บทที่ 57 ซางหว่านซิง เดี๋ยวว่างๆ จะคัดลอกให้เธอ

ที่สำคัญที่สุดคือ… เธอรู้จัก "ตำราโอสถร้อยพรรณ" งั้นเหรอ?

"คุณ… คุณรู้จักเหรอครับ?" ลู่เฉิงถามราวกับเพิ่งมองเห็นทางรอดสุดท้าย ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ซางหว่านซิง

ซางหว่านซิง: "…"

สัญชาตญาณบอกเธอว่า ถ้าตอบว่าใช่ เรื่องต้องยาวแน่ๆ เธอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวแล้วส่ายหน้าทันที

"ไม่รู้จัก ไม่รู้เรื่อง ไม่เคยได้ยิน"

ทุกคน: "…"

ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้ยินกับหูว่าเธอหลุดปากชื่อหนังสือออกมา พวกเขาก็คงเชื่อไปแล้ว

เธอคาบหลอดชานมไว้พลางหันไปมองลู่เฉิง แววตาของซางหว่านซิงดูเย็นชาและเฉยเมย แฝงความพยศและขวางโลกไว้อย่างชัดเจน

ลู่เฉิง: "…?"

ซางหว่านซิง: "ผ่าตัดเสร็จแล้วนะ"

ที่เธอใบ้ไปนี่ยังไม่ชัดพอหรือไง?

ที่ดินสองแปลงที่เขตใต้เป็นแค่ดอกเบี้ยที่เธอลงมีดผ่าตัด ส่วนเงินต้นล่ะ?

ลู่เฉิง: "ขอบคุณมากครับ เรื่องก่อนหน้านี้ผมต้องขอโทษจริงๆ คุณ…"

เมื่อเห็นสายตาของเด็กสาวตรงหน้าเริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าก็นิ่งสนิท น้ำเสียงของลู่เฉิงก็ค่อยๆ แผ่วลง เขาจับทางอารมณ์เธอไม่ถูกจริงๆ แถมยังกลัวจะทำเธอโกรธเข้า

คุณฉวี่แกล้งกระแอมสองที

"อาเฉิง" คุณฉวี่ซึ่งเคยติดต่อกับซางหว่านซิงมาก่อนช่วยพูดแก้สถานการณ์ ส่วนฉินไห่ก็คอยส่งสัญญาณทางสายตา

ลู่เฉิงถึงบางอ้อทันที

"คุณหมอเทวดาตัวน้อย พอดีผมรีบมาเลยไม่ได้เตรียมตัวอะไรมา เราแอดวีแชทกันไหมครับ เดี๋ยวผมโอนให้ทางวีแชท"

พูดพลางหยิบมือถือออกมา

สีหน้าของซืออวี้ไป๋มืดครึ้มลงทันที รัศมีเย็นเยือกที่น่าเกรงขามแผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบข้างอึดอัดขึ้นมาถนัดตา

"ถือไว้"

ซางหว่านซิงไม่ได้หันไปมองซืออวี้ไป๋เลย เธอส่งชานมที่ยังดื่มไม่หมดให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเรื่องปกติ ให้เขาช่วยถือไว้ให้หน่อย คนอื่นที่เห็นฉากนี้ถึงกับสีหน้าเปลี่ยน ใครๆ ก็รู้ว่าซืออวี้ไป๋รักสะอาดขนาดไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถือชานมที่คนอื่นดื่มแล้ว

แต่ทว่าวินาทีต่อมา…

ก็เหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่เข้าอย่างจัง

ซืออวี้ไป๋ยื่นมือไปรับมา ท่าทางเชื่อฟังว่าง่ายยิ่งกว่าอะไรดี

ทุกคน: "…"

วงเงินโอนสูงสุดต่อวันของบัตรธนาคารลู่เฉิงอยู่ที่ 5.5 ล้าน เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง โอนให้ซางหว่านซิงจนครบยอด

โดยไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

วินาทีที่เงินเข้าบัญชี ใบหน้างามของซางหว่านซิงก็ปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจราวกับเห็นเด็กหัวดีที่สอนง่าย

ทุกคน: มันไม่ชัดเจนไปหน่อยเหรอเฮ้ย!

"หลังจากนี้ไม่ว่าคุณซางจะมีเรื่องอะไรให้ผมช่วย ผมยินดีทำเต็มที่แน่นอนครับ!"

ใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้แฟนคลับหลายล้านคนหลงใหลของลู่เฉิงเผยรอยยิ้มอย่างโล่งอก แต่เขากลับพบว่าเด็กสาวตรงหน้าเก็บสายตากลับไปแล้ว ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาอีกเลย

ลู่เฉิง: "…"

ซางหว่านซิงรับชานมกลับมาจากมือซืออวี้ไป๋ สายตากวาดผ่านข้อมือเขา เธอประเมินความยาวข้อมือในใจกะว่าพรุ่งนี้บ่ายจะไปเดินห้างซื้อนาฬิกาดีๆ สักเรือนมาให้เขา

ยังไงเขาก็เป็นสปอนเซอร์ของเธอ ต้องเอาใจหน่อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซืออวี้ไป๋คิดไปเองหรือเปล่า แต่เขากลับรู้สึกว่าสายตาที่ซางหว่านซิงใช้มองเขานั้น มันแฝงความรู้สึกเหมือนกำลังเอ็นดูเด็กอยู่ลึกๆ… คงจะเข้าใจผิดไปเองสินะ?

ตอนที่ซางหว่านซิงถอยหลัง เธอเผลอเหยียบเข้ากับกองเลือดบนพื้น

เธอเงยหน้ามองเฉิงหนานด้วยสายตารังเกียจเต็มประดา "สมัยนี้คนรุ่นหลังไม่มีจิตสำนึกบ้างเลยหรือไง"

เฉิงหนานที่ถึงกับไปไม่เป็น: ?????

เขามองไปยังต้นเรื่องอย่างหยวนอีโดยสัญชาตญาณ แต่กลับเห็นอีกฝ่ายทำหน้าตายด้านพลางพยักหน้าอย่าง 'ไร้ยางอาย' สายตาที่จ้องมองเขานั้นราวกับกำลังมองขยะเปียกอยู่

เฉิงหนาน: ไร้ยางอาย!! เลวทราม!!

ด้านหลัง เฉินอวี๋ประคองอาจารย์จางซือเหมี่ยวออกมาจากห้องผ่าตัด ไม่มีใครรู้ซึ้งไปกว่าพวกเขาแล้วว่าการผ่าตัดเมื่อครู่นี้มันสมบูรณ์แบบแค่ไหน

ต่อให้เฉินอวี๋จะหยิ่งผยองแค่ไหน เธอก็ต้องยอมรับว่าตัวเองไม่มีทางทำได้แน่นอน การแยกเส้นประสาทกะบังลมบนผิวหัวใจโดยไม่ใช้สายตาเนี่ยนะ? นั่นมันห่างจากจุดหัวใจแค่หนึ่งมิลลิเมตรเชียวนะ!

หนึ่งมิลลิเมตรนี่มันขนาดไหนกัน? แค่ปลายมีดผ่าตัดยังหนากว่าหนึ่งมิลลิเมตรเลย นั่นมันเต้นระบำบนหัวใจด้วยมีดผ่าตัดชัดๆ!

ตอนนี้ทุกเซลล์ในร่างกายเธอกำลังกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ! ต่อให้ต้องเป็นมือขวาให้เธอไปตลอดชีวิต เธอก็ยอม!

ยังไม่ทันที่เฉินอวี๋จะอ้าปาก ซางหว่านซิงที่ดักทางความคิดของเธอได้ตั้งแต่แรกก็เลิกคิ้วขึ้น "นิสัยฉันคือไม่ชอบให้ใครมาสืบหาตัวเพราะเรื่องผ่าตัดหรอกนะ"

เธอแผ่ออร่าเจ้าแม่มาดนิ่งแบบไม่แยแสโลกออกมาทันที

"ทำไมล่ะคะ?" เฉินอวี๋งุนงงอย่างยิ่ง ร่างกายมนุษย์มีกระดูกทั้งหมด 206 ชิ้น เส้นเลือดยาวพอจะพันรอบโลกได้สองรอบครึ่ง มีปุ่มรับรสบนลิ้นถึงหนึ่งหมื่นปุ่ม ลำไส้ยาวกว่าความสูงสี่ถึงห้าเท่า ในสายตาของเธอ การแพทย์คือวิชาที่งดงามที่สุดในโลกใบนี้! การแพทย์คือที่สุด!!

"ขี้เกียจ"

ซางหว่านซิงตอนนี้แค่อยากกลับเกาะไปนอนยาวๆ เพราะนี่มันตีสี่ครึ่งตามเวลาหัวเซี่ยแล้ว

เธอหาวหวอดหนึ่ง ก่อนจะหันไปเข็นรถให้ซืออวี้ไป๋เพื่อเตรียมจะออกไป

ทันใดนั้นเอง "ฮือๆ…" เห็นว่าซางหว่านซิงกำลังจะไป ท่านเฉิงที่กอด "ตำราโอสถร้อยพรรณ" ซึ่งไหม้ไปครึ่งเล่มก็ซบหน้าลงกับความมืดมิดด้วยความหมดอาลัยตายอยาก ความโศกเศร้าเกาะกินใจอย่างถึงที่สุด

ซางหว่านซิงเดินต่อไปโดยไม่สนใจ

"ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง ฮือๆ…" ท่านเฉิงร้องไห้อย่างน่าเวทนา

ซางหว่านซิงยังคงก้าวเดินต่อไป

"ผมจะไปเปิดหอจดหมายเหตุตระกูลแล้วคุกเข่าขอโทษบรรพบุรุษเดี๋ยวนี้เลย ฮือๆ…"

ซางหว่านซิง: "…"

เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่มองตาแก่คนนี้ทีไร ก็ทำให้นึกถึงตาแก่ประหลาดคนนั้นขึ้นมาเสียเฉยๆ

เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนร่างชายชราที่กำลังกอดตำราเก่าคร่ำครึ

ท่านเฉิงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา มองซางหว่านซิงด้วยสายตาน่าสงสารจับใจ

ซางหว่านซิง: "…"

จะบอกเขายังไงดีว่าสีหน้าแบบนี้มีแค่เจ้าซาลาเปาน้อยที่ทำแล้วถึงจะน่ารัก แต่ถ้าตาแก่แบบเขาทำแล้ว… มันมีแต่จะทำให้เธออยากนั่งรถไฟความเร็วสูงหนีไปให้ไกลๆ

ซางหว่านซิงยื่นมือไปรับตำราจากมือท่านเฉิง

"เล่มล่าง"

พูดจบ เธอก็ปรายตามองท่านเฉิงด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้

"นี่ของปลอม"

ท่านเฉิง: "????"

ทุกคน: "????"

ท่านเฉิงโวยวายลั่นจนตัวโยน "คุณจะดูถูกผมยังไงก็ได้ แต่อย่ามาลบหลู่สมบัติประจำตระกูลเฉิงของเรา!"

"ตำราโบราณร้อยปีบ้านคุณ ประทับตราอุลตร้าแมนเนี่ยนะ?"

ซางหว่านซิงใช้นิ้วจิ้มไปที่มุมล่างขวาของหน้ากระดาษ

ท่านเฉิงชะงักไป เขารีบคว้าตำรากลับไปดูทันที ก่อนจะพบตราประทับอุลตร้าแมนสีแดงฉานอยู่มุมหน้ากระดาษจริงๆ ท่าโพสต์อันเป็นเอกลักษณ์ของมันดูราวกับกำลังเยาะเย้ยสติปัญญาของเขาอยู่ไม่ผิดเพี้ยน

ให้ตายเถอะ! ใครมันบังอาจสับเปลี่ยนสมบัติล้ำค่าของเขาไปกันแน่!

คำตอบของคำถามนี้ ซางหว่านซิงเริ่มจะเดาได้ลางๆ แล้ว รอยประทับอุลตร้าแมนนี่… ดูยังไงก็ฝีมือตาแก่ประหลาดคนนั้นชัดๆ ปกติหมอนั่นชอบตระเวนขโมยสมบัติประจำตระกูลพวกผู้มีอิทธิพลตามประเทศต่างๆ อยู่เป็นนิจ…

ถ้าไล่เรียงตามตรรกะนี้… ตำราของจริงเล่มที่เธอเคยเห็นมาก่อน ก็มีความเป็นไปได้ว่า…

มองดูคุณปู่ที่โกรธจนหน้าแดงแถมยังก่นด่าด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนอย่างมีพลังแล้ว ซางหว่านซิงก็นึกละอายใจขึ้นมานิดๆ เป็นครั้งแรก

"ถ้าสิ่งที่ท่านแคร์คือเนื้อหาข้างใน… ไว้ฉันว่างจะคัดลอกให้ท่านเอง"

ท่านเฉิงที่กำลังก่นด่าอยู่เงียบเสียงลงฉับพลัน เขามองซางหว่านซิงตาค้าง ราวกับคิดว่าหูตัวเองต้องมีปัญหา ถึงขั้นเอานิ้วแคะหูตัวเองอย่างลืมตัว

"ตาฉวี่ เมื่อกี้เธอพูดว่า… จะคัดลอกให้ผมจริงเหรอ?"

ท่านเฉิงหันไปถามเพื่อนรักข้างๆ ด้วยความงุนงง

หลังจากได้รับคำยืนยันด้วยการพยักหน้า เขาก็มองซางหว่านซิงอย่างมึนงงอีกครั้ง "ที่พูดมานั่นเรื่องจริงเหรอ?"

"จะคัดให้ทั้งเล่มบนและเล่มล่างเลย"

ซางหว่านซิงซึ่งรู้สึกละอายใจเป็นครั้งแรกพิจารณาดูอย่างจริงจัง ก่อนจะพูดเสริมขึ้นมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง