเศษที่สุดของ "ตำราโอสถร้อยพรรณ" คือเนื้อหาถูกเขียนขึ้นด้วยการเข้ารหัสเฉพาะของผู้ประพันธ์ หนังสือแบ่งเป็นเล่มบนและเล่มล่าง รวมตำรับยาเกือบร้อยชนิด ทุกสูตรล้วนเป็นยาช่วยชีวิตที่ล้ำค่า ตระกูลเฉิงครอบครองเพียงเล่มล่าง ศึกษากันมานับร้อยปีก็ถอดรหัสออกมาได้แค่ 7 สูตร แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะทำให้ตระกูลเฉิงรุ่งเรืองมาได้ถึงทุกวันนี้

หนังสือเล่มนี้ถูกเก็บรักษาไว้ในตู้เซฟอย่างดีพร้อมกับ "โอสถเจิ้งหยวน" มาตลอด แล้วตอนนี้… มันพังไปแล้วงั้นหรือ?

คุณท่านเฉิงยื่นมือที่สั่นเทาออกไป ดูแก่ลงไปอีกสิบปีในชั่วพริบตา

"หยวนอี"

ซืออวี้ไป๋เอ่ยเสียงเย็น เลือดไหลนองมาจนถึงแทบเท้าของเขา ตามคำสั่งนั้น หยวนอีออกแรงกระชากท้ายทอยของพ่อบ้านตระกูลเฉิงบังคับให้เงยหน้าขึ้น เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดบาดลึกเข้าไปถึงใจคนฟัง

ทัณฑ์ทรมานบนดิน

"พวกมัน… พวกมันให้เงินผม… บอกว่าหนังสือไม่มีประโยชน์… อ่านไม่ออก… บอกว่าเผาทิ้งเสียยังดีกว่า ดีกว่าเก็บไว้ให้คนหัวเซี่ย… ผมมันหน้ามืดตามัว…"

พ่อบ้านพูดตะกุกตะกัก ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด แต่คำพูดนั้นกลับทำให้คุณท่านเฉิงแค้นจนกัดฟันกรอด!

เผาทิ้งก็ไม่ยอมให้หัวเซี่ยเก็บไว้?

พวกประเทศจอมฉกสารเลวพวกนั้น!

นี่มันสมบัติของชาติ!

ความไร้ยางอายคืออะไรน่ะหรือ?

นี่แหละคือความไร้ยางอายตัวจริง!

คุณท่านเฉิงประคองเศษซากตำราโบราณที่แม้แต่ตัวอักษรก็มองไม่เห็นแล้วไว้ในมือ รู้สึกละอายใจต่อบรรพบุรุษตระกูลเฉิง ปากที่เม้มแน่นสั่นระริกจนพูดไม่ออก

คนอื่นๆ ต่างสีหน้าเคร่งเครียด

คนประเทศจอมฉกกล้าแทรกซึมเข้ามาในตระกูลใหญ่โตเพื่อทำลายล้างกันถึงขนาดนี้ แล้วยังมีเรื่องไหนอีกที่พวกเขายังไม่รู้?

"ในเมื่อชอบคุกเข่าทรยศชาตินัก ก็ไม่ต้องเอาขามันแล้ว ในเมื่อชอบขโมยนัก ก็ไม่ต้องเอามือมันแล้ว"

ซืออวี้ไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและโหดเหี้ยม ทั้งยังแฝงไปด้วยความกระหายเลือดอย่างคนวิปริต

วินาทีต่อมา หยวนอีลงมือโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาจัดการตัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง

"อ๊ากกก!"

ไช่ซู่เวิ่นที่แอบมองผ่านช่องประตูเห็นเหตุการณ์นี้ก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนตาเหลือกและเป็นลมล้มพับไป

ซือหลางที่หน้าซีดเผือดไม่แพ้กันรีบปิดประตูดังปัง

คนบ้า!

ซืออวี้ไป๋มันคนบ้ากระหายเลือดชัดๆ!

"คุณฉวี่" ฉินไห่ทำท่าเหมือนจะห้าม แต่ถูกคุณฉวี่ยกมือขึ้นห้ามไว้

ทันใดนั้น ประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออก

ผ่าตัดเสร็จแล้ว?

ผู้คนที่ยังไม่หายช็อกกับภาพนองเลือดต่างมองไปที่ประตูด้วยความงุนงง แต่เห็นหยวนอีราวกับได้รับสัญญาณบางอย่าง เขารีบยัดมีดเปื้อนเลือดในมือใส่มือของเฉิงหนานที่อยู่ข้างๆ แล้วทำหน้าตายลุกขึ้นยืนกลับไปข้างกายซืออวี้ไป๋

ออร่ากระหายเลือดและวิปริตของซืออวี้ไป๋จางหายไปในทันที

เฉิงหนาน: "???"

ลู่เฉิงก้มมองมีดผ่าตัดและคราบเลือดบนมือสลับกับมองซางหว่านซิงที่เดินหน้าตายออกมาจากห้องผ่าตัด เขาเริ่มรู้สึกว่าโลกใบนี้มันแฟนตาซีเกินไปหน่อยแล้ว

เมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดๆ ซางหว่านซิงก็ชะงักเท้า

"การผ่าตัดเรียบร้อยดีค่ะ"

เธอบอกข่าวดีกับลู่เฉิงชายหนุ่มรีบใช้มือปิดปากแน่น เขายังไม่ทันตั้งสติจากภาพกองเลือดนองเมื่อครู่ กลัวว่าถ้าอ้าปากตอนนี้คงได้พุ่งออกมาแน่

"คุณซางครับ…" เฉิงหนานกำลังจะเตือนให้ระวังพื้น แต่ยังไม่ทันขาดคำ ซางหว่านซิงกลับทำหน้านิ่งสนิท ยกเท้าก้าวข้ามกองเลือดเนื้อเละเทะบนพื้นราวกับเดินเล่นในสวน เดินตรงไปยังทิศทางของซืออวี้ไป๋หน้าตาเฉย

ทุกคน: "…"

นิ่งเกินไปแล้วหรือเปล่า?

ซางหว่านซิงยื่นมือไปดึงผ้าห่มผืนบางที่คลุมขาซืออวี้ไป๋ขึ้นเล็กน้อย สายตาชะงักไปครู่หนึ่งตอนกวาดผ่านลูกประคำที่ข้อมือเขา ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ใบหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

"ทำไมถึงมาอยู่นี่ล่ะ?" บนใบหน้าเธอไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ แม้เพิ่งจะทำศัลยกรรมละเอียดอ่อนที่ต้องใช้สมาธิสูงจนน่าทึ่งมา ซางหว่านซิงก็ไม่มีท่าทีเหนื่อยล้า และไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ดินสองแปลงที่เฉิงหนานเคยสัญญาไว้เลย

ซืออวี้ไป๋: "ผมคิดว่าคุณอาจจะต้องการสิ่งนี้"

ชานมไข่มุกหวานพิเศษแก้วหนึ่งถูกหยวนอียื่นส่งให้ตรงหน้าซางหว่านซิงด้วยสองมืออย่างนอบน้อม

ทุกคน: "…"

ทำไมพวกเขาถึงรู้สึกไปเองว่าซืออวี้ไป๋เป็นจอมมารต่อหน้าคนอื่น แต่เป็นแมวน้อยแสนเชื่องต่อหน้าเธอ?

วินาทีต่อมา สายตาที่ราวกับจะแช่แข็งวิญญาณคนได้ก็กวาดมองมาทางพวกเขาอย่างเย็นชา

คิดถูกแล้วที่ว่าเป็นแค่ภาพลวงตา!

"ขอบคุณค่ะ" ซางหว่านซิงรับชานมมาดื่มอึกหนึ่ง รสชาติที่หวานจัดจนคนอื่นอาจเลี่ยน กลับพอดีสำหรับเธอที่เพิ่งใช้พลังงานไปมหาศาลจากการผ่าตัด

หางตาเหลือบไปเห็นท่านเฉิงที่กอดหนังสือซึ่งถูกไฟเผาไปครึ่งเล่มจนดูไม่ออกว่าเป็นอะไรไว้ สีหน้าเขาดูหดหู่และน่าเวทนาอย่างยิ่ง

"ตำราโอสถร้อยพรรณ?" ซางหว่านซิงลากเสียงเนือยๆ ทว่ากลับทำให้ทุกคนชะงักกึก

สภาพยับเยินขนาดนี้ เธอยังจำได้อีกเหรอ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง