บทที่ 60 ฉีเยี่ยน นี่คือความเสื่อมทรามทางศีลธรรม หรือความบิดเบี้ยวของสัญชาตญาณงู

สายตาคู่เดิมของซืออวี้ไป๋ที่เคยทำให้จิตวิญญาณสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว กวาดมองไปยังข้อเท้าของซางหว่านซิงอย่างเย็นชา ทุกวินาทีที่เธอเงียบ เขาก็กำลังครุ่นคิดอย่างจริงจังว่าตรวนแบบไหนถึงจะเหมาะกับเธอ

แบบทองคำขาว แข็งแรงทนทาน แถมยังต้องฝังเพชรเม็ดงามเอาไว้เต็มไปหมด

ถ้าเธอปฏิเสธที่จะกลับมา ก็จะขังเธอไว้บนเกาะ ให้เธอไปไหนไม่ได้อีก

ซืออวี้ไป๋ลดสายตาลง ไอเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

อากาศภายในห้องแต่งตัวเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ

"กลับ" ซางหว่านซิงยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้าน ลูบศีรษะเจ้าซาลาเปาน้อย "ฉันจะกลับมา"

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ราวกับฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนพื้นโลก สรรพสิ่งฟื้นคืนชีวิต

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ถูกลูบจนเคลิ้ม ส่งเสียงครางครืดๆ ในลำคอเหมือนลูกแมวน้อย ในอากาศดูเหมือนจะมีฟองอากาศแห่งความสุขลอยฟุ้งออกมาเพราะความดีใจของเขา

มือป้อมๆ ยังไม่ลืมที่จะชูสองนิ้วเป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะให้ซืออวี้ไป๋!

คิกๆ!

´･ᴗ･`

ซืออวี้ไป๋เบือนสายตาหนีอย่างเย็นชา

เด็กน้อย

ณ ลานบ้านชั้นล่าง

ฉีเยี่ยนในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำยืนกอดอก ส่วนซือต้าไป๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำท่าเดียวกัน ไม่ไกลออกไป… กุ่นกุ่น งูเหลือมขาวยักษ์ที่ขดตัวอยู่บนต้นไม้กำลังมองซือต้าไป๋พร้อมน้ำลายสอ

จ๊วบ

ทันใดนั้น…

"ขาวจัง"

ฉีเยี่ยนรีบดึงคอเสื้อเข้าหากันแน่น มองซ้ายมองขวาอย่างระแวง "ใคร? ไอ้ลูกเต่าตัวไหนกล้าแอบดูฉัน?"

ลมพัดยอดไม้ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

ฉีเยี่ยนกวาดสายตามองไปทั่วแต่ไม่พบใคร สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

สงสัยจะหูฝาดไปเอง?

"ใหญ่จัง"

เสียงคล้ายเครื่องจักรดังขึ้นอีกครั้ง ฉีเยี่ยนรีบเอามือตะปบเป้ากางเกงโดยสัญชาตญาณ "ลามก!"

"อยากกลืน"

"เชี่ย! อาซือ บ้านนายผีหลอกแล้วโว้ย!"

ฉีเยี่ยนตะโกนสุดเสียงพลางกวาดสายตามองไปรอบลานที่ว่างเปล่า

แถมยังเป็นผีลามก จ้องแต่จะกินหนุ่มหน้าสวยด้วย!

ซางหว่านซิงที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเดินตรงไปที่ใต้ต้นไม้ เธอเหยียดมือออกไปหากุ่นกุ่น เจ้าเหลือมขาวยักษ์ที่ก่อนหน้านี้ยังเลื้อยพันต้นไม้อย่างเกียจคร้านพลางมองซืออวี้ไป๋น้ำลายสอ ค่อยๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้า

กุ่นกุ่น: "น่ารักจัง แต่กินไม่ได้ ψ(｀∇´)ψ"

ฉีเยี่ยน: "…"

ฉีเยี่ยน: "？？？"

งูพูดได้เนี่ยนะ?

นี่มันความเสื่อมทรามทางศีลธรรม หรือสันดานงูที่บิดเบี้ยวกันแน่？？？？

ฉีเยี่ยนยังคงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม กุ่นกุ่นเลื้อยตามซางหว่านซิงมาอย่างเชื่องช้า ทว่าตอนที่ผ่านหน้าฉีเยี่ยน หัวโตๆ ของมันก็ค่อยๆ เงยขึ้น

ทั้งคนทั้งงูสบตากันเงียบๆ

กุ่นกุ่น: "ขี้เหร่ชะมัด!"

ฉีเยี่ยน: "…？？？"

ไอ้ตัวงี่เง่านี่พูดอะไรนะ？？？？

มันบอกว่าฉันขี้เหร่เหรอ？？？？

นี่ฉันโดนงูรังเกียจงั้นเหรอ？？？？

"เสี่ยวซิง หูฉันต้องอุดตันแน่ๆ เมื่อกี้มันพูดว่าอะไรนะ?" ฉีเยี่ยนกุมหน้าอก ถามซางหว่านซิงทีละคำด้วยความเจ็บใจ

ซางหว่านซิงยิ้มที่มุมปาก "มันบอกว่านายขี้เหร่"

เขาจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ！！！！

เดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!

กุ่นกุ่น: "โอ้~ สาวสวยของผม รอผมด้วย"

ฉีเยี่ยนยังไม่ทันได้พุ่งตัวเข้าไป งูเหลือมขาวยักษ์ก็หันหัวเลื้อยขึ้นไปบนร่างกลมปุ๊กของซือต้าไป๋ หัวงูโตๆ ถูไถกับเด็กน้อยอย่างอารมณ์ดี

ถูๆ ไถๆ

ผมถูไถๆ

ฉีเยี่ยนที่พ่ายแพ้ให้กับซือต้าไป๋สัมผัสได้ถึงความอัปยศที่มาจากโลกของงู: "…"

ห้องอาหาร

ฉีเยี่ยนฟุบตัวลงกับโต๊ะพลางหมุนเล่นอุปกรณ์แปลภาษาสำหรับสัตว์เลี้ยง สิ่งนี้ทำออกมาไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย ที่น่าสนใจคือตัวชิปต่างหาก เขาเพิ่งดูไปเมื่อครู่ ชิปตัวนี้ไม่ได้มาจากบริษัทไหนเลย แถมศักยภาพของมันในการตรวจจับอารมณ์สิ่งมีชีวิต การตรวจจับความคิด และการจับการเคลื่อนไหวนั้นล้ำหน้ากว่าระดับโลกไปไกลมาก

มันควรจะถูกนำไปใช้ในงานวิจัยทางการทหาร ไม่ใช่แค่เครื่องแปลภาษาสำหรับสัตว์เลี้ยง

ฉีเยี่ยนมองซางหว่านซิงอย่างใช้ความคิด สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหัวพร้อมบ่นอุบ "เสียของชะมัด!"

"ว่าแต่ อาซือ นายปลูกอะไรไว้ในสวนเนี่ย?"

ฉีเยี่ยนเท้าคางมองอย่างรังเกียจเต็มทน บ้านใครเขาปลูกแครอท มันฝรั่ง มะเขือเทศกัน? แล้วพวกดอกลาเวนเดอร์ กุหลาบ คาโมมายล์ที่เขาอุตส่าห์ส่งตรงมาจากฝรั่งเศสล่ะหายไปไหนหมด?

"ฉันให้คนปลูกเอง มีปัญหาหรือไง?" ซางหว่านซิงปรือตาขึ้นมอง ดวงตาคู่สวยยังคงแฝงความกวนประสาท เธอยักคิ้วให้

เจ้าซาลาเปาน้อยใช้นิ้วจิ้มไปที่นาฬิกาข้อมือ

ซือต้าไป๋: “แครอทอร่อย!”

จิ้มอีกครั้ง

ซือต้าไป๋: “มันฝรั่งอร่อย!”

จิ้มต่อไปอีก

ซือต้าไป๋: “มะเขือเทศอร่อย!”

“เดี๋ยวสิ!” ฉีเยี่ยนตกตะลึง สัญชาตญาณทำให้เขาเงยหน้ามองซืออวี้ไป๋ อีกฝ่ายเองก็วางช้อนส้อมลงแล้วมองเจ้าซาลาเปาน้อยอยู่เหมือนกัน

นี่เป็นฟังก์ชันที่ซือต้าไป๋เวอร์ชันแรกสุดไม่มีแน่นอน!

การส่งข้อมูลผ่านคลื่นสมองแบบซิงโครนัส

ต่อให้ยังต้องอาศัยนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์เป็นสื่อกลาง แต่นี่ก็นับเป็นการอัปเกรดครั้งประวัติศาสตร์แล้ว

“ฉันไปละนะ”

ซางหว่านซิงมองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาพอดี

ถึงจะไม่ได้ชอบลูกพี่ลูกน้องอย่างเฉียนไหล แต่เธอก็เป็นคนรักษาเวลาเสมอ

ใบหน้านุ่มนิ่มของเจ้าซาลาเปาน้อยหงอยลงทันที เขามองซางหว่านซิงอย่างน่าสงสารพลางจิ้มนาฬิกา

ซือต้าไป๋: “ฮือ…”

จิ้มอีก

ซือต้าไป๋: “ฮือฮือ…”

จิ้มต่อไป

ซือต้าไป๋: “ฮือฮือฮือ…”

แววตาดูตัดพ้อสุดๆ

“เสี่ยวซิงจะไปไหนเหรอ?” ฉีเยี่ยนถามขึ้นลอยๆ

“ห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว”

ซางหว่านซิงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของฉีเยี่ยนตอนที่ได้ยินชื่อห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวเลยสักนิด

เธอลุกขึ้นเดินออกไป

พอร่างของซางหว่านซิงลับตาไป ฉีเยี่ยนถึงได้เอียงคอหันไปมองซืออวี้ไป๋ “บังเอิญจังเลยนะเนี่ย บังเอิญจริงๆ เลยนะว่าไหม?”

น้ำเสียงประชดประชัน ซืออวี้ไป๋หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมุมปาก สีหน้าไร้อารมณ์

ฉีเยี่ยนปรายตาไปมองซืออวี้ไป๋ที่ยังคงนิ่งสนิท “เสี่ยวซิงมีเสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ชุด ใส่วนไปวนมาจนดูเหมือนซักจนขอบรุ่ยหมดแล้วมั้ง”

เจ้าซาลาเปาน้อย: (ΩДΩ)

“ไม่รู้ว่าจะมีใครรังแกเสี่ยวซิงหรือเปล่านะ?”

พอฉีเยี่ยนพูดจบ เจ้าซาลาเปาน้อยก็หันขวับมามอง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

“ตั้งแต่มารับบทบาทที่เมืองหูเฉิง ฉันเหมือนจะยังไม่ได้ไปตรวจดูธุรกิจของตัวเองเลยแฮะ?”

ฉีเยี่ยนบิดขี้เกียจ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ

ก้มลงไปมอง เจ้าซาลาเปาน้อยกำลังใช้นิ้วจิ้มที่นาฬิกาข้อมือรัวๆ

ซือต้าไป๋: “ปกป้องพี่เสี่ยวซิง!!”

ซือต้าไป๋: “ปกป้องพี่เสี่ยวซิง!!”

ซือต้าไป๋: “ปกป้องพี่เสี่ยวซิง!!”

“หุบปาก” ซืออวี้ไป๋ปรายตามองฉีเยี่ยนอย่างตักเตือน แผ่รังสีคุกคามราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายได้ในเสี้ยววินาที

เงียบกริบ…

…

บ่ายสามโมงครึ่ง

ห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว

เฉียนไหลในชุดเซตชาเนลสีเหลืองนวลก้าวลงจากรถพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างอวี๋หว่านเอ๋อร์ และซางอวี่ฉิง “พี่สาวไม่ต้องห่วงนะ เรื่องที่น่าคับแค้นใจพวกนี้ ฉันจะจัดการให้เธอและคุณป้าเอง”

เฉียนไหลแค่นเสียงหึ

นัดไว้บ่ายสาม แต่เธอจงใจให้คนขับมาถึงตอนบ่ายสามครึ่ง ด้วยนิสัยของซางหว่านซิง คงจะยืนรอโง่ๆ อยู่ที่หน้าประตู อากาศร้อนขนาดนี้ แดดเผาให้ตายไปเลย!

“ไหลไหล เธอเองก็เป็นพี่สาวของเธอ…” ซางอวี่ฉิงแกล้งทำเป็นลำบากใจ

“ฉันไม่มีพี่สาวที่ทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายแบบนั้นหรอก น่าขายหน้าจะตาย!”

เฉียนไหลทำหน้าขยะแขยง

“อวี่ฉิง เธอห้ามใจอ่อนนะ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ เพื่อนของเฉียนไหลรีบพูดแทรก ก่อนหน้านี้เธอเคยช่วยเฉียนไหลรังแกซางหว่านซิงมานับครั้งไม่ถ้วน นังตัวปัญหานั่นน่ะเหรอที่ต้องมาทนรับคำด่า?

ระหว่างที่พูด ทั้งกลุ่มก็เดินมาถึงหน้าประตูหมุนของห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว

วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นวันอะไร ที่หน้าประตูมีชายสวมสูทจำนวนมากยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ แต่ละคนดูท่าทางเคร่งเครียดราวกับกำลังรอต้อนรับบุคคลสำคัญ

“ซางหว่านซิงอยู่ไหน?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง