บทที่ 59 ซืออวี้ไป๋ ทุกครั้งที่เธอจากเกาะนี้ไป เธอจะยังกลับมาอีกไหม

เรื่องที่พวกเขาพาคนไปส่งโรงพยาบาลเมื่อคืนนี้ ใครจะไปคิดว่าผมเพิ่งจะมารู้ก็ตอนที่มีคนโทรมาบอกวันนี้!

“ไปเอายามาจากไหน?”

นั่นมัน ‘โอสถเจิ้งหยวน’ เลยนะ โอสถเจิ้งหยวนที่มีเพียงเม็ดเดียวในหัวเซี่ยและมีแค่ตระกูลเฉิงเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ!

ไช่ซู่เวิ่นใช้มือเท้าศีรษะอย่างอ่อนแรง ท่าทางดอกบัวขาวผู้สูงส่งผสมกับชุดกี่เพ้าชุดนั้น ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาทำให้ไฟโทสะในใจของคุณท่านซือมอดดับลงไปกว่าครึ่ง

“นั่นเป็นของที่เต๋อเฉวียนตั้งใจเก็บไว้ช่วยชีวิตคุณ พุ่มเงินมหาศาลไปประมูลมาจาก ‘พันธมิตรลับ’ เลยนะคะ”

พันธมิตรลับ คือเครือข่ายใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เป็นตัวตนที่ไม่อาจแตะต้องได้

ที่นั่น ขอแค่มีเงิน ก็ซื้อได้ทุกอย่าง

คุณท่านซือนิ่งเงียบไป

ตอนนี้ทุกคนต่างกำลังรอดูเขาเป็นตัวตลก แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน!

“ยังไงอวี้ไป๋ก็เป็นหลานชายของคุณนะคะ ตอนนี้เขาก็เดินเหินไม่สะดวก ปล่อยที่ดินเขตหนานเฉิงผืนนั้นทิ้งไว้เฉยๆ โดยไม่พัฒนาต่อน่าเสียดายออก ลองหาเวลาเรียกเขามาทานข้าวแล้วคุยกันดูดีไหมคะ?”

ไช่ซู่เวิ่นฝืนกลืนความรู้สึกคลื่นไส้ในใจลงไป ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ภาพเหตุการณ์นองเลือดที่ทางเดินโรงพยาบาลวันนั้นยังคงติดตา จนป่านนี้เธอยังทานอะไรไม่ลงเลย

คุณท่านซือนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังครุ่นคิด…

ตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

ซางหว่านซิงเพิ่งลืมตาขึ้นก็เห็นเจ้าซาลาเปาน้อยนั่งทำหน้าหงอยอยู่ข้างเตียง พลางใช้นิ้วเขียนวงกลมไปมา ดูท่าทางแล้วบนหัวเล็กๆ นั่นเหมือนมีก้อนเมฆฝนฟ้าคะนองลอยปกคลุมอยู่ไม่มีผิด

พอเห็นว่าเธอตื่นแล้ว เจ้าตัวเล็กก็รีบคว้ามือเธอแล้วดึงลงจากเตียงทันที

ซางหว่านซิง: ???

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงหน้าห้องของซืออวี้ไป๋

"เจ้าซาลาเปาน้อย…"

ซางหว่านซิงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แต่เจ้าซาลาเปาน้อยกลับกระโดดดึ๋งไปเปิดประตูห้อง แล้วลากมือเธอเข้าไปในห้องแต่งตัวของซืออวี้ไป๋

นี่เป็นครั้งแรกที่ซางหว่านซิงได้เข้ามาที่นี่

การตกแต่งห้องในโทนเย็นดูเคร่งขรึมจนน่าอึดอัด ทุกอย่างดูหรูหราไปหมด

ด้านซ้ายเต็มไปด้วยสูทและเสื้อเชิ้ตงานฝีมือสุดหรู ในโทนสีขาวดำเทาแบบคลาสสิก ราวกับว่าโลกของซืออวี้ไป๋มีแค่สามสีนี้ ส่วนด้านขวาเป็นชั้นวางรองเท้า เนกไท และเข็มขัดสารพัดแบบ

"อือๆ"

เจ้าตัวเล็กใช้ขาป้อมๆ สั้นๆ พยายามเปิดลิ้นชักทีละชั้น ก่อนจะปีนป่ายขึ้นไปเปิดตู้โชว์นาฬิกา

ซางหว่านซิง: "…"

ริชาร์ด มิลล์, ปาเต็ก ฟิลิปป์, โรเล็กซ์ และอีกสารพัดแบรนด์ ในชั่วพริบตา นาฬิกาหรูระดับโลกก็มากองรวมกันอยู่ตรงหน้าซางหว่านซิง

เจ้าซาลาเปาน้อยใช้นิ้วชี้ไปที่นาฬิกาของซืออวี้ไป๋พลางทำเสียง "อือๆ" ราวกับจะอวดว่าคุณลุงมีนาฬิกาเยอะแยะ!

ซางหว่านซิง: "…"

ก๊อก ก๊อก…

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ซางหว่านซิงหันกลับไป ก็พบกับซืออวี้ไป๋ที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

"พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่?"

บนใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาจนแทบเป็นน้ำแข็งนั้นอ่านอารมณ์ไม่ออก ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำจากการอดนอนทั้งคืน ทำให้เขายิ่งดูอันตรายและน่าเกรงขาม

"ไม่มีอะไรหรอก"

ซางหว่านซิงใช้มือเดียวโอบเอวอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยลงมา น้ำเสียงของเธอแหบพร่าลงเล็กน้อย

ทว่าสายตาของเขากลับชะงักค้างเมื่อกวาดมองข้อมือของซืออวี้ไป๋

นาฬิกาดิจิทัลเรือนนั้น… เรือนที่ราคาไม่ถึงเศษเสี้ยวของนาฬิกาเรือนไหนในห้องแต่งตัวนี้ ตอนนี้กลับอยู่บนข้อมือของซืออวี้ไป๋ และดูเหมือนว่ามันจะทำให้เขาดูหรูหราขึ้นมาได้ในทันที

เมื่อเห็นนาฬิกาเรือนนี้ เจ้าซาลาเปาน้อยก็พองแก้มเป็นปลาปักเป้าอีกครั้ง

(눈_눈)

โกรธแล้วนะ!!!

ซืออวี้ไป๋ยังคงทำหน้าเป็นภูเขาน้ำแข็ง เขาจ้องมองซางหว่านซิงที่เพิ่งตื่นนอน ผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยพาดอยู่บนแผ่นหลัง คอเสื้อที่เปิดกว้างเผยให้เห็นไฝเม็ดเล็กบนกระดูกไหปลาร้า ซึ่งโดดเด่นสะดุดตาบนผิวสีขาวซีด

"เดิมทีผมตั้งใจจะซื้อเรือนที่คู่กับคุณมากกว่านี้"

เมื่อเทียบกับริชาร์ด มิลล์เมื่อวาน นาฬิกาดิจิทัลเรือนนี้เทียบไม่ได้เลยสักนิด

ซืออวี้ไป๋ขยับข้อมือ

"บ่ายนี้ให้หยวนเอ้อร์ไปส่ง"

เจ้าซาลาเปาน้อยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนบ่ายนี้เธอต้องออกไปข้างนอกคนเดียว ใบหน้านุ่มนิ่มก็เหี่ยวลง ทั้งคนดูหงอยเหงาไร้ชีวิตชีวา

ซืออวี้ไป๋บังคับวีลแชร์มาหยุดข้างๆ ซางหว่านซิง เขาเปิดลิ้นชักข้างโต๊ะ หยิบกระดุมข้อมือ ออกมา

ซางหว่านซิงมองดูนิ้วเรียวยาวที่เห็นข้อชัดเจนของเขากำลังกลัดกระดุมข้อมือสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก ทุกท่วงท่าช่างดูดีไปหมด

ซืออวี้ไป๋ชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองเธอ

"ช่วยหน่อย"

ซางหว่านซิง: "…"

ไม่รู้ทำไม เธอถึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายยั่วยวนบางอย่าง

ซืออวี้ไป๋ปรายตามองเจ้าซาลาเปาน้อยในอ้อมแขนของซางหว่านซิงด้วยแววตาห่างเหิน แต่นั่นกลับทำให้เจ้าซาลาเปาน้อยที่พองเป็นปลาปักเป้าอยู่แล้วแทบจะระเบิดโมโห!!!

เขาจงใจไม่ให้พี่สาวอุ้มอวี๋อวี๋!

คนนิสัยไม่ดี!

แถมยังจงใจเลือกกระดุมข้อมือที่ใส่ยากที่สุดอีก!

คนนิสัยไม่ดี!

ซืออวี้ไป๋ยกมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ มองซางหว่านซิงวางเจ้าซาลาเปาน้อยลง แล้วยื่นมือมาช่วยเขาใส่กระดุมข้อมือ เส้นผมที่ฟูฟ่องปัดผ่านใบหน้าเขาในจังหวะที่เธอก้มลง

กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวเธออบอวลไปทั่ว

"ขอบใจ"

ซางหว่านซิงไม่ได้เงยหน้า พูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ที่ดินเขตหนานเฉิง ฉันจัดการให้แล้วนะ"

ซืออวี้ไป๋พิงหลังไปด้านหลังอย่างเกียจคร้าน เมื่อครู่นี้นายกเทศมนตรีเพิ่งโทรหาเขา

"อีกแปลงฉันตั้งใจจะมอบให้…ไปร่วมมือด้วย"

ซางหว่านซิงเอ่ยชื่อหนึ่งออกมาอย่างเกียจคร้าน

"ได้" ซืออวี้ไป๋ฟังแล้วไม่ได้คัดค้าน ทักษะการตบหัวแล้วลูบหลังของเธอนี่เชี่ยวชาญจริงๆ

"นาฬิกาของคุณกับเจ้าซาลาเปาน้อย ฉันแก้ไขชิปข้างในเรียบร้อยแล้ว เชื่อมต่อกับเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะทั้งหมดในวิลล่า รวมถึงมีระบบปลุกด้วยเสียงและสัมผัส ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนของเกาะ แค่เจ้าซาลาเปาน้อยกดตรงนี้ ซือต้าไป๋ก็จะหาตัวเขาเจอ คุณก็สามารถตรวจสอบความปลอดภัยของเขาได้ทันที"

เหมือนนึกอะไรออก ซางหว่านซิงยื่นมือไปจับข้อมือของซืออวี้ไป๋ เคาะหน้าจอนาฬิกาเพื่อเปิดใช้งานทางลัด

"อืม"

ซืออวี้ไป๋ตอบรับสั้นๆ นิ้วมือเล่นกับเส้นผมเธอไปมา ใจลอยไปไกล

"เรียบร้อยแล้ว"

ซางหว่านซิงถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว เส้นผมยาวสลวยลูบผ่านปลายนิ้วของซืออวี้ไป๋ไป จนกระทั่งสัมผัสสุดท้ายเลือนหาย ในอกเขากลับรู้สึกโหวงเหวง แววตาของเขามีบางอย่างวาบผ่านไปเพียงชั่วครู่ ซึ่งมีเพียงเจ้าซาลาเปาน้อยเท่านั้นที่สังเกตเห็น!

เขา! จะ! ระเบิด! แล้ว!

(ﾉ｀□´)ﾉ⌒┻━┻ปัดโต๊ะ!

ซางหว่านซิงสบเข้ากับดวงตาคู่ลึกซึ้งและเย็นชาของซืออวี้ไป๋อย่างไม่ยี่หระ

"มีอะไรอยากจะถามฉันหรือเปล่า?"

เธอล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงท่าทางเกียจคร้าน จ้องมองซืออวี้ไป๋อยู่อย่างนั้น เธอไม่เคยคิดจะปิดบังอะไรกับสปอนเซอร์คนนี้มาแต่ไหนแต่ไร เธอเชื่อว่าเขาต้องเริ่มจับสังเกตความไม่ธรรมดาของเธอได้แล้วแน่ๆ

ถ้าเขาอยากให้เธอออกจากเกาะ เธอก็พร้อมจะตกลง

ซืออวี้ไป๋จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันเข้มของเธอครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร

"ทุกครั้งที่เธอออกจากเกาะไป… เธอจะกลับมาอีกใช่ไหม?"

ท่ามกลางบรรยากาศในห้องแต่งตัวที่เย็นเยียบ เสียงทุ้มต่ำที่ดูแตกต่างไปจากความเย็นชาที่เขาใช้เป็นปกติในทุกๆ วันดังขึ้น

ทำให้เธอชะงักไปชั่วครู่

แม้แต่เจ้าซาลาเปาน้อยที่ได้ยินคำถามนี้ ใบหน้านุ่มนิ่มสีขาวก็เปลี่ยนสีไปทันที เขาเงยหน้ามองซางหว่านซิงอย่างน่าสงสาร รอคอยคำตอบจากเธออย่างจดจ่อ

ซางหว่านซิงที่ถูกทั้งเจ้าซาลาเปาตัวใหญ่และตัวเล็กจ้องมองพร้อมกัน: "…"

"ฮึก…" เจ้าซาลาเปาน้อยเขย่ามือเธอเบาๆ

ขอร้องล่ะ พี่สาว!

พี่สาว ขอร้องล่ะ!

ได้โปรดเถอะนะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง