บทที่ 58 บางคนดูภายนอกเหมือนคนทั่วไป แต่แท้จริงแล้วคือจอมมารผู้ใจแคบ

"นี่เธอไม่ได้กำลังหลอกตาแก่คนนี้อยู่ใช่ไหม" ท่านเฉิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่เลย

ซางหว่านซิงที่เพิ่งจะรู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง… แต่เอาเข้าจริง เธอก็ไม่ได้มีจิตสำนึกเยอะขนาดนั้น: "…"

เธอหันหลังเตรียมจะเดินออกไป

ท่านเฉิงรีบใช้ทั้งมือทั้งเท้าคว้าข้อมือเธอไว้ แล้วทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหน้าไม่อาย: "ห้ามไป ห้ามไปนะ!"

ซางหว่านซิง: "…"

ทำไมคุณปู่วัยเจ็ดแปดสิบปีถึงสามารถใช้ลูกตื๊อได้คล่องแคล่วและสมบูรณ์แบบขนาดนี้?

เธอทำหน้านิ่งมองไปที่เฉิงหนาน ฝ่ายหลังหลบสายตาอย่างรู้สึกผิดนิดๆ ก็นะ คนแก่บางคนก็เป็นคุณปู่ที่เชื่อฟัง แต่บางคนนี่มันลิงกังที่ไม่มีใครกล้าห้ามต่างหาก

ซางหว่านซิงก้มหน้าลง

"โอ๊ยๆ…" ท่านเฉิงมองเธออย่างน่าสงสาร

ซางหว่านซิง: "…"

ทุกคน: "…"

"ตาแก่คนนี้เจ็บหัวใจจัง หรือว่าจะตายแล้ว?" ท่านเฉิงยังคงมองเธออย่างน่าสงสาร แถมยังเบะปากอย่างน้อยอกน้อยใจ

ซางหว่านซิง: "…"

ทุกคน: "…"

ท่านเฉิง: "ตอนนี้มีแค่ 'ตำราโอสถร้อยพรรณ' เท่านั้นแหละที่จะต่อชีวิตตาแก่คนนี้ได้!"

พูดไปก็เหลือบสายตามองเธอเป็นระยะ

ซางหว่านซิง: "…"

ทุกคน: "…"

เฉิงหนาน: ใครกันนะที่เพิ่งกินข้าวหน้าขาหมูไปตั้งครึ่งกะละมังเมื่อวันก่อน?

"หยุด!" ทันทีที่ท่านเฉิงเตรียมจะปล่อยไม้ตาย ซางหว่านซิงก็ยกมือห้าม "กระดาษกับปากกา"

ตาท่านเฉิงเป็นประกาย

กระดาษกับปากกาถูกส่งมาให้อย่างรวดเร็ว

"คุณอยากรู้สูตรไหน?"

"สูตรหูฟางจี้!"

ท่านเฉิงตอบสวนกลับมาทันที

นี่คือสูตรยาตัวที่ 8 ของ 'ตำราโอสถร้อยพรรณ' ที่คนทั้งตระกูลเฉิงวิจัยกันมาสิบปี

ถึงจะผ่านมาสิบปีแล้ว แต่พวกเขาก็เพิ่งจะตีความออกมาได้แค่หนึ่งในสี่ส่วนเท่านั้น!

ซางหว่านซิงตวัดปากกาเขียนลงไปอย่างคล่องแคล่ว เส้นสายเฉียบคม ดูมีพลังอิสระไม่ยึดติด ทำเอาคุณฉวี่ที่คลั่งไคล้การคัดลายมือถึงกับตื่นเต้นในใจ แต่ว่าลายมือนี้…

ทำไมถึงรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก?

เคยเห็นที่ไหนกันนะ?

"อะ เอาไป" เขียนจบคำสุดท้าย หมึกยังไม่ทันแห้ง กระดาษก็ถูกท่านเฉิงที่กำลังตื่นเต้นแย่งไปแล้ว

มันคือสูตรหูฟางจี้!

หนึ่งในสี่ส่วนแรกเหมือนกับที่อยู่ในความทรงจำเป๊ะๆ ส่วนอีกสามในสี่ที่เหลือ ท่านเฉิงเดิมทีคิดว่าจะรอให้ลูกหลานเผาไปให้ในวันข้างหน้า ไม่นึกเลยว่าในชั่วชีวิตนี้ เขาจะได้เห็นมันจริงๆ!

"คุณหมอเทวดาตัวน้อย ฮือๆ…"

มองตาแก่ที่ร้องไห้จนน่าเกลียดน่าชังคนนั้น ซางหว่านซิง: "…" ช่วยปล่อยขาเธอได้ไหม?

กำลังคิดอยู่ในใจ วินาทีต่อมา ข้อมือเธอก็ถูกมือใหญ่เย็นเฉียบกุมไว้ ออกแรงเพียงเล็กน้อย ร่างของเธอก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและกดดัน กลิ่นไม้หอมลึกลับที่คุ้นเคยอบอวลไปทั่ว

ทุกคนอ้าปากค้าง: "…"

"เธอเหนื่อยแล้ว" ซืออวี้ไป๋ผู้มีรัศมีทรงพลังน่าเกรงขามดวงตาฉายแววเย็นชา มองไปยังท่านเฉิงอย่างลุ่มลึก

มือใหญ่ที่สวมลูกประคำสีดำลูบไปที่ท้ายทอยของซางหว่านซิง นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมดำนุ่มสลวย เหมือนกับเขาไม่รู้สึกเลยว่าท่าทางที่อุ้มเธอมานั่งบนตักแบบนี้ มันน่าตกตะลึงในสายตาคนอื่นขนาดไหน

เห็นได้ชัดว่าตาแก่ที่เมื่อครู่ยังโวยวายไร้เหตุผล รีบลุกขึ้นยืนทันทีไม่กล้าทำอะไรอีก

ซางหว่านซิง: "…"

เธอที่ตอนแรกตั้งใจจะลุกกลับทิ้งตัวพิงอิงแอบในอ้อมกอดของซืออวี้ไป๋อย่างเกียจคร้าน แล้วหาวออกมาพอดีจังหวะ

ทุกคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเด็กสาวตรงหน้าถูกเรียกตัวมาตั้งแต่เมื่อคืน แถมยังเพิ่งผ่าตัดเคสยากที่ต้องใช้สมาธิสูงมากเสร็จไป ก็พากันทำหน้าละอายใจ

"คุณหมอเทวดาตัวน้อย ขอวีแชทหน่อยสิ"

ท่านเฉิงทำหน้าเสียดาย ซางหว่านซิงก็ไม่อยากจะลีลาให้เสียเวลา เลยหยิบมือถือออกมาแล้วกดเพิ่มเพื่อนจนครบทุกคน

"คุณหมอเทวดาตัวน้อย ช่วงนี้ยุ่งไหม?"

ถ้าไม่ใช่เพราะมีซืออวี้ไป๋นั่งคุมอยู่ตรงนี้ เขาคงอยากจะอยู่กับคุณหมอเทวดาตัวน้อยต่ออีกหน่อยเพื่อสูดเอาพลังเซียน

"ยุ่งค่ะ" ซางหว่านซิงไม่ได้พูดปัด

"ยุ่งเรื่องอะไร?" ท่านเฉิงถามต่อ

"กำลังเตรียมตัวเข้าเรียนที่อิงไป่ค่ะ"

ท่านเฉิง: "…"

เฉิงหนาน: "…"

ท่านอาจารย์จาง: "…"

คุณฉวี่: "…"

เฉินอวี๋: "…"

เธอเป็นแค่นักเรียนจริงๆ เหรอเนี่ย????

…

ระหว่างทางกลับ

ในรถไมบัค ซางหว่านซิงหลับไปตั้งแต่ขึ้นรถ ศีรษะพิงอยู่กับหน้าต่างรถ ใบหน้าสวยราวกับตัวละครในมังงะถูกบดบังด้วยเส้นผม ในมือยังคงถือแก้วชานมที่ยังดื่มไม่หมด

เห็นได้ชัดว่าเธอเหนื่อยจริงๆ

ตึง…

รถเคลื่อนตัวไป ซางหว่านซิงก็เอาหัวโขกกับกระจกหน้าต่างอีกครั้ง

ซืออวี้ไป๋ที่คอยมองเธออยู่ตลอดเงยหน้าขึ้นเหลือบมองหยวนอีอย่างเย็นชา

ความเร็วรถลดลง

ซืออวี้ไป๋ยกมือขึ้นสอดนิ้วเรียวยาวสมบูรณ์แบบไปคั่นระหว่างศีรษะของซางหว่านซิงกับหน้าต่างรถ ออกแรงเล็กน้อยก็ให้เธอมาพิงที่ไหล่ของเขาแทน

หยวนอี: "…"

ท่านซือครับ คุณยังจำได้ไหมว่าตัวเองมีนิสัยรักสะอาดขั้นรุนแรง?

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร

เกาะซาอวี่

รถเพิ่งจะจอดที่หน้าวิลล่า เจ้าซาลาเปาน้อยที่นั่งเอามือเท้าคางอยู่หน้าประตู ก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างตัดพ้อ ในตัวยังสวมชุดนอนลายฉลามฟ้าตัวจิ๋วสุดโปรดอยู่เลย

พอเห็นซืออวี้ไป๋อุ้มซางหว่านซิงที่กำลังหลับสนิทมา แก้มสองข้างก็พองป่องเหมือนปลาปักเป้าน้อย! คนนิสัยไม่ดี! เขาเท้าเอวขวางหน้าวีลแชร์ไฟฟ้าของซืออวี้ไป๋ไว้ ไม่ยอมขยับไปไหนเลย!

"หลบไป"

น้ำเสียงของซืออวี้ไป๋ราบเรียบไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง

หึ!

o(￣ヘ￣o#)

ไม่หลบ ไม่หลบยังไงก็ไม่หลบ!

ในแววตาของซืออวี้ไป๋ไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ ใบหน้าดุจภูเขาน้ำแข็งที่ไร้ความรู้สึกของมนุษย์ยิ่งดูเย็นชากว่าเดิม

ทันใดนั้น ซืออวี้ไป๋ก็ยกข้อมือขึ้น แกว่งไปมาตรงหน้าเจ้าซาลาเปาน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เจ้าซาลาเปาน้อย: ???

เจ้าตัวเล็กที่กำลังงงๆ ยังตั้งตัวไม่ติด

ซืออวี้ไป๋ยกข้อมือขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าเดิม บนข้อมือเขามีนาฬิกาดิจิทัลสีดำรุ่นเดียวกับของเจ้าซาลาเปาน้อยสวมอยู่ ด้วยใบหน้าของซืออวี้ไป๋ ทำให้นาฬิกาดิจิทัลราคาถูกเรือนนั้นดูหรูหราขึ้นมาทันที

เจ้าซาลาเปาน้อย: "…"

(ΩДΩ)

เจ้าซาลาเปาน้อยยืนนิ่งเหมือนกลายเป็นหิน

ฟ้าถล่มดินทลาย

เห็นว่าได้ผล วีลแชร์ไฟฟ้าสีดำก็ขับอ้อมเจ้าซาลาเปาน้อยเข้าไปในบ้านต่อ

ริมฝีปากบางเฉียบของซืออวี้ไป๋ค่อยๆ ยกยิ้มจางๆ

ทิ้งเจ้าซาลาเปาน้อยที่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่เอาไว้ ปิ้ว! แตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเต็มพื้น

บนชั้นสอง

ฉีเยี่ยนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะจึ๊ปาก กอดอกพิงผ้าม่านสีขาว

บางคนดูเหมือนคน แต่จริงๆ แล้วเป็นปีศาจขี้งกชัดๆ!

เสี่ยวเป่าเอ๊ย บทเรียนชีวิตยังมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะ ค่อยๆ เรียนรู้ไปนะ!

เขายิ้มแล้วดึงที่ปิดตาลงมาบังสายตา ก่อนจะรูดม่านปิด

นอนต่อ!

…

ช่วงสาย เก้าโมงครึ่ง

ข่าวใหญ่ข่าวดังระเบิดขึ้นในแวดวงคนชั้นสูงเมืองหูเฉิง

ที่ดินสองแปลงทางตอนใต้ที่คนจ้องตาเป็นมันถูกประกาศผลออกมาแล้ว!

เดิมทีเรื่องที่คนจากคฤหาสน์เก่าตระกูลซือไปส่งยาเมื่อคืนก็แพร่สะพัดไปทั่ววงการแล้ว แม้ทุกคนจะอิจฉาตาร้อนแต่ก็ต้องยอมรับว่า ตระกูลซือได้เกาะตระกูลพานจากเมืองหลวงเข้าแล้ว เกรงว่าจะต้องทะยานขึ้นฟ้าแน่ๆ

ที่ดินสองแปลงทางตอนใต้นั่นตระกูลซือต้องเอามาให้ได้

แต่ใครจะไปรู้ พอผลประกาศออกมา กลายเป็นว่าเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่

ในประกาศระบุชื่อเจ้าของที่ดินแปลงหนึ่งไว้อย่างชัดเจน…

ซืออวี้ไป๋!

ท่านซือที่เพิ่งถูกคุณท่านซือประกาศชื่อออกจากกลุ่มบริษัทซือไปหมาดๆ กลับหวนคืนสู่สายตาผู้คนด้วยวิธีที่ดุดันและรวดเร็วขนาดนี้!

ราคาหุ้นของกลุ่มบริษัทซือร่วงลงอย่างหนักจนแตะระดับหยุดทำการซื้อขายในเวลาอันสั้น

ที่คฤหาสน์ตระกูลซือ

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" คุณท่านซือกริ้วจัด!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง